மின்சாரம்

கேள்வி: சமீபத்தில் ஈரோட்டில் நடந்த திமுக மாநாடு பற்றி தங்கள் கருத்து என்ன?

பதில்: சடங்கு போல் நடந்திருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. பெரிய உற்சாகமோ, புத்துணர்வோ, புதிய சிந்தனையோ, புதிய உத்தியோ இருந்தது போல் தெரியவில்லை. திமுக - முன்னே செல்வதற்கு பதில், பலகாலம் பின்னே சென்று தி.க.வின் நிலையைத் தழுவுவதுபோல் தோன்றியது.

(துக்ளக், 11.4.2018, பக்கம் 17)

சடங்கிலேயே விழித்து சடங்கிலேயே நடந்து, சடங்கிலேயே இரவுப்படுக்கச் செல்லும் கூட்டத்திற்கு, சடங்குகளை சாடும் கம்பீரமான மக்கள் திரளைக் கண்டால் குலை நடுங்கத்தானே செய்யும்!

பெரியார் மண் என்ற தலைப்பிலே பேசினாலே அந்த ஈரோட்டுப் பூகம்பத்தின் அதிர்வு அக்ரகாரத்தை அலற வைக்கத் தானே செய்யும். சமூகநீதியைப் பற்றி சண்டமாருதம் செய்தால் சனாதனக் கும்பலின் சதை எல்லாம் நடுநடுங்கத் தானே செய்யும்!

மாநில சுயாட்சியைப் பற்றி மகத்தான குரல் கொடுத்தால் நாடற்ற கூட்டத்தின் நாடிநரம்பெல்லாம் நடுங்கத்தானே செய்யும்! வரலாற்றை மாற்றிய வைர நிகழ்வு களை வரிசைப்படுத்தினால் தங்களின் கைபர் கணவாய்களின் குட்டு உடைந்து விடுமே என்று குமுறத்தானே செய்யும்.

பண்பாட்டுப் படையெடுப்பை பற்றி எல்லாம் வரிசைப் படுத்திக்காட்டினால் பார்ப்பனப் பதர்களின் காதுகளில் எல்லாம் ஈயத்தை காய்ச்சி ஊற்றியது போலத் தானே இருக்கும்.

தி.க.வின் நிலையைத் தழுவுவது போல் தோன்றுகிறதாம் - சபாஷ்! இதைவிட சரியான சான்றிதழை வேறு எங்கே போய்த்தான் தேடமுடியும்.

தி.க.வும் - திமுகவும் இரட்டைக்குழல் துப்பாக்கி -  சொன்னவர் அறிஞர் அண்ணா என்பது குடுமி குருமூர்த்தி களுக்குத் தெரியும். தி.க.வின் நிலையைத் தழுவுவது என்பது பின்னோக்கி நகர்வதல்ல - முன்னோக்கி முற்போக்கு திசையை நோக்கி பாய்வதுதான். பழைமைகளை வெட்டிச் சாய்ப்பதுதான் - நால் வருணத்தின் நச்சு வேர்களைச் சுட்டுப் பொசுக்குவது தான் - பிறப்பில் பேதம் பேசும் வேதங்களையும், மனுஸ்மிருதிகளையும், இதிகாசங்களையும் புராணங்களையும் ஒட்டு மொத்தமாக ஒழித்திடச் சூளுரை எடுப்பது என்று தான் பொருள்.

பெண்ணுரிமைக்குப் பேரிகை கொட்டுவது - மூடநம்பிக்கைக்கு கொள்ளி வைப்பது - சமூகநீதிக்கு சரித்திரம் படைப்பது - இந்திக்கும், சமஸ்கிருதத் திற்கும் சமாதி கட்டுவது - சுயமரியாதைக்கு மகுடம் சூட்டுவது - பகுத்தறிவுக்குப் பாதை அமைப்பது - சமத்துவத்துக்கும் சமதர்மத்துக்கும் ராஜபாட்டை அமைப்பது - ஒடுக்கு முறைகளுக்கு ஒரு முடிவை ஏற்படுத்துவது - ஆதிக்க சக்திகளை அடியோடு வீழ்த்துவது - மனிதநேயத்துக்கு மகுடம் சூட்டுவது - சகமனிதனை தீண்டாதே என்னும் சங்கர மடங்களின் சங்கதிகளையெல்லாம் சந்தி சிரிக்க வைப்பது - ஜெகத்குரு என்ற போர்வையில் சல்லாபம் ஆடும் கூட்டத்தின் முகத் திரையை கிழித்து முச்சந்தியில் நிறுத்துவது - சுயமரியாதை வாழ்வே சுகவாழ்வு என்பது - மானமும் அறிவும் மனிதர்க்கழகு என்று கூறி மன்பதையை மேலே உயர்த்துவது - கடவுளை மற, மனிதனை நினை என்ற மாண்பினை கற்பிப்பது - பக்தி தனி சொத்து, ஒழுக்கம் பொதுச்சொத்து என்ற உயர் கொள்கையை பரப்பி ஒழுகச் செய்வது - கடமையை செய்து உரிமைக்காக உயிரை யும் கொடுக்கும் உன்னத உணர்வை ஊட்டக்கூடியது - இந்த தத்துவங்களுக்குப் பெயர்தான் துக்ளக் சொல்லும் அந்தத் தி.க.! அந்த தி.க.வை நோக்கி திமுக செல் கிறது என்று துக்ளக் எழுதுகிறது - குரு மூர்த்தி அய்யர்வாள் திமிர் முறித்து எழுது கிறார் என்றால் - இந்த ஆபத்தின் ஆழ மும் வீரியமும் என்ன என்பது அவர்க ளுக்கு நன்றாக தெரிகிறது என்று பொருள்.

உங்களைப்பற்றி ஒருவரியில் சொல்லுங்கள் என்ற கேள்விக்கு மானமிகு சுயமரியாதைக்காரன்! என்று சொன்னவர் முத்தமிழ் அறிஞர் கலைஞர் ஆயிற்றே!  அவர் கலந்து கொள்ளாத ஒரேயொரு திமுக மாநாடு - ஈரோட்டில் நடந்தது தான் - அவர் இல்லாமலேயே திமுக தி.க.வை நோக்கி செல்லுகிறது என்பதை எதிரிகளின் வாயாலேயே கேட்கும்பொழுது உள்ளம் குளிர்கிறது, உடலெல்லாம் புல்லரிக்கிறது.

அவர்களுக்கு தெரியும் - ஆம், நன்றாகவே தெரியும் இந்தியாவில் இந்து ராஜ்ஜியம், இராம ராஜ்ஜியம் என்ற எண்ணத்திற்கு இடியாக இறங்குவது இந்த ஈரோட்டுக்காரரின் தத்துவம் தான்!

இது தமிழ்நாட்டிலிருந்து இந்தியா பூராவும் பரவி, இந்துத்துவாவின் மூலநரம்பு களையெல்லாம் துழாவித் துழாவி, திசுக் களை யெல்லாம் விடுபடாமல் தொட்டுப் பார்த்துப் பார்த்து, ஒரே மூச்சில் சுட்டெரிக் கக்கூடியது என்பது அவாளுக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

இப்பொழுதே நீட்டை எதிர்த்து, டில்லி வீதிகளில் முழக்கம் போட்டுச் செல்லும் மாணவர்கள் ஏந்திச் செல்லும் பதாகைகளில் ஒருபக்கத்தில் தந்தை பெரியாரும் இன்னொரு பக்கத்தில் அண்ணல் அம்பேத்கர் படங்கள் தான்.

ஜிந்தாபாத் - ஜிந்தாபாத்! பெரியார் ஜி ஜிந்தாபாத்! என்ற முழக்கம் இந்தியாவின் தலைநகரிலேயே வெடித்துக் கிளம்பி விட்டது. காசி பல்கலைக்கழக மாணவர் கள் தந்தை பெரியார் பிறந்த நாள் விழாவை கோலாகலமாக கொண்டாடினர்.

இது காலத்தின் அறிகுறி - காகபட்டர் பரம்பரையே துள்ளாதே! நாடாளுமன்றத் தில் எதிர்க்கட்சி தலைவர் மல்லிகார் ஜூன் கார்கே (காங்கிரசு) கைபர் கணவாய் கூட்டமே எச்சரிக்கை என்று கர்ஜிக்கிறார். ஆம், அது கார்கேயின் குரல் அல்ல - அது கருஞ்சட்டையின் அரிமாக் குரல் - தந்தை பெரியாரின் தன்மானக்குரல். சும்மா சொல்லக்கூடாது - ஈரோட்டில் நடைபெற்ற திமுக மாநாடு ஆரியக்கூட்டத்தின் அஸ்தி யில் ஜூரத்தை உண்டுபண்ணி விட்டது.

ஈரோட்டில் திமுக மாநாட்டை நடத்திய அத்துணை தோழர்களுக்கும் பாராட்டு! பாராட்டு!!

தொடரட்டும் இத்திசையில் திமுகவின் பகுத்தறிவு இனமானப் பணிகள்!

 

==========================

குருமூர்த்தி வாளுக்குத் தெரியுமா? - உண்மை நாஸ்திகன் யார்?

 

நாத்திக அரசியல், தமிழ்ப்பிரிவினைவாதம் போன்ற தனது பழைய பாணியிலிருந்து திமுக மாறினால் அதற்கு ஆட்சியைப் பிடிக்க வாய்ப்பிருக்கும். தமிழகம் மாற்றத்தை விரும்புகிறது என்பது வெளிப்படை.

- துக்ளக் 14.3.2018, பக்கம் 15) எஸ்.குருமூர்த்தி

எங்கே சுற்றிவந்தாலும் பார்ப்பனர்களுக்கு திமுகவின் அந்த நாத்திகக் கொள்கை பெரும் அச்சுறுத்தலாகவே இருக்கிறது. நாத்திகம் என்ற அந்தச் சொல்லில் ஏதோ கடவுள் மறுப்பு என்று மேம்போக்காகப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

இந்துமதத்தை பொருத்தவரை கடவுள் மறுப்பு என்பது நாத்திகம் அல்லவே! வேத மறுப்புதான் நாத்திகம் என்பது.

இதனை நாம் சொல்லவில்லை; மறைந்த சூப்பர் சீனியர் சங்க ராச்சாரியார் சந்திரசேகேந்திர சரஸ்வதியே அருமொழியாக அருள் பாலித்திருக்கிறார் இதோ அது.

நாஸ்திகம் என்றால் ஸ்வாமியில்லை என்று சொல்கிற நிரீச்வர வாதம் என்றுதானே இப்போது நாம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இது தப்பு. ஸ்வாமியில்லை என்று சொல்லிக்கொண்டே கூட ஆஸ்திகர்களாக இருக்க முடியும்.

அப்படிப்பட்ட பலபேர் இருக்கிறார்கள் இது என்ன வேடிக்கையாக இருக்கிறது? அப்படியானால் ஆஸ்திகர் என்றால் என்ன? ஆஸ்திகம் என்றால் வேதத்தில் நம்பிக்கை இருப்பது என்றுதான் அர்த்தம்.

வைதீக வாழ்க்கையை ஆட்சேபிப்பதுதான் நாஸ்திகம் என்பதே ஞானசம்பந்தரின் கொள்கையாகவும் இருந்திருக்கிறது. தீவிர பக்தி இல்லாமலிருந்தால் கூட அல்ல என்று மறைந்த காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் சந்திரசேகேந்திரர் எடுத்து வழங் கினாரே (தெய்வத்தின் குரல் 2ஆம் தொகுதி, பக்கம் 407-408)

பார்ப்பனர்களின் மனுஸ்மிருதியும் அதையேதான் அழுத்தமாகக் கூறுகிறது.

வேதம் (சுருதி) தரும சாஸ்திரம் (ஸ்மிருதி) இவ்விரண்டை யும் தர்க்க யுத்தியைக் கொண்டு மறுப்பவன் நாஸ்திகனாகின்றான்

(மனுதர்மம் அத்தியாயம் 2 சுலோகம் 11)

 

இதனைப் புரிந்துகொண்டால் வருணாஸ்ரமத்தை, ஜாதியை எதிர்க்கும் எவரும் இந்து மதத்தின்படி நாஸ்திகர்களே.

திமுக இத்தகைய பணியில் ஈடுபடுவது என்பதை வரவேற்க வேண்டுமே தவிர - குறை கூறுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?

திமுக பழைய பாதையிலிருந்து விடுபட வேண்டும் என்ப தற்குப் பதிலாக பார்ப்பனர்கள் பூணூல் தரிப்பது உட்பட தங் களின் பழைய பாணியிலிருந்து விடுபட்டால் தப்பிப் பிழைக்க முடியும், மீண்டும் பூணூல் தனத்தில் ஈடுபட்டால் இளைஞர்கள் எதிர் வினையைத்தான் செய்வார்கள் - எச்சரிக்கை!

- மின்சாரம்

தேவநாதன் நினைவில் இருக் கிறதா? அந்தத் தேவநாதனாகிய இந் திரன் என்ன செய்தான்? கவுதம முனி வரின் மனைவி அகல்கையைக் கவுமத முனிவர் போல் உருவெடுத்து திருட் டுத்தனமாக உடலுறவு கொண்டான் என்பது புராணம். தன் மனைவியைக் கெடுத்த அந்தத் தேவநாதனுக்கு சாபமிட்டார் கவுதம முனிவர்.

என்ன சாபம் தெரியுமா? எதற்காக ஆசைப்பட்டு இப்படி ஒரு கயவாளித் தனத்தில் ஈடுபட்டாயோ - அடே இந்திரா! உன் உடல் முழுவதும் பெண் குறியாகக் கடவது என்று சாபமிட்டான். வெட்கங்கெட்ட பார்ப்பனர்கள் அதனை ஆயிரம் கண்ணுடையவன் இந்திரன் என்று கண்ணாடி போட்டு மகிழ்ச்சிக் கூத்தாடுகிறார்கள்.

இப்பொழுது இன்னொரு தேவ நாதன் - அவன்தான் காஞ்சிபுரம் மாவட்டம் வாலாஜாபாத் அருகே உள்ள சீவரம் என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன் - காஞ்சிபுரம் மச்சேஸ்வரர் கோயில் அர்ச்சகன் - 35 வயதுள்ள காளை.

என்ன செய்தது இந்தக் காளை? கோயிலுக்கு வரும் குமரிப் பெண்கள் மீது காமக் கணை வீசி மன்மதத் தாகத் தைத் தீர்த்துக் கொண்டான்.

ஆம்! கோயில் கர்ப்பக் கிரகத்துக் குள் கர்ப்பத்தை உண்டாக்கக்கூடிய காரியத்தில் ஈடுபட்டான்.

எத்தகைய வீணன் இவன்? அந்த ஆபாசத்தை யெல்லாம் கைப்பேசி யில் படம் எடுத்து இரசித்து, இரசித்து, மீண்டும் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களிடம் அதனைக் காட்டிக் காட்டி மிரட்டி மிரட்டி மீண்டும் மீண்டும் தன் சல்லா பத்தை நடத்தினான் என்றால் இந்த வெட்கக்கேட்டை என்ன சொல்வது!

அங்கே ஒரு கடவுள் இருப்பதாகச் சொல்லுகிறார்களே அது குத்துக் கல்லாக அங்கே அடித்து வைக்கப் பட்டுள்ளதே - அதற்குத்தான் சர்வ சக்தியும் வாய்ந்ததாக வாய் நீளம் காட்டுகிறார்களே - அந்தக் கடவுள் ஏன் அந்தக் கேவலத்தைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை?

துக்ளக் கண்டித்ததா - தினமணி திட்டி எழுதியதா - தினமலர் பதுங் கியது ஏன்? வாரந்தோறும் ஆன்மிக இதழ்களை வெளியிடுவோர் அடங் கிக் கிடந்தது ஏன்? ஏன்?

ஆனால் ஒன்று அந்த தேவநாதன் நீதிமன்றம் வந்தபோது பெண்கள் நன்றாக மொத்தினார்கள். இதில் இன் னொரு கொடுமை என்ன தெரியுமா? இந்த வழக்கில் பிணை பெற்ற அவன் கருநாடகம் சென்று அங்கு சில கோயில்களில் அர்ச்சனை பண்ணிக் கொண்டிருந்தான் என்பது - எவ்வளவுக் கேவலம்! மனுநீதி, ஒரு குலத்துக்கொரு நீதி என்பதும் இது தானே! 9 ஆண்டுகளாக இவன் மீதான வழக்கு நடந்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் இதில் சேர்த்துக் கொள் ளலாம்.

பக்திக்கும் ஒழுக்கத்துக்கும் சம் பந்தமில்லை என்று பகுத்தறிவுப் பகலவன் தந்தை பெரியார் சொன் னது மெய்யா? இல்லையா?

அது நடந்தது 2009ஆம் ஆண்டில் என்றால் - இப்பொழுது ஒரு காமக் கழிசடைக் கூத்து திருவில்லிப்புத்தூர் ஆண்டாள் கோயிலில் நடந்திருக் கிறதே!

அதுவும் ஆண்டாளைப் பற்றிக் கவிப்பேரரசு - வைரமுத்து ஏதோ சொல்லி விட்டாராம்.

கவிப்பேரரசு அவர்கள் தனது சொந்தக் கருத்தைக் கூடக் கூற வில்லை. இன்னொரு ஆய்வாளர் எழுதியதை எடுத்துக்காட்டி ஓர் ஆய்வாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அதைக்கூடப் புரிந்து கொள்ளா மல்.... அடேயப்பா கவிப்பேரரசை எவ்வளவுக் கேவலமாக இந்தப் பார்ப்பனக் கூட்டம் - ஆர்.எஸ்.எஸ்., இந்துத்துவா சக்திகள் கீழ்த்தரமாகக் குடும்ப பெண்களையெல்லாம் இழுத்து ஏசியது - நிர்வாணக் கூத்தாடியது!

ஜீயராக இருக்கக் கூடியவர் சோடா பாட்டில் வீசுவோம் என்று பேட்டை ரவுடியாகப் பேசினாரே!

இந்தப் பேர்வழிகள் எல்லாம் இப்பொழுது எங்கே போனார்கள்! அந்த ஆண்டாள் கோயில் கர்ப்பக் கிரகத்துக்குள் அக்கோயில் அர்ச்சகன் பக்தி நாராயண் என்ற பட்டாச்சாரிப் பார்ப்பான் பெண் பக்தைகளிடம் பாலியல் லீலைகள் ஆடித்தீர்த்திருக் கிறானே!

வெட்கமில்லையா? அந்த ஊரில் இருக்கக்கூடிய சாட்சாத் அந்த ஜீயர் நாக்கைப் பிடுங்கிக் கொண்டாரா? குருமூர்த்திகள் தான் குடுமிகளை அறுத்து கொண்டனரா?

சங்பரிவார்களின் சப்த நாடியும் அடங்கிப் போனது ஏன்? ஆண்டாள் கோயிலில் இந்த ஆரியக் குஞ்சு நடத்திய அந்தப்புற ஆபாசங்கள் அக் கோயிலில் இருந்த சிசிடிவி கேமரா வில் பதிவானவற்றை அவசர அவசர மாக இந்தச் சிண்டுகள் அழித்தது ஏன்?

மூன்றாவதாக தேவநாதன் பாலி யல் வேட்டையாடிய அதே காஞ்சி புரத்தில் இன்னுமொரு விடயம் இப் போது அம்பலத்திற்கு வந்துவிட்டது.

காஞ்சி சுப்ரமணிய சுவாமி கோயி லில் இருந்த கச்சியப்பன் வெண்கலச் சிலை காணவில்லையாம். அதை அபேஸ் செய்தவன் யார் தெரியுமா?

அந்தக் கோயில் அர்ச்சகப் பார்ப் பான் கார்த்திக் என்பவன்தான் அந்தப் பக்காத் திருடன். என்ன செய்தா னாம்? கச்சியப்பன் சிலையை கோயி லின் பக்கத்தில் உள்ள கோயில் திரு குளத்தில் வீசி எறிந்து விட்டானாம். அவனைக் கவனிக்க வேண்டிய முறையில் காவல்துறை விசாரித்த போது, அந்த அர்ச்சகப் பார்ப்பான் குடிபோதையில் அவ்வாறு செய்து விட்டானாம்.

எப்படி இருக்கிறது? எப்படிப்பட்ட வன் எல்லாம் அர்ச்சகனாக இருக் கிறான்? அர்ச்சகர் ஆவதற்கு ஒரே தகுதி. அவன் பார்ப்பானாக இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டும்தானா?

அர்ச்சகர் ஆவதற்கு முறையாகப் பயிற்சி கொடுத்து தேர்வு நடத்தி, அதில் வெற்றி பெற்றவர்கள் - இந்து மதத்தைச் சேர்ந்த எந்தப் பிரிவினராக இருந்தாலும் அர்ச்சகராகலாம் என்று தமிழ்நாடு அரசு சட்டம் செய்தால், அது ஆகமத்துக்கு விரோதம் என்று ஆகாயம் இடிந்து விழுந்தது போல் அவிழ்த்துப் போட்டு ஆடி ஆர்ப் பரிக்கும் பார்ப்பனர்கள் இந்தப் பார்ப் பன அர்ச்சகர்களின் அயோக்கியத் தனமான லீலைகளுக்கும் ஒழுக்கக் கேட்டுக்கும் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறார்கள்? ஏன் கப்-சிப்?

சங்கராச்சாரியார் வாய்த் திறக் காதது ஏன்? ஜீயர்கள் சுருண்டு கிடப் பது ஏன்?

சங்கராச்சாரியார் எப்படிக் கண்டு பிடிப்பார்கள்! லோகக் குருவே மடத் துக்கு வரும் பெண்களைக் கையைப் பிடித்து இழுத்தவர் தானே! (உபயம்: எழுத்தாளர் அனுராதா ரமணன்).

கேட்டால் அவர்கள் ஒன்று சொல் லலாம், எங்களுடைய படைப்புக் கடவுளான பிர்மாவே தான் பெற்ற மகள் சரஸ்வதியை மனைவியாக்கிக் கொண்டவன். எங்களுடைய முழு முதற் கட வுளாகிய சிவனோ தாருகாவனத்து ரிஷிப்பத்தினிகளின் கற்பைச் சூறை யாடி சிசுனத்தை இழந்தவன்.

காம லீலைகள் செய்வதற்கென்றே ஒரு கடவுள் எங்களிடம் இருக்கிறான் - அவன்தான் கிருஷ்ணபரமாத்மா. அவனும் சாதாரணமானவன் அல்ல. எங்களின் காத்தல் கடவுளான மகா விஷ்ணுவின் அவதாரம். 60 ஆயிரம் கோபியர்களோடு கொஞ்சிக் குலாவி யவன்.

குளிக்கும் பெண்களின் உடை களைத் திருடிச் சென்று, அவர்கள் நிர்வாணமாகக் கரையில் வந்து கைகூப்பிக் கும்பிட்டால்தான் உடை களை கொடுப்பேன் என்று கூறி இர சித்தவன் அல்லவா எங்கள் கிருஷ்ண பரமாத்மா!

எங்கள் கடவுள்கள் எல்லாமே இப் படி இருக்கும்போது - அதே கடவுள் களின் அருகிலேயே இருந்து அர்ச் சனை செய்யும் எங்களையொத்த ஆசாமிகள் இப்படியெல்லாம் நடந்து கொள்வதில் என்ன தவறு என்று சொன்னாலும் சொல்லுவார்கள் - அப்படித்தானே!

 

- கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன்

 

இராமராஜ்ஜியம் அமைக்கப் போவ தாகக் கூறி ராமராஜ்ஜிய ரத யாத்திரையை மேற்கொண்டுள்ளது விசுவ ஹிந்து பரிசத்.

இராமாயணம் பற்றிய தத்துவப் போதனை தந்த பெரியார் அவர்களால் தமிழ் மண்ணில் ஆழமாக வேரூன்றிய நிலையில் வேறு எந்த மாநிலத்திலும் ஏற்படாத எதிர்ப்பு அனல் நமது தமிழ் மண்ணில்  தகித்து வெடித்துக் கிளம்பியது.

தமிழ்நாட்டில் மட்டும் ஏன் எதிர்ப்பு என்று ஆச்சரியப் படுபவர்கள் தமிழ்நாட்டில் அய்யா பெரியாரின் பங்களிப்பை சரிவரப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியவர்களே! தந்தை பெரியார் எழுதிய இராமாயணப் பாத்திரங்கள் எனும் ஆய்வுநூல் எண் ணற்றப் பதிப்புகளை கண்டுள்ளது -  ஸிகிவிகிசீகிழிகி - கி ஜிஸிஹிணி ஸிணிகிஞிமிழிநி  என்று ஆங்கிலத்திலும் வெளிவந்தது. சச்சி இராமாயண் என்று இந்தியிலும் வெளி வந்துள்ளது.

தொடக்கத்தில் இந்தி இராமாயணம் தடை செய்யப்பட்டது என்றாலும், பிறகு உச்சநீதிமன்றத்தால் தடை தகர்க்கப்பட்டது. பாபர் மசூதியை இடித்த சங்பரிவார் கலவரக் கும்பல், அந்த இடத்தில் ராமன் கோயிலைக் கட்டுவதற்கு கச்சையை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டு கிளம்பியிருக் கிறது. அதன் ஒரு புள்ளிதான் இப்பொழுது கிளம்பியுள்ள ராம ராஜ்ஜிய யாத்திரை!

கெட்டவாய்ப்பாக அவர்கள் தமிழ்நாட்டி னுள்ளே நுழைய முடிவெடுத்தார்கள். தந்தை பெரியார் ஊட்டிய இராமாயணத் தொடர்பான எதிர்ப்பு எரிமலை கண் சிவந்து  ஆயிரங்கால் சிங்கமாக ஆர்த்தெழுந்தது.

தமிழ்நாட்டின் இந்தக் கொந்தளிப்பு - இந்தியக் துணைக் கண்டத்திற்கே இந்த இராமாயணம் - இராமன் - கந்தாயங்களை அவிழ்த்துக் கொட்டப் போகிறது.

1971ஆம் ஆண்டில் சேலத்தில் திராவிடர் கழகத்தால் நடத்தப்பட்ட மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு ஊர்வலத்தில் தந்தை பெரியாரை நோக்கி ஜன சங்கக் காலியினர் வீசிய செருப்பு, இராமன் பக்கம் திரும்பியது.

இராமனைச் செருப்பாலடித்த திமுகவுக்கா ஓட்டு என்று தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் ஒரு புது முறுக்கை ஏற்படுத்தியது. ராஜாஜி தலைமை யிலான சுதந்திரக் கட்சியும் பார்ப்பனர்களும் ராமனை செருப்பாலடித்த கட்சிக்கா ஓட்டு என்று பெரும் பிரச்சாரப் புழுதியில் ஈடுபட்டனர். ஆனால் மக்களோ ஆமாம் அவர்களுக்குத்தான் வாக்கு என்று கறாராகத் தீர்ப்புக் கூறினர்.

1967 தேர்தலில் 138இடங்களைப் பிடித்த திமுக 1971இல் 183 இடங்களைக் கைப் பற்றினர். இராமனை செருப்பாலடிக்கும் முன் 138, செருப்பாலடித்த பின் 183 இடங்கள் என்று பொதுவான கருத்து உருவாகி விட்டது.

இந்த உணர்வுத்தீயை தமிழ்நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டி இந்தியா முழுவதும் பற்ற வைப்பதற்கான ஒரு சூழ்நிலையை பா.ஜ.க.  அதன் பரிவாரங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

நேற்று (23.3.2018) மாலை சென்னையில் இராமாயணம் -இராமன் - இராமராஜ்ஜியம் என்னும் தலைப்பில் ஒரு சிறப்புச் சொற்பொழிவைத் தொடங்கிவிட்டார் திராவிடர் கழக தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்கள். இன்னும் அது நீளக்கூடிய வாய்ப்புண்டு.

விடுதலையும் இத்திசையில் தன் வீரப் பராக்கிரமத்தைக் காட்டவேண்டாமா?

தந்தை பெரியார் இராமயணத்தைப் பற்றிச் சொன்னதுதான் எல்லோருக்கும் தெரியுமே, தந்தைபெரியாரின் ஆத்மநண்பர் சிறீமான் ராஜகோபாலாச்சாரியர் திருவாய் மலர்ச்சியிலிருந்து தொடங்குவது பொருத்தம் தானே!

உத்திர ராமசரிதம் என்னும் தலைப்பில், சமஸ்கிருதத்தில் பவபூதி என்பவர் எழுதி, க.சந்தானம் அய்யங்கார் தமிழில் மொழி பெயர்த்து எழுதிய நூலை சென்னை அலையன்ஸ் நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ளது.

அந்நூலுக்கு ராஜாஜி முன்னுரை ஒன்று எழுதியுள்ளார். இந்தக் கருத்துக்களைப் படிப்பவர்களுக்கு இராஜாஜியா இப்படி எழுதியுள்ளார்? இருக்காதே! நம்ப முடியாது என்கிறீர்களா? உண்மை தான், இவை இராஜாஜி எழுதியவை. அது இதோ!

நாரதர் சொல்லி வால்மீகி இயற்றினார்; இதில் ஒரு விதத் தவறும் இருக்கமுடியாது; ஓர் எழுத்து விடாமல் எல்லாம் ஒப்புக் கொண்டே தீர வேண்டும் என்பதாயி ருந்தால் எனக்கு ஒன்றும் சொல்ல இட மில்லை. அப்படி யில்லை; உனக்குத் தோன்றியதைத் தோன்றியவாறு சொல் லலாம்; குற்றமில்லை என்று பெரியோர் இடம் கொடுத்தால் ராமாயண உத்திர காண்டத்தைப் பற்றிச் சொல்ல விரும்பு கிறேன்.

நானும் எவ்வளவோ முயற்சி செய்து தான் பார்த்தேன் - சிறீ ராமன் உலகத்துக்கு வழிகாட்ட அவதரித்த கடவுள் - சீதையை அரும்பாடுபட்டு இலங்கையிலிருந்து மீட்டுக் கொண்டபின் ஊராரின் வம்புப் பேச்சைக் கேட்டுக் காட்டுக்கு அனுப்பி விட்டான் என்கிற கொடூரக்கதை என் மனசுக்குச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்ளவே முடிய வில்லை. அன்புடனும், பக்தியுடனும் முயற்சி செய்திருக் கிறேன்.

பெரியோர்கள் என்னை நாஸ்திகன் - சூனா மானாக் காரன் என்று சொல்லக் கூடாது. உண்மையில் இந்தக் கதையைச் சகிக்க என்னால் முடியவில்லை. நாஸ்தி கனாக இருந்தால் ஒரு வேளை சகித்தி ருப்பேன்.

ராமாயணத்தில் முதல் அத்தியாயத்தில் கதை முழுவதும் சொல்லப்படுகிறது. அதில் இந்த அனர்த்த விஷயம் சொல்லப்பட வில்லை. நாடு நகரம் முழுவதும் அறிவு விவேகிகளும் சீலமும் நிறைந்த ஜனங்கள் எல்லோரும் தர்மாத்மாக்கள் வெகு சாஸ்திரங்களை அறிந்தவர்கள் என்றும், அற்ப குணமுள்ளவன் - வித்தை பெறாதவன் - நாஸ்திகன் துஷ்டன் மருந்துக்கும் கூட ஒருவன் அகப்படமாட்டான். என்றெல்லாம் ஓயாமல் பாடப்பட்டிருக்கிறது.

இப்பேர்ப்பட்ட ஜனங்கள், சீதை ஊருக்குத் திரும்பி வந்ததும், பான்மை யிழந்து இவ்வளவு கேவலமாகப் போனது எப்படி?

சிறீராமன் அரசாண்டு வந்த அயோத்திய நகரம் நம் கலிகால சென்னப்பட்டணம், திருச்சிராப்பள்ளியை விடக்  கேடுகெட்ட நிலைக்கு எவ்வாறு வந்துவிட்டது. இந்தக் கலிகாலத்தில் நம்மைப் போன்ற, தாழ்ந்த மதியும் சீர் கெட்ட பண்பும் கொண்டவர் களும் கூடச் சொல்லத் துணியாத பேச்சை, அயோத்தியாவாசிகள், சிறீராமனு டைய பிரிய தேவியைப் பற்றி பேசினார்கள் என்றால் எவ்வாறு ஒப்புக் கொள்வது?

அப்படி யாராவது பேசினாலும் ராமன் தன் காதில் போட்டுக் கொண்டான், அந்தப் பாமர ஜனங்கள் கூட சீதையைக் காட்டுக்கு அனுப்பச் சொல்லவில்லையே. ஏன் ஒரு விசாரணையுமின்றி அக்கிரமமாக இவ்வாறு ராமன் செய்யத் துணிந்தான்? இதை எவ்விதத்திலும் ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. இதனால் தான் நன்னெறிப் பயில்வதற்கு இந்தக் கதை உதவாது என்று நம் முடைய பெரியோர் இந்தக் கட்டத்தைப் பிர யோகத்தினின்றும் தள்ளிவிட்டார்கள். ஆழ்வார் களும் இதை எடுத்துப் பாடாமல் நீக்கி விட்டார்கள்.

இம்மாதிரியான ஒரு பெரும் அநீதியை சிறீராமச்சந்தின் தன் தேவிக்குச் செய்ததாக எப்படியோ ஒரு கதை கர்ண பரம்பரையாகச் சொல்லிவிட்டு, அந்தக் காலத்திலும் கூட வால்மீகி முனிவரையும் தடுமாறச் செய்தி ருக்க வேண்டும். புண்ணிய கதையாகிய ராமாயணத்தைப் பாட உட்கார்ந்த போதே இந்தப் பொல்லாத அய்தீகத்தை என்ன செய்வது என்று அவர் யோசித்திருக்க வேண்டும்.

அதற்காகவே முனிவர் யுத்த காண்டத் தின் முடிவில், வேண்டாத ஓர் அக்கினிப் பரிட்சையை அமைத்து, அத்துடன் அந்த ஆபத்தும் ஒழியும் என்று எண்ணினார் போல் தோன்றுகிறது. ஆனாலும் அவர் எண் ணம் முடிவு பெறவில்லை. உத்தரகாண்டம் யாரோ எழுதி ராமாயணத்துடன் சேர்ந்தே போயிற்று, ஊர் வம்புக்குப் பயந்து ராமன் சீதையை காட்டுக்கு அனுப்பியது ராவணன் செய்த செயலை விடப் பெரும் பாவச்செயல்.

ராவணன் அபாயங்களைப் பொருட்படுத் தாமல் இந்த கெட்ட காரியத்தில் இறங்கி ஜடாயுவோடு போர் புரிந்து அவனை வென்று சீதையை இலங்கைக்குத் தூக்கிப் போனான். துஷ்டத்தனமானாலும் தைரியம் கலந்த செயல். ராவணன் காமவெறி கொண்டவ னானாலும் இலங்கையில் தேவியை பலாத் காரம் செய்ய எண்ணம் கொள்ளவில்லை. அசோக வனத்தில் வைத்து அவள் அன்பைப் பெற முயன்று, பலநாட்கள் தன் வெறியை அடக்கியே வந்தான்; அதற்காக உயிரையும் நீத்தான்.

ஆனால் இந்த உத்தர ராம சரித்திரத்தில் வெறும் ஊர் வம்பைக் கேட்டு ராமன் சீதையை, நீதி உண்மை எதையும் கருதாமல் காட்டுக்கு அனுப்பி விட்டான் என்று சொல் லப்படுகிறது. உண்மையில் இது நடந்திருந் தால் இறந்த ஜடாயு மீண்டும் உயிர் கொண்டு எழுந்து ராமனுக்கு நல்ல புத்தி புகட்டியிருப் பான். மகனே இது தகாது. இது பயங் கொள்ளித்தனம். இது தர்மத்தைக் கொன்ற தாகும் என்று சொல்லி தடுத்திருப்பான்... உத்திர காண்டத்தை விட்டு விட இஷ்டமில் லாமற் போனால், ராமாயண மாலையில் ரத்னங்களாக ஜொலிக்கும் வீர புருஷர் களையும் அவர்கள் பண்புகளையும் வெறுங் கதையன்று தள்ளிவிட வேண்டியதாகும்.

ஆயினும் பவபூதி என்ற பேராசிரியர் பொருத்தமற்ற இந்தக் கதையை அழகிய நாடகமாக சமஸ்கிருதத்தில் இயற்றினான்; அது மிகவும் புகழ் பெற்ற நூல், நண்பர் சந்தானம் என்னுடன் சிறையிலிருந்த காலத்தில் அதைத் தமிழில் எழுதி முடித்தார். மிகவும் சாமர்த்தியமாக வட மொழி நூலின் அழகு குறையாதபடி மொழி பெயர்த்தி ருக்கிறார்.

இவ்வாறு ராஜாஜி எழுதி இருக்கிறாரே - இவற்றுக்கு என்ன பதில்?

தந்தைப் பெரியாரோ, திராவிடர் கழகத் தலைவரோ இராமனை குறை கூறினால் கொந்தளிக்கும் பார்ப்பன சங்கபரிவார் வட்டாரம். சக்ரவர்த்தி திருமகன் என்று இரா மனைப் பற்றி சக்ரவர்த்தி ராஜகோபாலாச் சாரியர் (ராஜாஜி) எழுதிய இவற்றிற்கு என்ன சமாதானம் சொல்லப் போகிறார்கள்?

அம்பேத்கர் கூறுகிறார்

அண்ணன் தங்கை உறவுடைய இராமனும் சீதையும் திருமணம் செய்து கொண்டதும் ஆரிய திருமண வழக்கத் திற்கு மாறானதுமல்ல. (ஆரியர்களிடையே அண்ணன் தங்கையை மணந்து கொள்ளும் வழக்கமிருந்தது). ஆயின் இந்தக் கதை உண்மையானால் இராமன், சீதை திருமணம் பிறர் பின்பற்றுவதற்கு தக்கது அல்ல எனலாம். இராமன் ஏக பத்தினி விரதன் என்பது ஒரு சிறப்பாக கூறப்படுகின்றது. இத்தகையதொரு அபிப்ராயம் எவ்வாறு பரவியது என்பது புரிந்துகொள்ள முடியாத தாகவே உள்ளது. வால்மீகியே கூட தன் இராமாயணத்தில் இராமன் அநேக மனைவி யரை மணந்து கொண்டதை குறிப்பிடுகிறார் (அயோத்தியா காண்டம், சருக்கம் 8, சுலோகம் 12). மனைவியர் மட்டுமல்ல வைப்பாட்டியர் பலரையும் இராமன் வைத்திருந்தான்.

இராவணனை நல்லடக்கம் செய்த பின் இராமன் செய்திருக்க வேண்டிய முதற் காரியம் ஓடோடிச் சென்று தன் மனைவி சீதையை சந்தித்திருக்க வேண்டும். அவன் அப்படிச் செய்யவில்லை. சீதையை சந்திப்பதைக் காட்டிலும் விபீஷணனை அரியணையிலேற்றுவதிலேயே அவன் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறான். விபீஷணனை ஆட்சியிலமர்த்திய பிறகும் கூட சீதையைக் காண அவனே போகவில்லை. அனு மானைத்தான் அனுப்புகிறான். அனுமன் மூலம் அவன் அனுப்பும் சேதிகள் தான் என்ன? சீதையை அழைத்து வா என்று அனுமனிடம் சொல்லவில்லை. தாமும் தம் தோழர்களும் சகல நலத்தோடிருப்பதாக சீதைக்கு சொல் என்றுதான் சேதி அனுப்புகிறான். இராமனை சந்திக்க வேண்டுமென்ற பேராவலை சீதைதான் அனுமன் மூலம் சொல்லியனுப்பு கிறாள். தன்னுடைய சொந்த மனைவி சீதை. இராவணன் அவளைக் கடத்திக் கொண்டு போய் சிறைப்படுத்தி பத்து மாதங்களுக்கு மேலாகிறது. இருந்தும் தனிமையிலிருந்த சீதையைக் காண இராமன் போகவில்லை.

சீதையை இராமன் முன் கொண்டு வருகிறார்கள். அவளைப் பார்த்த போதா வது இராமன் சொன்னதென்ன?

மனித மனம் படைத்த பாமர மனிதன் கூட துயரம் கவ்விய நிலையிலுள்ள மனைவியிடம் இராமன் சீதையிடம் நடந்து கொண்டதைப் போல நடந்து கொண்டி ருப்பானா என்பது நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியாத நிகழ்ச்சியாய்த் தோன்றுகிறது. இலங்கையில் சிறைப்பட்டிருந்த சீதையை இராமன் நடத்திய முறைமைக்கு வால்மீகி நேரடியாக ஏதும் ஆதாரம் அளிக்க வில்லை எனினும் அடியிற் காணும் பகுதி யில் இராமன் தன் மனைவி சீதையிடம் சொல்கிறான் : (யுத்த காண்டம், சருக்கம் 115, சுலோகம் 1-23) உன்னை சிறைப் பிடித்தானே அந்த எதிரியைக் கடும் போரில் தோற்கடித்து பணயப் பரிசாய் உன்னை மீட்டு வந்துள் ளேன். என் எதிரியை வீழ்த்தி தன் மதிப் பைக் காப்பாற்றியுள்ளேன். என் போர்த் திறத்தை மக்கள் கண்டு மெச்சினர். என்னுடைய உழைப்பு பலனளித்திருப்பது எனக்குப் பெருமகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. இராவணனைக் கொன்றிடவும் அவனால் ஏற்பட்ட அவமானத்தைத் துடைத்திடவுந் தான் நான் இங்கு வந்தேனே ஒழிய உனக்காக நான் இப்பெருந் தொல்லையை மேற்கொள்ளவில்லை.

இராமன் சீதையிடம் இதைவிடக் கொடுஞ்செயல் வேறு என்ன செய்திருக்க முடியும்? இராமன் அதோடு நிற்கவில்லை, சீதையை நோக்கி மேலும் கூறுகிறான்: உன் நடத்தையை நான் சந்தேகிக்கிறேன். இராவணன் உன்னைக் களங்கப்படுத்தி இருக்க வேண்டும். உன்னைப் பார்க்க எனக்கு பெரும் எரிச்சலூட்டுகிறது. ஓ, ஜனகனின் மகளே! உனக்கு விருப்பமுள்ள இடத்திற்கெங்காவது நீ போய்ச் சேரலாம். உன்னோடு எனக்கு எந்தத் தொடர்பு மில்லை. போரிட்டு உன்னை மீண்டும் மீட்டு வந்தேன். என்னுடைய நோக்கம் அவ்வளவே! உன்னைப் போன்ற அழகிய பெண்ணொருத்தியை இராவணன் சும்மா விட்டிருப்பானா என்பதை என்னால் நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.

இப்படிப்பட்ட இராமனை சீதை அற்பத்தனமானவன் என இகழ்ந்திடுவது இயல்பே. தான் கவர்ந்து சென்ற சீதையை இராவணன் களங்கப்படுத்தியிருப்பான் என்ற எண்ணத்தை-சிறைப்பட்டிருந்த வேளையில் தன்னை சந்திக்க வந்த அனுமன் மூலம் சொல்லியனுப்பி-அதன் அடிப்படையில் சீதையைக் கை கழுவி விடுகிறேன்-என்று இராமன் புலப்படுத்தி இருந்தால் இவ்வளவு சிரமத்திற்கு இடமிருந் திருக்காது- நானே தற்கொலை செய்து என்னை மாய்த்துக் கொண்டிருப்பேனே-என்று சீதை வெளிப் படையாக சொல் கிறாள். இப்படிப்பட்ட இராமனை சீதை அற்பத்தனமானவன் என இகழ்ந்திடுவது இயல்பே.

அம்பேத்கர் எழுதிய இராமன் - கிருஷ்ணன் ஒரு புதிர் நூலிலிருந்து

- கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன்

இந்துத்துவா, ஜாதி, திராவிடம் என ஒன்று கூட விடாமல் மோதிப்பார்த்து தமிழகத்தில் ஒன்றும் போணி ஆக வில்லை என்று தெரிந்த உடன் அடுத்த உத்தியாக தமிழைக் கையில் எடுத்துள் ளது பாரதிய ஜனதா கட்சி.

மோடி சில நாட்களுக்கு முன்பு பரிக்ஷ பர் சர்ச்சா (தேர்வுகளைப் பற்றி விவாதிப்போம்) என்ற பெயரில் நாடு முழுவதும் உள்ள பள்ளி மாணவர்களி டம் 2 மணி 37 நிமிடம் பேசினார். அந்தப்பேச்சில் எந்த ஒரு சரக்கும் இல்லை, இருந்தாலும் மோடி பேசுவதை கட்டாயம் அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் ஒளிபரப்பவேண்டும் என்று மத்திய மனிதவளத்துறை அமைச்சகம் உத்தர விட்டதால் நாங்கள் அதை ஒளிபரப்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது என்று பள்ளிகளின் தலைமை ஆசிரியர்கள் கூறினார்கள்.

“சும்மா ஆடுமா குடுமி?” என்ற பழமொழிக்கேற்ப மோடி இங்கும் ஓர் அரசியலை மேற்கொண்டுள்ளார். தேர் வுகள் குறித்து பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது திடீரென்று “தமிழ் மிகவும் பழைமையான மொழி, சமஸ்கிருதத் தைவிட பழைமையான மொழி, தமிழ் மொழி மிகவும் அழகானது” என்று கூறி தனது தமிழ்ப் பாசத்தை மாணவர்களிடம் காட்டியுள்ளார்(?)

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மோடி அங்கு பேசியது இந்தியில், தமிழ கம், கருநாடகா, ஆந்திரா, மேற்குவங்கம், உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் இந்தி பேசுவதில்லை, அங்கு உள்ள ஆசிரி யர்களுக்குக் கூட இந்தி தெரியாது, அப்படி இருக்க மோடி இந்தியில் பேசியதை மாணவர்கள் எப்படி புரிந்து கொள் வார்கள்? மோடியின் இந்தத் திடீர் தமிழ்ப் பாசம் அல்லது மொழிப்பாசம் ஏன் வெளிப்பட்டது என்று வட இந்திய அரசியல் களம் மூக்கின் மேல் விரலை வைத்துக் கொள்ளட்டும்!

ஆனால் மோடியும் பாஜகவும் எதிர்பார்த்ததைப் போல் மோடியின் இந்தப் பேச்சு எந்த ஒரு பரபரப்பு அலையையும் தமிழகத்தில் ஏற் படுத்தவில்லை. மோடியின் மோடி மஸ்தான் வேலைகளை அறிந்ததா யிற்றே தந்தை பெரியாரின் தமிழ் மண். டில்லியில் அமித்ஷாவும், மோடியும் தமிழ் பற்றி பேசியதும் “தமிழகமெங்கும் மோடி பற்றி பேசப்படும், ஊடகங்கள் இதையே தலைப்புச்செய்தியாக எழு தும் என்று நினைத்து காய்நகர்த்தி னார்கள். ஆனால் அவர்களின் இந்த முயற்சியும் திரைக்கே வராமல் பெட் டியில் முடங்கிய படச்சுருள்” போல் ஆகிவிட்டது.

மோடியின் இந்தப் பேச்சை தினசரி அரசியல் பற்றி விவாதிக்கும் தேநீர்க் கடை விமர்சகர்கள்கூட தங்கள் முன்பு உள்ள மேசையைத் துடைக்கத்தான் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

தமிழகத்தில் புரோகிதம் செய்யவந்த பன்வாரிலால் புரோகித், கோவையில் நான் தமிழ் கற்றுக்கொண்டு தமிழில் பேசப்போகிறேன் என்றார். 2015ஆம் ஆண்டு மதுரையில் ஜாதி அரசியலைத் துவக்கமுயற்சி செய்ய அந்த அமித்ஷா, நான் தமிழ் பேச விருப்பமாக இருக்கி றேன் என்றார். அந்த வரிசையில் தற் போது மோடி புதுமுயற்சியில் இறங்கி யுள்ளார். ஆனால் மோடி இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும் இதுவரை வணக் கம் என்பதைத் தவிர வேறெந்த ஒரு வார்த்தையையும் கற்றுக்கொள்ள வில்லை.

டிசம்பர் மாதம் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் ஒக்கி புயலால் பாதிக் கப்பட்ட பகுதிகளில் பார்வையிட வந்த பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் நிர்மலா சீத்தாராமன் அங்குள்ள மக்களிடம் தமிழில் (டமிளில்) பேசினார்.

அதுவும் “அக்ஷர ஷூத்தமாக ப்ராமணாள் பாஷை” பேசினார். அவர் பேசியதை அங்குள்ள மாவட்ட நிர்வாக அதிகாரி தமிழில் விளக்கிக் கூறியதுதான் நகைச்சுவையான ‘தேன் குழலி’, ஆங்கிலத்தில் பேசினாலோ, இந்தியில் பேசினாலோ மொழி பெயர்க்கலாம். ஆனால் மத்திய அமைச்சர் அவருக்கு சொந்தமான தமிழில் பேச பொது மக் களுக்குப் புரியாமல் போகவே அதைப் பொதுமக்களின் தமிழில் மொழி பெயர்க்க வேண்டியதாயிற்று.

தமிழகத்தின் அடையாளம் தமிழ். தமிழும் அதன் அரசியலும் இங்கே பிரிக்க முடியாதது, இங்கு எத்தனை மோதல்கள் வந்தாலும் தமிழ் என்ற ஒன்றால் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து விடுவார்கள். இங்கு அரசியல், கலாச் சாரம், பொதுவாழ்க்கை அனைத்திலுமே தமிழ் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. இந்தத் தமிழை வைத்து தாமரையை மலர வைக்கும் முயற்சியைக் கையில் எடுத்தால் எதிர்வினைகளைத்தான் சந்திக்க வேண்டும்.

இம்முறை அமைச்சர் மாஃபா பாண் டியராஜன் தமிழ் குறித்த மோடியின் பேச்சை மிகவும் பெருமையாக பேசி யுள்ளார். அதாவது மோடி தமிழ்க் கலாச் சாரத்தையும் தமிழையும் உயர்த்திப் பேசியுள்ளதை பெருமை என்று கூறி னார். இங்கே தமிழை வைத்து கட்சியை வளர்க்க முடியும் என்று மிகவும் தாமத மாக முடிவெடுத்துவிட்டார். இதில் தமி ழக பாஜக தலைவரின் பெயரிலேயே தமிழ் (தமிழ் இசை) உள்ளது. ஆனால் அவரின் பெயருக்கும் உணர்வுக்கும் வெகு தொலைவு.

மோடி ஏதோ ஒன்று நினைத்துப்பேச அதைக்கூட புத்திசாலித்தனமாக தனக் கான ஒன்றாக மாற்றிவிட்டார் எதிர் கட்சிதலைவர் மு.க.ஸ்டாலின்: மோடிக்கு தமிழ் மீது இவ்வளவு பாசம் இருக்கிற தென்றால் எங்கள் திருக்குறளை தேசிய நூலாக்க உத்தரவிடுங்கள், தமிழை உயர்நீதிமன்ற வழக்காடு மொழியாக்க உதவுங்கள் என்று உடனடி அறிக்கை ஒன்றை விட்டார்.

மோடி மேடையின் எதிரே அமர்ந் திருப்பவர்களின் நாடியைப் பிடித்துப் பேசுபவர் என்று பொதுவாக வட இந்திய ஊடகங்கள் புகழாரம் சூட்டும் ஆனால் தமிழர் விவகாரத்தில் புலிவால் பிடித்த நாயராகிப்போனார் மோடி என்பதுதான் உண்மை.

தமிழகத்தில் எந்த ஒரு மொழிக்கும் எதிரான நிலை உருவாகவில்லை, இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடந்த தமிழகத் தில்தான் நூற்றாண்டை நெருங்கிக் கொண்டு இருக்கும் இந்தி பிரச்சார சபா உள்ளது, இங்கே ஆட்சியாளர்களையும், தமிழ் ஆர்வலர்களையும் இந்திக்கு எதிரானவர்கள் என்ற ஒரு பிரச்சா ரத்தை வட இந்தியாவில் சில மத அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்களும், சில அரசியல் கட்சிகளும் வெளிப்படை யாக பேசிக்கொண்டு திரிகின்றனர்.

ஆனால் இன்று நிலை என்ன? பஞ்சாப், மேற்குவங்கம், கருநாடகா என பல மாநிலங்களிலும் இந்தி எதிர்ப்பு வெகுண்டு கிளம்பி விட்டது.

பாஜகவினர் எவ்வளவுதான் வேடம் போட்டாலும் அவர்களது காவிக் கொண்டையை மறைக்க முடியாது. எடுத்துக்காட்டாக தருண்விஜய் திடீரென திருக்குறள் மீது பாசம் கொண்டு தமிழகம் முழுவதும் வலம் வந்தார். இங்குள்ள தமிழ் ஆர்வலர்கள் கூட அவரது பாசாங்கு ஆட்டத்தில் மயங்கி விட்டார் கள். அவருக்கு மேடை அமைத்து கொடுத்து விருதுகள்கூட வழங்கப் பட்டன. ஆனால் அரித்துவாரில் திரு வள்ளுவர் சிலையை வைக்க கடுமை யாக எதிர்ப்பு கிளம்பியது. ‘ஒரு சூத்தி ரன் சிலையை அரித்துவாரில் வைப் பதா?’ என்று பாஜகவினரே பாய்ந்து பிராண்டினர்!

அத்தனைத் தமிழர்களையும் அவ மானப்படுத்தும் வகையில் பொதுப் பணித்துறையை பயன்படுத்தி குப்பை கள் போடப் பயன்படும் பைகளில் திரு வள்ளுவர் சிலையை கட்டி வீசிவிட்டுச் சென்றனர், செய்தது மாவட்ட நிர்வாகம். இறுதியில் ஒரு பூங்காவின் ஓரத்தில் பீடமமைத்து அங்கே நட்டுவைத்தார்கள். இப்போது அந்தப்பூங்காவை பதஞ்சலி நிறுவனத்தின் கையில் ஒப்படைத்து விட்டார்கள். அங்கே அந்த நிறுவனப் பதாகைகள் உள்ளிட்ட பல பொருட்கள் வைக்கும் திறந்தவெளி கிடங்காக ஆகி விட்டது.

மோடியின் திடீர் தமிழ் ஆர்வம் குறித்து மக்கள் மொழித்துறை ஆய்வா ளர் என்.டெவி கூறியதாவது, “மோடி திடீரென்று தமிழ் மீது பாசத்தைப் பொழிந்து தள்ளியுள்ளார். அவருக்குத் தமிழ் குறித்த முந்தைய வரலாறு தெரிய வில்லை. தமிழுக்கு மதம் ஒரு அடை யாளம் அல்ல, இங்கே சங்ககாலம் தொட்டு சமணம், பவுத்தம், சைவம், வைணவம் அதன் பிறகு கிறித்தவம், இஸ்லாம் என அனைத்து மதங்களும் தமிழுக்குள் அய்க்கியமாகியுள்ளன” என்று கூறினார்.

ஆனால் அவரது கட்சிக்காரர்கள் தமிழ் இந்து, இந்துத்துவத் தமிழ் என்று முழங்கிக்கொண்டு இருக்கின்றனர். சமீபத்தில் ஆண்டாள் சர்ச்சை விவகாரத் தில் கூட ஆண்டாளின் தமிழைத் தாண்டி இந்து மதப் பெண் கடவுள் என்ற கூடா ரத்தில் அடைத்தனர். ஒரு மொழி பற்றி பேசும் போது அதன் ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்டு பேசவேண்டும், நானும் பேசுகிறேன் என்று பள்ளி மாணவர்கள் முன்பு பேசிவிட்டு நடையைக் கட்டுவது அழகல்ல. இன்றளவும் இந்தி திணிப் பைத்தான் வலுக்கட்டயமாக தமிழகத்தில் மேற்கொண்டு வருகிறார்கள். முதலில் மோடி தமிழைப் பற்றிப் பேசும் முன்பு அவரது கட்சிக்காரர்களிடம் பேசட்டும்.

தமிழைக் கோயிலுக்குள் நுழைய விடாமல் தடுக்கும் பார்ப்பனீயத்தை - எதிர்த்துக் குரல் கொடுப்பாரா மோடி சாகேப்? தமிழ் நீஷப்பாஷை, சமஸ் கிருதம் தேவப்பாஷை எனும் சங்கர மடத்தை மட்டை இரண்டு கீற்றாகக் கிழிப்பாரா? தமிழைப் பற்றி கித்தாப்புப் பேசும் நரேந்திர தாமோதரதாஸ் மோடி சாகேப்?

 

தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தந்தை என்று போற்றப்படுபவர் தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகள் ஆவார்கள். பார்ப்பனர் தமிழரல்லர் என்பதற்குப் பகுத்தறிந்த கருத்துருக்களைத் தந்த பெம்மான்.

மறைமலை அடிகளும், கா.சு.பிள்ளை யும் எனது வலது கரம் - இடது கரம் போன்றவர்கள் என்று தந்தை பெரியார் மதிப்பிடும் அளவுக்குப் பீடுமிக்கவர்கள் இவர்கள்.

மறைமலை அடிகள் என்றால் பார்ப்பனர்களின் அடிவயிற்றைக் கலக்கும். ஆரிய வடமொழியான சமஸ்கிருதத்தின் ஆணி வேர் நுனி வேர் அத்தனையையும் அலசியெடுத்துத் தோரணமாய்த் தொங்க விட்ட சூறாவளியல்லவா!

1968ஆம் ஆண்டில் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. பாடத்தில் மறைமலை அடிகளின் “தமிழ்த் தாய்” என்ற பாடம் இடம் பெற்றமைக்காக அடேயப்பா அக்கிரகாரக் கூட்டம் நெருப்பு மழையைப் பொழிந்து தள்ளியது.

அவர் ஒன்றும் கற்பனையாக எதை யும் எழுதிடவில்லை. தமிழ்க்கடலில் மூழ்கி முத்தெடுத்த முதிர்ந்த பெரும் புலவர் பெருமான் ஆயிற்றே! அத் தகைய தமிழ்ப் பேரறிஞரின் கட்டுரை பள்ளிப் பாடத் திட்டத்தில் இடம் பெறக் கூடாதாம்.

உண்மையைச் சொன்னால் உட லெரிச்சல் என்ற உண்மைப் பொன் மொழிதான் நினைவிற்கு வருகிறது.

அடிகளார் அக்கட்டுரையில் எழுது கிறார்.

“இத்தென்னாட்டின் கண் நமது தமிழ் மொழியானது இருநூற்று மூன்று நூறாயிரத்து தொண்ணூற்றாயிரம் பெயர்களாற் பேசப்பட்டு வருகின்றது. இது தென்னாட்டில் மட்டுமேயன்றி இலங்கையிலும், பர்மாவிலும், சிங்கப் பூர், பினாங்கு முதலான மலாய் நாடு களிலும், மோரீசு, தென்னாப்பிரிக்கா முதலான இடங்களிலும் நமது தமிழ் மொழியைப் பேசுவோர் பெருந்தொகை யாய் இருக்கின்றார்கள் என்றெல்லாம் தமிழின் சிறப்பை விளக்கி மறைமலை அடிகள் அவர்கள் முத்தாய்ப்பாக இன் னொரு கருத்தையும் முன் வைக்கிறார்.

“பழமையில் தமிழோடு ஒத்த ஆரியம் முதலான மொழிகளெல்லாம் இறந்தொழியவும், தமிழ் மட்டும் இன்னும் இளமையோடு விளங்குகிறது; எதனால் என்றால் தமிழ் அல்லாத மற்ற மொழிகளில் எல்லாம் மக்கள் இயற் கைக்கு மாறான உரத்த ஓசைகளும், பொருந்தா இலக்கண முடிபுகளும் காணப்படுதலால் அவை வழங்குவதற்கு எளியனவாய் இல்லாமல் நாளடைவில் மாய்ந்ததுபோக, இயல்பாற் பிறக்கும், அமைந்த இனிய ஒலிகளும், மிகவும் பொருத்தமான இலக்கண முடிவுகளும் இயைந்து, இஃது ஓதுவதற்கு எளிதாய் இருந்த லினாற்றான் அங்ஙனம் இஃ தின்னும் இளமைக்குன்றாமல் நடைபெறு கின்றதென்று உணர்ந்து கொள்க. க்ருதம், த்ருஷ்டி, ஹிருதயா முதலிய ஆரிய சொற்களைச் சொல்லிப் பாருங்கள். அவை பேசுவதற்கு எவ்வளவு வருத்த மாய் இயற்கைக்கு மாறுப்பட்டனவாய் இருக்கின்றன” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் அடிகளார்; அதுதான் ஆரியப் பார்ப் பனர்களின் அடிவயிற்றை எரித்தது.

பார்ப்பன ஆசிரியர்களும், தலைமை ஆசிரியர்களும், பார்ப்பன ஏடுகளும் ஓலமிட்டன.

வழக்கம்போல தந்தை பெரியாரும், திராவிடர் கழகமும் “விடுதலை”யும் தான் மறைமலை அடிகளார்க்கு அரண் அமைத்து நின்றன.

அதுபோலவே மறைமலை அடி களாரின் “அறிவுரைக் கொத்து” என்னும் நூல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் “இண்டர்மீடியட்’’ வகுப்பு மாணவர்க ளுக்கு பாடப் புத்தகமாக வைக்கப்பட் டது. அதனையும் எதிர்த்து ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்ட தும் உண்டு.

மேல்நாட்டவரின் வளர்ச்சி, முன் னேற்றம் குறித்து விரிவாக எழுதிய அடிகளார், நம் மக்களின் இழிப்போக் கையும் எடுத்துக் காட்டியுள்ளார் அந் நூலில்...

“நம் நாட்டவர்களுக்கோ அறி வாராய்ச்சியில்லாமையோடு, ஒற்றுமைக் குணமும் இல்லை; பிறர்பால் அருள் இரக்கமும் இல்லை. தமக்குத் தம் மனைவி மக்களும், நெருங்கிய உறவி னருமே உரியனரெனவும், மற்றையோ ரெல்லாந் தமக்கு வேறானவரெனவும், தாமும் தம்மினத்தவரும் நன்றாயி ருத்தலே தமக்கு வேண்டும், தம்மவ ரல்லாத பிறர் எக்கேடு, கெட்டாலென்ன, எத்தெருவே போனாலென்ன எனவும் நினைந்து, பிறர்நலத்தைச் சிறிதும் கருதாதவர்களாய் இருக்கின்றனர்.

தன்னலங் கருதும் இப்பொல்லாத எண்ணத்தால் இத்தமிழ் நாட்டவர்க்குட் பிரிந்திருக்கும் அளவிறந்த சாதிகளும், அவற்றால் விளைந்திருக்கும் அளவிறந்த வேற்றுமைகளும் கணக்கிட்டுச் சொல்லல் இயலாது. நாலு பேர் ஒன்று சேர்வார்களானாற் சாதிப் பேச்சும்; பெண் கொடுக்கல், வாங்கலைப் பற்றிய பேச்சும்; அவன் சாதிகெட்டவன், அவனுக்கும் நமக்கும் உறவு கிடையாது, எங்கள் சாதி உயர்ந்தது, எங்கள் சாதியில் ஒடித்தாற்பால் வடியும், எங்களிற் பத்து வீட்டுக்கார ரொடுதான் நாங்கள் கலப்பது வழக்கம், மற்றவர்கள் கையில்  தண்ணீர் கூட வாங்க மாட்டோம் என்னும் பேச்சும்; அதை விட்டாற் பொருள் தேடும் வகை களைப் பற்றிய பேச்சும்; அதுவும் விட்டால் தமக்குப் பொருள் சேருங்காலத்தைப் பற்றியும், நோய்தீரும் நேரத்தைப் பற்றியும், மணம் ஆகும் நாளைப் பற்றியும், எந்த இடத்திற் போனால் குறி கேட்கலாம், எந்த தெய்வத்துக்கு ஆடு கோழி அறுத்தால் இவை கைகூடும்? மாரியைக் கும்பிட லாமா? மதுரை வீரனைக் கும்பிடலாமா? காளியைக் கும்பிடலாமா? கருப்பண்ண னைக் கும்பிடலாமா? எசக்கியைக் கும் பிடலாமா? சுடலைமாடனைக் கும்பிட லாமா? என்னுஞ்சிறு தெய்வச்சிற்றுயிர்க் கொலைக் கொடும் பேச்சும்; தனக்குப் பகையானவனைப் பல வகையால் இழித் துத் தன்னைப் பல வகையால் உயர்த்திச் செருக்கிப் பேசும் பேச்சுமே எங்கும் எல்லாரும் பேசக் காண்கின்றோம்.”

என்றெல்லாம் காய்தல் உவத்தலின்றி உள்ளது உள்ளபடியே உரைத்துள்ளார். இதுதான் உஞ்சி விருத்திகளின் குமட்ட லுக்கும், எரிச்சலுக்கும் விழுமிய காரணங் களாகும்.

பார்ப்பனர் அழைப்பும்

மறைமலை அடிகளாரின் மறுப்பும்

சென்னைப் பச்சையப்பன் கல்லூரி மண்டபத்தில் 1933 திசம்பர் 23, 24 ஆகிய நாள்களில் தமிழ் அன்பர் மகாநாடு நடைபெற்றது. சென்னைப் புத்தகால யப் பிரச்சார சங்கத்தார் இந்த மகா நாட்டை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அதன் தலைவர் கே.வி.கிருஷ்ண ஸ்வாமி அய்யர், பொக்கிஷதார் எஸ்.ராமஸ்வாமி அய்யர், வரவேற்புச் சபைத் தலைவர் உ.வே. சாமிநாதய்யர் மற்றும் பொறுப்பாளர்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் பார்ப்பனர்களே. அம்மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளுமாறு மறைமலை அடிகளார்க்கு கே.வி. கிருஷ்ணஸ்வாமி அய்யர் 22.12.1933-இல் தந்தி ஒன்றை அனுப்பினார்.

தந்தி வாசகம் வருமாறு:-

“PLEASE ATTEND TAMILANBAR MAHANADU - EARNEST REQUEST TO YOU”

“தமிழ் அன்பர் மகாநாட்டுக்கு வருகை தரும்படி உங்களை அன்போடு அழைக் கிறோம்”

- கே. வி. கிருஷ்ணஸ்வாமி அய்யர்

மறைமலை அடிகளார் அனுப்பிய பதில் தந்தி இதோ:-

Reply
Dt. 22-12-1933
“While thanking you and Dr.V.Saminatha Iyer  for all the letters, invitations and Telegram, I very much regret to say that I am not inclined to attend any Tamil meeting which is not willing to maintain and advance pure Tamil. Of all the cultivated ancient languages, Tamil is the only one which is still living in all its pristine glory, I am strongly convinced that any mixture of foreign words in it, will tend to vitiate its healthy life and hamper its vigorous growth. Please, therefore, excuse me for not attending your conference which does not seem to meet my ideal.”
- Maraimalaiyadigal

அடிகளார் மறுமொழி

“கடிதங்கள், அழைப்புகள், தந்தி ஆகியவற்றிற்கெல்லாம் உங்களுக்கும், டாக்டர் உ.வே.சாமி நாதய்யரவர்கட்கும் நன்றி தெரிவிப்பதோடு, தூய தமிழை வளர்க்க விரும்பாத எந்தத் தமிழ்க் கூட்டத்திலும் கலந்துகொள் வதற்கு எமது மனம் இடந்தரவில்லை என்பதை மிகவும் வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம். பண்பட்ட பழைய மொழிகளெல்லா வற்றிலும் தமிழ்மொழி ஒன்றுதான் இன்றும் தன் பண்டை நலஞ் சார்ந்த புகழோடு வாழ்கின்றது. பிற மொழிக் கலப்பு அதன் தூய தன்மை யினைக் கெடுக்குமென்றும், அதன் வளர்ச்சி யினைக் குன்றச்செய்யும் என்றும் யாம் உறுதியாக நம்புகின்றோம். ஆதலால் எமது தனித்தமிழ்க் கொள் கையினைக் கடைப்பிடிக்காத உங்க ளுடைய மகாநாட்டிலே கலந்து கொள்ள முடியாமையினைப் பொறுத்துக் கொள் வீர்களாக”

- மறைமலையடிகள்

பார்ப்பனர்களின் போக்கு - மறை மலை அடிகளாரின் தமிழ் - தமிழின உணர்வு எத்தகையது என்பதற்கு இது தலைசிறந்த ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும்.

(ஆதாரம்: “செந்தமிழ்ச் செல்வி’’)

இத்தகு மொழிமான - இனமானப் பெரும்புலவரை - தமிழ்க் கடலை கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்கள் “தமிழாற்றுப்படை கட்டுரையாற்றும் தொடர் வரிசையில்” எடுத்துக் கொண்டதானது எல்லா வகையிலும் முத்திரை பொறித்த முடிவுதானே.

“தமிழை ஆண்டாள்” எனும் தலைப் பில் கவிப்பேரரசு ஆற்றிய கட்டுரை உரை பெரும்புயலை உருவாக்கியது. ஆண்டாள் ஒரு தேவதாசி என்று ஒருவர் எழுதியிருந்ததை எடுத்துக் காட்டாக கவிப்பேரரசு அக்கட்டுரையில் குறிப்பிட்டு விட்டாராம். அவ்வளவுதான் ஆகாய வெளிக்கும் அக்கிரகாரத் திண்ணைக்குமாகக் குதித்துத் தள்ளி விட்டனர்.

அந்தச் சர்ச்சைத் தீ ஆரியர் - திராவிடர் என்ற சமூகப் போராக தமிழ் மண்ணில் மூண்டு விட்டது.

நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்த, தந்தை பெரியாரால் உண்டாக்கப்பட்டு ஊக்கம் பெறப்பட்ட தமிழ்மண் தன் கையிருப் பைக் காட்டு முகத்தான் காட்டுத் தீயாக ஓங்கி எரிய ஆரம்பித்தது.

இத்தகு கட்டுரையாற்றும் கவிப் பேரரசுக்குத் துணையாக இருந்து வந் தவர் “தினமணி” ஆசிரியர் திருவாளர் வைத்தியநாதன். இவரை முழுமையாக கவிப்பேரரசு நம்பவும் செய்தார். ஆனால் அதற்குத் தகுதியாக வைத்தியநாதய்யர் இல்லை என்பதை நம்மால் எளிதாக புரிந்து கொள்ள முடிகிறது!

ஆர்.எஸ்.எஸ். கும்பலும், அக்ரகார மும், ஜீயர்களும் வைரமுத்து அவர்க ளுக்கு எதிராக வரிசை கட்டி நின்ற நிலையில் “தினமணி” ஆசிரியர் வைத் தியநாதய்யராகத் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டார். நேராக ஆண்டாளின் சிறீவில்லிபுத்தூர் சென்று ஜீயரிடமும், ஆண்டாளிடமும் மண்டியிட்டு மன்னிப் புக் கேட்டுக் கொண்டு விட்டார். அதே நிலைமை கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்களும் எடுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தனர். புரட்சிக் கவிஞர் வழி வந்த அந்தப் புலியா பொந்தில் பதுங்கும்?

திராவிட உணர்வாளர்கள் திரண் டனர். திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர் கள் ‘கவிப்பேரரசே - கலங்காதே - கருஞ்சட்டைப் பட்டாளம் உமக்குத் துணையிருக்கும்!’ என்று முழங்கினார் ‘விடுதலை’ வீறு கொண்டு எழுந்தது.

இயக்குநர் பாரதிராஜா போன்றவர்கள், நீதிபதிகள் உள்ளிட்ட பல துறைத் தமிழ் மான உணர்வாளர்களும் ஆரியத்துக்கு எதிராக ஆர்ப்பரித்து எழுந்தனர்.

ஆத்திரத்தின் சிகரத்திற்கு ஏறிய சிறீவில்லிபுத்தூர் ஜீயர் சோடா பாட்டில் களையும், கல்லையும் எறிவோம் என்கிற அளவுக்கு ஆரியம் பஞ்சக்கச்சத்தை இறுக்கிக் கட்டியது.

ஆரியராவது - திராவிடராவது என்று பேசியவர்கள் கூட, அது குறித்து அறிவு புகா தலைமுறையினரும், சாம்பலால் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த பார்ப்பன - பார்ப்பனரல்லாதார் என்ற உணர்வின் எரிமலைக் குழம்பின் வீச்சைக் காணக் கூடிய அரிய வாய்ப்பு அரும்பியது.

இந்தத் “தீயதிலும்” பெரு நன்மை என்னும் மகசூலாக விளைந்தது - வரலாறு பெற்ற பெரும் பேறாகும்.

சென்னை காமராசர் நினைவரங் கத்திலே தமிழாற்றுப் படை கட்டுரை யாற்றும் தொடர் வரிசையில் தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகளாரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அந்தக் கட்டுரைப் பொழிவை ஆற்றினார் கவிப்பேரரசு  (13.2.2018, செவ்வாய் மாலை).

சென்னை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி நாகமுத்து (ஓய்வு) தலைமை வகிக்க, சென்னைப் பல் கலைக்கழக மேனாள் துணைவேந்தர் திருவாசகம் முன்னிலை வகித்து உரை யாற்றினார்.

சென்னையில் உள்ள பெரிய மண்ட பம் அது. இருக்கைகளும் வழிந்தன. மண்டபத்தின் வெளிப்புறத்திலும் மக்கள் முற்றுகை!

மேனாள் துணைவேந்தர் திரு வாசகம் அவர்கள் மிகச் சரியாகவே சொன்னார். இந்த மக்கள் வெள்ளம் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர் களுக்காக மட்டும் வந்த கூட்டமல்ல. தமிழையும், தமிழர்களையும் சீண்டினால் தமிழினம் பொங்கி எழும் என்பதற்கான சாட்சியம் என்று மிகச் சரியாகப் படம் பிடித்துச் சொன் னார்.

ஆண்டாளை முன்னிறுத்தி எந்த உணர்வோடு ஆரியம் விளையாடிப் பார்த்ததோ, அதற்குப் பதிலடி கொடுக்க இயல்பாக, பொருத்தமாகக் கிடைத்த, அமைந்த வாய்ப்புதான் தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகள் பற்றிய கட்டுரை வாசிப்பாகும்.

கவிப்பேரரசு வெளிப்படையாகப் பேசவில்லைதான். ஆனாலும் அவர் உரையின் உள்ளடக்கத்தின் ஊற்றுக் கண் மொழிமானமும், இனமானமும் கைகோர்த்துக் கனன்று கனத்த குரலா கவே அமைந்திருந்தது.

சிவன்மீது நம்பிக்கையுடையோ ரைப் பார்த்து ஒரு கேள்வியை முன் வைத்தார் வைரமுத்து.

சிவபெருமான் தன் உடுக்கையை எடுத்தான். ஒரு பக்கம் அடித்தான் தமிழ் பிறந்தது, மறுபக்கம் அடித்தான் சமஸ் கிருதம் பிறந்தது என்று நம்புபவர்கள் சமஸ்கிருதத்தை உயர்த்திப் பிடித்துத் தமிழைத் தாழ்த்த ஆசைப்படுவானேன் என்று கேள்வி மூலம் எதிரிகளின் மென்னியை இறுக்கினார். (மொழி வரலாறு அறிந்தவர்கள் ஒரு மொழி உடுக்கில் பிறந்தது என்பதை ஏற்கார் என்பது வேறு விடயம்!).

கவிப்பேரரசின் தமிழாற்றுப்படைக் கட்டுரையில் இதோ சில இனமான நெருப்புத் துண்டுகள்!

“வேதாரண்யம் என்று சுட்டும்போது அந்த ஊரின் வயது, வரலாறு, பண்பாடு என்ற மூன்றும் நமக்கு முற்றும் விளங்க வில்லை. திருமறைக்காடு என்று சுட்டப் படுமிடத்து அதன் நூற்றாண்டுகளை நம்மால் நுகர முடிகிறது. கபிஸ்தலம், என்ற பெயரை அகழ்ந்து பார்த்தால் உள்ளே “குரங்காடு துறை’ தோன்றுகிறது. அருணாசலம் என்ற சொல்லின் நதி மூலம் தேடி நகர்ந்தால் அது ‘திருவண் ணாமலையில்’ முடிகிறது. ஜம்புகேஸ்வ ரம் என்ற ஊர்ப் பெயரை ஊடுருவிப் பார்த்தால் உள்ளே ‘திருவானைக்கா’ தென்படுகிறது. இப்படித்தான் தமிழ் மொழியின் மீது வந்து படிந்த பிற மொழிகள் தமிழன் வரலாற்றைத் துடைத்துவிட்டு தம்மிலிருந்தே வரலாறு தொடங்கப் பெறவேண்டும் என்று சூழ் வினையாற்றின” என்று தம் ஆய்வு முத்திரையைப் பொறித்துள்ளார் கவிப் பேரரசு.

தமிழ்மீது தொடுக்கப்பட்ட ஆரியப் பண்பாட்டுப் படையெடுப்பைத்தான் தனக்கே உரித்தான நேர்த்தியுடன் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளார் கவிப் பேரரசு.

மற்றொரு முக்கிய கூறு கவிப்பேரரசின் கட்டுரையில் கூர்மை பெற்றிருந்தது.

திராவிட இயக்கம் என்ன செய்தது என்று கேட்கும் ஆரிய வர்த்தமான வர்களுக்கும், ஆரிய நச்சுக்காற்றை உள் வாங்கிப் பேசும் தமிழ்த் தேசியவாதி களுக்கும் சூடு வைத்தது போல திரா விட இயக்கத்தின் ஈடில்லா சாதனையை எடுத்துக்காட்டத் தவறவில்லை கவிஞர்; “அக்ராசனர்” தலைவரானதும், “மகா ஜனங்கள்” பொது மக்கள் ஆனதும், “பிரேரணை” தீர்மானம் ஆனதும், “நமஸ் காரம்” வணக்கம் ஆனதும் யாரால்?” என்ற கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு, அறிஞர் அண்ணா இந்த மண்ணுக்குத் ‘தமிழ்நாடு’ என்று பெயர் சூட்டியதையும், கலைஞர் தமிழ்நாட்டுத் தலைநகருக்கு ‘சென்னை’ என்று பெயர் சூட்டியதையும் பதிவு செய்தார்.

காமராசர் நினைவரங்கத்தில் பார் வையாளர்களாக வந்திருந்த தமிழ்த் தேசியவாதிகள் கொஞ்சம் நெளிந்தாலும் அவர்களையும் சிந்திக்கச் செய்தது கவிப்பேரரசின் இந்தப் பகுதி.

சும்மா இருந்த சங்கை ஊதிக் கெடுத் தனர் பார்ப்பனர்கள்; ஒன்றைக் கொடுத்து ஒன்பதை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டனர்.

இது பெரியார் மண் என்று சொல் லுவது தற்பெருமைக்கல்ல - தன்னிலை விளக்கம்தான் என்பதை நிரூபித்துக் காட்ட ஆண்டாள் ஏதோ ஒரு வகையில் கைகொடுத்து விட்டாள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?




இராமாயணம் பற்றி மறைமலை அடிகள்

ஒரு குரங்கு கடலைத் தாண்டிற்றென்றாலும் அஃது ஒரு மலையைப் பெயர்த்துக் கொணர்ந்ததென்றாலும், ஒருவன் பத்துத் தலைகளும், இருபது கைகளும் உடையவனாயிருந்தானென்றாலும், மற்றொருவன் இரண்டாயிரம் கைகள் உடையவனாயிருந்தா னென்றாலும், ஒருத்தியை வேறொருவன் சிறையாக எடுத்துச் சென்றதால் அவன் இருந்த நிலத்தைப் பெயர்த்தெடுத்துச் சென்றான் என்றாலும், ஒருவன் தன் கையிலிருந்த வட்டத்தைச் சுற்றி எறிந்து பகலவனை மறைத்தான் என்றாலும் இன்னும் இவை போல்வன... பிறவும் எல்லாம் உலக இயற்கையில் எவரும் எங்கும் காணாதவையாகும். ஆகையால் இன்னோரன்ன பொருந்தாப் புனைவுரைகளை ஒரு கதையிலாதல் ஒரு நாடகத்திலாதல் இயைந்துரைத்தல் நல்லிசைப் புலமைக்கு ஒரு சிறிதும் ஒவ்வாது. ஏனென்றால் இயற்கைக்கு மாறுபட்ட கட்டுக் கதைகளைக் கூறும் நூல்களைப் பகுத்தறிவுடையவர் கற்பாராயின் அவர்க்கு அவை இன்பம் பயவாவாய் வெறுப்பினையே விளைவிக்கும்.

- மறைமலையடிகளின், “கோகிலாம்பாள்... கடிதங்கள்”, ஆக. 1931

Banner
Banner