மின்சாரம்

 

- கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன்

 

இராமராஜ்ஜியம் அமைக்கப் போவ தாகக் கூறி ராமராஜ்ஜிய ரத யாத்திரையை மேற்கொண்டுள்ளது விசுவ ஹிந்து பரிசத்.

இராமாயணம் பற்றிய தத்துவப் போதனை தந்த பெரியார் அவர்களால் தமிழ் மண்ணில் ஆழமாக வேரூன்றிய நிலையில் வேறு எந்த மாநிலத்திலும் ஏற்படாத எதிர்ப்பு அனல் நமது தமிழ் மண்ணில்  தகித்து வெடித்துக் கிளம்பியது.

தமிழ்நாட்டில் மட்டும் ஏன் எதிர்ப்பு என்று ஆச்சரியப் படுபவர்கள் தமிழ்நாட்டில் அய்யா பெரியாரின் பங்களிப்பை சரிவரப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியவர்களே! தந்தை பெரியார் எழுதிய இராமாயணப் பாத்திரங்கள் எனும் ஆய்வுநூல் எண் ணற்றப் பதிப்புகளை கண்டுள்ளது -  ஸிகிவிகிசீகிழிகி - கி ஜிஸிஹிணி ஸிணிகிஞிமிழிநி  என்று ஆங்கிலத்திலும் வெளிவந்தது. சச்சி இராமாயண் என்று இந்தியிலும் வெளி வந்துள்ளது.

தொடக்கத்தில் இந்தி இராமாயணம் தடை செய்யப்பட்டது என்றாலும், பிறகு உச்சநீதிமன்றத்தால் தடை தகர்க்கப்பட்டது. பாபர் மசூதியை இடித்த சங்பரிவார் கலவரக் கும்பல், அந்த இடத்தில் ராமன் கோயிலைக் கட்டுவதற்கு கச்சையை இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டு கிளம்பியிருக் கிறது. அதன் ஒரு புள்ளிதான் இப்பொழுது கிளம்பியுள்ள ராம ராஜ்ஜிய யாத்திரை!

கெட்டவாய்ப்பாக அவர்கள் தமிழ்நாட்டி னுள்ளே நுழைய முடிவெடுத்தார்கள். தந்தை பெரியார் ஊட்டிய இராமாயணத் தொடர்பான எதிர்ப்பு எரிமலை கண் சிவந்து  ஆயிரங்கால் சிங்கமாக ஆர்த்தெழுந்தது.

தமிழ்நாட்டின் இந்தக் கொந்தளிப்பு - இந்தியக் துணைக் கண்டத்திற்கே இந்த இராமாயணம் - இராமன் - கந்தாயங்களை அவிழ்த்துக் கொட்டப் போகிறது.

1971ஆம் ஆண்டில் சேலத்தில் திராவிடர் கழகத்தால் நடத்தப்பட்ட மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு ஊர்வலத்தில் தந்தை பெரியாரை நோக்கி ஜன சங்கக் காலியினர் வீசிய செருப்பு, இராமன் பக்கம் திரும்பியது.

இராமனைச் செருப்பாலடித்த திமுகவுக்கா ஓட்டு என்று தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் ஒரு புது முறுக்கை ஏற்படுத்தியது. ராஜாஜி தலைமை யிலான சுதந்திரக் கட்சியும் பார்ப்பனர்களும் ராமனை செருப்பாலடித்த கட்சிக்கா ஓட்டு என்று பெரும் பிரச்சாரப் புழுதியில் ஈடுபட்டனர். ஆனால் மக்களோ ஆமாம் அவர்களுக்குத்தான் வாக்கு என்று கறாராகத் தீர்ப்புக் கூறினர்.

1967 தேர்தலில் 138இடங்களைப் பிடித்த திமுக 1971இல் 183 இடங்களைக் கைப் பற்றினர். இராமனை செருப்பாலடிக்கும் முன் 138, செருப்பாலடித்த பின் 183 இடங்கள் என்று பொதுவான கருத்து உருவாகி விட்டது.

இந்த உணர்வுத்தீயை தமிழ்நாட்டின் எல்லையைத் தாண்டி இந்தியா முழுவதும் பற்ற வைப்பதற்கான ஒரு சூழ்நிலையை பா.ஜ.க.  அதன் பரிவாரங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.

நேற்று (23.3.2018) மாலை சென்னையில் இராமாயணம் -இராமன் - இராமராஜ்ஜியம் என்னும் தலைப்பில் ஒரு சிறப்புச் சொற்பொழிவைத் தொடங்கிவிட்டார் திராவிடர் கழக தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்கள். இன்னும் அது நீளக்கூடிய வாய்ப்புண்டு.

விடுதலையும் இத்திசையில் தன் வீரப் பராக்கிரமத்தைக் காட்டவேண்டாமா?

தந்தை பெரியார் இராமயணத்தைப் பற்றிச் சொன்னதுதான் எல்லோருக்கும் தெரியுமே, தந்தைபெரியாரின் ஆத்மநண்பர் சிறீமான் ராஜகோபாலாச்சாரியர் திருவாய் மலர்ச்சியிலிருந்து தொடங்குவது பொருத்தம் தானே!

உத்திர ராமசரிதம் என்னும் தலைப்பில், சமஸ்கிருதத்தில் பவபூதி என்பவர் எழுதி, க.சந்தானம் அய்யங்கார் தமிழில் மொழி பெயர்த்து எழுதிய நூலை சென்னை அலையன்ஸ் நிறுவனம் வெளியிட்டுள்ளது.

அந்நூலுக்கு ராஜாஜி முன்னுரை ஒன்று எழுதியுள்ளார். இந்தக் கருத்துக்களைப் படிப்பவர்களுக்கு இராஜாஜியா இப்படி எழுதியுள்ளார்? இருக்காதே! நம்ப முடியாது என்கிறீர்களா? உண்மை தான், இவை இராஜாஜி எழுதியவை. அது இதோ!

நாரதர் சொல்லி வால்மீகி இயற்றினார்; இதில் ஒரு விதத் தவறும் இருக்கமுடியாது; ஓர் எழுத்து விடாமல் எல்லாம் ஒப்புக் கொண்டே தீர வேண்டும் என்பதாயி ருந்தால் எனக்கு ஒன்றும் சொல்ல இட மில்லை. அப்படி யில்லை; உனக்குத் தோன்றியதைத் தோன்றியவாறு சொல் லலாம்; குற்றமில்லை என்று பெரியோர் இடம் கொடுத்தால் ராமாயண உத்திர காண்டத்தைப் பற்றிச் சொல்ல விரும்பு கிறேன்.

நானும் எவ்வளவோ முயற்சி செய்து தான் பார்த்தேன் - சிறீ ராமன் உலகத்துக்கு வழிகாட்ட அவதரித்த கடவுள் - சீதையை அரும்பாடுபட்டு இலங்கையிலிருந்து மீட்டுக் கொண்டபின் ஊராரின் வம்புப் பேச்சைக் கேட்டுக் காட்டுக்கு அனுப்பி விட்டான் என்கிற கொடூரக்கதை என் மனசுக்குச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்ளவே முடிய வில்லை. அன்புடனும், பக்தியுடனும் முயற்சி செய்திருக் கிறேன்.

பெரியோர்கள் என்னை நாஸ்திகன் - சூனா மானாக் காரன் என்று சொல்லக் கூடாது. உண்மையில் இந்தக் கதையைச் சகிக்க என்னால் முடியவில்லை. நாஸ்தி கனாக இருந்தால் ஒரு வேளை சகித்தி ருப்பேன்.

ராமாயணத்தில் முதல் அத்தியாயத்தில் கதை முழுவதும் சொல்லப்படுகிறது. அதில் இந்த அனர்த்த விஷயம் சொல்லப்பட வில்லை. நாடு நகரம் முழுவதும் அறிவு விவேகிகளும் சீலமும் நிறைந்த ஜனங்கள் எல்லோரும் தர்மாத்மாக்கள் வெகு சாஸ்திரங்களை அறிந்தவர்கள் என்றும், அற்ப குணமுள்ளவன் - வித்தை பெறாதவன் - நாஸ்திகன் துஷ்டன் மருந்துக்கும் கூட ஒருவன் அகப்படமாட்டான். என்றெல்லாம் ஓயாமல் பாடப்பட்டிருக்கிறது.

இப்பேர்ப்பட்ட ஜனங்கள், சீதை ஊருக்குத் திரும்பி வந்ததும், பான்மை யிழந்து இவ்வளவு கேவலமாகப் போனது எப்படி?

சிறீராமன் அரசாண்டு வந்த அயோத்திய நகரம் நம் கலிகால சென்னப்பட்டணம், திருச்சிராப்பள்ளியை விடக்  கேடுகெட்ட நிலைக்கு எவ்வாறு வந்துவிட்டது. இந்தக் கலிகாலத்தில் நம்மைப் போன்ற, தாழ்ந்த மதியும் சீர் கெட்ட பண்பும் கொண்டவர் களும் கூடச் சொல்லத் துணியாத பேச்சை, அயோத்தியாவாசிகள், சிறீராமனு டைய பிரிய தேவியைப் பற்றி பேசினார்கள் என்றால் எவ்வாறு ஒப்புக் கொள்வது?

அப்படி யாராவது பேசினாலும் ராமன் தன் காதில் போட்டுக் கொண்டான், அந்தப் பாமர ஜனங்கள் கூட சீதையைக் காட்டுக்கு அனுப்பச் சொல்லவில்லையே. ஏன் ஒரு விசாரணையுமின்றி அக்கிரமமாக இவ்வாறு ராமன் செய்யத் துணிந்தான்? இதை எவ்விதத்திலும் ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. இதனால் தான் நன்னெறிப் பயில்வதற்கு இந்தக் கதை உதவாது என்று நம் முடைய பெரியோர் இந்தக் கட்டத்தைப் பிர யோகத்தினின்றும் தள்ளிவிட்டார்கள். ஆழ்வார் களும் இதை எடுத்துப் பாடாமல் நீக்கி விட்டார்கள்.

இம்மாதிரியான ஒரு பெரும் அநீதியை சிறீராமச்சந்தின் தன் தேவிக்குச் செய்ததாக எப்படியோ ஒரு கதை கர்ண பரம்பரையாகச் சொல்லிவிட்டு, அந்தக் காலத்திலும் கூட வால்மீகி முனிவரையும் தடுமாறச் செய்தி ருக்க வேண்டும். புண்ணிய கதையாகிய ராமாயணத்தைப் பாட உட்கார்ந்த போதே இந்தப் பொல்லாத அய்தீகத்தை என்ன செய்வது என்று அவர் யோசித்திருக்க வேண்டும்.

அதற்காகவே முனிவர் யுத்த காண்டத் தின் முடிவில், வேண்டாத ஓர் அக்கினிப் பரிட்சையை அமைத்து, அத்துடன் அந்த ஆபத்தும் ஒழியும் என்று எண்ணினார் போல் தோன்றுகிறது. ஆனாலும் அவர் எண் ணம் முடிவு பெறவில்லை. உத்தரகாண்டம் யாரோ எழுதி ராமாயணத்துடன் சேர்ந்தே போயிற்று, ஊர் வம்புக்குப் பயந்து ராமன் சீதையை காட்டுக்கு அனுப்பியது ராவணன் செய்த செயலை விடப் பெரும் பாவச்செயல்.

ராவணன் அபாயங்களைப் பொருட்படுத் தாமல் இந்த கெட்ட காரியத்தில் இறங்கி ஜடாயுவோடு போர் புரிந்து அவனை வென்று சீதையை இலங்கைக்குத் தூக்கிப் போனான். துஷ்டத்தனமானாலும் தைரியம் கலந்த செயல். ராவணன் காமவெறி கொண்டவ னானாலும் இலங்கையில் தேவியை பலாத் காரம் செய்ய எண்ணம் கொள்ளவில்லை. அசோக வனத்தில் வைத்து அவள் அன்பைப் பெற முயன்று, பலநாட்கள் தன் வெறியை அடக்கியே வந்தான்; அதற்காக உயிரையும் நீத்தான்.

ஆனால் இந்த உத்தர ராம சரித்திரத்தில் வெறும் ஊர் வம்பைக் கேட்டு ராமன் சீதையை, நீதி உண்மை எதையும் கருதாமல் காட்டுக்கு அனுப்பி விட்டான் என்று சொல் லப்படுகிறது. உண்மையில் இது நடந்திருந் தால் இறந்த ஜடாயு மீண்டும் உயிர் கொண்டு எழுந்து ராமனுக்கு நல்ல புத்தி புகட்டியிருப் பான். மகனே இது தகாது. இது பயங் கொள்ளித்தனம். இது தர்மத்தைக் கொன்ற தாகும் என்று சொல்லி தடுத்திருப்பான்... உத்திர காண்டத்தை விட்டு விட இஷ்டமில் லாமற் போனால், ராமாயண மாலையில் ரத்னங்களாக ஜொலிக்கும் வீர புருஷர் களையும் அவர்கள் பண்புகளையும் வெறுங் கதையன்று தள்ளிவிட வேண்டியதாகும்.

ஆயினும் பவபூதி என்ற பேராசிரியர் பொருத்தமற்ற இந்தக் கதையை அழகிய நாடகமாக சமஸ்கிருதத்தில் இயற்றினான்; அது மிகவும் புகழ் பெற்ற நூல், நண்பர் சந்தானம் என்னுடன் சிறையிலிருந்த காலத்தில் அதைத் தமிழில் எழுதி முடித்தார். மிகவும் சாமர்த்தியமாக வட மொழி நூலின் அழகு குறையாதபடி மொழி பெயர்த்தி ருக்கிறார்.

இவ்வாறு ராஜாஜி எழுதி இருக்கிறாரே - இவற்றுக்கு என்ன பதில்?

தந்தைப் பெரியாரோ, திராவிடர் கழகத் தலைவரோ இராமனை குறை கூறினால் கொந்தளிக்கும் பார்ப்பன சங்கபரிவார் வட்டாரம். சக்ரவர்த்தி திருமகன் என்று இரா மனைப் பற்றி சக்ரவர்த்தி ராஜகோபாலாச் சாரியர் (ராஜாஜி) எழுதிய இவற்றிற்கு என்ன சமாதானம் சொல்லப் போகிறார்கள்?

அம்பேத்கர் கூறுகிறார்

அண்ணன் தங்கை உறவுடைய இராமனும் சீதையும் திருமணம் செய்து கொண்டதும் ஆரிய திருமண வழக்கத் திற்கு மாறானதுமல்ல. (ஆரியர்களிடையே அண்ணன் தங்கையை மணந்து கொள்ளும் வழக்கமிருந்தது). ஆயின் இந்தக் கதை உண்மையானால் இராமன், சீதை திருமணம் பிறர் பின்பற்றுவதற்கு தக்கது அல்ல எனலாம். இராமன் ஏக பத்தினி விரதன் என்பது ஒரு சிறப்பாக கூறப்படுகின்றது. இத்தகையதொரு அபிப்ராயம் எவ்வாறு பரவியது என்பது புரிந்துகொள்ள முடியாத தாகவே உள்ளது. வால்மீகியே கூட தன் இராமாயணத்தில் இராமன் அநேக மனைவி யரை மணந்து கொண்டதை குறிப்பிடுகிறார் (அயோத்தியா காண்டம், சருக்கம் 8, சுலோகம் 12). மனைவியர் மட்டுமல்ல வைப்பாட்டியர் பலரையும் இராமன் வைத்திருந்தான்.

இராவணனை நல்லடக்கம் செய்த பின் இராமன் செய்திருக்க வேண்டிய முதற் காரியம் ஓடோடிச் சென்று தன் மனைவி சீதையை சந்தித்திருக்க வேண்டும். அவன் அப்படிச் செய்யவில்லை. சீதையை சந்திப்பதைக் காட்டிலும் விபீஷணனை அரியணையிலேற்றுவதிலேயே அவன் அதிக ஆர்வம் காட்டுகிறான். விபீஷணனை ஆட்சியிலமர்த்திய பிறகும் கூட சீதையைக் காண அவனே போகவில்லை. அனு மானைத்தான் அனுப்புகிறான். அனுமன் மூலம் அவன் அனுப்பும் சேதிகள் தான் என்ன? சீதையை அழைத்து வா என்று அனுமனிடம் சொல்லவில்லை. தாமும் தம் தோழர்களும் சகல நலத்தோடிருப்பதாக சீதைக்கு சொல் என்றுதான் சேதி அனுப்புகிறான். இராமனை சந்திக்க வேண்டுமென்ற பேராவலை சீதைதான் அனுமன் மூலம் சொல்லியனுப்பு கிறாள். தன்னுடைய சொந்த மனைவி சீதை. இராவணன் அவளைக் கடத்திக் கொண்டு போய் சிறைப்படுத்தி பத்து மாதங்களுக்கு மேலாகிறது. இருந்தும் தனிமையிலிருந்த சீதையைக் காண இராமன் போகவில்லை.

சீதையை இராமன் முன் கொண்டு வருகிறார்கள். அவளைப் பார்த்த போதா வது இராமன் சொன்னதென்ன?

மனித மனம் படைத்த பாமர மனிதன் கூட துயரம் கவ்விய நிலையிலுள்ள மனைவியிடம் இராமன் சீதையிடம் நடந்து கொண்டதைப் போல நடந்து கொண்டி ருப்பானா என்பது நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியாத நிகழ்ச்சியாய்த் தோன்றுகிறது. இலங்கையில் சிறைப்பட்டிருந்த சீதையை இராமன் நடத்திய முறைமைக்கு வால்மீகி நேரடியாக ஏதும் ஆதாரம் அளிக்க வில்லை எனினும் அடியிற் காணும் பகுதி யில் இராமன் தன் மனைவி சீதையிடம் சொல்கிறான் : (யுத்த காண்டம், சருக்கம் 115, சுலோகம் 1-23) உன்னை சிறைப் பிடித்தானே அந்த எதிரியைக் கடும் போரில் தோற்கடித்து பணயப் பரிசாய் உன்னை மீட்டு வந்துள் ளேன். என் எதிரியை வீழ்த்தி தன் மதிப் பைக் காப்பாற்றியுள்ளேன். என் போர்த் திறத்தை மக்கள் கண்டு மெச்சினர். என்னுடைய உழைப்பு பலனளித்திருப்பது எனக்குப் பெருமகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. இராவணனைக் கொன்றிடவும் அவனால் ஏற்பட்ட அவமானத்தைத் துடைத்திடவுந் தான் நான் இங்கு வந்தேனே ஒழிய உனக்காக நான் இப்பெருந் தொல்லையை மேற்கொள்ளவில்லை.

இராமன் சீதையிடம் இதைவிடக் கொடுஞ்செயல் வேறு என்ன செய்திருக்க முடியும்? இராமன் அதோடு நிற்கவில்லை, சீதையை நோக்கி மேலும் கூறுகிறான்: உன் நடத்தையை நான் சந்தேகிக்கிறேன். இராவணன் உன்னைக் களங்கப்படுத்தி இருக்க வேண்டும். உன்னைப் பார்க்க எனக்கு பெரும் எரிச்சலூட்டுகிறது. ஓ, ஜனகனின் மகளே! உனக்கு விருப்பமுள்ள இடத்திற்கெங்காவது நீ போய்ச் சேரலாம். உன்னோடு எனக்கு எந்தத் தொடர்பு மில்லை. போரிட்டு உன்னை மீண்டும் மீட்டு வந்தேன். என்னுடைய நோக்கம் அவ்வளவே! உன்னைப் போன்ற அழகிய பெண்ணொருத்தியை இராவணன் சும்மா விட்டிருப்பானா என்பதை என்னால் நினைத்துக் கூடப் பார்க்க முடியவில்லை.

இப்படிப்பட்ட இராமனை சீதை அற்பத்தனமானவன் என இகழ்ந்திடுவது இயல்பே. தான் கவர்ந்து சென்ற சீதையை இராவணன் களங்கப்படுத்தியிருப்பான் என்ற எண்ணத்தை-சிறைப்பட்டிருந்த வேளையில் தன்னை சந்திக்க வந்த அனுமன் மூலம் சொல்லியனுப்பி-அதன் அடிப்படையில் சீதையைக் கை கழுவி விடுகிறேன்-என்று இராமன் புலப்படுத்தி இருந்தால் இவ்வளவு சிரமத்திற்கு இடமிருந் திருக்காது- நானே தற்கொலை செய்து என்னை மாய்த்துக் கொண்டிருப்பேனே-என்று சீதை வெளிப் படையாக சொல் கிறாள். இப்படிப்பட்ட இராமனை சீதை அற்பத்தனமானவன் என இகழ்ந்திடுவது இயல்பே.

அம்பேத்கர் எழுதிய இராமன் - கிருஷ்ணன் ஒரு புதிர் நூலிலிருந்து

- கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன்

இந்துத்துவா, ஜாதி, திராவிடம் என ஒன்று கூட விடாமல் மோதிப்பார்த்து தமிழகத்தில் ஒன்றும் போணி ஆக வில்லை என்று தெரிந்த உடன் அடுத்த உத்தியாக தமிழைக் கையில் எடுத்துள் ளது பாரதிய ஜனதா கட்சி.

மோடி சில நாட்களுக்கு முன்பு பரிக்ஷ பர் சர்ச்சா (தேர்வுகளைப் பற்றி விவாதிப்போம்) என்ற பெயரில் நாடு முழுவதும் உள்ள பள்ளி மாணவர்களி டம் 2 மணி 37 நிமிடம் பேசினார். அந்தப்பேச்சில் எந்த ஒரு சரக்கும் இல்லை, இருந்தாலும் மோடி பேசுவதை கட்டாயம் அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் ஒளிபரப்பவேண்டும் என்று மத்திய மனிதவளத்துறை அமைச்சகம் உத்தர விட்டதால் நாங்கள் அதை ஒளிபரப்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது என்று பள்ளிகளின் தலைமை ஆசிரியர்கள் கூறினார்கள்.

“சும்மா ஆடுமா குடுமி?” என்ற பழமொழிக்கேற்ப மோடி இங்கும் ஓர் அரசியலை மேற்கொண்டுள்ளார். தேர் வுகள் குறித்து பேசிக்கொண்டு இருக்கும் போது திடீரென்று “தமிழ் மிகவும் பழைமையான மொழி, சமஸ்கிருதத் தைவிட பழைமையான மொழி, தமிழ் மொழி மிகவும் அழகானது” என்று கூறி தனது தமிழ்ப் பாசத்தை மாணவர்களிடம் காட்டியுள்ளார்(?)

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மோடி அங்கு பேசியது இந்தியில், தமிழ கம், கருநாடகா, ஆந்திரா, மேற்குவங்கம், உள்ளிட்ட பல மாநிலங்களில் இந்தி பேசுவதில்லை, அங்கு உள்ள ஆசிரி யர்களுக்குக் கூட இந்தி தெரியாது, அப்படி இருக்க மோடி இந்தியில் பேசியதை மாணவர்கள் எப்படி புரிந்து கொள் வார்கள்? மோடியின் இந்தத் திடீர் தமிழ்ப் பாசம் அல்லது மொழிப்பாசம் ஏன் வெளிப்பட்டது என்று வட இந்திய அரசியல் களம் மூக்கின் மேல் விரலை வைத்துக் கொள்ளட்டும்!

ஆனால் மோடியும் பாஜகவும் எதிர்பார்த்ததைப் போல் மோடியின் இந்தப் பேச்சு எந்த ஒரு பரபரப்பு அலையையும் தமிழகத்தில் ஏற் படுத்தவில்லை. மோடியின் மோடி மஸ்தான் வேலைகளை அறிந்ததா யிற்றே தந்தை பெரியாரின் தமிழ் மண். டில்லியில் அமித்ஷாவும், மோடியும் தமிழ் பற்றி பேசியதும் “தமிழகமெங்கும் மோடி பற்றி பேசப்படும், ஊடகங்கள் இதையே தலைப்புச்செய்தியாக எழு தும் என்று நினைத்து காய்நகர்த்தி னார்கள். ஆனால் அவர்களின் இந்த முயற்சியும் திரைக்கே வராமல் பெட் டியில் முடங்கிய படச்சுருள்” போல் ஆகிவிட்டது.

மோடியின் இந்தப் பேச்சை தினசரி அரசியல் பற்றி விவாதிக்கும் தேநீர்க் கடை விமர்சகர்கள்கூட தங்கள் முன்பு உள்ள மேசையைத் துடைக்கத்தான் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள்.

தமிழகத்தில் புரோகிதம் செய்யவந்த பன்வாரிலால் புரோகித், கோவையில் நான் தமிழ் கற்றுக்கொண்டு தமிழில் பேசப்போகிறேன் என்றார். 2015ஆம் ஆண்டு மதுரையில் ஜாதி அரசியலைத் துவக்கமுயற்சி செய்ய அந்த அமித்ஷா, நான் தமிழ் பேச விருப்பமாக இருக்கி றேன் என்றார். அந்த வரிசையில் தற் போது மோடி புதுமுயற்சியில் இறங்கி யுள்ளார். ஆனால் மோடி இத்தனை ஆண்டுகள் ஆகியும் இதுவரை வணக் கம் என்பதைத் தவிர வேறெந்த ஒரு வார்த்தையையும் கற்றுக்கொள்ள வில்லை.

டிசம்பர் மாதம் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் ஒக்கி புயலால் பாதிக் கப்பட்ட பகுதிகளில் பார்வையிட வந்த பாதுகாப்புத்துறை அமைச்சர் நிர்மலா சீத்தாராமன் அங்குள்ள மக்களிடம் தமிழில் (டமிளில்) பேசினார்.

அதுவும் “அக்ஷர ஷூத்தமாக ப்ராமணாள் பாஷை” பேசினார். அவர் பேசியதை அங்குள்ள மாவட்ட நிர்வாக அதிகாரி தமிழில் விளக்கிக் கூறியதுதான் நகைச்சுவையான ‘தேன் குழலி’, ஆங்கிலத்தில் பேசினாலோ, இந்தியில் பேசினாலோ மொழி பெயர்க்கலாம். ஆனால் மத்திய அமைச்சர் அவருக்கு சொந்தமான தமிழில் பேச பொது மக் களுக்குப் புரியாமல் போகவே அதைப் பொதுமக்களின் தமிழில் மொழி பெயர்க்க வேண்டியதாயிற்று.

தமிழகத்தின் அடையாளம் தமிழ். தமிழும் அதன் அரசியலும் இங்கே பிரிக்க முடியாதது, இங்கு எத்தனை மோதல்கள் வந்தாலும் தமிழ் என்ற ஒன்றால் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து விடுவார்கள். இங்கு அரசியல், கலாச் சாரம், பொதுவாழ்க்கை அனைத்திலுமே தமிழ் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. இந்தத் தமிழை வைத்து தாமரையை மலர வைக்கும் முயற்சியைக் கையில் எடுத்தால் எதிர்வினைகளைத்தான் சந்திக்க வேண்டும்.

இம்முறை அமைச்சர் மாஃபா பாண் டியராஜன் தமிழ் குறித்த மோடியின் பேச்சை மிகவும் பெருமையாக பேசி யுள்ளார். அதாவது மோடி தமிழ்க் கலாச் சாரத்தையும் தமிழையும் உயர்த்திப் பேசியுள்ளதை பெருமை என்று கூறி னார். இங்கே தமிழை வைத்து கட்சியை வளர்க்க முடியும் என்று மிகவும் தாமத மாக முடிவெடுத்துவிட்டார். இதில் தமி ழக பாஜக தலைவரின் பெயரிலேயே தமிழ் (தமிழ் இசை) உள்ளது. ஆனால் அவரின் பெயருக்கும் உணர்வுக்கும் வெகு தொலைவு.

மோடி ஏதோ ஒன்று நினைத்துப்பேச அதைக்கூட புத்திசாலித்தனமாக தனக் கான ஒன்றாக மாற்றிவிட்டார் எதிர் கட்சிதலைவர் மு.க.ஸ்டாலின்: மோடிக்கு தமிழ் மீது இவ்வளவு பாசம் இருக்கிற தென்றால் எங்கள் திருக்குறளை தேசிய நூலாக்க உத்தரவிடுங்கள், தமிழை உயர்நீதிமன்ற வழக்காடு மொழியாக்க உதவுங்கள் என்று உடனடி அறிக்கை ஒன்றை விட்டார்.

மோடி மேடையின் எதிரே அமர்ந் திருப்பவர்களின் நாடியைப் பிடித்துப் பேசுபவர் என்று பொதுவாக வட இந்திய ஊடகங்கள் புகழாரம் சூட்டும் ஆனால் தமிழர் விவகாரத்தில் புலிவால் பிடித்த நாயராகிப்போனார் மோடி என்பதுதான் உண்மை.

தமிழகத்தில் எந்த ஒரு மொழிக்கும் எதிரான நிலை உருவாகவில்லை, இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடந்த தமிழகத் தில்தான் நூற்றாண்டை நெருங்கிக் கொண்டு இருக்கும் இந்தி பிரச்சார சபா உள்ளது, இங்கே ஆட்சியாளர்களையும், தமிழ் ஆர்வலர்களையும் இந்திக்கு எதிரானவர்கள் என்ற ஒரு பிரச்சா ரத்தை வட இந்தியாவில் சில மத அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்களும், சில அரசியல் கட்சிகளும் வெளிப்படை யாக பேசிக்கொண்டு திரிகின்றனர்.

ஆனால் இன்று நிலை என்ன? பஞ்சாப், மேற்குவங்கம், கருநாடகா என பல மாநிலங்களிலும் இந்தி எதிர்ப்பு வெகுண்டு கிளம்பி விட்டது.

பாஜகவினர் எவ்வளவுதான் வேடம் போட்டாலும் அவர்களது காவிக் கொண்டையை மறைக்க முடியாது. எடுத்துக்காட்டாக தருண்விஜய் திடீரென திருக்குறள் மீது பாசம் கொண்டு தமிழகம் முழுவதும் வலம் வந்தார். இங்குள்ள தமிழ் ஆர்வலர்கள் கூட அவரது பாசாங்கு ஆட்டத்தில் மயங்கி விட்டார் கள். அவருக்கு மேடை அமைத்து கொடுத்து விருதுகள்கூட வழங்கப் பட்டன. ஆனால் அரித்துவாரில் திரு வள்ளுவர் சிலையை வைக்க கடுமை யாக எதிர்ப்பு கிளம்பியது. ‘ஒரு சூத்தி ரன் சிலையை அரித்துவாரில் வைப் பதா?’ என்று பாஜகவினரே பாய்ந்து பிராண்டினர்!

அத்தனைத் தமிழர்களையும் அவ மானப்படுத்தும் வகையில் பொதுப் பணித்துறையை பயன்படுத்தி குப்பை கள் போடப் பயன்படும் பைகளில் திரு வள்ளுவர் சிலையை கட்டி வீசிவிட்டுச் சென்றனர், செய்தது மாவட்ட நிர்வாகம். இறுதியில் ஒரு பூங்காவின் ஓரத்தில் பீடமமைத்து அங்கே நட்டுவைத்தார்கள். இப்போது அந்தப்பூங்காவை பதஞ்சலி நிறுவனத்தின் கையில் ஒப்படைத்து விட்டார்கள். அங்கே அந்த நிறுவனப் பதாகைகள் உள்ளிட்ட பல பொருட்கள் வைக்கும் திறந்தவெளி கிடங்காக ஆகி விட்டது.

மோடியின் திடீர் தமிழ் ஆர்வம் குறித்து மக்கள் மொழித்துறை ஆய்வா ளர் என்.டெவி கூறியதாவது, “மோடி திடீரென்று தமிழ் மீது பாசத்தைப் பொழிந்து தள்ளியுள்ளார். அவருக்குத் தமிழ் குறித்த முந்தைய வரலாறு தெரிய வில்லை. தமிழுக்கு மதம் ஒரு அடை யாளம் அல்ல, இங்கே சங்ககாலம் தொட்டு சமணம், பவுத்தம், சைவம், வைணவம் அதன் பிறகு கிறித்தவம், இஸ்லாம் என அனைத்து மதங்களும் தமிழுக்குள் அய்க்கியமாகியுள்ளன” என்று கூறினார்.

ஆனால் அவரது கட்சிக்காரர்கள் தமிழ் இந்து, இந்துத்துவத் தமிழ் என்று முழங்கிக்கொண்டு இருக்கின்றனர். சமீபத்தில் ஆண்டாள் சர்ச்சை விவகாரத் தில் கூட ஆண்டாளின் தமிழைத் தாண்டி இந்து மதப் பெண் கடவுள் என்ற கூடா ரத்தில் அடைத்தனர். ஒரு மொழி பற்றி பேசும் போது அதன் ஆழத்தைப் புரிந்துகொண்டு பேசவேண்டும், நானும் பேசுகிறேன் என்று பள்ளி மாணவர்கள் முன்பு பேசிவிட்டு நடையைக் கட்டுவது அழகல்ல. இன்றளவும் இந்தி திணிப் பைத்தான் வலுக்கட்டயமாக தமிழகத்தில் மேற்கொண்டு வருகிறார்கள். முதலில் மோடி தமிழைப் பற்றிப் பேசும் முன்பு அவரது கட்சிக்காரர்களிடம் பேசட்டும்.

தமிழைக் கோயிலுக்குள் நுழைய விடாமல் தடுக்கும் பார்ப்பனீயத்தை - எதிர்த்துக் குரல் கொடுப்பாரா மோடி சாகேப்? தமிழ் நீஷப்பாஷை, சமஸ் கிருதம் தேவப்பாஷை எனும் சங்கர மடத்தை மட்டை இரண்டு கீற்றாகக் கிழிப்பாரா? தமிழைப் பற்றி கித்தாப்புப் பேசும் நரேந்திர தாமோதரதாஸ் மோடி சாகேப்?

 

தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தந்தை என்று போற்றப்படுபவர் தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகள் ஆவார்கள். பார்ப்பனர் தமிழரல்லர் என்பதற்குப் பகுத்தறிந்த கருத்துருக்களைத் தந்த பெம்மான்.

மறைமலை அடிகளும், கா.சு.பிள்ளை யும் எனது வலது கரம் - இடது கரம் போன்றவர்கள் என்று தந்தை பெரியார் மதிப்பிடும் அளவுக்குப் பீடுமிக்கவர்கள் இவர்கள்.

மறைமலை அடிகள் என்றால் பார்ப்பனர்களின் அடிவயிற்றைக் கலக்கும். ஆரிய வடமொழியான சமஸ்கிருதத்தின் ஆணி வேர் நுனி வேர் அத்தனையையும் அலசியெடுத்துத் தோரணமாய்த் தொங்க விட்ட சூறாவளியல்லவா!

1968ஆம் ஆண்டில் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. பாடத்தில் மறைமலை அடிகளின் “தமிழ்த் தாய்” என்ற பாடம் இடம் பெற்றமைக்காக அடேயப்பா அக்கிரகாரக் கூட்டம் நெருப்பு மழையைப் பொழிந்து தள்ளியது.

அவர் ஒன்றும் கற்பனையாக எதை யும் எழுதிடவில்லை. தமிழ்க்கடலில் மூழ்கி முத்தெடுத்த முதிர்ந்த பெரும் புலவர் பெருமான் ஆயிற்றே! அத் தகைய தமிழ்ப் பேரறிஞரின் கட்டுரை பள்ளிப் பாடத் திட்டத்தில் இடம் பெறக் கூடாதாம்.

உண்மையைச் சொன்னால் உட லெரிச்சல் என்ற உண்மைப் பொன் மொழிதான் நினைவிற்கு வருகிறது.

அடிகளார் அக்கட்டுரையில் எழுது கிறார்.

“இத்தென்னாட்டின் கண் நமது தமிழ் மொழியானது இருநூற்று மூன்று நூறாயிரத்து தொண்ணூற்றாயிரம் பெயர்களாற் பேசப்பட்டு வருகின்றது. இது தென்னாட்டில் மட்டுமேயன்றி இலங்கையிலும், பர்மாவிலும், சிங்கப் பூர், பினாங்கு முதலான மலாய் நாடு களிலும், மோரீசு, தென்னாப்பிரிக்கா முதலான இடங்களிலும் நமது தமிழ் மொழியைப் பேசுவோர் பெருந்தொகை யாய் இருக்கின்றார்கள் என்றெல்லாம் தமிழின் சிறப்பை விளக்கி மறைமலை அடிகள் அவர்கள் முத்தாய்ப்பாக இன் னொரு கருத்தையும் முன் வைக்கிறார்.

“பழமையில் தமிழோடு ஒத்த ஆரியம் முதலான மொழிகளெல்லாம் இறந்தொழியவும், தமிழ் மட்டும் இன்னும் இளமையோடு விளங்குகிறது; எதனால் என்றால் தமிழ் அல்லாத மற்ற மொழிகளில் எல்லாம் மக்கள் இயற் கைக்கு மாறான உரத்த ஓசைகளும், பொருந்தா இலக்கண முடிபுகளும் காணப்படுதலால் அவை வழங்குவதற்கு எளியனவாய் இல்லாமல் நாளடைவில் மாய்ந்ததுபோக, இயல்பாற் பிறக்கும், அமைந்த இனிய ஒலிகளும், மிகவும் பொருத்தமான இலக்கண முடிவுகளும் இயைந்து, இஃது ஓதுவதற்கு எளிதாய் இருந்த லினாற்றான் அங்ஙனம் இஃ தின்னும் இளமைக்குன்றாமல் நடைபெறு கின்றதென்று உணர்ந்து கொள்க. க்ருதம், த்ருஷ்டி, ஹிருதயா முதலிய ஆரிய சொற்களைச் சொல்லிப் பாருங்கள். அவை பேசுவதற்கு எவ்வளவு வருத்த மாய் இயற்கைக்கு மாறுப்பட்டனவாய் இருக்கின்றன” என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் அடிகளார்; அதுதான் ஆரியப் பார்ப் பனர்களின் அடிவயிற்றை எரித்தது.

பார்ப்பன ஆசிரியர்களும், தலைமை ஆசிரியர்களும், பார்ப்பன ஏடுகளும் ஓலமிட்டன.

வழக்கம்போல தந்தை பெரியாரும், திராவிடர் கழகமும் “விடுதலை”யும் தான் மறைமலை அடிகளார்க்கு அரண் அமைத்து நின்றன.

அதுபோலவே மறைமலை அடி களாரின் “அறிவுரைக் கொத்து” என்னும் நூல் சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் “இண்டர்மீடியட்’’ வகுப்பு மாணவர்க ளுக்கு பாடப் புத்தகமாக வைக்கப்பட் டது. அதனையும் எதிர்த்து ஆரியப் பார்ப்பனர்கள் கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்ட தும் உண்டு.

மேல்நாட்டவரின் வளர்ச்சி, முன் னேற்றம் குறித்து விரிவாக எழுதிய அடிகளார், நம் மக்களின் இழிப்போக் கையும் எடுத்துக் காட்டியுள்ளார் அந் நூலில்...

“நம் நாட்டவர்களுக்கோ அறி வாராய்ச்சியில்லாமையோடு, ஒற்றுமைக் குணமும் இல்லை; பிறர்பால் அருள் இரக்கமும் இல்லை. தமக்குத் தம் மனைவி மக்களும், நெருங்கிய உறவி னருமே உரியனரெனவும், மற்றையோ ரெல்லாந் தமக்கு வேறானவரெனவும், தாமும் தம்மினத்தவரும் நன்றாயி ருத்தலே தமக்கு வேண்டும், தம்மவ ரல்லாத பிறர் எக்கேடு, கெட்டாலென்ன, எத்தெருவே போனாலென்ன எனவும் நினைந்து, பிறர்நலத்தைச் சிறிதும் கருதாதவர்களாய் இருக்கின்றனர்.

தன்னலங் கருதும் இப்பொல்லாத எண்ணத்தால் இத்தமிழ் நாட்டவர்க்குட் பிரிந்திருக்கும் அளவிறந்த சாதிகளும், அவற்றால் விளைந்திருக்கும் அளவிறந்த வேற்றுமைகளும் கணக்கிட்டுச் சொல்லல் இயலாது. நாலு பேர் ஒன்று சேர்வார்களானாற் சாதிப் பேச்சும்; பெண் கொடுக்கல், வாங்கலைப் பற்றிய பேச்சும்; அவன் சாதிகெட்டவன், அவனுக்கும் நமக்கும் உறவு கிடையாது, எங்கள் சாதி உயர்ந்தது, எங்கள் சாதியில் ஒடித்தாற்பால் வடியும், எங்களிற் பத்து வீட்டுக்கார ரொடுதான் நாங்கள் கலப்பது வழக்கம், மற்றவர்கள் கையில்  தண்ணீர் கூட வாங்க மாட்டோம் என்னும் பேச்சும்; அதை விட்டாற் பொருள் தேடும் வகை களைப் பற்றிய பேச்சும்; அதுவும் விட்டால் தமக்குப் பொருள் சேருங்காலத்தைப் பற்றியும், நோய்தீரும் நேரத்தைப் பற்றியும், மணம் ஆகும் நாளைப் பற்றியும், எந்த இடத்திற் போனால் குறி கேட்கலாம், எந்த தெய்வத்துக்கு ஆடு கோழி அறுத்தால் இவை கைகூடும்? மாரியைக் கும்பிட லாமா? மதுரை வீரனைக் கும்பிடலாமா? காளியைக் கும்பிடலாமா? கருப்பண்ண னைக் கும்பிடலாமா? எசக்கியைக் கும் பிடலாமா? சுடலைமாடனைக் கும்பிட லாமா? என்னுஞ்சிறு தெய்வச்சிற்றுயிர்க் கொலைக் கொடும் பேச்சும்; தனக்குப் பகையானவனைப் பல வகையால் இழித் துத் தன்னைப் பல வகையால் உயர்த்திச் செருக்கிப் பேசும் பேச்சுமே எங்கும் எல்லாரும் பேசக் காண்கின்றோம்.”

என்றெல்லாம் காய்தல் உவத்தலின்றி உள்ளது உள்ளபடியே உரைத்துள்ளார். இதுதான் உஞ்சி விருத்திகளின் குமட்ட லுக்கும், எரிச்சலுக்கும் விழுமிய காரணங் களாகும்.

பார்ப்பனர் அழைப்பும்

மறைமலை அடிகளாரின் மறுப்பும்

சென்னைப் பச்சையப்பன் கல்லூரி மண்டபத்தில் 1933 திசம்பர் 23, 24 ஆகிய நாள்களில் தமிழ் அன்பர் மகாநாடு நடைபெற்றது. சென்னைப் புத்தகால யப் பிரச்சார சங்கத்தார் இந்த மகா நாட்டை ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். அதன் தலைவர் கே.வி.கிருஷ்ண ஸ்வாமி அய்யர், பொக்கிஷதார் எஸ்.ராமஸ்வாமி அய்யர், வரவேற்புச் சபைத் தலைவர் உ.வே. சாமிநாதய்யர் மற்றும் பொறுப்பாளர்கள் எல்லாம் பெரும்பாலும் பார்ப்பனர்களே. அம்மாநாட்டில் கலந்து கொள்ளுமாறு மறைமலை அடிகளார்க்கு கே.வி. கிருஷ்ணஸ்வாமி அய்யர் 22.12.1933-இல் தந்தி ஒன்றை அனுப்பினார்.

தந்தி வாசகம் வருமாறு:-

“PLEASE ATTEND TAMILANBAR MAHANADU - EARNEST REQUEST TO YOU”

“தமிழ் அன்பர் மகாநாட்டுக்கு வருகை தரும்படி உங்களை அன்போடு அழைக் கிறோம்”

- கே. வி. கிருஷ்ணஸ்வாமி அய்யர்

மறைமலை அடிகளார் அனுப்பிய பதில் தந்தி இதோ:-

Reply
Dt. 22-12-1933
“While thanking you and Dr.V.Saminatha Iyer  for all the letters, invitations and Telegram, I very much regret to say that I am not inclined to attend any Tamil meeting which is not willing to maintain and advance pure Tamil. Of all the cultivated ancient languages, Tamil is the only one which is still living in all its pristine glory, I am strongly convinced that any mixture of foreign words in it, will tend to vitiate its healthy life and hamper its vigorous growth. Please, therefore, excuse me for not attending your conference which does not seem to meet my ideal.”
- Maraimalaiyadigal

அடிகளார் மறுமொழி

“கடிதங்கள், அழைப்புகள், தந்தி ஆகியவற்றிற்கெல்லாம் உங்களுக்கும், டாக்டர் உ.வே.சாமி நாதய்யரவர்கட்கும் நன்றி தெரிவிப்பதோடு, தூய தமிழை வளர்க்க விரும்பாத எந்தத் தமிழ்க் கூட்டத்திலும் கலந்துகொள் வதற்கு எமது மனம் இடந்தரவில்லை என்பதை மிகவும் வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கின்றோம். பண்பட்ட பழைய மொழிகளெல்லா வற்றிலும் தமிழ்மொழி ஒன்றுதான் இன்றும் தன் பண்டை நலஞ் சார்ந்த புகழோடு வாழ்கின்றது. பிற மொழிக் கலப்பு அதன் தூய தன்மை யினைக் கெடுக்குமென்றும், அதன் வளர்ச்சி யினைக் குன்றச்செய்யும் என்றும் யாம் உறுதியாக நம்புகின்றோம். ஆதலால் எமது தனித்தமிழ்க் கொள் கையினைக் கடைப்பிடிக்காத உங்க ளுடைய மகாநாட்டிலே கலந்து கொள்ள முடியாமையினைப் பொறுத்துக் கொள் வீர்களாக”

- மறைமலையடிகள்

பார்ப்பனர்களின் போக்கு - மறை மலை அடிகளாரின் தமிழ் - தமிழின உணர்வு எத்தகையது என்பதற்கு இது தலைசிறந்த ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும்.

(ஆதாரம்: “செந்தமிழ்ச் செல்வி’’)

இத்தகு மொழிமான - இனமானப் பெரும்புலவரை - தமிழ்க் கடலை கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்கள் “தமிழாற்றுப்படை கட்டுரையாற்றும் தொடர் வரிசையில்” எடுத்துக் கொண்டதானது எல்லா வகையிலும் முத்திரை பொறித்த முடிவுதானே.

“தமிழை ஆண்டாள்” எனும் தலைப் பில் கவிப்பேரரசு ஆற்றிய கட்டுரை உரை பெரும்புயலை உருவாக்கியது. ஆண்டாள் ஒரு தேவதாசி என்று ஒருவர் எழுதியிருந்ததை எடுத்துக் காட்டாக கவிப்பேரரசு அக்கட்டுரையில் குறிப்பிட்டு விட்டாராம். அவ்வளவுதான் ஆகாய வெளிக்கும் அக்கிரகாரத் திண்ணைக்குமாகக் குதித்துத் தள்ளி விட்டனர்.

அந்தச் சர்ச்சைத் தீ ஆரியர் - திராவிடர் என்ற சமூகப் போராக தமிழ் மண்ணில் மூண்டு விட்டது.

நீறு பூத்த நெருப்பாக இருந்த, தந்தை பெரியாரால் உண்டாக்கப்பட்டு ஊக்கம் பெறப்பட்ட தமிழ்மண் தன் கையிருப் பைக் காட்டு முகத்தான் காட்டுத் தீயாக ஓங்கி எரிய ஆரம்பித்தது.

இத்தகு கட்டுரையாற்றும் கவிப் பேரரசுக்குத் துணையாக இருந்து வந் தவர் “தினமணி” ஆசிரியர் திருவாளர் வைத்தியநாதன். இவரை முழுமையாக கவிப்பேரரசு நம்பவும் செய்தார். ஆனால் அதற்குத் தகுதியாக வைத்தியநாதய்யர் இல்லை என்பதை நம்மால் எளிதாக புரிந்து கொள்ள முடிகிறது!

ஆர்.எஸ்.எஸ். கும்பலும், அக்ரகார மும், ஜீயர்களும் வைரமுத்து அவர்க ளுக்கு எதிராக வரிசை கட்டி நின்ற நிலையில் “தினமணி” ஆசிரியர் வைத் தியநாதய்யராகத் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டார். நேராக ஆண்டாளின் சிறீவில்லிபுத்தூர் சென்று ஜீயரிடமும், ஆண்டாளிடமும் மண்டியிட்டு மன்னிப் புக் கேட்டுக் கொண்டு விட்டார். அதே நிலைமை கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர்களும் எடுக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தனர். புரட்சிக் கவிஞர் வழி வந்த அந்தப் புலியா பொந்தில் பதுங்கும்?

திராவிட உணர்வாளர்கள் திரண் டனர். திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர் கள் ‘கவிப்பேரரசே - கலங்காதே - கருஞ்சட்டைப் பட்டாளம் உமக்குத் துணையிருக்கும்!’ என்று முழங்கினார் ‘விடுதலை’ வீறு கொண்டு எழுந்தது.

இயக்குநர் பாரதிராஜா போன்றவர்கள், நீதிபதிகள் உள்ளிட்ட பல துறைத் தமிழ் மான உணர்வாளர்களும் ஆரியத்துக்கு எதிராக ஆர்ப்பரித்து எழுந்தனர்.

ஆத்திரத்தின் சிகரத்திற்கு ஏறிய சிறீவில்லிபுத்தூர் ஜீயர் சோடா பாட்டில் களையும், கல்லையும் எறிவோம் என்கிற அளவுக்கு ஆரியம் பஞ்சக்கச்சத்தை இறுக்கிக் கட்டியது.

ஆரியராவது - திராவிடராவது என்று பேசியவர்கள் கூட, அது குறித்து அறிவு புகா தலைமுறையினரும், சாம்பலால் மறைக்கப்பட்டிருந்த அந்த பார்ப்பன - பார்ப்பனரல்லாதார் என்ற உணர்வின் எரிமலைக் குழம்பின் வீச்சைக் காணக் கூடிய அரிய வாய்ப்பு அரும்பியது.

இந்தத் “தீயதிலும்” பெரு நன்மை என்னும் மகசூலாக விளைந்தது - வரலாறு பெற்ற பெரும் பேறாகும்.

சென்னை காமராசர் நினைவரங் கத்திலே தமிழாற்றுப் படை கட்டுரை யாற்றும் தொடர் வரிசையில் தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகளாரைத் தேர்ந்தெடுத்து, அந்தக் கட்டுரைப் பொழிவை ஆற்றினார் கவிப்பேரரசு  (13.2.2018, செவ்வாய் மாலை).

சென்னை உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி நாகமுத்து (ஓய்வு) தலைமை வகிக்க, சென்னைப் பல் கலைக்கழக மேனாள் துணைவேந்தர் திருவாசகம் முன்னிலை வகித்து உரை யாற்றினார்.

சென்னையில் உள்ள பெரிய மண்ட பம் அது. இருக்கைகளும் வழிந்தன. மண்டபத்தின் வெளிப்புறத்திலும் மக்கள் முற்றுகை!

மேனாள் துணைவேந்தர் திரு வாசகம் அவர்கள் மிகச் சரியாகவே சொன்னார். இந்த மக்கள் வெள்ளம் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து அவர் களுக்காக மட்டும் வந்த கூட்டமல்ல. தமிழையும், தமிழர்களையும் சீண்டினால் தமிழினம் பொங்கி எழும் என்பதற்கான சாட்சியம் என்று மிகச் சரியாகப் படம் பிடித்துச் சொன் னார்.

ஆண்டாளை முன்னிறுத்தி எந்த உணர்வோடு ஆரியம் விளையாடிப் பார்த்ததோ, அதற்குப் பதிலடி கொடுக்க இயல்பாக, பொருத்தமாகக் கிடைத்த, அமைந்த வாய்ப்புதான் தமிழ்க்கடல் மறைமலை அடிகள் பற்றிய கட்டுரை வாசிப்பாகும்.

கவிப்பேரரசு வெளிப்படையாகப் பேசவில்லைதான். ஆனாலும் அவர் உரையின் உள்ளடக்கத்தின் ஊற்றுக் கண் மொழிமானமும், இனமானமும் கைகோர்த்துக் கனன்று கனத்த குரலா கவே அமைந்திருந்தது.

சிவன்மீது நம்பிக்கையுடையோ ரைப் பார்த்து ஒரு கேள்வியை முன் வைத்தார் வைரமுத்து.

சிவபெருமான் தன் உடுக்கையை எடுத்தான். ஒரு பக்கம் அடித்தான் தமிழ் பிறந்தது, மறுபக்கம் அடித்தான் சமஸ் கிருதம் பிறந்தது என்று நம்புபவர்கள் சமஸ்கிருதத்தை உயர்த்திப் பிடித்துத் தமிழைத் தாழ்த்த ஆசைப்படுவானேன் என்று கேள்வி மூலம் எதிரிகளின் மென்னியை இறுக்கினார். (மொழி வரலாறு அறிந்தவர்கள் ஒரு மொழி உடுக்கில் பிறந்தது என்பதை ஏற்கார் என்பது வேறு விடயம்!).

கவிப்பேரரசின் தமிழாற்றுப்படைக் கட்டுரையில் இதோ சில இனமான நெருப்புத் துண்டுகள்!

“வேதாரண்யம் என்று சுட்டும்போது அந்த ஊரின் வயது, வரலாறு, பண்பாடு என்ற மூன்றும் நமக்கு முற்றும் விளங்க வில்லை. திருமறைக்காடு என்று சுட்டப் படுமிடத்து அதன் நூற்றாண்டுகளை நம்மால் நுகர முடிகிறது. கபிஸ்தலம், என்ற பெயரை அகழ்ந்து பார்த்தால் உள்ளே “குரங்காடு துறை’ தோன்றுகிறது. அருணாசலம் என்ற சொல்லின் நதி மூலம் தேடி நகர்ந்தால் அது ‘திருவண் ணாமலையில்’ முடிகிறது. ஜம்புகேஸ்வ ரம் என்ற ஊர்ப் பெயரை ஊடுருவிப் பார்த்தால் உள்ளே ‘திருவானைக்கா’ தென்படுகிறது. இப்படித்தான் தமிழ் மொழியின் மீது வந்து படிந்த பிற மொழிகள் தமிழன் வரலாற்றைத் துடைத்துவிட்டு தம்மிலிருந்தே வரலாறு தொடங்கப் பெறவேண்டும் என்று சூழ் வினையாற்றின” என்று தம் ஆய்வு முத்திரையைப் பொறித்துள்ளார் கவிப் பேரரசு.

தமிழ்மீது தொடுக்கப்பட்ட ஆரியப் பண்பாட்டுப் படையெடுப்பைத்தான் தனக்கே உரித்தான நேர்த்தியுடன் கோடிட்டுக் காட்டியுள்ளார் கவிப் பேரரசு.

மற்றொரு முக்கிய கூறு கவிப்பேரரசின் கட்டுரையில் கூர்மை பெற்றிருந்தது.

திராவிட இயக்கம் என்ன செய்தது என்று கேட்கும் ஆரிய வர்த்தமான வர்களுக்கும், ஆரிய நச்சுக்காற்றை உள் வாங்கிப் பேசும் தமிழ்த் தேசியவாதி களுக்கும் சூடு வைத்தது போல திரா விட இயக்கத்தின் ஈடில்லா சாதனையை எடுத்துக்காட்டத் தவறவில்லை கவிஞர்; “அக்ராசனர்” தலைவரானதும், “மகா ஜனங்கள்” பொது மக்கள் ஆனதும், “பிரேரணை” தீர்மானம் ஆனதும், “நமஸ் காரம்” வணக்கம் ஆனதும் யாரால்?” என்ற கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு, அறிஞர் அண்ணா இந்த மண்ணுக்குத் ‘தமிழ்நாடு’ என்று பெயர் சூட்டியதையும், கலைஞர் தமிழ்நாட்டுத் தலைநகருக்கு ‘சென்னை’ என்று பெயர் சூட்டியதையும் பதிவு செய்தார்.

காமராசர் நினைவரங்கத்தில் பார் வையாளர்களாக வந்திருந்த தமிழ்த் தேசியவாதிகள் கொஞ்சம் நெளிந்தாலும் அவர்களையும் சிந்திக்கச் செய்தது கவிப்பேரரசின் இந்தப் பகுதி.

சும்மா இருந்த சங்கை ஊதிக் கெடுத் தனர் பார்ப்பனர்கள்; ஒன்றைக் கொடுத்து ஒன்பதை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டனர்.

இது பெரியார் மண் என்று சொல் லுவது தற்பெருமைக்கல்ல - தன்னிலை விளக்கம்தான் என்பதை நிரூபித்துக் காட்ட ஆண்டாள் ஏதோ ஒரு வகையில் கைகொடுத்து விட்டாள் என்று எடுத்துக் கொள்ளலாமா?




இராமாயணம் பற்றி மறைமலை அடிகள்

ஒரு குரங்கு கடலைத் தாண்டிற்றென்றாலும் அஃது ஒரு மலையைப் பெயர்த்துக் கொணர்ந்ததென்றாலும், ஒருவன் பத்துத் தலைகளும், இருபது கைகளும் உடையவனாயிருந்தானென்றாலும், மற்றொருவன் இரண்டாயிரம் கைகள் உடையவனாயிருந்தா னென்றாலும், ஒருத்தியை வேறொருவன் சிறையாக எடுத்துச் சென்றதால் அவன் இருந்த நிலத்தைப் பெயர்த்தெடுத்துச் சென்றான் என்றாலும், ஒருவன் தன் கையிலிருந்த வட்டத்தைச் சுற்றி எறிந்து பகலவனை மறைத்தான் என்றாலும் இன்னும் இவை போல்வன... பிறவும் எல்லாம் உலக இயற்கையில் எவரும் எங்கும் காணாதவையாகும். ஆகையால் இன்னோரன்ன பொருந்தாப் புனைவுரைகளை ஒரு கதையிலாதல் ஒரு நாடகத்திலாதல் இயைந்துரைத்தல் நல்லிசைப் புலமைக்கு ஒரு சிறிதும் ஒவ்வாது. ஏனென்றால் இயற்கைக்கு மாறுபட்ட கட்டுக் கதைகளைக் கூறும் நூல்களைப் பகுத்தறிவுடையவர் கற்பாராயின் அவர்க்கு அவை இன்பம் பயவாவாய் வெறுப்பினையே விளைவிக்கும்.

- மறைமலையடிகளின், “கோகிலாம்பாள்... கடிதங்கள்”, ஆக. 1931

ஆரியராவது - திராவிடராவது; எல்லாம் வெள்ளைக்காரன், கிறிஸ்தவன் கட்டிவிட்ட சரடு -‘பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி என்று ‘பிராமணர்கள்’ என்று தங்களைச் சொல்லிக் கொள்ளும் பார்ப்பனர்கள் பிலாக்கணம் பாடி வருவதுண்டு.

ஒருக்காலம் இருந்தது ‘நாங்கள் பிராம ணர்கள், பிர்மாவின் நெற்றியிலே பிறந்த வர்கள், பிர்மா இந்த உலகத்தை எங்களுக்கே படைத்தான் - நீங்கள் சூத்திரர்கள் - எங்களுக்குக் குற்றேவல் செய்து கிடக்க வேண்டியவர்கள்’ என்று கித்தாப்பாக, வீராப்பாக வெடுக்கு வெடுக்காகப் பேசினார் கள்.

தந்தை பெரியார் சகாப்தத்தில் அவர்க ளின் சப்த நாடிகளும் ஒடுக்கப்பட்டன. திராவிடர் இயக்கத்தினர் தோள் தூக்கி திசை எட்டும் பிரச்சாரப் புயலைக் கிளப்பியதுதான் தாமதம், இடுப்பு ஒடிந்தது ஆரியம்.

பூணூல் மார்போடு திரிந்தவர்கள் - பூதேவர்கள் என்று பூரிப்போடு பேசியவர்கள் பெட்டிப் பாம்பானார்கள். உச்சிக் குடுமி வைத்து சாலையில் சென்றால் கோலி விளையாடும் சிறுவன் கூடக் கல்லால் அடித்துக் கேலி செய்யும் காலம் கனிந்தது.

பெயருக்குப் பின்னால் ஜாதிப் பட்டம் போடுவதைக் கூடத் தவிர்க்க ஆரம்பித்து விட்டனர்; பார்ப்பனர் என்று சொன்னால் எதிர்வினைதான் என்கிற எதிர்ப்புப் புயல் கிளம்பியது.

திராவிடர் கழகம் அரசியலுக்குள் நுழைய வில்லை. சமூகப் புரட்சி இயக்கத்தை நடத்தி வருகிறது. அதிலிருந்து பிரிந்து சென்ற திமுக அரசியலில் காலடி எடுத்து வைத்தது. முதல் முதலாக 1957இல் தேர்தலைச் சந்தித்தது. படிப்படியாக 1967இல் ஆட்சிப் பீடத்தில் அமர்ந்தது. அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் முதல் அமைச்சர் ஆனார்.

தொடர்ந்து திமுக - அஇஅதிமுக ஆட்சி தமிழ்நாட்டில் என்ற நிலை உறுதிப்படுத் தப்பட்டது. தேசியக் கட்சிகள் எல்லாம் இந்த இரு கட்சிகளோடு கூட்டணி வைத்துத் தான் தேர்தலில் போட்டியிட முடியும் என்ற நிலையும் நிலைநாட்டப்பட்டது.

அ.இ.அதிமுகவில் அசைக்க முடியாத முதல் அமைச்சராக இருந்த செல்வி ஜெயலலிதாவின் மறைவைத் தொடர்ந்து அ.இ.அதிமுகவுக்கு நெருக்கடியும், பலகீனமும் சூழ்ந்த நிலையில், அந்த வெற்று இடத்திற்கு நகரலாம் என்ற நப்பாசையில் பார்ப்பனீய கருத்துகளைச் சூள்கொண்ட பாரதிய ஜனதா கட்சி நாக்கில் எச்சில் சொட்டச் சொட்ட வேவு பார்த்துக் கொண்டு திரிகிறது.

மத்தியில் அதிகாரத்தில் அமர்ந்திருப் பதாலும், மாநிலத்தை ஆளும் அஇஅதி முக அமைச்சர்களின் மடியில் கனம் இருப்பதாலும், உருட்டி மிரட்டி தங்களின் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொள்ளலாம் என்ற மனதில் கொண்ட தீரா ஆசையால் பார்ப்பனீய ஜனதா படம் எடுத்து ஆகிறது.

கழகம் இல்லாத ஆட்சி அமைப்போம் என்று சொல்லி ஆரம்பித்தார்கள், திரா விடத்தால் வீழ்ந்தோம் என்றார்கள். (அவர் கள் விரும்பும் இந்துத்துவாவினருக்குத் திராவிடம் என்பது எதிர்வினை யாற்றும் தத்துவமாச்சே!)

சென்னை இராதாகிருஷ்ணன் நகரில் நடைபெற்ற சட்டப் பேரவை இடைத் தேர்தலில் நோட்டாவை விடக் குறைந்த வாக்குகளைப் பெற்று, டெபாசிட்டைப் பறிகொடுத்த பா.ஜ.க. இப்பொழுது ஒரு புது மூடியை முகத்தில் மாட்டிக் கொண்டு வர முடிவு செய்கிறது.

தமிழ்நாட்டில் ஒரே ஒரு பிஜேபி எம்.பி.யான பொன்.இராதாகிருஷ்ணன் வாய்வழியாக அது வெளிவந்திருக்கிறது.

“கடலூரில்  நடைபெற்ற மொழிப்போர் தியாகிகள் வீரவணக்க நாள் பொதுக் கூட்டத்தில் பேசிய திமுக செயல் தலைவர் ஸ்டாலின், பாஜகவினரை கடுமையாக விமர்சித்திருந்தார். புறம்போக்குகளாகிய நீங்கள் பேசுவதற்கும் மேடை அமைத்து கொடுத்தது திராவிட மண் எனவும் சாடி யிருந்தார்.

தளபதி ஸ்டாலின் அவர்களின் இந்த பேச்சு விவாத பொருளாகிப் போனது. இதையடுத்து ஈரோடு வேப்பம்பாளையத் தில் அஸ்வமேத ராஜரூபா யாகம் நடை பெற்றது. இதில் கலந்துகொண்ட மத்திய இணை அமைச்சர் பொன்.இராதாகிருஷ் ணன் அவர்கள் கூறியதாவது,  “ஸ்டாலின் என்ன திராவிடத்துக்கு சொந்தக்காரரா? 50 வருஷமா ஆட்சியில் இருந்தவர்கள் திரா விடப் பகுதிகளை இணைத்து முன்னேறிய பகுதியாக மாற்றியிருக்க முடியும், ஆனால் அவங்க அப்படி செய்யவில்லை. திரா விடம் என்பது ஒரு பகுதி 4, 5 மாநிலங்கள் சேர்ந்த பகுதி; நான் திராவிடத்தை ஒழிக்கவேண்டும் என்று எப்போதுமே கூற வில்லை, நான் திராவிடன் பச்சை திராவிடன், இங்கு உள்ள அனைவருமே திராவிடர்கள் தான், பச்சைத் திராவிடர்கள், பாரதீய ஜனதா கட்சியும் திராவிடக் கட்சிதான்,  நான் ஒழிக்கவேண்டும் என்று சொல்வது அவர்கள் கட்சியை, அய்ம்பது வருசமா ஆட்சி நடத்தியிருக் கிறார்கள், அது தோற்றுப் போய்விட்டது, அதை மாற்றவேண்டும் என்று மக்கள் நினைக் கின்றார்கள்.   பாஜகவும் திராவிடக் கட்சியே!” எனப் பேசியுள்ளார். இதை முன்மொழிந்து பாஜகவினரும் இப்போது தங்களை திராவிடர்கள்; திராவிட கட்சி என பேசத் தொடங்கியிருக்கின்றனர்.

மனம் நிறைந்து பேசுகிறார்களா? அல்லது மனம் திருந்திப் பேசியிருக் கிறார்களா? என்று ஆராய்வதை விட ‘திராவிட’ என்பதைச் சொல்லித்தான் தீர வேண்டும். அதைப் பயன்படுத்தாவிட்டால் தமிழ்நாட்டில் போணியாகாது என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர் என்பதைத் தானே இது காட்டுகிறது. இது திராவிடத் துக்குக் கிடைத்த வெற்றியே!

தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த தமிழராகிய பொன்.இராதாகிருஷ்ணன் இப்படி சொல்லியிருந்தாலும், அக்கட்சிக்குள் இது ‘இரணகளத்தை’ ஏற்படுத்தத்தான் செய்யும்.

‘திராவிடம்’ என்றாலே அவர்களுக்கு ஒரு மாதிரியாகிவிடும் - ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தி உடலையும் உள்ளத்தையும் அரிப்பெடுக்கத் தான் செய்யும்.

ஆரியமாவது - திராவிடமாவது - அதெல்லாம் கட்டுக்கதை, வெள்ளைக் காரனின் பிரித்தாளும் பெரும் சூழ்ச்சி என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவர்கள் மத்தியிலிருந்து ‘நாங்களும் திராவிடர் கள்தான்!’ என்று குரல் வருகிறது என்றால் அது என்ன சாதாரணமா?

அதிகாரப்பூர்வமாக பா.ஜ.க. ஏற்றுக் கொள்ளுமா? பார்ப்பனக் கட்சியான இந்துத்துவாவை குருதியோட்டமாகக் கொண்ட அக்கட்சி அதிகாரப்பூர்வமாக ஏற்கத் தயங்கும்தான்!

திருவனந்தபுரத்தில் திராவிட ஆய்வு மய்யம் நடத்தி வந்தவரும், தஞ்சைத் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தின் முதல் துணைவேந்தரும், குப்பம் திராவிடப் பல்கலைக்கழகத்தின் முன்னாள் துணை வேந்தருமான டாக்டர் வி.அய்.சுப்பிரமணி யம் அவர்கள் 2000-2001ஆம் ஆண்டில் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் முரளி மனோகர் ஜோஷியைச் சந்தித்து ‘திராவிடியன் என்சைக்ளோபீடியா’ என்ற நூலை அவருக்கு அன்பளிப்பாக வழங் கினார்.

இந்நூலைப் பெற்றுக்கொண்ட ஜோஷி, இந்நூலின் பெயரிலுள்ள ‘திராவிடியன்’ என்ற சொல்லை நீக்கி விடலாமன்றோ என்று சொன்னார். இதற்குப் பதில் தந்த டாக்டர் வி.அய்.சுப்பிரமணியம் அவர்கள், அமைச்சரை நோக்கி ‘நீங்கள் நாட்டுப் பண்ணிலிருந்து ‘திராவிடம்’ என்ற சொல்லை நீக்கிவிடுங்கள், நானும் திரா விடக் களஞ்சியம் என்பதிலிருந்து ‘திரா விடம்’ என்ற பெயரை நீக்கி விடுகிறேன்’ என்றார் (ஆதாரம் 2003 பிப்ரவரி ஞிலிகி ழிமீஷ்s).

தமிழறிஞர் வி.அய்.சுப்பிரமணியம் அவர்கள் மறைந்து விட்டாலும் பிஜேபியின் மூத்த தலைவர்களுள் ஒருவரும் கடந்த மக்களவைத் தேர்தலுக்கான பிஜேபிக்குத் தேர்தல் அறிக்கைத் தயாரிப்புக் குழுவின் தலைவருமான முரளி மனோகர் ஜோஷி இன்னும் உயிரோடு தான் இருந்து கொண் டுள்ளார். அவர்கள் எல்லாம் மாண்புமிகு பொன்.இராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள் முன்மொழிந்ததை வழி மொழிவார்களா?

தமிழ்நாட்டுப் பிஜேபியின் ‘அவதார புருஷரான’ திருவாளர் எஸ்.குருமூர்த்தி அய்யர் இப்பொழுது துக்ளக்கில் ஆசிரிய ராக இருந்து வருகிறாரோ - துக்ளக்கில் அவர் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார்.

ஆரிய, திராவிட பேதம் கட்டுக்கதை என்று பிபிசி இணையதளத்தில் கூறப் பட்டு உள்ளது என்று துக்ளக் இதழில் (2.11.2015) திருவாளர் எஸ்.குருமூர்த்தி எழுதி இருந்தார். பிபிசி அவ்வாறு கூறுகிறது என்று எடுத்துக் காட்டித் துள்ளிக் குதித்தார்.

கரூர் வழக்குரைஞர் பூ.அர.குப்புசாமி, இரா.ஜீவானந்தம் ஆகியோர்களால் ஆடிட் டர் எஸ்.குருமூர்த்தி, துக்ளக் ஆசிரியர் சோ.ராமசாமி, நியூ இண்டியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளேட்டின் ஆசிரியர் ஆகியோருக்குக் கடிதம் எழுதப்பட்டது.

‘துக்ளக்’ கூறும் அந்த பிபிசி இணைய தளத்துக்குள்ளும் சென்று பார்க்கப்பட்டது. ஆனால் அவ்வாறான கட்டுரையோ, தகவலோ பிபிசி இணைய தளத்தில் இல்லை என்பது கண்டறியப்பட்டு, அதன்பின், பிபிசி நிறுவனத்துக்கே மின்னஞ்சல் மூலம் தகவல் கேட்கப்பட்டது. அவ்வாறு ஏதும் பிபிசி இணைய தளத்தில் வெளியிடப்படவில்லை என்று பிபிசி நிறுவனத்திடமிருந்து பதில் வந்தது.

ஆனால் பிபிசி வெளியிட்டதாகத் ‘துக் ளக்கில்’ எழுதினாரே திருவாளர் எஸ்.குரு மூர்த்தி அய்யர் (இன்றைய துக்ளக் ஆசிரியர்).

இதைப் பற்றி மூச்சுப் பேச்சு விடவில்லை. இதுதான் பார்ப்பனர்களின் அறிவு நாணயம் - எந்த எல்லைக்கும் சென்று பித்தலாட்டங் களில் ஈடுபடுவார்கள் என்பது வெளிப் படையே!

மத்திய அமைச்சர் மாண்புமிகு பொன். இராதாகிருஷ்ணன் கூறியுள்ளதை நிச்சய மாக சொந்தக் கருத்தாக இருக்கவே முடி யாது.

பிஜேபிக்குள் தொடர்ந்து இருந்து வரும் ஆரியர் திராவிடர் போராட்டத்தில் பார்ப்பனர் - பார்ப்பனர் அல்லாதோர் போராட்டத்தில் மிக முக்கியமான ஒரு கூறாகத்தான் இது வெளிவந்திருக்கின்றது என்று கருது வதற்கு இடமுண்டு.

இன்னொரு மத்திய அமைச்சராக இருக்கும் செல்வி உமாபாரதி அவர்கள் பிஜேபி உயர்ஜாதி பார்ப்பனர்களின் கட்சி என்று கூறியதுண்டே! பா.ஜ.க.வின் அகில இந்திய தலைவராக இருந்த தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த பங்காரு லட்சுமணன் அவர்களும் சரி, தமிழ்நாடு பிஜேபியின் தலைவராக இருந்த டாக்டர் கிருபாநிதி அவர்களும் சரி, உ.பி.மேனாள் முதல் அமைச்சர் கல்யாண் சிங் அவர்களும் சரி - பா.ஜ.க. பார்ப்பன உயர் ஜாதிகளின் கூடாரம் என்று கூறியதுண்டே!

அதனுடைய தொடர்ச்சியாகத்தான் பொன்.இராதாகிருஷ்ணன் அவர்களின் கருத்தையும் கருத வேண்டும்.

தமிழ்நாட்டில் கட்சியை ஆட்டிப் படைக்க நினைக்கும் பார்ப்பனப் பிரமுகர் களுக்கு மறைமுகமான மிரட்டலா? அல்லது கட்சிக்குள் வெடிக்க இருக்கும் பார்ப்பனர் - பார்ப்பனர் அல்லாதார் போராட்டத்துக்கான கட்டியங் கூறவா? காத்திருப்போம்! நாட்டில் நடப்பது அரசியல் அல்ல. ஆரியர் - திராவிடர் போராட்டம்தான் (‘விடுதலை’, 22.5.1967) என்று தந்தை பெரியார் சொன்னது பொய்க்காது அல்லவா?

மின்சாரம்


வடசென்னை மாவட்ட திராவிடர் கழகத்தின் சார்பில் காந்தியார் நினைவு நாளில் (30.1.1948) சென்னை பெரம்பூர்- பெரவள்ளூர் சதுக்கத்தில் நேற்று (ஜன.30) ஒரு திறந்த வெளி மாநாடு நடைபெற்றது.

கருத்துரிமைப் பாதுகாப்பு - மதவெறி கண்டன திறந்த வெளி மாநாடாகும் அது.

வடசென்னை மாவட்ட திராவிடர் கழகத் தலைவர் வழக்குரைஞர் சு.குமாரதேவன் தலைமையில் நடை பெற்ற இம்மாநாட்டில், திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி, தி.மு.க. செய்தித் தொடர்பாளரும், மாநிலங்களவை உறுப்பினருமான டி.கே.எஸ்.இளங் கோவன், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் எழுச்சித் தமிழர் தொல்.திருமாவளவன், திராவிட இயக் கத் தமிழர் பேரவையின் பொதுச்செயலாளர் பேராசிரியர் சுப.வீரபாண்டியன், திராவிடர் கழக துணைத் தலைவர் கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன், சென்னை மண்டல திராவிடர் கழக செயலாளர் பொன்னேரி பன்னீர்செல்வம் ஆகி யோர் உரையாற்றினர்.

காந்தியாரைக் கொன்றவர்கள் யார்? அவர்கள் தனி மனிதர்களா? அவரைக் கொன்ற தத்துவம் எது - இன்றைய தினம்வரை அந்த சக்திகள் எந்தெந்த வடிவங்களில் உலா வருகின்றன. மதவெறி எப்படியெல்லாம் தாண்டவமாடு கிறது - கருத்துரிமைப் பறிப்பு எப்படியெல்லாம் நடக்கிறது என்பதை விளக்கும் விழிப்புணர்வு மாநாடாக அது மணம் வீசியது.

அதைப்பற்றிய ஒரு விமர்சனக் கட்டுரையே இது.

வெகுமக்களால் "மகாத்மா காந்தி" என்று அழைக்கப் பட்டவர் காந்தியார். சுதந்திர இந்தியாவுக்காகத் தலைமை தாங்கி வழிநடத்தியவர். அகிம்சை அவரது ஆயுதம் என்பதெல்லாம் பொதுவான கருத்தே!

அரசியலில் மதத்தையும், பக்தியையும் குழைத்துத் தந்தவர்தான். அவர்பற்றி ஆயிரம் ஆயிரம் விமர்சனங் கள் இருந்தாலும், பொதுவாக மதிக்கப்பெற்ற மிகப்பெரிய தலைவராக வாழ்ந்தவர் என்பது மட்டும் உண்மை. உலகளவிலும் அவரைப்பற்றி அப்படி ஓர் அபிப்ராயம் இருந்ததும் மிகப்பெரிய உண்மை.

நான் ஒரு சனாதன இந்து என்று அவர் சொன்னதுண்டு. கிராமராஜ்ஜியம் - அது ராமராஜ்ஜியம். அதுவே நான் விரும் புவது என்று விளக்கம் அளித்தவர். அந்தக் காலகட்டத்தில் எல்லாம் மகாத்மா என்று உயர்ஜாதி பார்ப்பனர் களும், அவர்தம் ஊடகங்களும் தூக்கிச் சுமந்தன.

நாளாவட்டத்தில் பார்ப்பனர்களின் உயர்ஜாதி ஆதிக்கக் கூர்மையின் சுயநலத்தை அனுபவமூலமாக அறிந்து கொள்ளவும் தலைப்பட்டார் காந்தியார்.

‘‘பிராமணன், சத்திரியன், வைசியன் - மூன்று பேர்களும் ஜாதி இந்துக்களானால் அவர்கள் சிறுபான் மைக் கட்சியினர் ஆவார்கள். பிரிட்டீஷார் வெளியேறிய இந்தியாவில் சுதந்திரத்தை நிறுவிய பின் இருந்த இடம்தெரியாமல் அழிந்து போகவேண்டியதுதான்'' என்றார் காந்தியார்.

(‘திராவிட நாடு, 12.2.1947)

காந்தியாரின் போக்கில் பெரும் மாற்றங்கள் அரும்பத் தொடங்கின. இதுபற்றி தந்தை பெரியார் கூறிய கருத்து கவனிக்கத்தக்கது.
‘‘இந்தியா ‘சுதந்திரம்' பெற்றது 15.8.1947 இல்; காந்தியார் கொல்லப்பட்டது 30.1.1948 இல். அதாவது சுதந்திரம் பெற்ற 165 ஆம் நாள் கொல்லப்பட்டார். இந்தியா மதச்சார்பற்ற நாடு என்று காந்தி சொன்னது 7.12.1947 இல். காந்தி கொல்லப்பட்டது 30.1.1948 இல். அதாவது அவர் ‘‘நம் நாடு மத சார்பற்றது என்று சொன்ன 53 ஆம் நாள் கொல்லப்பட்டார். இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றவுடன் பார்ப்பனரின் நடத்தையைப் பார்த்து அவர் சுயமரியாதைக்காரராகிவிட்டார். அவர் கொல்லப்படாவிட்டால், இந்தியா சுயமரியாதைக் கொள்கை நாடாகிவிடும் என்று பயந்தே அவரைக் கொன்றார்கள்.''

(‘விடுதலை', 13.1.1965)

என்கிறார் தந்தை பெரியார்.

பார்ப்பன - இந்துத்துவ சக்திகளுக்குக் காந்தியார்மீது ஏன் சினம் பொங்கி எழுந்தது என்பதுபற்றி சில ஆதாரங் களை திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்கள் சென்னை பெரியார் திடலில் நடை பெற்ற காந்தியார் நினைவுக் கூட்டத்தில் (1.2.2013) எடுத்து விளக்கியதுண்டு.

காந்தியார் அவர்களின் கொள்ளுப்பேரன் துஷார் ஏ.காந்தி அவர்களால் எழுதப்பட்ட ‘‘லிமீt's ரிவீறீறீ நிணீஸீபீலீவீ'' என்ற நூலிலிருந்து ஆதாரக் குவியல்களை அள்ளி அள்ளித் தந்தார்.

அவற்றுள் சில:

தொல்லை தரக்கூடிய அந்த கிழ மனிதனின் (காந்தியாரின்) தலையீடுகளைப் பொறுக்க முடியாத காங்கிரஸ் அரசும், அதன் அமைச்சர்களில் சிலரும் இருந்தனர். அவர்களுக்கு ஒரு மகாத்மாவுடன் வாழ்வது எளிதாக இருக்குமா?

உள்துறை அமைச்சர் வல்லபாய் பட்டேலுக்குக் கிடைத்த ஒரு ரகசிய அறிக்கையின்படி, காவல்துறையில் இருந்த பலரும் பல உயர் அதிகாரிகளும் ஆர்.எஸ்.எஸ். மற்றும் ஹிந்து மகா சபையின் ரகசிய உறுப்பினர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் இந்து தீவிரவாத இயக்கங்களின் கருத்துகளையும் கொள்கைகளையும் ஆதரித்துக் கொண்டும், பிரச்சாரம் செய்து கொண்டும் பணியாற்றினர். அந்தக் குழு உறுப்பினர் கள் தீவிரவாத இயக்கங்களின் முன்னணிப் போர் வீரர்களா கவும் இருந்தார்கள் (ஷிtஷீக்ஷீனீ ஜிக்ஷீஷீஷீஜீமீக்ஷீs) என்பது ஹிட்லரின் நாஜி கட்சி மெம்பர்கள். எதிரி கட்சி ஊர்வலங்களில், மற்றும் ஹிட்லர் விரும்பாத இடங்களில் சென்று அடாவடிப் போராட்டக்காரர்களாக இருந்தனர்.

நாஜிகளுடன் தொடர்பு இருந்திருக்குமோ!

இந்த இருவர்க்கிடையில் ஏதேனும் ரகசிய ஒப்பந்தங்கள் இருந்திருக்கக் கூடுமா? விசாரணை மேற்கொள்ளப்பட்ட விதமும், காந்தியாரின் உயிரைப் பாதுகாக்க வேண்டிய காவல் துறையின் மெத்தனப் போக்கும், விசாரணை, உண்மையை வெளிக் கொண்டு வருவதற்குப் பதில், அதை மறைப்பதற்கே முயற்சிப்பதாக நம்பப்படுகிறது. 1948 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 20 முதல் 30ஆம் தேதி வரை, காவல்துறையினரின் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் காந்தியாரின் உயிரைப் பாதுகாக்க முயற்சிப் பதற்கு பதிலாக கொலைகாரர்கள் அவர்கள் முயற்சிகளில் எளிதாக வெற்றிகாண வழி வகுத்துள்ளது.

தொல்லையானவர் ஆனாரா காந்தியார்?

வெள்ளையர்களை வெளியேற்றுவதில் காந்தியார் வெற்றி கண்டுள்ளார். ஆனால் கெட்ட வாய்ப்பாக அவரது அரசியல் வாரிசுகளுக்கு அவரது நல்ல கொள்கைகள் பின் பற்றப்படுவதற்கு கடினமாயிற்று. அவர்களுக்கு, அவர் தேசத்தின் பிதா; அவர் உதவிகரமாக இருப்பதற்கு மேலாகவே உயிர் வாழ்ந்துள்ளார். இப்பொழுது அவர் ஒரு தொல்லையாக இருக்கிறார். காங்கிரஸ் கட்சியைக் கலைக்க வேண்டுமென்று அவர் ஆலோசனை சொல்லி இருக்கிறார். நாட்டுப் பிரிவினையை நீக்குவதற்குத்தான் பாகிஸ்தான் போவதாக அவர் பயமுறுத்தினர். தன்னுடைய லட்சிய சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கு, அரசியல் காரணமாக ஆக்கப்பட்ட சில குறுகிய கால ஏற்பாடுகளை அவர் நிராகரிக்கச் செய்தார்.

அவர் ஒரு சமுதாயச் சீர்திருத்த இயக்கத்தை ஆரம்பிக்கப் போவதாக அச்சுறுத்தினார். கிராமங்களின் மறுமலர்ச்சிக்காக அவர் கொண்டிருந்த திட்டங்களுக்குப் பதிலாக வேக வேகமாக இந்தியாவை தொழில் மயமாக்கப் போவதை அவர் எதிர்த்தார். அவர் அமைச்சர்கள் மக்களின் வேலைக்காரர் களாகச் செயல்பட விரும்பினார்; அவர்களது பெரிய, ஆடம்பரமான பங்களாக்களை வீடில்லாத ஏதிலிகளின் உறைவிடமாக்க விரும்பினார். வைஸ்ராயாக இருந்த மவுண்ட் பேட்டனை அவருடைய மிகப் பெரிய மாளிகையை, ஏது மில்லா மக்களுக்கான மருத்துவமனையாக மாற்றுவதற் காக காலி செய்யச் சொன்னார்.

"இந்தக் கிழவனுடன் ஒத்துப் போக முடியாது!"

அவரது அரசியல் வாரிசுகளால், நடைமுறைக்குச் சாத்தியமில்லாத இந்தக் கிழ மனிதனுடன் எப்படி ஒத்துப் போக முடியும்? அவர், இந்த சூழ் நிலையிலிருந்து எப்படியாவது நீக்கப்பட்டால் அவர்களுக்கு என்ன இழப்பு? சில இடங்களில் அவர்மீது மிகுந்த கோபம் இருந்தது. அதை ஏன் விசிறிவிட்டு, தங்களுக்கு வசதியாக, அந்த அமைதியின் தூதுவத்தைப் பலியாக்கக் கூடாது?

ஆர்.எஸ்.எஸ். மற்றும் இந்து மகாசபை அவர்மீது கோபம் கொண்டிருந்தது. ஏனென்றால் அவர்கள், முஸ்லிம்கள் இல்லாத இந்தியாவாகப் பிரிவினை செய்ய வைத்திருந்த திட்டத்தை அவர் முறியடித்தார். பிரிவினை விளைவால் மக்கள் இடமாற்றம் செய்யப்பட்ட போது, அவர்களால் முடிந்த அளவு, இந்தியாவின் வட பகுதியிலிருந்தாவது எத்தனை இந்துக்கள் இந்தியாவுக்குள் வருகிறார்களோ, அத்தனை முஸ்லிம்களைப் பரிமாற்றம் செய்து கொள்ள விரும்பினர். இது செயல்பட்டிருந்தால், மற்ற பகுதிகளிலிருந்து முஸ்லிம் களை விரட்டியடிப்பதற்கு அது ஏதுவாக இருக்கும். முடிவில் உண்மையான இந்து தேசம் உருவாகும். இந்த முறையே ஏற்கெனவே முஸ்லீம் லீக் கட்சியானது சாமர்த்தியமாக மேற்கு பஞ்சாப், சிந்து, வட மேற்கு எல்லைப்புற மாநிலங்கள் மற்றும் கிழக்கு வங்களாம் ஆகிய பகுதிகளில் இருந்த இந்து மக்களை "வெளியேறு அல்லது கொல்லப்படுவாய்" என மிரட்டி அச்சுறுத்தி ஆரவாரம் செய்துள்ளனர். ஆனால் காந்தியார் தனது வன்செயலற்ற தத்துவத்தால் அது நடை பெறாமல் தடுத்துவிட்டார். ஓடுவதற்கு தயாராக இருந்த முஸ் லிம்களும், அவரது முயற்சியால், இங்கு தங்கி இருப்பதற்கான உறுதி பெற்றனர்.

கோபமடைந்த இந்து தீவிரவாதிகள், பாகிஸ்தான் உருவாக்கப்பட்டுவிட்டதால், இந்தியாவில் இருப்பதற்கான உரிமை முஸ்லீம்களுக்கு இல்லை என, காந்தியார்மீது, அவர்கள் குறிக்கோள் நிறைவேறாததற்கு குற்றம் சாட்டினர். ஆர்.எஸ்.எஸ். மற்றும் இந்து மகா சபா வெறியர்கள் மிகத் தந்திரமாக தங்கள் கோபத்தை மறைத்துக் கொண்டு, கிழக்கு மற்றும் மேற்கு பாகிஸ்தானில் தங்களது சகோதரர்கள், நாடு பிளவுபட்ட காரணத்தால், வெட்டிக் கொல்லப்படுவதைப் பொறுக்காமல், கிளர்ச்சி செய்து அதற்கான காரணம் காந்தியார்தான் என அவர்மீது பழி சொன்னார்கள். தாங்கள் செய்த தவறுகளுக்காக வேறுயாரோ சிலுவையில் அறையப்படுவதற்காக காங்கிரஸ்காரர்கள் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.

பார்ப்பனர்களுக்கு வெறுப்பு - ஏன்?

ஆர்.எஸ்.எஸ். இந்துமகா சபாக்கள், பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கத்திலிருந்து இந்திய மக்களிடையே சாதியற்ற வகுப்புகளற்ற ஒரு சமுதாயத்தைக் காண காந்தியார் ஓர் இயக்கத்தை உருவாக்கியிருந்தார். இது அவர்களுக்கு அவர் மேல் மிகுந்த கோபத்தை உண்டாக்கியிருந்தது. உயிர்த்து எழுந்து "கீழ் ஜாதியினர்", புதிதாக தங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டு உள்ள ஜனநாயக உரிமைகளின்படி உயர் சாதியினரின் ஆதிக்கத்தை, குறிப்பாக, பிரிட்டிஷார் காலத்தில் அதிகார வர்க்கத்தையும், நீதித்துறையையும் தங்களது ஆளுகைக்குள் கொண்டிருந்த பார்ப்பனர்களின் ஆதிக்கத்தை அச்சுறுத்தலா யினர்.

1947-க்கு முன்பு பார்ப்பனர் அரசாங்கம்தான் இந்தியாவில் இருந்தது. மராட்டியத்தில் பூனே பேஷ்வாக்களின் சாம்ராஜ்யம் இருந்தது. பூனே பார்ப்பனர்கள் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறினால் பிறகு ஆட்சிக்கட்டில் திரும்பவும் தங்களது கைக்கு வரும் என்றும் நம்பினர். பேஷ்வாக்களின் வழி வந்தோரின் இந்தக் கனவு காந்தியாரால் தூள் தூளாக்கப்பட்டது என்கிறார் காந்தியாரின் கொள்ளுப் பேரன் என்றார் தமிழர் தலைவர்.

(இதன் பின்னணியில்தான் காந்தியார் படுகொலை நடந்தது என்பது இன்னும் விளங்கவில்லையா?)

காந்தியாரின் உயிரைக் காப்பாற்றியவர் அம்பேத்கர்
ஆனால் அவர் உயிரைக் குடித்தவர் பார்ப்பனர்

 

லண்டனில் நடைபெற்ற வட்ட மேஜை மாநாட்டில் அம்பேத்கர் போன்றோரின் முயற்சியால் இந்தியாவில் முஸ்லிம்களுக்கும், தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கும் தனி இரட்டை தொகுதி முறை அளிப்பது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. முஸ்லிம்களுக்கு அவ்வாறு வழங்குவதற்கு ஒப்புதல் அளித்த காந்தியார் - தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு அவ்வாறு அளிப்பதற்கு ஒப்பவில்லை. அதனை எதிர்த்து சாகும்வரை உண்ணா விரதமிருந்தார் காந்தியார்.

அண்ணல் அம்பேத்கருக்கு நெருக்கடிகளைக் கொடுத்தனர். காந்தியாரின் உயிரைக் காப்பாற்றும்படி ஒரு நெருக்கடியான அழுத்த சூழ்நிலையில் அண்ணல் அம்பேத்கரும் அதற்கு இணங்க நேர்ந்தது - பூனா ஒப்பந்தம் என்பது அதுதான். அந்த காலகட்டத்தில் அய்ரோப்பிய நாடுகளில் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டிருந்த தந்தை பெரியார் அவர்கள் 'ஒரு காந்தியாரின் உயிர் முக்கியமல்ல; கோடானுகோடி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் உரிமைதான் முக்கியம்' என்று அம்பேத்கருக்குத் தந்தி கொடுத்தார் ('குடிஅரசு', 9.3.1931) எப்படியோ காந்தியார் உயிரைக் காப்பாற்றினார் அம்பேத்கர். ஆனால் பார்ப்பனர்களோ காந்தியார் உயிரைக் காப்பாற்றவில்லை. நாங்கள் காப்பாற்றி வைத்திருந்த காந்தியை சுதந்திரம் அடைந்த இரண்டாண்டு வரைகூட அவரின் உயிரைக் காப்பாற்றவில்லையே என்று ஆங்கிலேய அதிகாரி சொன்னது நினைவு கூரத்தக்கதாகும்.
- சென்னை கூட்டத்தில் தமிழர் தலைவர், 30.1.2018

Banner
Banner