மின்சாரம்


தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்கள் நேற்று மாலை சென்னைப் பெரியார் திடல், நடிகவேள் எம்.ஆர். இராதா மன்றத்தில் "தத்துவஞானி தந்தை பெரியாரை (சு)வாசிப்போம்" எனும் தலைப்பில் 75 மணித் துளிகள் உரையாற்றினார்.
அந்த உரை குறுந்தகடாக வலம் வரவிருக்கிறது. தந்தை பெரியாரைப் பற்றி நாம் அறிந்திருப்பது, புரிந்து கொண்டிருப்பது கை மண்ணளவு - கல்லாதது  கற்றுத் தெரிந்து கொள்ளாதது உலகளவு என்பது தான் உண்மை.

குறிப்பாக தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் அவர்கள் தந்தை பெரியாரின் "தத்துவ விளக்க" நூலை, தம் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தினார். 15.11.1946 அன்று சேலம் நகராட்சிக் கல்லூரியின் தத்துவக் கலைக் கழகத்தில் தந்தை பெரியார் ஆற்றிய அரும் பெரும் சொற்பொழிவின் திரட்டு அது.

அந்நூலைப் படிக்கப் படிக்க படிப்போரின் பக்குவத்திற்கும், முதிர்ச்சிக்கும் ஏற்ப உள்வாங்கிக் கொள்ளும் தக உடைத்ததாகும்.
அந்தச் சிறப்புக் கூட்டத்துக்குத் தலைமை வகித்தவர் கல்லூரி முதல்வர் ஏ. இராமசாமி கவுண்டர் ஆவார் நாமதாரி ஆனாலும் இனவுணர்வின் பெட்டகம். தந்தை பெரியார் பால் பேரன்பு கொண்டு ஒழுகிய ஒழுக்க சீலர். நீடாமங்கலத்தில் 23-24.2.1946 அன்று நடைபெற்ற திராவிடர் மாணவர் மாநாட்டுக்குத் தலைமை வகித்தவர் ஆவார்.

அவர் தலைமை தாங்கிய கல்லூரி சிறப்புக் கூட்டத்தில் தான் தந்தை பெரியார் தன் உரையை இவ்வாறு தொடங்கினார்.

"தலைவர் அவர்களே,

கல்லூரி முதல்வர் இராமசாமி அவர்களே!

இன்று இந்த சேலம் காலேஜ் தத்துவக் கலைக் கழகத்தின் சார்பாக நான் பேசவேண்டுமென்று அக்கழகத்தாரால் அழைக்கபட்டிருக்கிறேன். இங்கு மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் மற்றும் பலதிறப்பட்ட பொதுமக்களும் ஏராளமாய் கூடியிருக்கிறார்கள். உங்கள் யாவருக்கும் புரியும்படியோ, திருப்தி ஏற்படும்படியோ பேசுவது, கடினமான காரியமாகும். அதிலும் தத்துவக் கலைச் சார்புக் கூட்டத்தில் தத்துவங்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டியது முதல் உரிமை, ஆதலால் இப்படிப்பட்ட கூட்டத்தில் தத்துவ விசாரணையைப் பற்றி பேசுவது மிகமிக கடினமான காரியம்.

தத்துவக் காட்சி, தத்துவ உணர்வு என்பன உண்மை. அதாவது, உள்ளதை உள்ளபடி காண்பதும், அறிவதுமாகும். இயற்கை ஞானம் என்றும் சொல்லலாம்.

நாம் தத்துவத்தையும், இயற்கையையும், வேறுபடுத்திய காட்சியையும், குணத்தையும், உணர்வையும் கொண்டவர்களாக இருக்கிறோம். இப்படிப்பட்ட நமக்கு வெறும் பச்சை உண்மை-தத்துவம் என்பது சங்கடமான காட்சியாகவும், கேள்வியாகவும் இருக்கும். உதாரணம் வேண்டுமானால் ஒன்று சொல்கிறேன். ஒரு மனிதனைக் காண்பது என்பது இயற்கையை மறைத்துச் சாயலை வேறுபடுத்திய தோற்றத்தைக் காண்பது என்பதாகும். ஆனால், அதே மனிதனை இயற்கையாய் உள்ளபடி காண்பது என்பது அவனை நிர்வாணமாக, எவ்வித மறைவும் மாற்றமும் இல்லாமல் காண்பது என்பதாகும். இந்தக் காட்சி இன்றைய உலகுக்குப் பிடிக்காது. வெறுப்பையும், சங்கடத்தையும் உண்டுபண்ணக் கூடியதாகும். அப்படியே இன்றைய ஒவ்வொரு தன்மையையும், நிலைமையையும், நிர்வாணமாய், உண்மையாய்க் காண்பது என்பது இன்றைய உலகுக்கு வெறுப்பாகவும், அசூசையாகவும்,  அதிருப்தியாகவுமிருக்கும். அதனால்தான் தத்துவ விசாரணைக்கும், தத்துவம் அறிவதற்கும் மனிதன் சில பக்குவத்தை அடைந்திருக்க வேண்டும் என்பார்கள்.

அதனால்தான், நானும் உண்மைத் தத்துவத்தைச் சொல்வது என்பது பலருக்கு அதிருப்திகரமானதாக இருக்கும் என்று சொன்னேன். பொதுவாகவே நாட்டில் ஒரு பழமொழி உண்டு. 'யதார்த்தவாதி பஹூஜனவிரோதி'  என்று சொல்வதுண்டு. இதன் கருத்து மக்கள் யாவரும் பொய்யர்களாய் இருக்கவேண்டும் என்பதல்ல. எது உண்மையோ, எது தத்துவமோ அது மக்களிடையில் மாற்றுருவம், மாற்றுப்பெயர், மாற்றுக்குணம் பெற்று இருக்கிறது. ஆதலால், உண்மை விளக்கம் திருப்தி அற்றதாகக் காணப்படும். எனவே, தத்துவ விசாரணை, விளக்கம் என்பதற்கு இயற்கையிலேயே  மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லுவதில் சங்கடமிருந்தாலும் நான் அதாவது ஒரு சாதாரண மனிதனும், தலைவர் என்னைப்பற்றி எடுத்துச் சொன்னதுபோல் நாஸ்திகன், மதத் துவேஷ அரசியல் எதிரி என்கின்ற தன்மையில் பேர் வாங்கி இருக்கிறவனும் தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுவதென்றால், அது மிகமிகச் சங்கடத்தைக் கொடுக்கக் கூடியதாகும்.

என்றாலும்,  என்மீதுள்ள குற்றச்சாட்டுகளுக்கு- குறைகளுக்கு சமாதானம் சொல்லும் முறையிலேயே   என் தகுதிக்கு ஏற்ற அளவு தத்துவதைப் பற்றி சொல்ல முயலுகிறேன். ஏனெனில், இப்படிப்பட்ட ஒரு அவையில் நான் எதைப்பற்றி பேசுவது என்பதாக எனக்குள் எழுந்த பிரச்சினை முடிவு பெறுவதற்கு முன்னதாகவே,  தலைவர் அவர்கள் என்னை அறிமுகப்படுத்துவதில்-இந்த  மேற்கண்ட சொற்களும் உச்சரிக்கப்பட்டதால், அவைகளே போதுமென்று கருதி அவைகளை பற்றிப் பேசலாம் என்றே நினைக்கிறேன்" என்ற பீடிகையோடு, தன் உரையைத் தொடங்குகிறார்.

இதிலிருந்து தெரிவது ஒன்று. இந்தத் தலைப்பில்தான் பேசுவது என்று தந்தை பெரியாரால் முன்னதாகவே முடிவு செய்யப்பட்ட ஒன்றல்ல. அந்தத் தருணத்திலேயே முடிவெடுக்கப்பட்டு ஆற்றப்பட்ட ஆற்றோட்ட உரை என்பது தெளிவாகிறது.

இந்தப் பின்னணியைத் தெரிந்து கொண்டால் தந்தை பெரியார், தன் சுய சிந்தனை ஊற்றிலிருந்து எந்த இடத்திலும் எந்தப் பொருள் குறித்தும் நீர் வீழ்ச்சியாகப் பீறிட்டுக் கொட்டும் பேரறிவாளர் என்பதை அறிய முடியும்.

இவ்வுரையே "தத்துவ விளக்கம்" எனும் தலைப்பில் நூலாக இதுவரை 15 பதிப்புகள் பல்லாயிரக்கணக்கில் வெளி வந்துள்ளது. Philosophy என்று ஆங்கிலத்திலும் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு வெளி வந்துள்ளது.

இந்நூலுக்கு இணையாக இன்னொரு நூலை எடுத்துக்காட்டாகச் சொல்ல வேண்டுமானால் அதுதான் "இனிவரும் உலகம்" என்னும் தொலைநோக்கு நுண்ணாடி இனிவரும் காலத்தில் குழந்தைப் பிறப்பிற்கு ஆண் - பெண் சேர்க்கை தேவைப்படாது; சோதனைக் குழாய் குழந்தை உருவாக்கப்படும் என்று உரைத்தது - இன்றைக்கு நடைமுறைக்கு வந்து விட்டது உலகெங்கும் மருத்துவ விஞ்ஞானிகள் கனவு காணாத காலத்தில் இந்தச் சமுதாய விஞ்ஞானி தொலைநோக்கோடு அக்கருத்தைப் பிரசவித்தார். என்னே சுயசிந்தனைச் சூரியப் பிரகாசம். ஒரு திருமணத்தில் ஆற்றப்பட்ட அய்யாவின் உரை, அண்ணாவின் "திராவிட நாடு" இதழில் 21-28.3.1943 வெளிவந்ததாகும். அய்யாவின்  உரையை அண்ணாவே எழுதிய திரட்டாகும் இது.

பெரியாரைப் (சு)வாசிப்போம் என்ற தலைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்த தலைவர் ஆசிரியர் அவர்கள் அவர் சுயசிந்தனையாளராக உருவெடுத்த சூழலை, மக்கள் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்.

அது பெரியாரின் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே கிடைத்ததாகக் கூறினார். திண்ணைப் பள்ளியில் படித்தபோது அந்தப் பள்ளி ஆசிரியரின் மகள் குடிக்க தண்ணீர்க் கொடுத்தபோது, குடித்து முடித்த பிறகு அந்தப் பாத்திரத்தைத் தண்ணீர் தெளித்து எடுத்த நிலையிலிருந்து பீறிட்டது. ஆம் அந்தப் பாத்திரம் தந்தை பெரியாரின் பகுத்தறிவுப் பாட்டையில் சுயமரியாதை இயக்கப் பயணத்தில் தொடக்கப் புள்ளிப் பாத்திரமாகவே இருந்தது என்று கூட வைத்துக் கொள்ளலாம்.  



இதைத்தான் தந்தை பெரியாரின் சுயமரியாதை உணர்வு விஞ்ஞானக் கூடத்தில்  உருவாக்கப்பட்டதல்ல, சமுதாயக் கூடத்திலே உருவானது என்று மிக நேர்த்தியாக அழகான சொற்களால் தீட்டிக் காட்டினார்.

"நியாயத்துக்காகப் போராடக் கூடாதா?" என்ற கேள்வி தந்தை பெரியார்  அவர்களிடத்தில் தோன்றியது எப்படி?

அதற்கொரு நிகழ்ச்சியையும் எடுத்துக் காட்டினார் ஆசிரியர் நெரிஞ்சிப் பேட்டை சாமியார் என்பவர் அந்தப் பகுதியில் பிரபலமானவர். அவரின் தம்பி ஓர் அயோக்கியன், ஊர் பூராவும் கடனை வாங்கி திருப்பிக் கொடுக்காத டிமிக்கிக்காரன்.

தந்தை பெரியாரோ அப்பொழுது ஈரோட்டில் மண்டிக்கார வியாபாரி என்ற தகுதியோடு மட்டுமல்ல. ஊர்ப் பொதுக் காரியங்களில் தலையிட்டு தீர்வு செய்யும் அளவுக்கு வளர்ந்து வரும் இளைஞர் - பிரமுகர்.

நெரிஞ்சிப்பேட்டை சாமியாரின் (சங்கராச்சாரியார் போன்றவர்) தம்பியிடம் கடன் கொடுத்து ஏமாந்த வியாபாரி ஒருவர். பெரியாரிடம் முறையிட்டார். அவசரமாய்ப் படி போட்டு வாரண்டுடன் வரச் சொன்னார் இராமசாமி (பெரியார்)
ஈரோட்டில் நெரிஞ்சிப்பேட்டை சாமியாருக்கான சமாராதனை, ஈரோடு எல்லையர் சத்திரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தது. அவரின் தம்பி அங்கு இருந்தான் என்பதை அறிந்து பொறி வைத்துப் பிடிக்கத் திட்டமிட்டார் பெரியார்.

சம்பந்தப்பட்டவரைக் கூட்டிக் கொண்டு கோர்ட் சேவகனையும் அழைத்துக் கொண்டு சமாராதனை நடக்கும் இடத்திற்கே சென்று விட்டார். கையும் களவுமாகப் பிடிக்கும் நிலையில் சத்திரத்துக்குள் ஓடி கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டுக் கொண்டு விட்டான். வாலிபர் பெரியார் (அப்போது வயது 23) விடுவாரா?

விடக் கூடியவர் தானா? வீட்டுக் கூரை மீதேறி உள்ளே குதித்து ஆளைப் பிடித்து வெளியில் கொண்டு வந்து கோர்ட் சேவகனிடம் ஒப்படைத்து விட்டார். இளங்கன்று பயமறியாது என்பதைவிட இந்த இராமசாமி இளங்கன்றல்ல - இளம் சிங்கக் குட்டியாயிற்றே!
நெரிஞ்சிப்பேட்டை சாமியாரின் சமாராதனை இந்தக் கூத்தில் அல்லோல கல்லோலமாகி விட்டது. பாதியில் முடிந்தது சமாராதனை. பார்ப்பனர்கள் யாரும் சாப்பிடவில்லை. அந்தக் கூட்டம் நேராக எங்கே படையெடுத்தது தெரியுமா?
பெரியாரின் தந்தையார் வெங்கிட்ட நாயக்கரின் மண்டிக்கு, என்ன காரணம்? சமாராதனைக்குக் கணிசமாகப் பணம் கொடுத்து உதவியவர் அவர்தானே!

நடந்ததைக் கேள்விப்பட்ட வெங்கிட்ட நாயக்கர் தன் மகன் இராமசாமியை தம் கால் செருப்பைக் கழற்றி ஆத்திரம் தீர அடித்து - என் முகத்தில் விழிக்காதே என்று காரித் துப்பினார் (அதோடு மறுபடியும் சமாராதனையை நடத்திடக் கணிசமான பணத்தையும் அந்தப் பார்ப்பனர்களுக்குக் கொட்டியழுதார் - இதுதானே விதைக்காது விளையும் பார்ப்பனீயம்!)

தமிழர் தலைவர் இந்த நிகழ்ச்சியை எடுத்துக்காட்டி, பெரியாரின் பொது வாழ்வில் செருப்புக்கென்றே ஒரு தனி அத்தியாயம் உண்டு என்று இடைச் செருகலாக சொன்னது ஓர் இரசனைதான் (கடலூரில் செருப்பென்று போட்டால் சிலை ஒன்று முளைக்கும் என்பதிலிருந்து ஆரம்பித்து விடலாமே!)

தந்தையிடம் செருப்படிபட்ட இராமசாமியின் சிந்தனையில் வெடித்த வினா முக்கியமானது.

அந்த வினா அவர் பொது வாழ்வின் தறியில் நெடுக்கும் குறுக்குமாக இருந்து வந்தே இருக்கிறது.

"அநியாயத்தைத் தட்டிக் கேட்கக் கூடாதா? நியாயத்துக்காகப் போராடக் கூடாதா?" - என்பது தான் அந்தச் செருப்படியின் எதிர்வினை.

இந்தக் கோணத்தில் எவரும் படம்பிடிக்காத ஒன்றை திராவிடர் கழகத் தலைவர் திரையிட்டுக் காட்டுவதுபோல மக்கள் முன் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்.

மானமும், அறிவும் மனிதனுக்கழகு என்று குறளை விடக் குறுகிய சொற்களால் மானுடத்திற்கு இலக்கணம் கற்பித்த தத்துவம் தந்தை பெரியார் அவர்களைப் பொறுத்தவரை அன்றிலிருந்து அரும்பி வளர்ந்து வனமாகி விட்டது.

தந்தையிடம் கோபித்து இராமசாமி வடநாடு சென்றதற்குக் காரணம் அந்த மான உணர்வும், அறிவுத் தேடலும்தானே!

தந்தை பெரியார் யார்? அவருக்குத் தோன்றிய உணர்வு எதிலிருந்து வேர் விட்டது? என்பதற்கான ஓர் ஆவணம் நாட்டுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

அண்ணா அவர்கள் முதல் அமைச்சராக இருந்த நிலையில் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழக பட்டமளிப்பு விழாவில் ஆற்றிய உரையின் பகுதியிலி ருந்து ஒன்றை எடுத்து விளக்கினார் ஆசிரியர். (18.11.1967).

Periyar Ramasamy represents and symbolises the fury and frustration in a sizable section of society at this state of affairs.

பெரும்பான்மை மக்களின் கோபம், ஏமாற்றத்தின் வெளிப்பாட்டுச் சின்னமாக, பிரதிநிதியாகப் பெரியார் விளங்குகிறார் என்று அண்ணா சொன்னது சரியான படப்பிடிப்பு தானே!

தமிழர்கள் வஞ்சிக்கப்படுகிறார்கள். இழிவுபடுத்தப்படுகிறார்கள் என்ற கோபத்தின் பிரதிபலிப்புதான் தந்தை பெரியார் என்பதை பல்கலைக் கழக மாணவர் மத்தியில் அண்ணா அவர்கள் - அதுவும் முதல் அமைச்சர் என்ற முறையில் முழங்கியது முத்தாய்ப்பானது அதனைப் பொருத்தமாக நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதா மன்றத்தில் ஆசிரியர் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்.

(வளரும்)


மின்சாரம்

கேள்வி: உலகின் சிறந்த பல்கலைக் கழகங்களை இந்தியாவில் உருவாக்க, அரசு மற்றும் தனியார் பல்கலைக்கழகங்கள் இருப்பதை மத்திய அரசு தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றுக்கு ரூபாய் 10 ஆயிரம் கோடியை 5 ஆண்டு காலத்தில் வழங்க உள்ளதாக பிரதமர் மோடி உறுதியளித்துள்ளாரே?

பதில்: உலகின் சிறந்த பல்கலைக்கழகங் களை உருவாக்க பணம் மட்டும் போதாது. ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்வதிலும், மாணவர்களை அனுமதிப்பதிலும்  தகு தியை மட்டுமே அடிப்படையாக வைத்து எந்த இந்தியப் பல்கலைக்கழகம் நடக் கிறதோ, அது தானாகவே நிச்சயம் உலகின் சிறந்த பல்கலைக் கழகமாகும். 69 சதவிகித இடஒதுக்கீடு என்பதை வைத்துக் கொண்டு, எப்படி உலகத்தில் சிறந்த பல்கலைக்கழகங் களை உருவாக்க முடியும்?
(‘துக்ளக்’, 1.11.2017)

எங்கே சுற்றினாலும் பார்ப்பனர்கள் எங்கே வந்து நிற்கிறார்கள் பார்த்தீர்களா? சூத்திரனுக்கு எதைக் கொடுத்தாலும் கல்வி யைக் கொடுக்காதே என்பதுதானே பார்ப் பனர்களின் மனுதர்மம். அந்தப் புத்தி இந்தப் பூணூல் குருமூர்த்திகளின் குருதியிலிருந்து அவ்வளவு சீக்கிரம் வெளியேறி விடுமா?

மார்க்குதான் தகுதி திறமையின் அளவு கோல் என்றால் 69 சதவிகிதத்திற்கு அப்பால் 31 சதவிகித ஒதுக்கீட்டில் அதிக மதிப்பெண் வாங்கிக் கல்லூரிகளில் சேர்க்கிறார்களே அவர்கள்தான் கடைசி வரை தகுதியிலும் திறமையிலும் ஜொலிக்கிறார்களா?

அய்.அய்.டி.களில் 69 சதவிகிதம் இட ஒதுக்கீடு உண்டா? எய்ம்ஸ்களிலும், ஜிப் மரிலும் 69 சதவிகித இடஒதுக்கீடு உண்டா?

பல்கலைக்கழகங்களில் ஜோதிடத்தைச் சொல்லிக் கொடுத்தது யார்? வாஜ்பேயி பிர தமராக இருந்தபோது பச்சைப் பார்ப்பன ரான முரளி மனோகர் ஜோஷி மனித வள மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சராக இருந்த போது புகுத்தினாரே - ஜோதிடம் என்பது அறிவியலா? அது போலி விஞ்ஞானம்(Pseudo Science) என்பது கூட தெரியாத பார்ப்பனக் கும்பல் தகுதி திறமை பற்றி யெல்லாம் பேசலாமா?

சராசரி மதிப்பெண் (37) பெற்ற டாக்டர் அம்பேத்கர்தான் இந்தியாவின் அரசமைப் புச் சட்டத்தை உருவாக்கிக் கொடுத்தார் என்பதைப் பூணூல் குருமூர்த்திகள் புரிந்து கொள்ளட்டும்! காந்தியார் பெற்ற மார்க் அம்பேத்கரை விடக் குறைவே - அவர் தானே இந்நாட்டு “மகாத்மா”! (ஓ காந்தி என் றால்தான் இவர்களுக்குக் கசப்பாயிற்றே!)

குருட்டு நெட்ருப் போட்டு வாந்தி எடுத்து வாங்கும் மார்க்குதான் தகுதியின் அளவுகோலா? கல்வியாளர்கள் இதை ஏற்கிறார்களா?

69 சதவிகித இடஒதுக்கீடு அதாவது பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு 50 சதவிகிதம், தாழ்த்தப்பட்டவருக்கு 18 சதவிகிதம், மலை வாழ் மக்களுக்கு ஒரு சதவிகிதம் கொடுத் ததால்தான் தகுதி கெட்டுவிட்டது என்று சுற்றி வளைத்துச் சொல்ல வருகிறார் என் பதை மறந்து விடக்கூடாது.

அதுசரி, பார்ப்பனர்கள் மாநாடு கூட்டி இடஒதுக்கீடு கேட்கிறார்களே, அதற்கு என்ன பதில் வைத்துள்ளார் குருமூர்த்தி அய்யர்?

வெளிநாட்டுப் பல்கலைக்கழகங்களுக் குக் கதவைத் திறந்துவிடத் துடிக்கிறதே மோடி அரசு - ஒருக்கால் தகுதி திறமையை வளர்க்கத்தானோ! வெளிநாட்டுப் பல் கலைக் கழகத்தில் இடஒதுக்கீடு கிடையாது - சூத்திரர்களுக்கு, பஞ்சமர்களுக்கு இட மில்லை என்று போர்டு மாட்டினாலும் மாட்டுவார்கள்.

பறையர்களும், நாய்களும், குஷ்டரோகி களும் உள்ளே நுழையக் கூடாது என்று சென்னையில் ஜார்ஜ் டவுனிலும், அன்றைய மவுண்ட் ரோட்டிலும் உள்ள உணவு விடுதிகளில் போர்டு மாட்டியிருந்த மனுதர்மக் கும்பல் என்னதான் செய்யாது?

பத்திரிகைகள் மீது பாய்கிறார்!

பத்திரிகைகளின் தரம் இறங்க இன்னும் ஒரு காரணம், முற்போக்கு என்கிற பெயரில் கலாசார சீரழிவு சிந்தனைகள் பவனி வருவதுதான். முன்பு எதை எழுதவும் பேசவும் கூச்சப்படுவார்களோ, அதை வெட்கமில்லாமல் துணிந்து கூற நவீன முற்போக்குச் சிந்தனைகள் தூண்டுகின்றன. உயர்ந்த விஷயங்களைக் கூட இழிவு படுத்த அரசியல் சாஸனத்திலேயே அடிப் படை எழுத்துச் சுதந்திரம் இருக்கிறது என்று நீதிமன்றங்கள் கூடத் தீர்ப்புகள் கொடுக் கின்றன. கொங்கு நாட்டுப் பெண்களையும், அவர்களது நம்பிக்கையையும் கேவலப் படுத்தும் ‘மாதொருபாகன்' நூலுக்கு எதிராக வெகுண்டு எழுந்த கொங்கு மக்களை, பிற்போக்குவாதிகள் என்று வர்ணித்து, அதை எழுதிய ‘முற்போக்கு எழுத்தாள ருக்கு’ அனைத்துப் பத்திரிகையாளர்களும் வக்காலத்து வாங்கினர். பின்பு நீதிமன்றமும், அதற்கு ஒப்புதல் அளித்தது. இது எதைக் காட்டுகிறது? கலாசாரத் தரக் குறைவை! ‘சிந்தனை மற்றும் பத்திரிகை சுதந்திரம்' என்று கொண்டாடுவதைத்தான் காட்டு கிறது. கலாசாரத் தரக்குறைவை முற் போக்கு என்று பட்டுக் குஞ்சம் கட்டி அலங் காரமும் செய்கிறார்கள்.

(‘துக்ளக்’, 1.11.2017)

என்று திருவாளர் குருமூர்த்தி அய்யர்வாள் குமுறுகிறார்.

இதன் நோக்கம் புரிந்து கொள்ளத் தக்கதே! தங்களுக்கு ஆகாதது எதுவுமே அவர்கள் பார்வையில் ஆபாசம்தான்.

சிவனும், பார்வதியும் நூறு தேவ வருட காலம் புணர்ந்தார்கள் என்ற புராணங்களை எல்லாம் கண்ணில் ஒத்திக் கொள்ளக் கூடியவர்கள்தான் இவர்கள்.

கோயில் கோபுரங்களில் உள்ள ஆபாசங்களுக்கு எல்லாம் தத்துவார்த்தம் பேசுவார்கள்.

சிவலிங்கம் என்றால் என்ன என்று கேட்டுப் பாருங்கள். சிவனின் ஆண் உறுப் பும் - பார்வதியின் பெண் உறுப்பும் இணைந்தது என்பதற்கு உலக சிருஷ்டிக் கான மூல வித்து என்று முலாம் பூசுவார்கள்.

ஏற்கெனவே இருக்கும் ஏற்பாடுகள் அவர்களுக்குக் குளு குளு பஞ்சு மெத்தை கள். சமுதாய அமைப்பில் முதல் வருணத் தவர்கள் பிச்சை எடுத்தாலும் அவர்கள் பிரபுக்கள் தானாம். தானம் வாங்க பார்ப் பானே பிரபுவாகிறான் (மனுதர்மம், அத்தி யாயம் 1, சுலோகம் 100). மூடனானாலும் பிராமணனே ஞானியாவான்.

இந்த மனுதர்மத்தை இன்று வரை ‘துக்ளக்’ தூக்கிப் பிடித்துக் கொண்டுதான் திரிகிறது.

மாதர்களின் சுபாவமே மனிதர்களுக்கு சிருங்கார சேஷ்ட்டைகளினால் தோஷத்தை உண்டு பண்ணும். ஆதலால் தெரிந்தவர்கள் மாதர்களிடத்தில் அஜாக்கிரதையாயிரார்கள்.

(மனு, அத்தியாயம் 2, சுலோகம் 213)

தாய், தங்கை இவர்களுடனும் தனியா ளாய் ஆண் உட்காரக் கூடாது. இந்திரியங் களின் கூட்டமானது மிகவும் பலமுள்ளது.

(மனு, அத்தியாயம் 2, சுலோகம் 215)

படுக்கை, ஆசனம், அலங்காரம், காமம், கோபம், பொய், துரோக சிந்தை இவற் றினை மாதர் பொருட்டே மனுவானவர் கற்பித்தார்.

(மனு, அத்தியாம் 9, சுலோகம் 171)

பெண்களை இதற்கு மேல் கேவலப் படுத்த முடியாது என்னும் எல்லைக்குச் சென்று சிலம்பம் ஆடும் சிண்டுகள் கூட்டம் தான் “மாதொருபாகன்” நாவலைக் குறித்து அய்யயோ மோசம் என்று அலறுகின்றது.
குழந்தைப் பேற்றுக்காக உடல் முழு வதும் நெய்யைப் பூசிக் கொண்டு யாரு டனும் புணரலாம் என்கிற பூணூல் கூட்டம் ஒரு நாவலுக்காக விட்டேனா பார் என்று வியர்த்து விறுவிறுக்க பேனா பிடிக்கிறது.

மாற்றம் என்றாலே மருந்து குடிப்பது - எதிர்ப்பு என்றாலே எரியும் நெருப்பிலே வீழ்ந்தது போலத் துடிப்பது எல்லாமே பார்ப்பனர்களுக்கே உரித்தானது; அவர் களின் பரமாச்சாரியாரிடமிருந்து  ‘வரம்’ பெற்றது.

யோசித்துப் பார்த்தால் “நம் தேசத் திலும் கூடப் பழமை வர்ண தர்மங்களில் பிடிப்புக் குறைந்துபோய் எல்லாம் ஒன்றாகிவிட வேண்டும் என்ற அபிப் பிராயம் வந்த பிறகு தான் இப்படி மத உணர்ச்சி குன்றி நாஸ்திகம் அதிகமாகி இருக்கிறது என்று தெரிகிறது. சந் தேகத்துக்கு இடமில்லாமல் தெரிகிறது.”

- காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் சந்திர சேகரேந் திர சரஸ்வதி (‘தெய்வத்தின் குரல்’ வர்ணத் தத்துவம் எனும் தலைப்பில் பக். 162).

எல்லாம் ஒன்றாகிவிட வேண்டும் என்று சொல்லுவது குற்றமாம் - அது நாஸ்திகமாம்.

குருமூர்த்தி வகையறாக்கள், கொலை வழக்குக் குற்றவாளியையே ஜெகத்குரு என்று தலையில் தூக்கி வைத்து ஆடும் போது - மூத்த பரமாச்சார்யார் கூற்றை எப்படியெல்லாம் ஆராதிப்பார்கள் என்பது தெரியாதா?

மாற்றம் என்றாலே அவர்களுக்கு மரண மருந்து. புரிந்து கொள்வீர் புரி நூலார்களை!

- மின்சாரம் -

ஸ்டாலினின் “பிற்போக்குத்தனம்” என்ற தலைப் பில் நவம்பர் முதல் தேதி ‘துக்ளக்கில்’ ஓர் கட்டுரை வெளியாகியுள்ளது.

திராவிடம் என்பதெல்லாம்  எப்பொழுதோ காலாவதியாகி விட்டதாம்.

நவோதயா பள்ளி மாணவர்களுக்கான செலவை மத்திய அரசு ஏற்கிறது. இந்தப் பள்ளிகளில் மாணவர்கள் படித்தால் அவர்களும், அவர்களுடைய குடும்பமும் மத்திய அரசுக்கு விசுவாசமாகி விடும். அவர்களுக்கு தேசிய சிந்தனை வந்து விடும். இந்த நிலை தமிழ், தமிழன் என்றெல்லாம் தமிழர்களை ஏமாற்றி வரும் திமுகவுக்கு ஆபத்தாயிற்றே! அதனால்தான் ஸ்டாலின் போன்ற அரசியல்வாதிகள் பாஜகவை கண்ணை மூடிக் கொண்டு எதிர்க்கிறார்கள். அண்ணா துரையின்  திராவிடன், திராவிட நாடு என்ற கனவு எப்பொழுதோ சிதைந்து விட்டது. இப்போது திராவிடம், திராவிடனை எல்லாம் விட்டு விட்டு தமிழ், தமிழன் என்று அவர்கள் சுருக்கி கொண்டாயிற்று. இதற்கும் ஆபத்து வந்துவிடுமோ என்ற திருவாளர் ஸ்டாலின் நடுநடுங்குகிறார். கோவில்களில் ‘தமிழில் அர்ச்சனை செய்யப்படும்’ என்று போர்டு போட்டிருந்தாலும் தங்கள் இன அபிமானம் பெயர் அபிமானத்தை எல்லாம் மறந்து போன தமிழர்கள். சமஸ்கிருதத்தில்தான் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும் என்கிறார்கள். கோவில்களில் சமஸ்கிருத அர்ச்சனையை மனம் உவந்து ஏற்றுக்கொள்ளும் தமிழ் நாட்டுப் பக்தர்களிடம் போய் ‘சமஸ்கிருதத்தில் அர்ச்சனை செய்யாதே’ என்று ஸ்டாலின் சொல்லத் தயாரா? என்று குருமூர்த்தி அய்யர்வாளை ஆசிரியராகக் கொண்ட ‘துக்ளக்‘ விஷம் கக்குகிறது. சவால் விடுகிறது.

திராவிடர், தமிழர், தமிழ்  என்று சொன்னால் இந்தப் பார்ப்பனர்களுக்கு அஸ்தியில் ஜூரம் கண்டு விடுகிறதே!

(பார்ப்பனர்களும் தமிழர்கள்தான் என்கிற தமிழ்த் தேசியவாதிகள் இந்த இடத்தில் கொஞ்சம் அறிவைச் செலுத்துவார்களாக)

இந்தக் கட்டுரையின் மூலம் பார்ப்பனர் அல்லாதாருக்கு தமிழர்களுக்கு உடனடியாக ஒரு வேலையைத் தந்திருக்கிறது ‘துக்ளக்’

கோயில்களில் சமஸ்கிருதத்தில் தான்,  அர்ச் சனை நடந்து கொண்டு வருகிறது. அங்கு போய் தமிழில் அர்ச்சனை செய்யச் சொல்லுவாரா ஸ்டாலின் என்ற சவாலை விட்டிருக்கிறார்கள் பார்ப் பனர்கள் ‘துக்ளக்’ ஏட்டின்மூலம்.

நல்ல சவால்தான்; இந்தக் காலத்துக்கேற்ற சவால் தான்! திமுக செயல் தலைவர் தளபதி மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள் கண்டிப்பாக இந்தச் சவாலை ஏற்பார் என்பதில் அய்யமில்லை.

தமிழ் தெரியாத கடவுளுக்குத் தமிழ் நாட்டில் வேலையில்லை என்று சொன்னவர் முத்தமிழ் அறிஞர் - மானமிகு சுயமரியாதைக்காரான கலைஞர் அவர்கள்.

அவர்வழி வந்த தளபதி மு.க.ஸ்டாலின் அவர்கள் இந்தச் சவாலை ஏற்றுக் கொள்ளத் தயங்கவா போகிறார்?
பக்தர்களாகிவிட்ட காரணத்தாலேயே தமிழர் களுக்கு மொழி மானம், தன்மானம் இல்லாமலா போகும்?

தமிழின பக்தர்கள் இனி கோயில்களில் தமிழில் அர்ச்சனை செய்க என்று வலியுறுத்துதல் அவசியம். தமிழ் தெய்வத்தமிழ் என்று சொல்லப்படுவதில்லையா? இனி கோயில்களுக்குள்ளும் உரிமை முழக்கம் கேட்கப் போகிறது- கேட்கவும் வேண்டும். அதற் கான அடியை ‘துக்ளக்’ எடுத்துக் கொடுத்து விட்டதே!

மின்சாரம்

டில்லி தசரா விழாவில் இராமன் லட்சுமணன் வேடமிட்டவர்களை பூசை செய்து வணங்கும் பிரதமர் நரேந்திர மோடி

குடியரசுத் தலைவர் ராம்நாத் கோவிந்தும் அப்படியே!

வேதங்களானாலும் சரி, அவை வேதப் புரத்தாருக்கு உரியது - இதிகாசங்களானாலும் சரி - அவை பார்ப்பனர் அல்லாதாரைக் குரங்குகள் என்றும், ராட்சதர்கள் என்றும், கரடிகள் என்றும் தூற்றுகின்றன. புராணங்கள் என்பவையும், பூதேவர்களை உயர்த்திப் பிடிக்கும் புனைச் சுருட்டுகள்தான்.

இவற்றை நாம் சொல்லவில்லை - வரலாற்றுப் பேராசிரியர்களே உரைக் கின்றனர்.

இந்து மதச் சரக்கை அமெரிக்கா வரை சென்று விநியோகம் செய்த விவேகானந் தர்கூட என்ன சொல்லுகிறார்?

‘‘தென்னிந்தியாவில் இருந்த மக்களே தான் இராமாயணத்தில் குரங்குகள்      என் றும்,  அரக்கர்கள்  என்றும்  அழைக்கப்பட்டி ருக்கிறார்கள்.’’ (சுவாமி விவேகானந்தர் அவர்களது சொற்பொழிவுகளும், “இராமா யணம்’’ என்னும் தலைப்பில், 587-589 ஆம் பக்கம்).

‘‘திராவிடர்களை ஆரியர்கள் வென்று விட்ட அகங்காரத்தால் குரங்குகள் என்றும், கரடிகள் என்றும், ராட்சதர்கள் என்றும் எழுதி வைத்தார்கள். ஆனால், இந்தப்படி இழிவு படுத்தப்பட்ட வகுப்பாரிடமிருந்தே (திரா விடர்களிடமிருந்தே) பல நாகரிகங்களை இந்தப் பிராமணர்கள் கற்றுக்கொண்டார்கள்.’’ (ஜோஷிட சந்தர்டட் எழுதிய ‘‘இந்தியா அன்றும் இன்றும்‘’ நூல், பக்கம் 15).

‘‘ஆரியக் கடவுளாகிய இந்திரனையும், இதரக் கடவுள்களையும் பூசித்தவர்களும், அவர்களைப் பின்பற்றியவர்களும் தேவர் கள் என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள்.’’

‘‘இந்த ஆரியக் கடவுள்கள் வணக்கத்தை எதிர்த்தவர்களை அசுரர்கள் என்று அழைத்தார்கள். இந்த இரு கூட்டத்தாருக்கும் விடாப் பகை இருந்து கொண்டே வந்தது.’’ (ஏ.சி.தாஸ் எம்.ஏ.,பி.எல்., எழுதிய ‘ரிக் வேத காலத்து இந்தியா’ எனும் நூல், பக்கம் 151).

‘‘மத நம்பிக்கை ஒருபுறமிருக்க, இராமா யணக் கதையானது உவமையுரையோ (கிறீறீமீரீஷீக்ஷீஹ்), சரித்திரமோ அல்ல. கட்டுக் கதையை அடிப்படையாகக் கொண்ட கவிதைதான்!’’ (கே.ஏ.நீலகண்ட சாஸ்திரியின் ‘இந்திய சரித்திரம்’ முதல் பாகம், பக்கம் 34).

இன்னும் ஏராளம் உண்டு. சாஸ்திரிகளும், அய்யர்களும், அய்யங்கார்களும் கூட எப்படி எல்லாம் எடுத்துரைத்துள்ளனர்.

இந்தியாவின் தலைநகரமான டில்லியில் ஒவ்வொரு ஆண்டும் விஜயதசமியன்று இராவணனைத் தீயிட்டுக் கொளுத்துவதும், அதில் மதச்சார்பற்ற அரசின் குடியரசுத் தலைவரும், பிரதமரும் குடும்பத்தாருடன் பங்கேற்று குதூகலிப்பதும் எப்படி?

வடநாட்டார்கள் தென்னாட்டவர்களை இழிவுபடுத்தும் ஈன செயல் அல்லவா! நடப்பது ஆரியர் - திராவிடர் போராட்டமே என்று தந்தை பெரியார் சொன்னது துல்லிய மானது - நூற்றுக்கு நூறு சரியானது என்பது புரியவில்லையா?

இந்த அடிப்படையில்தானே அன்னை மணியம்மையார் அவர்கள் 1974 டிசம்பர் 25 ஆம் தேதி ‘இராவண லீலா’ நடத்தி இராமன், இலக்குமணன், சீதை உருவங் களைத் தீமூட்டிச் சாம்பலாக்கினார்.

வழக்குத் தொடுக்கப்பட்ட நிலையில், ‘‘இராவண லீலா’’ நடத்தப்பட்டது சரியே - குற்றமில்லை என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட வில்லையா?

டில்லியில் ராம் லீலா நடத்தி இராவணன் உருவத்தைக் கொளுத்துவதுபோல, மீண்டும் தமிழ்நாட்டில் இராவண லீலா நடத்தப்பட வேண்டுமா?

இன்னும் கூடுதல் தகவல் இதுபற்றி உண்டே! இராவணனை எதிர்க்கக் கூடாது என்று உத்தரப்பிரதேசத்தில் தாழ்த்தப்பட்ட வர்கள் எதிர்ப்பு ஊர்வலம் நடத்தியதுண்டே! (தனியே பெட்டிச் செய்தி காண்க).

இராவணனைக் குலதெய்வமாகக் கொண்டாடுபவர்கள் வடமாநிலங்களில் உண்டே!

ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் தவே கொடே என்பவர்கள் சிறீமாலி என்னும் பார்ப்பனர் களில் ஒரு உள் ஜாதியினர் தங்களை இராவணனின் பரம்பரை என்று கூறிக் கொள்கின்றனர். இந்தப் பிரிவினர் மத்திய பிரதேசம், அரியானா ஆகிய மாநிலங்களில் வாழ்கின்றனர்.

ராஜஸ்தானில் உள்ள ஜோத்பூரில் சிவன் கோவிலின் ஒரு பகுதியில் இராவணனுக்கு பூஜை செய்து வருகிறார்கள். இதுகுறித்து 2007 ஆம் ஆண்டிலேயே ‘விடுதலை’ முதல் பக்கத் தலைப்புச் செய்தியாக வெளியிட் டுள்ளதே! (‘விடுதலை’, 30.10.2007).

ராஜஸ்தானில் உள்ள ஜோத்பூரில், சிவன் கோவிலின் ஒரு பகுதியில் ராவணனுக்குக் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக அவர்கள் பூசை செய்து வந்தார்கள். கடந்த ஆண்டு அந்தக் கோவிலைப் புதுப்பிப்பது என முடிவு செய்து, ஆறு அடி உயரம் உள்ள ராவண னின் சிலையை ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு நிறுவினர். அதற்குப் “பிரான்பிரதிஷ்ட” பூசையை அக்டோபர் 25இல் நடத்த இருந்தார்கள்; சரத் பூர்ணிமாவின் பொழுது அவர்கள் அந்தப் பூசை செய்வது வழக்கம். ஆனால், அதற்கு முந்தைய நாள் ஜோத்பூர் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர், ராவணனுக் குப் பூசை செய்யக் கூடாது எனத் தடை விதித்துவிட்டார்.

தடையை நிறைவேற்ற வந்த அலு வலர்கள், ராவணனின் சிலையை நிறுவ அனுமதி பெறவில்லை என்றும், ஆகை யால் பூசை செய்ய அனுமதி இல்லை என்றும் சொன்னார்கள். அதைப் பற்றிக் கோவிலின் தலைமைப் பூசாரி அஜய்தவே கூறும்பொழுது, “இதற்கு எல்லாம் அனுமதி தேவை என்று நாங்கள் கேள்விப்பட்டது இல்லை. மக்களில் ஒவ்வொருவரும் அவர்களுடைய கடவுள்களை வழி படலாம்; ஆனால், ராவணனை வழிபடக் கூடாது என்கிறார்கள் இது என்ன நியாயம்?” என்றார்.

கோவிலின் ஆலோசகர் பண்டிட் கமலேஷ் தவே கூறுகையில்,

“நாங்கள் ராவணனின் இலங்கையில் இருந்து எப்பொழுது வந்தோம் எனத் தெரியவில்லை. ஆனால், நாங்கள் எக் காலத்திலும் அந்தச் சிறந்த மேதைக்கு மரியாதை செலுத்துவோம். தசராவை நாங்கள் கொண்டாடுவது இல்லை. மற்றவர்கள் “ராவணன் தகனத்தில்” ஈடுபடும் பொழுது, அதை எங்கள் வீட்டில் நிகழ்ந்த இழவு எனக் கருதுவோம்’’என்று தெரிவித்தார். ராவணன் எழுதிய “சிவதாண்டவத்தைக்’’ கோடிக்கணக் கானவர்கள் ஓதுகிறார்கள்; ஆனால், கற்றறிந்த ராவணனின் பெருமையை அவர்கள் உணர வில்லை; இந்நிலை மாற வேண்டும் எனக் கமலேஷ் கூறினார்.

ஜோத்பூரில் ராவணனுக்குப் பூசை நடப்பதை ஆர்.எஸ்.எஸ். சார்பு அமைப்புகள் விரும்பவில்லை. அதைப்பற்றி மாவட்ட ஆட்சித் தலைவரிடம் கூறி, பூசையை நிறுத்தக் கோரினார்கள்.

ஜோத்பூர் மாவட்ட ஆட்சியர் என்.பி.கங் காராம் தெரிவிக்கையில், சமுதாயத்தில் ஒரு பிரிவினர் ராவணன் வழிபாட்டிற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிப்பதால், அதைத் தடை செய்திருப்ப தாகக் கூறினார். “சில பிரிவினரின் மத உணர்வை ராவண வழிபாடு புண்படுத்துகிறது. பூசைக்கு நாங்கள் தடை விதிக்கவில்லை; தள்ளி வைத்துள்ளோம்’’ என கங்காராம் சொன்னார்.

தங்களுடைய பரம்பரையான வழிபாட் டிற்கு அரசு தடை விதித்துள்ளது குறித்து தவே கொடே ஜாதியார் குறுமுகிறார்கள்.

மனம் புண்படுவது என்பது என்ன ஒரு வழிப் பாதைதானா?



-மின்சாரம்



புத்தரின் போதனை சூறாவளியான போது புல்லேந்திகள் சுருண்டனர். யாகங்கள் அழிந்தன; ஹோமங்களும் ஒழிந்தன. தர்ப்பைப் புல் கூட்டம் தரை மட்டமானது.

ஆனால் அவரின் மறைவிற்குப் பிறகு எதிர்த்து ஒழிக்க முடியாத ஆரியம் ஊடுருவி ஒழித்தது.

எந்த வருணாசிரம மதத்தை வாரி சுருட்டி ஓடச் செய்தாரோ - அந்த புத்தரையே மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரமாக அணைத்து அழித்து விட்டது ஆரியம்.

அணைப்பதிலும், அழிப்பதிலும் தான் அவர்கள் அசகாய சூரர்களாயிற்றே!

“இந்துவாகப் பிறந்தேன்; ஆனால் இந்துவாக சாக மாட்டேன்!” என்று சொன்னதோடு மட்டுமல்லாமல் 5 லட்சம் பேர்களுக்கு மேலாக இந்து மதத்துக்கு முழுக்குப் போட்டு புத்தம் தழுவிய அண்ணல் அம்பேத்கருக்கே (1956 அக்டோபர் 14, 15இல்) கொஞ்சமும் கூச்ச நாச்சமின்றி அம்பேத்கர் ஜெயந்தி கொண்டாடும் அறிவு நாணய மற்ற கூட்டமாயிற்றே!

திராவிட இயக்கத்தை ஒழித்தே தீருவோம் - திராவிட இயக்கத்திற்கு மாற்று நாங்கள்தான் என்று மார்தட்டிய கும்பல் இப்பொழுது எங்கே வந்து வாலைக் குழைத்து நிற்கிறது பார்த்தீர்களா? அண்ணாவின் காலடியின் கீழ் நிற்கும் நிலைமைதான் என்னே! என்னே!

“அறிஞர் அண்ணாதுரை மறுபிறவி எடுத்து வந்தால் திமுகவை விட்டு விலகி பா.ஜ.க.வில் இணைந்திடுவார்” என்று திருவாய் மலர்ந்துள்ளார் திருவாளர் முரளிதரராவ்.

இவர் தமிழ்நாட்டு பிஜேபிக்கான பொறுப்பாளர். இவர் பொறுப்பாளராக இருந்து சாதித்தது என்ன என்று எவருக்குமே தெரியுமே!

இப்பொழுது ஆள் பிடிக்கும் வேலையில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்!

“மிஸ்டுகால் கொடுத்து கட்சிக்கு ஆள் சேர்த்துப் பார்த்தனர். சொந்தக்கால் இல்லாதவர்கள் அல்லவா - அதனால்தான் மிஸ்டுகாலில் தொங்குகிறார்கள்!” என்று வெகு நேர்த்தியாகச் சொன்னார் திராவிடர் கழகத் தலைவர் ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்கள்.

‘மிஸ்டுகால்’ ராங்க் காலாக ஆனது என்றவுடன் பதவியை இழந்தவர்கள் - எங்கே பதவிப் பிச்சை கிடைக்கும் என்று மோப்பம் பிடித்துக் கிடப்பதுகளின் முகவரிகளைத் தேடித் தேடி அலைகிறார்கள் - இந்த இராப்பிச்சைக்காரர்கள். அப்படி கிடைத்த ஒருவருக்காக நடத்தப்படும் நிகழ்ச்சி ஒன்றில் நெல்லையில் திருவாளர் முரளிதரராவ், மூளையைக் கழற்றி வைத்து விட்டு மூக்கால் பேசியிருக்கிறார்.

“அண்ணாதுரை மறுபிறவி எடுத்திருந்தால்...” ஆரம்பமே சரியில்லையே! மறுபிறவி முட்டாள் தனத்தை மோதி மிதித்தவர் அண்ணாவாயிற்றே! பா.ஜ.க.வில் அண்ணா இணைந்திருப்பாராம்!

அண்ணாவை அறிந்து சொன்ன வார்த்தைகளா இவை!

அண்ணாவின் ‘ஆரிய மாயை’ நூலை அறியுமா இந்த அற்பப் பதர்க்கூட்டம்!

அண்ணாவின் ஆரிய - திராவிடர் வாதங்களைச் சந்திக்க ஆர்.எஸ்.எஸ். கூட்டம் தயார்தானா?

எத்தனை எத்தனை எடுத்துக்காட்டுகளை, ஆதாரங்களை எடுத்துக்காட்டியவர் அந்த அறிவின் பெருந்தகை!
இதே அண்ணா பேசுகிறார்:

போதை ஏறியவன், கல்தடுக்கியோ, காற்று அடிப்பதாலோ கீழே வீழ்வான். ஆரியரும் திராவிட இனத்திடையே கருத்திலே போதை மூண்டிடச் செய்துவிட்டுப் பிறகு கீழே உருட்டிவிட்டனர். திராவிடன் ஆரிய வீரத்தால் வீழ்த்தப்படவில்லை. ஆரியக் கருத்தினைத் தாங்கும் சுமைதாங்கியானான். சோர்ந்தான், சுருண்டான். இந்தச் சூட்சுமத்தை உணராதார் தமிழர் வரலாறு அறியாதாரே.

‘அய்யன்மீர் இப்போது நீவிர் வணங்கும் உருவாரங்கள், ‘ஆரியக் கற்பனை’ என்று கூறுவோரை, மேதாவிகளென்று தம்மை எண்ணிக்கொண்டுள்ள தமிழர்கள், நம்புவதில்லை. நையாண்டி செய்கின்றனர்! எதற்கெடுத்தாலும் ஆரியச்சூது, ஆரியச்சதி, புரட்டு என்று கசடர்கள் கூறுகிறார்கள்’ என்று இந்த மேதாவிகள் கூறுகின்றனர். ‘மழையாம் மழை’ மழை நம்மை என்ன செய்யும்? என்று எருமை கூறுவதில்லை, அதன் நடவடிக்கை, அதனுடைய நினைப்பை நமக்குக் காட்டுகிறது. தமிழரிலே தடித்த தோலர் உளர், நாற்காற் பிராணிகளிலே எருமை இருத்தலைப்போல! வீணான மனப்பிராந்தியால் சிலர், இதுபோல ஆரியர்-திராவிடர் எனப் பிதற்றுகின்றனர் என்று கூறும் ஏமாளிகளுக்கு எத்தனை ஏடுகளைக் காட்டினாலும் கருத்துத் துலங்குவதில்லை. சுயமரியாதைக்காரர்களுக்குத்தான், ஆரியரிடம் வீணான  துவேஷமிருக்கிறது என்று எளிதில் கூறிவிடுகிறார்கள். சுயமரியாதை இயக்க சம்பந்தமே இல்லாத, அறிவுத்துறையிலே ஈடுபட்டுள்ள பேராசிரியர்களின் கருத்துரைக்கு என்ன குற்றங் கூறமுடியும்?

(நூல்: ‘ஆரியமாயை’, பக்கம் 10, 11 )

எடுத்துக்காட்டுக்கு இது ஒன்று. எடுத்துச் சொல்ல ஆரம்பித்தால்  ஏடு தாங்காது. முரளிதரர்களும் துண்டைக் காணோம் - வேட்டியைக் காணோம் என்று காத தூரம் ஓட வேண்டிய நிலைதான் ஏற்படும்.

இந்து ராஷ்டிரம், இராமராஜ்ஜியம் என்று நாமாவளி பாடிக் கொண்டு அலையும் பார்ப்பனர் கூட்டத்துக்கு அண்ணா அவர்கள் போட்ட சூட்டுக்கோல் ஒன்றா - இரண்டா?

இதோ ஒன்றிரண்டு!

நாம் யாருக்கும் மேல் அல்ல, யாரும் நமக்கு மேலோர் அல்ல! நாம் ஆள ஆட்கள் வேண்டாம்! நம்மை ஆளவும் அய்யர்மார் வேண்டாம்! நம்மிடையே தரகர் கூடாது, தர்ப்பை ஆகாது. சேரியும் கூடாது. அக்கிரகாரமும் ஆகாது. யோக யாகப் புரட்டுகள், மனிதர் யாவரும் சரிநிகர் சமானமாக வாழ்வோம் என்று கூறுபவர் எப்படித் தம்மை “இந்து” என்று கூறிக்கொள்ள முடியும்? மூட மதிக்காரர், கொடுமைக்காரர், அடிமை, சூத்திரன் என்று கூறிக்கொள்ள எப்படித்தான் மனம் இடந்தரும்? எப்படித்தான் துணியும்? “இந்து மதம்” என்பதிலே உள்ள கடவுள் முறை, சமுதாய முறை, மதக்கதை முறை, மக்கள் வாழ்க்கை முறை ஆகியவைகளை அலசிப் பார்த்தபிறகு யாருக்குத்தான் தன்னை ஓர் “இந்து’ என்று கூறிக்கொள்ள மனம் இடந்தரும்? பாம்பை எடுத்துப் படுக்கையில் விட்டுக் கொள்வாரா? விஷத்தை எடுத்து உணவில் சேர்ப்பாரா? வீதிக்குப்பையை வீட்டுக்குள் கொண்டுபோய்ச் சேர்ப்பாரா? மதிதுலங்கும் விஷயங்களை விட்டு, மதிகெடுக்கும் கற்பனைகளைக் கட்டி அழுவாரா? மீள மார்க்கம் தேடுவதைவிட்டு, மாள வழி தேடிக்கொள்வாரா? விடுதலைக்கு வழிபிறந்த பின்னர், அடிமை முறிச்சீட்டில் கையொப்பமிடுவாரா? கண் தெரியும்போது குழியில் வீழ்வாரா? தாம் திராவிடர் என்று தெரிந்த பிறகு, திராவிடர் தன்னிகரற்று வாழ்ந்த இனம் என்பது தெரிந்தபிறகு, தம்மை இழிவு செய்து கொடுமைக்கு ஆளாக்கும் “இந்து மார்க்கத்தில்”, போய்ச்சேர இசைவாரா? வீரத்திராவிடர் என்ற ஓர் உணர்ச்சி வீறிட்டு எழப்பெற்றோர், இனி ஈனமாய் நடத்தும் இந்து மார்க்கத்தை ஏறெடுத்துப் பாரார்! அதன் இடுக்கில் போய்ச் சேரார்! இழிவைத் தேடார்!

(நூல்: ‘ஆரியமாயை’, பக்கம் 32 - 33)

முரளிதர ராவ்கள் பிற்காலத்தில் இப்படி உளறுவார்கள் என்று தெரிந்து சொன்னதுபோல் இருக்கிறதல்லவா!
போதும்... போதும்...

இன்னும் எடுத்துச் சொல்ல ஆரம்பித்தால், நெல்லையிலிருந்து சாமியார் ஆதித்யநாத் வரை புரை ஏறிவிடும்.

இராமயணத்தை ஏன் கொளுத்த வேண்டும் என்று அறிஞர் அண்ணா வைத்த வாதங்களுக்கு எந்த வருணாசிரம   வாத்தியார்களும் ஒரே ஒரு வரிக்கூட பதில் கூற முடியவில்லையே - இதுவரை!

அண்ணாவின் புராண மதங்கள் பற்றி அறிவார்களா? ‘ஏ தாழ்ந்த தமிழகமே!’ என்ற அண்ணாவின் அறைகூவல் நூல் பற்றி கேள்விப்பட்டது தான் உண்டோ?

மாஜி கடவுள்கள்  அறிவார்களா?

“விடுதலைப் போரின்” முழக்கத்தை கேள்வியாவது பட்டதுண்டா?

இந்து கண்ட சாம்ராஜ்ஜியம் நாடகத்தைப் பற்றி செவி வழிதான் கேட்டதுண்டா?

நக்கீரன் என்றும், சௌமியன் என்றும், பரதன் என்றும், பார்ப்பனீயத்தை நார் நாராகக் கிழித்த நாயகனை நாக்கில் நரம்பின்றி அசிங்கப்படுத்துவதா? அதனை ஏற்றுக் கொள்ள தமிழ்நாடு ஒன்றும் சோற்றால் அடித்த பிண்டம் அல்ல, அல்ல!

நான் கண்ட கொண்ட ஒரே தலைவர் தந்தை பெரியார் என்று  சொன்னவர் ஆயிற்றே அறிஞர் அண்ணா! அவரா அய்யர், அய்யங்கார் கும்பலின் மனுதர்மப் பாசறையாகிய பா.ஜ.க.வில் கை கோர்ப்பார்?

மத்திய நீர்ப்பாசனத் துறை அமைச்சர் வி.கே.ஆர்.வீ.ராவ் - தூத்துக்குடி துறைமுகத்திட்டம் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றப்பட்டதின் மகிழ்வாக காஞ்சிபுரம் வரதராஜ பெருமாள் கோயிலுக்கு முதல் அமைச்சர் அண்ணாவை அழைத்த போது, ‘அதில் எல்லாம் எனக்கு நம்பிக்கையில்லை; உங்களுக்குத் தேவைப்பட்டால் பக்தர் ஒருவரை துணைக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன்’ என்று முகத்துக்கு முகம் சொன்ன  அண்ணா எங்கே  - இந்த ஆஷாட பூதிகள் எங்கே?

திராவிட எதிர்ப்புப் பருப்பு இங்கு வேகாது என்று தெரிந்தவுடன் திராவிடத்தின் தெருவாசலில் கையேந்தி நிற்கும் கைபர் கணவாய்களை நினைத்தால் ஒரு வகையில் பரிதாபம்தான்.

அண்ணாவின் பெயரோடு ‘திராவிட’ என்ற இனச் சுட்டுப் பெயரையும் கட்சியில் தாங்கி வைத்திருக்கும் அண்ணா திமுகவின் சட்டமன்ற உறுப்பினராகவும், அமைச்சராகவும் இருந்தவர்கள். அண்ணாவின் அடிப்படை கொள்கைக்கு விரோதமாகவும், திராவிட சித்தாந்தத்துக்கு எதிராகவும் உள்ள ஒரு பாசிச கட்சியுடன் கைகோர்த்துப் பல்லிளித்து நிற்கிறார்கள் என்றால் இதைவிட பச்சைத் துரோகமும், விலை போகும் விபீடணத் தனமும் வேறு உண்டா?

அண்ணாவின் கொள்கைக்காக அக்கட்சியில் இன்னும் நீடிப்பதாகக் கருதும் ஒரே ஒரு தோழர் கூட உணர்ச்சியில் எழுந்து எதிர்ப்புக் குரல் கொடுக்காதது வெட்கக்கேடே!

அண்ணாவை தொட வேண்டுமானால் ஆரியமாயையை அறிய வேண்டும். மனுதர்மத்தைச் சுட்டெரித்து அதன் சாம்பலை அவரின் காலடியில் சமர்ப்பிக்க வேண்டும். கீதையைக் கிழித்தெறிந்து கெஞ்சி கூத்தாடி அண்ணாவின் வீட்டு வாசலில் கையேந்தி நிற்க வேண்டும்.

‘தீ பரவட்டும்’ என்றவர் அண்ணா! அந்த தீச்சுடரை கையில் ஏந்தி ஆரிய சனாதன வருணாசிரமக் காட்டினை சுட்டுப் பொசுக்க வேண்டும்.
காஞ்சிபுரம் வழியாக ஈரோட்டுக்கு வந்து காலக் கதிரவனாய் ஒளி வீசும் தலைவனின் கைத்தடிக்குத் தலைவணங்கி சரணாகதி அடைய வேண்டும்.  அண்ணாவை எப்படியும் பயன்படுத்தலாம் - திரிக்கலாம்  - கொள்கையற்றவர் - சந்தர்ப்பவாதி என்று காட்டலாம் என்று திரிநூல்கள் மனப்பால் குடித்தால் தட்டிக் கேட்பதற்கு ஆளில்லை என்று நினைக்க வேண்டாம், எச்சரிக்கை!

Banner
Banner