மின்சாரம்

சுயமரியாதை இயக்க 90ஆம் ஆண்டு சிந்தனை; எந்த மதுரை?  அந்த மதுரைதான்!

மின்சாரம்


எந்த மதுரை? அந்த மதுரையில் தான் தோழர்களே - 1945ஆம் ஆண்டு வாக்கில் ஒரு நிகழ்வு

மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோயிலில் சிலைத் திருட்டு ஒன்று நடைபெற்றது. அப்பொழுது தமிழ்நாடெங்கும் அந்தச் செய்தி பரபரப்பாக பேசப்பட்டது. ஏடுகளிலும் இடம் பிடித்தது.

அப்பொழுது ஆங்கிலேயர் ஆட்சி;  அந்தத் திருட்டைக் கண்டுபிடிக்கும் பொறுப்பு ஒரு போலீஸ் அதிகாரியிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. போலீஸ் அதிகாரியாக இருந்தால் மட்டும் போதுமா? அவர் என்ன ஜாதி என்பதுதான் முக்கியம் அப்பொழுதெல்லாம்.
அவர் கோயிலுக்குள் போகக் கூடாத நாடார் ஜாதியாம் - அதனாலேயே பார்ப்பனர்கள் கடும் எதிர்ப்பைத்  தெரிவித்தனர்.

வெள்ளைத் தோல்காரன் எதிர்த்தால் அந்த வெள்ளைக் காரன் தான் என்ன செய்வான்?  ஒரு பார்ப்பனர் ஆய் வாளரே நியமிக்கப்பட்டார்.

பார்ப்பனராக இருந்ததால் திருடன் ஓடி வந்து ‘நான்தான் திருடினேன்’ என்று சொல்லி விடுவானா என்ன? ஒன்றும் நடக்கவில்லை. பார்ப்பனர்களின் எதிர்ப்பையும் மீறி அந்த நாடார் சமுதாய போலீஸ் அதிகாரி மீண்டும் நியமிக்கப் பட்டார்.
இரண்டே நாளில் திருடனைக் கையும் களவுமாகப் பிடித்துக் கொடுத்தார்.

அப்படி என்னதான் ‘மாயம்‘ என்று கேட்கிறீர்களா?

அந்தக் கோயில் அர்ச்சகன் சம்பந்தமில்லாமல் அந்தத் திருட்டு நடந்திருக்க முடியாது என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். அந்த முறையில் அந்த அர்ச்சகப் பார்ப்பானை விசாரிக்க வேண்டிய முறையில் விசாரித்தார்.

அவ்வளவுதான்? உண்மையைக் கக்கிவிட்டான். அந்தப் போலீஸ் அதிகாரியை வெள்ளைக்கார அதிகாரிகள் பாராட்டினார்கள்.
நாடார் சமுதாயத்தை சேர்ந்த  அந்த அதிகாரியின் பெயர் கணபதி நாடார்.

போடி நாயக்கனூரில் 1985ஆம் ஆண்டு ஏப்ரலில் பெரியாரியல் பயிற்சிப் பட்டறை நடந்து கொண்டிருந்த போது, ஓய்வு பெற்ற அந்த போலீஸ் அதிகாரி, அந்த முகாமுக்கே நேரில் வந்து இந்தத் தகவலை நமது கழகத்தின் தலைவர் ஆசிரியரிடம் சொன்னார் என்பதுதான் சுவையான தகவல்.

இன்னும் ஒரு கூடுதல் தகவலும் உண்டு. தந்தை பெரியார் அவர்களின் பரிந்துரையில் தான் அவருக்குக் காவல்துறையில் வேலை வாய்ப்பும் கிடைத்ததாம். அவரே நன்றியுணர்ச்சியோடு நெகிழ்ந்து சொன்னார்.

1945ஆம் ஆண்டு நாடார் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர் கோயிலுக்குள் போலீஸ் அதிகாரியாக இருந்தும் உள்ளே நுழையக்கூடாது என்றிருந்த நிலைமையும் இன்றைய தலைமுறையினர் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் சுப்பிரமணிய நாடார் நீதிபதியாக இருந்தார். பார்ப்பன வக்கீல்கள் அவரைப் பார்த்து ‘ஓ மை லார்டு’(ஓ எனது கடவுளே) என்றதும் சாதாரண மாற்றம்தானா?  சுயமரியாதை இயக்கம் என்ன சாதித்தது, திராவிடர் இயக்கம் கிழித்தது என்ன? என்று உளறும் கிறுக்கர்களின் கன்னம் ‘கிழிவதற்கு’  இவை போதாதா?

இந்த நேரத்தில் திராவிடர் கழகத்தின் மாநகர தலைவராகவும், தென் மாவட்டங்களின் பிரச்சாரக் குழுவின் அமைப்பாளராகவும் இருந்த பெரியார் பெருந்தொண்டர் - மறைந்தும் மறையாமலும் நம் நெஞ்சங்களில் எல்லாம் பசுமையாக நிறைந்து கொண்டிருக்கக் கூடிய கல்வி வள்ளல்  மானமிகு தேவசகாயம் அவர்கள் நம் நினைவிற்கு வருகிறார் - அவர்  மகன்தான் கழகத் தலைமைச் செயற்குழு உறுப்பினர் மானமிகு தே.எடிசன்ராஜா அவர்கள்.

பெரியார் பெருந்தொண்டர் மானமிகு தேவசகாயம் அவர்கள் பெருமையாக எந்த இடத்திலும் சொல்வதுண்டு. நான் நாடார் (அவர் மொழியில் சொல்லுவார் நான்  சாணான் என்று)  தட்டு தூக்கிப் பேரீச்சம் பழம் விற்று இருக்கிறேன். நானும், எனது மனைவி அன்னத்தாய் அம்மையாரும் சேர்ந்து உழைத்ததால் தான் பொருளாதாரத்தில் வளமை யாக இருக்கிறோம்.

எங்களை நாடார் என்று சொல்லி ஒதுக்கிடுவர் - வேறு விதமாக அன்று பார்த்தவர்களின் இன்றைய நிலை என்ன?

தட்டு தூக்கிச் சென்ற என்னுடைய கடைக்கு வந்து கியூவில் நின்று பலகாரங்களை வாங்கிச் செல்கின்றனர்.

ஆம், “தமிழ்நாடு எண்ணெய்ப் பலகாரக் கடை” என்றால் மதுரையில்  மட்டுமல்ல; தமிழ்நாடெங்கும் பிரசித்தி பெற்றது.

இத்தகு சமூக மாற்றத்திற்கு அடிப்படை வேர்கள் சமூகப் புரட்சி இயக்கமான திராவிடர் கழகம், சுயமரியாதை இயக்கம் தான்!

அந்தத் திராவிடர் கழகத்தின் மாநிலப் பொதுக்குழு, அதே மதுரையில் வரும் பிப்ரவரி 4ஆம் தேதி கூடு கிறது. அதில் முக்கியமான தீர்மானங்கள் எல்லாம் நிறை வேற்றப்பட உள்ளன; போராட்ட அறிவிப்பும் உண்டு.

அந்த மாலை - கழகத் தலைவர் தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர்களுக்கு கழகத்தின் மாணவரணி, இளைஞரணி சார்பாக பிரச்சார ஊர்தி அளிக்கப்படுகிறது என்பதுடன் சுட்டிக்காட்டப்பட வேண் டியது - சுயமரியாதை இயக்கத்தின் தொண்ணூறாம் ஆண்டு விழாவும் தான் என்பது முக்கியம்!

அதனால் தான் கணபதி நாடார் அவர்களையும், கல்வி வள்ளல் பே.தேவசகாயம் அவர்களையும் நினைவூட்ட வேண்டிய பொருத்தமும் அவசியமும் ஏற்பட்டன.

சுயமரியாதை இயக்கத்தின் சூறாவளி சுற்றுப்பயணம் மீண்டும் மேலும் தேவைப்படுகிறது. தமிழர் தலைவருக்கு அளிக்கப்படும் ஊர்தியின் சக்கரங்கள் வேகமாக சுழல வேண்டி உள்ளது. வாரீர்! வாரீர்!!

வைகையில் தண்ணீர் வற்றலாம். வற்றாத நீர்வீழ்ச்சி யன்றோ கருஞ்சட்டைக் கடல் - வருக! வருகவே!!

அதே மதுரை - ஓபுளாபடித்துறை அருகில்தான்!

இன்றைக்கு 70 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோழர்களே, தோழர்களே, கருஞ்சட்டைத் தோழர்களே! (இரு பாலரையும்தான்!)

அதே மதுரை ஓபுளாபடித்துறை - வைகையாற்றுப் பாலத்தின் கீழ்க்கரையில் திராவிடர் கழகத்தின் முதல் மாகாண கறுப்புச் சட்டை மாநாடு கம்பீரமாக நடைபெற்றது. 1946 மே 11, 12 ஆகிய இரு நாள்களிலும் நடைபெற்றது.  200 ஜ் 200 சதுர அடி பந்தல்.

மாநாட்டு மேடையோ 40 ஜ் 60 பிரமாண்டமானது;  40 ஜ் 30 அளவில் திராவிடர் கழகக் கொடி மாநாட்டு மேடையின் பின்புறம்

அம்மாநாட்டை வரலாற்றுத் தாய் தன் மார்போடு அணைத்து உச்சிமோந்து கொண்டிருப்பாள். 20 ஆயிரம் கருஞ்சட்டைத் தொண்டர்கள் அரிமா சேனையாக அணி வகுத்தனர் என்றால் அது சாதாரணமா?

ஆரிய ஆதிக்கப் பிடரியின்மீது விழுந்த திராவிடப் பேரிடியல்லவா அது! ஆண்டாண்டு காலமாக இந்தக் கூட்டத்தின் மீது குதிரை சவாரி செய்து கொண்டு இருந்தோமே! அந்த அடிமைக் கூட்டம், தாசானு தாசர்கள் கூட்டம் அடேயப்பா ஆர்ப்பரித்துக் கிளம்பி விட்டதே! அனல் மழையாகக் கொட்டுகிறதே!

எல்லாம் இளைஞர்கள் - கட்டுடல் காளைகள்; போதும் போதாதற்குப் பெண்களும் கருப்புடைகளுடன்; கார்மேகம் மதுரைப் புரியைக் கவ்விப் பிடித்து விட்டதோ என்று பார்ப்பனர் பதை பதைத்துப் போய் விட்டனர்.

ஆறு மைல் தூரம் அணி தேர் புரவியாய் இராணுவக் கட்டுப்பாட்டோடு ஒழிக, ஒழிக! என்ற ஒலி முழக்கங்களுக்குக்கூட இடமில்லாமல் (தந்தை பெரியார் கட்டளைப்படி) இலட்சியப் பூர்வமாக அமைந்திருந்தது.

நடிகவேள் எம்.ஆர். ராதாவும், பாவலர் பாலசுந்தரமும் குதிரைகளில் அமர்ந்து பேரணியை ஒழுங்குபடுத்திச் சென்றனர்.

பேரணியில் 20 ஆயிரம் கழகக் கருஞ்சட்டைக் கண்மணிகள் என்றால் வேடிக்கை பார்த்த மதுரை வாழ் பொது மக்களோ இலட்சோப லட்சம்!

இரட்டைக் குதிரைச் சாரட்டில் தந்தை பெரியார், தளபதி அண்ணா, இளைய பட்டக்காரர் என். அர்ச்சுனன், எஸ்.ஆர்.  காந்தி, இரா. நெடுஞ்செழியன் அமர்ந்து வந்தனர்.

மாநாடு தந்தை பெரியார் தலைமையில் எழுச்சியுடன் நடைபெற்றது. வைகையாறு மக்கள் வெள்ளத்தால் தத்தளித்தது.

தந்தை பெரியார் தலைமையேற்ற மாநாட்டில் கழகக் கொடியை பழைய கோட்டை இளவல்  என். அர்ச்சுனன் ஏற்றி வைத்து எழுச்சியுரை ஆற்றினார்; தளபதி அண்ணா மாநாட்டுத் திறப்பாளர் உரையைத் தனக்கே உரித்தான முறையில் ஆற்றினார்; மற்றும் தோழர்கள் உரை நிகழ்த்தினர். மதிய உணவு இடைவெளிக்குப் பிறகு பிற்பகல்  3 மணிக்கு மாநாட்டில் கருத்து மழை பொழிந் தனர் கருஞ்சட்டை இயக்கத்தின் தானைத் தளபதிகள்.

பொன்மலை திராவிட நடிகர் கழகத்தாரால் அவன் பித்தனா? எனும் கொள்கைப் பிரச்சார நாடகம் நடத்தப்பட்டது.

மதுரை மீனாட்சி குடியிருக்கும் மதுரையில் நாத்திகப் பெரு வெள்ளம் கரை புரண்டு ஓடியது என்றால் பொறுக்குமா பூணூல் கூட்டத்துக்கு?

மதுரை வழக்குரைஞர் வைத்தியநாதய்யர் தலைமையில் பார்ப்பனர்கள் ஒன்றுகூடி மறுநாள் மாநாட்டை நடத்த விடக் கூடாது என்று தீர்மானித்து காலிகளை ஏவிடத் திட்டமிட்டனர்.

இரண்டாம் நாள் மாநாடு நேர்த்தியாக நடந்து கொண்டிருந்த நேரத்தில் வெளியூரில் இருந்து வந்து கொண்டிருந்த தோழர்கள், கருப்புச் சட்டை அணிந்த தோழர்களை எல்லாம் பார்ப்பனர்கள் அமர்த்தியிருந்த கூலிகள் தாக்க ஆரம்பித்து விட்டனர். ஊரில் பறந்த திராவிடர் கழகக் கொடிகளையெல்லாம் கீழே இறக்கிக் கொளுத்தினர்.

கோயிலுக்குச் சென்ற பெண்களை கருப்புச் சட்டைக்காரர்கள் கேலிப் பேசினார்கள் என்று திட்டமிட்ட வகையில் அவதூறுப் பொய்ப் பிரச்சாரம் செய்தனர்.

வெளியில் நடக்கும் அமளிகள், வன்முறைகள் பற்றிய தகவல் தந்தை பெரியார் அவர்களுக்கும், கழக முன்னணியினருக்கும் தெரிய வந்தது. மாநாட்டில் கூடியிருந்த கருஞ்சட்டை வீரர்கள் மத்தியிலும் கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டது.

ஆனால் கருஞ்சட்டை இராணுவத்தின் ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத  உயர் எண்ணங்கள் மலரும் சோலையாம், தந்தை பெரியார் அவர்களோ, எக்காரணம் கொண்டும் பந்தலை விட்டு வெளியேற வேண்டாம்! அடி பட்டாலும் பொறுத்துக் கொள்ளும் பக்குவம் வேண்டும் என்று ஆற்றுப்படுத்தினார்கள்.

தந்தை பெரியார்பற்றி தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க. அவர்கள் அதனால்தான் அப்படிச் சொன்னார்.

"திராவிட மக்களுக்கு நல்வாழ்வு காட்ட, அவர்கள் தம் அடிமை வாழ்க்கையை மாற்றி இன்ப வாழ்வு அமைத்துக் கொடுக்க இயற்கை தோற்றுவித்த பெரியார்தான் ஈரோட்டுப் பெரியார் ஆவார். இயற்கையின் அருமைப் புதல்வர் இவர் ஆதலால்தான் காந்தியை மிஞ்சிய அளவுக்கு அகிம்சாவாதியாகவும், சாக்ரட்டீசையும் மிஞ்சிய அளவுக்குச் சமுதாய சீர்திருத்தக்காரராகவும் பெரியார் விளங்குகிறார்" ("குடிஅரசு" 27.11.1948).

என்று தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க. அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார் என்றால்  - அதற்கான விளக்கம்தான் மதுரையில் காலிகள் வெறியாட்டம் போட்ட கால கட்டத்திலும் அய்யா அவர்கள் பேணிய அந்த உயர்நிலைப் பண்பாட்டுச் சீர்மை.

ஆட்டைக் கடித்து மாட்டைக் கடித்து கடைசியில் மனிதனைக் கடித்த கதைபோல கடைசியில் காலிகள் ஆயுதங்களோடு மாநாட்டுப் பந்தலை நோக்கியும் படையெடுத்தனர்.
போலீஸ் துறையும், போலித்துறையாக இருந்தது.

பந்தலுக்குத் தீ வைக்கும் அளவுக்கு பார்ப்பனர்களால் அமர்த்தப்பட்ட கூலிகளின் கொட்டம் வெறி கொண்டது. எதிர்த்துத் தாக்க தோழர்கள் திமிறி எழுந்தபோதும் வேண்டாம் - வேண்டாம், போலீசார் பார்த்துக் கொள்வார்கள் என்று அப்பொழுதும்கூட தந்தை பெரியார் குணமென்னும் குன்றேறி நின்றார். ஒரு வழியாக பந்தலைக் கொளுத்தித் தீர்த்தனர். மக்கள் நாலாத் திசைகளிலும் தெறித்து ஓடினர்.

கடைசியில் தந்தை பெரியார் அவர்களும், கழக முன்னணியினரும் தங்கி இருந்த மாளிகைமீதும் காலிகளின் கண்கள் சுழன்றன. காவல்துறை அதிகாரிகளும், மாஜிஸ்ட்ரேட்டும் தந்தை பெரியாரை அணுகி தோழர்களை வெளியூர்களுக்குப் பத்திரமாக அனுப்பி வைப்பதுபற்றிப் பேசி முடிவெடுத்து குதிரை காணாமல் போன பின்பு லாயத்தை இழுத்துப் பூட்டிய கதையாக 144 தடை உத்தரவு சட்டம் பிறப்பிக்கப்பட்டது.

மாநாட்டைச் சுற்றியிருந்த உணவு விடுதிகளையெல்லாம் கூட காலிகள் நாசப்படுத்தி மாநாட்டுக்கு வந்தவர்கள் பசியால் சாக வேண்டும் என்ற 'தாராள உள்ளம்' படைத்தவர்களாக இருந்தனர்.

இதன் பின்னணியில் இருந்தவர் யார்? அங்கே வந்த வைத்தியநாதய்யர் காலில் விழுந்து வணங்கி கிரமமாக முடித்து விட்டோம் என்பதை வெளிப்படுத்தினர் பூனைக் குட்டி வெளியில் வந்தது.

இவ்வளவும் நடந்தும் தந்தை பெரியார் வெளியிட்ட அறிக்கை என்ன தெரியுமா தோழர்களே!

"மதுரையைப் போல் இன்னும் பல தொல்லைகள் நாம் அனுபவிக்க நேரிடும். அந்த அனுபவத்தின் மூலம்தான் நாம் மனிதத் தன்மை பெற்று திராவிடத்தைப் பெறப் போகிறோம். ஆகவே நாம் செய்யவேண்டியது யாவரும் கருப்புச் சட்டை அணிய வேண்டும். எங்கும் கருப்புக் கொடி பறக்க வேண்டும் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும், உடையிலும் கருப்புக் கொடிச் சின்னம் துலங்க வேண்டும்.

இந்தக் காரியத்தால்தான் நாம் மதுரையைக் கண்டு பயந்தோமா, துணிவும், வீரமும் கொண்டோமா என்பதை உறுதிப்படுத்தும்"

('குடிஅரசு' 18.5.1946 பக்கம் 4)

தோழர்களே, அதைவிட இன்னொரு தகவல் என்ன தெரியுமா? மதுரைக் கருப்புச் சட்டை மாகாண மாநாட்டுப் பந்தல் கொளுத்தப்பட்டு, அந்தத் தீயின் சூடு ஆறுவதற்கு முன்னதாகவே அதற்கு அடுத்த வாரமே மே 18,19 ஆகிய இரு நாள்களிலும் தஞ்சை மாவட்ட திராவிடர் மாநாடு கும்பகோணத்தில் சர்.பிட்டி. தியாகராயர் பந்தலில் விருதுநகர் ஏ.வி.பி. ஆசைத்தம்பி தலைமையில் நடைபெற்றது.

தந்தை பெரியார், அறிஞர் அண்ணா, அஞ்சா நெஞ்சன் அழகிரி, புரட்சிக் கவிஞர் பாரதிதாசன் முதலியோர் முழங்கினார்கள். அதற்கடுத்த வாரமே 26.5.1946இல் மேற்கு சென்னை திராவிடர் மாநாடு மாணவத் தோழர் க. அன்பழகன் தலைமையில் எழுச்சியுடன் நடைபெற்றது.

"மதுரையைக் கண்டு நாம் பயந்தோமா, துணிவும், வீரமும் கொண்டோமா?" என்று தந்தை பெரியார் வெளியிட்ட அறிக்கையின் எதிரொலி தானே இவை!

இப்படி எத்தனை எத்தனையோ வீரத் தழும்புகளில் காவியச் செழுமை மிக்கது தான் திராவிடர் கழகம் - கருஞ்சட்டைச் சேனை.
அதே மதுரையில்தானே தந்தை பெரியார் சிலை செம்மாந்து நிற்கிறது. பேருந்து நிலையமே தந்தை பெரியார் பெயரில் ஜொலிக்கிறது.

தந்தை பெரியார் மறைந்து 43 ஆண்டுகள் உருண்டோடியும் தந்தை பெரியார் வாழ்ந்த காலத்தைவிட மறைந்த இந்தக் கால கட்டத்தில்தானே மண்டைச் சுரப்பை உலகு தொழும் மாண்பும் மானமும் மிகுந்த மாபெரும் தலைவராக ஒளி வீசுகிறார்.

இந்தியாவின் தலைநகரிலே பெரியார் மய்யம் வானுயர்ந்து நிற்கிறதே; பெரியார் பன்னாட்டு மய்யம் உலகில் பல நாடுகளிலும் பெரியார் பேரொளியைப் பாய்ச்சுகிறதே!

காஞ்சி மடத்தின் முன் கடவுள் இல்லை என்ற வாசகத்துடன் பெரியார் சிலை சாதாரணமா!

தந்தை பெரியார் இல்லாத கால கட்டத்தில் சமூக நீதியின் தலைக்கு வந்த கத்தியைத் தட்டி விட்டு இந்தியாவிலேயே 69 சதவீத இடஒதுக்கீடு - சட்ட ரீதியாக காப்பாற்றப்பட்டுள்ளதே!

தந்தை பெரியாரால் முதல் சட்டத் திருத்தம் என்றால் அய்யா அவர்களால் அடையாளங் காட்டப்பட்டு தமிழர் தலைவராக உயர்ந்து நிற்கும் நமது மானமிகு ஆசிரியர் காலத்தில்  76ஆவது சட்டத் திருத்தம் அவர் பெயரைச் சொல்லாமலேயே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறதே!

தந்தை பெரியார் மறைந்தாலும் அவர்கள் போட்டுத் தந்த பாதையில் தமிழர் தலைவர் ஆசிரியர் மானமிகு கி. வீரமணி அவர்களின் அயராப் பணியால் மத்திய அரசு துறைகளிலும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு 27 சதவீத இடஒதுக்கீடுக்கு வழி செய்யப்பட்டது. இது தமிழ்நாட்டுக்கு மட்டுமல்ல; அகில இந்திய அளவில் உள்ள கோடானு கோடி பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கும் இந்த நல் வாய்ப்பு   ஈட்டிக் கொடுக்கப்பட்டதே!

தமிழ்நாட்டில் நுழைவுத் தேர்வை ஒழித்துக் க(£)ட்டினோம்; இப்பொழுது சமூகநீதியை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும்  அந்த 'நீட்'டையும் (அகில இந்திய நுழைவுத் தேர்வையும்) புதிய தேசியக் கல்விக் கொள்கைத் திணிப்பையும் திரும்பி ஓட வைக்கும் ஒரு திருப்பணியில் திராவிடர் கழகம் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்தியா முழுவதும் உள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், கிராமப்புற மக்கள் தந்தை பெரியார் பிறந்த தமிழ்நாட்டை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கிறார்கள் - திராவிடர் கழகத்தின் ஒவ்வொரு செயலையும் எதிர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த முக்கிய காலக் கட்டத்தில்தான் பிப்ரவரி 4ஆம் தேதி சனியன்று காலை மதுரையில் திராவிடர் கழகப் பொதுக் குழுவும், மாலை தமிழர் தலைவர் பிரச்சார வாகன அளிப்புப் பெரு விழாவும் நடைபெற உள்ளன.

இந்த இரு நிகழ்வுகளும் வரலாற்றில் பேசப்படும் என்பதில் அய்யமில்லை. சங்கம் வைத்து நடத்திய மதுரை மாநகரம் புதிய அத்தியாயத்தைப் பூக்க வைக்கிறது.

திருச்சி - சிறுகனூர் மாநில மாநாட்டைத் தொடர்ந்து மிகப் பெரிய நிகழ்ச்சியைக் கழகக் குடும்பத்தினர் எதிர்பார்த்துக் கொண்டுள்ளனர்.

கட்சிகளுக்கும் அப்பாற்பட்ட முறையில் தமிழ்நாட்டை அச்சுறுத்திக் கொண்டிருக்கும் ஆபத்து நோய்க்கான மருத்துவ மூலிகையைக் கழகத்திடம் மக்கள் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நிச்சயம் பரிகாரம் காணப்படும்.

மதுரைக் கழகப் பொறுப்பாளர்கள் பார்த்தவர் மலைக்கும் வகையில் மளமளவென்று இத்திருவிழா - பெருவிழாவுக்கான பணிகளில் மூழ்கிக் கிடக்கிறார்கள்.

மதுரை நகரம் மதுரமான குரலால் அழைக்கிறது, அழைக்கிறது!

தோழர்களே, வாருங்கள் தனியாக அல்ல; குடும்பம் குடும்பமாக குழந்தைக் குட்டிகளோடு வாரீர் வாரீர் என்று அழைக்கிறோம். நிகழ்ச்சியோ சனி - மறுநாளும் விடுமுறை நாள் - விடுபட்ட  அம்பென வாரீர்! வாரீர்!!
மதவாத நோய்க்கும் மருந்துண்டு; சமூக நீதி பிரச்சினைக்கும் மார்க்கம் உண்டு.

வாரீர்! வாரீர்!!

பல்டியடிக்கும் பாசிஸ்டுகள்!

மின்சாரம்

அறிஞர் ஆபிடுயூபே கூறிய ‘‘Double Tongue’’ என்ற அர்ச்சனைக்கு அறிஞர் அண்ணா அவர்கள் ‘‘பேச நா இரண்டுடையாய்ப் போற்றி!’’ என்று அவருக்கே உரித்தான அழகு தமிழில் படம் பிடித்துக் காட்டினார் - ‘ஆரிய மாயை’ என்னும் அசைக்க முடியாத ஆதாரச் சரக்குகளைக் கொண்ட அந்த அரிய நூலில்.

அந்த நூல் தடையும் செய்யப்பட்டது - அந்த நூலுக்காக அறிஞர் அண்ணா அவர்களுக்கு 700 ரூபாய் அபராதம் அல்லது 6 மாத சிறைத் தண்டனையும் அளிக்கப்பட்டது என்பது மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய கூடுதல் வரலாற்றுக் குறிப்பாகும்.

1943 ஆம் ஆண்டிலேயே வெளிவந்த அந்த நூல் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப் பின் 1950 ஆம் ஆண்டில் தடை செய்யப்பட்டது. (153-ஏ பிரிவு சட்டப்படி) அதே காலகட்டத்தில் தந்தை பெரியார் அவர்களின் ‘பொன்மொழி’ நூலுக்கும் தடை - தந்தை பெரியார் அவர்களுக்கும் அதே தண்டனை என்ப தெல்லாம் நம் இளைஞர்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய - திராவிடர் இயக்கத் தீரத்தைக் குறித்த ‘தித்திக்கும்’ அத்தியாயங்கள்!

அறிஞர் ஆபிடுயூபே அப்படி என்னென்னதான் கூறினார்? தெரிந்து கொள்ள ஆர்வம்தானே இருக்கச் செய்யும்.
இதோ:

1807 ஆம்  ஆண்டில் ஆபிடுயூபே ஆரியம்பற்றி இவ்வாறு அடுக்கி யதைத்தான் அண்ணா அவர்கள் 1943 ஆம் ஆண்டில் எடுத்துக்காட்டினார்.

ஏதோ இனம் தெரியாத வெறுப்புணர்வால் அல்ல - இனவெறுப்பின் எதிரொலியும் அல்ல - பகையுணர்ச்சியும் கிடையாது. பார்ப்பனர்கள், பார்ப்பனர் அல்லாதாரை எப்படியெல்லாம் இழித்துப் பழித்து எழுதி வைத்துள்ளனர்- நடத்துகின்றனர் என்பதால் ஏற்பட்ட தன் மான உணர்ச்சியின் உந்துதல்தான் திரா விடர் இயக்கம் பார்ப்பனர்களைப் படம் பிடித்ததும் - பிடித்துக் காட்டுவதுமாகும்.

கடந்த ஒரு வார காலமாக ஒரு பிரச் சினை சர்ச்சையாகி இருக்கிறது. ஆர்.எஸ். எஸின் செய்தித் தொடர்பாளரான மன் மோகன் வைத்யாவின் உரைதான் அந்த சர்ச்சைக்குக் காரணம்.

இதோ அவர்....

நாங்கள் எது பேசினாலும் அது அரசிய லாகிவிடும், இருப்பினும் காலத்தின் கட் டாயம் மற்றும் நாட்டின் நலன் கருதி சமூகத்திற்கு தற்போது எது தேவையோ அதை நாங்கள் பேசவேண்டிய சூழல் எழும்பியுள்ளது.

இட இதுக்கீட்டைப் பொறுத்தவரை தாழ்த்தப்பட்ட பழங்குடியின மக்களுக்கு சில கலாச்சார வேறுபாடுகளின் காரணமாக அவர்களுக்கென்று ஒரு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை நடைமுறையைத் தேர்ந்தெடுத் துக் கொண்டனர். இதனால் அவர்கள் சமூகத்தில் வேறுபட்டு பார்க்கப்பட்டனர். இது நீண்டகாலமாக நடைமுறையில் இருந்தால் அவர்களுக்கு பெரும்பான்மைச் சமூகத்தில் கிடைக்கும் மரியாதை, வசதி கல்வி போன்றவை கிடைக்காமல் போய் விட்டது, காலப்போக்கில் அந்த சாதிப் பிரிவில் பிறந்தவர்களும் சமூகத்தில் ஏற் பட்ட சில தடைகள் மற்றும் கருத்து வேறு பாடுகள் காரணமாக தொடர்ந்து பாதிக்கப் பட்டுவந்தனர்.

ஆம், சில நேரத்தில் இது தவறென்று கூறுகிறார்கள், நாங்களும் இதை ஆமோதிக்கிறோம். அதற் காகத்தான் இட ஒதுக்கீடு என்னும் சிறப்பு சலுகை வழங்கப்பட்டது, டாக்டர் பீம்ராவ் அம்பேத்கர் கூறினார், “எந்த ஒரு காலத்திலும் நீண்ட கால இட ஒதுக்கீடு என்பது ஆபத்தை விளை விக்கும்” இது அவருடைய கருத்தாகும்.  (எங்கே சொன்னார்? ஆதாரம் எங்கே?) இதையே பலமுறை மொழி பெயர்ப் பாளர்கள் பல்வேறு வகையில் திரித்து மூலக்கருத்தை திசைதிருப்பி அவர் சொல்ல வந்த கருத்தையே முற்றிலும் மறுப்பதுபோல் தற்போது பிரச்சாரம் செய்துவரு கின்றனர்.

(சில கலாச்சார வேறுபாடுகள் காரண மாக தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முறையை அவர்களாகவே தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டார்களாம். என்ன அயோக்கியத்தனம் - அவர் களை வருணாசிரம தர்மத்துக்குள் கூடக் கொண்டுவராமல் வெளியே தள்ளிய  (Out caste) நயவஞ்சகர்கள் எப்படி எல்லாம் பம்மாத்து செய்கின்றார் கள் பார்த்தீர்களா?)
மேலும் வைத்யா பேசுகிறார்.

ஆனால், இன்று நாம் விழிப்படைந்த சமூகமாகி விட்டோம், அதே நேரத்தில் அம்பேத்கரின் இந்தப் பொன்னான வாக்கி யத்தை நாம் மக்களிடையே கொண்டுச் செல்ல - உண்மையான காரணத்தை கொண்டுச் செல்ல கடமைப்பட்டுள் ளோம். இடஒதுக்கீட்டை ரத்து செய்ய நாம் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து ஒருமித்த குரலில் கோரிக்கையை வைக்கவேண்டும், இதற்கான காலச் சூழல் உருவாகியுள்ளது, இது அம்பேத் கரின் கனவு ஆகும்.

இட ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் இன்னும் எத்தனை நாள் தான் குறிப்பிட்ட சமூகங்களுக்கே நாம் வசதிகளை வாரிவழங்கிக் கொண் டிருப்போம்? தொடர்ந்து அவர்களுக்கு கல்வியில் பெரிய அளவில் வாய்ப்புகள் வழங்கிக்கொண்டிருக்கிறோம். இனி மேலும் நாம் இட ஒதுக்கீட்டை தொடர்வது சர்வாதிகாரத்தை நோக்கி செல்ல வாய்ப்புகளை உருவாக்கிவிடும். தாழ்த்தப்பட்ட பழங்குடியின மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை ரத்து செய்யவேண்டும், அதே நேரத்தில் சமூகத்தில் இவர் களுக்கான மாற்று ஏற்பாடுகளையும் தயார் செய்யவேண்டும்.

இந்துக்களாக இருக்கும் பிற்படுத்தப் பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடியின மக் களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை நாங்கள் ரத்துசெய்யும் வழிமுறைகள் குறித்து டாக்டர் அம்பேத்கர் கூறிய வழியில் எங்கள் சிந்தனைகளை கொண்டு செல்லும் போது வாக்குவங்கி அரசிய லுக்காக சுயலாபம் கருதி சிலர் இஸ்லாமியர்களுக்கும், இந்துக்கள் அல்லாத சில பிரிவினருக்கும் இடஒதுக் கீடு குறித்து அறிக்கைகள் விடுகின்றனர். இது வாக்குவங்கி அரசியலுக்கு வேண்டுமென்றால் நன்றாக இருக்கும்;

ஆனால் எதிர்கால சமூகத்தில் மிகவும் மோசமான விளைவை ஏற்படுத்தி விடும். சில ஆண்டுகளாக இந்தியா முழுவதும் இட ஒதுக்கீட்டிற்கு எதிராக இளைய சமூதாயங்களிடையே ஒரு விழிப்புணர்வு உருவாகியுள்ளது, இட ஒதுக்கீட்டால் பயன்பெறுபவர்கள் தங்களை சமூகத்தில் இருந்து தனித்துப் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை கொண் டுள்ளனர். ஆகவே அவர்கள் சமூகத் தின் நீரோட்டத்தில் கலக்க இட ஒதுக் கீட்டை ரத்து செய்வது குறித்து அம் பேத்கரின் வழியில் சிந்திக்க வேண்டும் என்று வைத்யா கூறினார்.

எங்கே பேசினார்? ராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜெய்ப்பூரில் சர்வதேச எழுத் தாளர் மாநாடு நடைபெற்றது. ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் கலாச்சாரப் பிரிவான பாரதீய விசார் கேந்திரா (இந்தியாவின் புதிய சிந்தனை அமைப்பு) விஷ்வ சாம் வேத் (கணினி தொழில்நுட்பப் பிரிவு மற்றும் மென் பொறியாளர் பிரிவு) இணைந்து நடத்திய மாநாடு இது.

அம்மாநாட்டில்தான் ஆர்.எஸ். எஸின் பிரச்சார செயலாளரான மன்மோகன் வைத்யா மேற்கண்டவாறு பேசியிருக்கிறார்.

இதில் மிகவும் வெளிப்படையாக தாழ்த்தப்பட்டோர், மலைவாழ் மக்கள், பிற்படுத்தப்பட்டோர், சிறுபான்மையின ருக்கான இட ஒதுக்கீடுகளை ரத்து செய்யவேண்டும் என்று வெட்டு ஒன்று துண்டு ரெண்டாகப் பேசி இருக்கிறார். வைத்யா இரு பொருளுக்கு வேலை யின்றி வெகு வெளிச்சமாகவே ‘விளாசி’ இருக்கிறார்.

இதனை எதிர்த்து ராஷ்ட்ரிய ஜனதா தளத் தலைவர் லாலுபிரசாத், பி.ஜே.பி. கூட்டணி கட்சியான லோக் ஜனசக்தி யின் தலைவரும், பி.ஜே.பி. கூட்டணி அரசில் உணவு மற்றும் பொது விநி யோகத் துறை அமைச்சராக இருக்கக் கூடியவருமான ராம்விலாஸ் பாஸ்வான் கடும் எதிர்ப்பினை வெளிப்படுத்தி யுள்ளார்.

உத்தரப்பிரதேசம் உள்பட அய்ந்து மாநிலங்களில் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் நடக்கவிருக்கும் இந்தக் காலகட்டத்தில், இந்த மனுசர் இப்படி உளறிக் கொட்டி விட்டாரே - குளவிக் கூட்டில் கை வைத்து இருக்கிறாரே - என்று குருதி சூடேறிட பி.ஜே.பி. - ஆர்.எஸ்.எஸ். வகையறாக்கள் ஏதேதோ சப்பைக் கட்டு கட்டப் பார்க்கிறார்கள்.

வைத்யா மத அடிப்படையில் தான் இட ஒதுக்கீடு கூடாது என்று சொல்லி யிருக்கிறாரே தவிர, தாழ்த்தப்பட்ட வர்களுக்கும், பிற்படுத்தப்பட்டவர்களுக் குமான இட ஒதுக்கீட்டை ரத்து செய்யவேண்டும் என்று ‘அய்யயோ பேசவில்லை; சத்தியமாகப் பேச வில்லை’ என்று துண்டைப் போட்டுத் தாண்ட ஆரம்பித்துள்ளனர்.

வைத்யா பேச்சு ஒரு ஏடு, இரு ஏடு அல்ல, பல ஏடுகளிலும் ஒரே மாதிரியாக வெளிவந்து, ஆர்.எஸ்.எஸ். கும்பலின் மூக்கை வெளுக்க வைத்துவிட்டது.

இப்படி இந்தக் கூட்டம் ஒன்றைச் சொல்லுவது - ஆழம் பார்ப்பது - அதற்கு எதிர்ப்பு எரிமலை நெருப்பைக் கக்கியது தெரிந்ததும் அப்படியே தலைகீழாகப் புரட்டிப் பேசுவது - அப்படியெல்லாம் பேசவேயில்லை - ஏடுகள் திரித்துக் கூறிவிட்டன; அல்லது நாங்கள் பேசியதை சரியாகப் புரிதல் இல்லாமல் வெளியிட்டுள்ளனர் என்று புளுகுவது இவர்களுக்கே உரித்தான புடம்போட்ட பித்தலாட்ட பிழைப்பாகும்.

எத்தனையோ எடுத்துக்காட்டுகள் உண்டு. எடுத்துச் சொல்ல விரும்பினால் ஏடு கொள்ளாது - தாங்காது.

ஆர்.எஸ்.எஸின் சர்சங் சாலக் (தலைவர்)கான மோகன் பாகவத் இப்படித்தான் உளறித் தொலைத்தார்.

பொதுக்கூட்ட மேடையிலே அல்ல - பேட்டியே கொடுத்துத் தொலைத்து விட்டார். கட்சிக்கு அப்பாற்பட்ட ஏடுகளுக்கோ, இதழுக்கோ கூட அல்ல. ஆர்.எஸ்.எஸின் அதிகாரப்பூர்வமான இதழான ‘பஞ்சான்யா’வுக்கே பேட்டி கொடுத்தார்.

‘‘இந்தியா போன்ற பெரிய மக் களாட்சி நாட்டில் அனைவருக்கும், அனைத்து மக்களுக்கும் சரி சமமாக அனைத்தும் வழங்கப்பட வேண்டும். அப்படி வழங்கப்படும்போதுதான் சமூகத்தில் அமைதி நிலவும். ஆனால், இங்கே பலருடைய வாய்ப்புகளைப் பறித்து சிலருக்கு மட்டும் கொடுக்கும் சூழ்நிலை இட ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் நடைமுறையில் உள்ளது. இந்த நாடு கலாச்சாரத்தில் முதுமை பெற்ற நாடு ஆகும்.

கலாச்சாரக் காவலர்கள் இந்த நாட்டில் இன்றளவும் புனிதம் கெடாமல் வைத்துள்ளனர். இட ஒதுக்கீடு என்ற பெயரில் கலாச்சாரக் காவலர்களை இழிவுபடுத்தும் விதமாக அவர்களின் தலைமுறைகளுக்குத் துரோகம் இழைக் கும் வகையில் செயல்படுவது பெரும் பான்மையான மக்களுக்குப் பேரிழப்பை ஏற்படுத்தும்.

இந்நாட்டில் வாழும் அனைவரின் நன்மைக்காக ஆட்சியாளர்களின் சிந்தனை இருக்கவேண்டும். நமது நாட்டின் வளர்ச்சிக்காக அனைவரின் பார்வைகளும் விரிவாக இருக்கவேண் டும். ஒவ்வொரு குடிமகனும் இந்த நாட்டின் வளர்ச்சிக்காகத்தான் பாடு படுகிறான். ஆகவே, அரசு வளர்ச்சிக் காக தியாகம் செய்யத் துணிச்சலுடன் இருக்கும் மக்களை வஞ்சிக்கும் செய லில் ஈடுபடக்கூடாது. அப்படி ஈடுபடும் போதுதான் இதுபோன்ற இட ஒதுக் கீட்டை எதிர்க்கும் போராட்டம் வெடிக்கும்.

Arguing that the policy of reservation based on social backgroundness being extended now is not in the line with what the makers of Indian Constitution had in mind, Bhagwat said had quotas been implemented as per the vision of the constitution makers questions on the issue would not have surfaced.

ஆகவே, இதுவரை உள்ள இட ஒதுக்கீட்டு முறையை மாற்றியமைப்பது அத்தியாவசியமான ஒன்றாகும் என்று ஆர்.எஸ்.எஸ். அதிகாரபூர்வ ஏட்டுக்குப் பேட்டியளித்தார் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலை வர் மோகன்பாகவத்.

அப்படி கருத்துத் தெரிவித்த நேரம், பீகார் சட்டப்பேரவைத் தேர்தல் நடக்கும் காலகட்டம். இந்தக் கால கட்டத்தில் இந்த மனுசன் இப்படி உளறிக் கொட்டிவிட்டாரே என்ற பதை பதைப்பில், தேள் கொட்டிய திருடன் கதையாக ஏதேதோ சொல்லி மழுப்பி னார்கள்.
இப்பொழுதுள்ள இட ஒதுக்கீடு முறை என்பது சட்டத்தை உருவாக் கியவர்களின் எண்ணத்தை நிறை வேற்றவில்லை என்று எப்படிப்பட்ட புரட்டான கருத்தை வெளியிட் டுள்ளார் பார்த்தீர்களா?

சமூக ரீதியாகவும், கல்வி ரீதி யாகவும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டவர் களுக்கு இட ஒதுக்கீடு என்ற சட்டம் சரியாகத்தானே இயற்றப்பட்டுள்ளது. பொருளாதார ரீதியாக என்ற திருத்தம் தோற்கடிக்கப்பட்டதே! வாக்கெடுப்புக்கு விட்டபோது பொருளாதார அளவுகோல் என்பதற்கு வெறும் அய்ந்து வாக்கு களும், எதிராக 243 வாக்குகளும் கிடைத்தது எல்லாம் மோகன் பாகவத் களுக்குத் தெரியாதா? என்னே வாய் ஜாலம்!

இதே மோகன் பாகவத்தே பல்டி யடித்துப் பேசினார். லக்னோ நகரில் ஆர்.எஸ்.எஸ். சிந்தனையாளர்கள் கூட்டத்தில் (15.10.2015) என்ன பேசினார் தெரியுமா?

‘‘சமூகத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட, பிற் படுத்தப்பட்ட மக்களுக்காக நாம் பாடுபடவேண்டும். அதற்கான முழு முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ளவேண் டும். முக்கியமாக தலித்துகள் சமூகத்தில் மற்றவர்களுக்கு இணையாக மதிக்கப் படவேண்டும். அதற்காக நாம் சிறப்பாக செயலாற்றவேண்டும். இட ஒதுக்கீடு என்பது  ஒடுக்கப்பட்ட, நசுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகளை மீட்கும் ஒரு அங்கமாக உள்ளது.

இட ஒதுக்கீடுபற்றி நான் கூறும்போது சமூகத்தில் கீழ்மட்ட நிலையில் உள்ள மக்களுக்குப் பயன் படுமாறு இருக்கவேண்டும் என்றுதான் கூறினேனே தவிர எந்த ஒரு கால கட்டத்திலும் - இட ஒதுக்கீட்டை நிறுத் தவோ அல்லது இட ஒதுக்கீடுபற்றி மாறுபட்ட கருத்தையோ கூறிட வில்லை’’ என்று போட்டாரே ஒரு போடு; இதைவிட அந்தர்பல்டி, ஆகாசப் புளுகு வேறு எவரால்தான் அள்ளிக் கொட்ட முடியும்.

பீகார் தேர்தல் வந்ததால் இந்த அந் தர்பல்டி என்பது நினைவிருக்கட்டும்!

இதில் இன்னும் ஒரு சுவையான - வயிறு வெடிக்க சிரிக்கும் தகவல் ஒன்றுண்டு.
இன்றைக்கு எந்த மன்மோகன் வைத்யா இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராக உளறிக் கொட்டி நாலாத் திசைகளிலும் வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு இருக்கிறாரோ - அதே வைத்யாதான் அன்றைக்கு மோகன் பாகவத்தைக் காப்பாற்றிட முண்டா தட்டி கோதாவில் குதித்தார்.

‘‘இட ஒதுக்கீடுபற்றி ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் மோகன் பாகவத் தவறான கருத்து எதையும் தெரிவிக்கவில்லை. சமுதாயத்தில் நலிவடைந்த பிரிவை சார்ந்தவர்களுக்கு அரசமைப்புச் சட் டத்தின் அடிப்படையில் இட ஒதுக்கீடு அளிக்கப்பட வேண்டும் என்றுதான் ஆர்.எஸ்.எஸ். தலைவர் மோகன் பாக வத் கூறினார்’’ என்று ஆர்.எஸ்.எஸ். பிரச்சார செயலாளர் மன்மோகன் வைத்யா கூறினார். (‘எக்னாமிக் டைம்ஸ்’, 21.10.2015).

எப்படி இருக்கிறது?

மோகன் பாகவத்தை எந்தப் பிரச்சினையில் காப்பாற்றிட இந்த வைத்யா வந்தாரோ அதே வைத்யா தான் - அன்று மோகன் பாகவத் சொன்ன இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிரான அதே கருத்தைச் சொல்லி வசமாக சிக்கிக் கொண்டார். ‘அந்தோ பரிதாபம், ‘தரும அடி’ இந்த மனுசனுக்கு எல்லாத் திசைகளிலும் விழுந்துகொண்டே இருக்கிறது. அனுதாபம் தெரிவிக்க ஆசைப்படுபவர்கள் தாராளமாகத் தெரிவிக்கலாமே!

அண்ணாமீது அவதூறா?

மின்சாரம்

அபாண்டம் சுமத்துவது, அழிபழி பேசுவது, அழிச்சாட்டியம் செய்வது, அக்கப் போர் கிளப்புவது என்பதெல் லாம் ஆரியக் குலத்தாருக்கு அதிரசம் சாப்பிடுவது மாதிரிதான். இவற்றைச் செய்வதற்குக் கொஞ்சம்கூடக் கூச்ச நாச்சம் பட மாட்டார்கள்.
அன்றைக்கு மட்டுமல்ல, தொலைக் காட்சியில் விவாதம் செய்ய ஒலி பெருக்கியுடன் உட்காரும் இன்றைய அய்யர், அய்யங்கார் பார்ப்பனர்வரை அதே பிழைப்புதான், அதே புத்திதான்!

கொள்கையை நேர்கொண்ட பார்வையோடு சந்திக்கத் திராணி யற்றவர்கள், அறிவு நாணயம் என்றால் ஆழாக்கு என்ன விலை என்று கேட் பவர்களாயிற்றே - அந்தயீனக் குணங் கள் எல்லாம் அவர்களின் ஜென்மத் தோடு பிறந்தது என்பதற்கு ஆர்.எஸ்.எஸ். வார இதழான ‘விஜய பாரதத்தை’ ஒரு தடவை புரட்டிப் பாருங்கள், புரட்டு வகை வகையான வண்ணத்தோடு நமட்டுச் சிரிப்பு செய்யும்.

‘‘விபூதி பூசிக்கொண்ட அண்ணா துரை’’ என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை வெளியாகி இருக்கிறது ‘விஜயபாரதத் தில்’ (6.1.2017, பக்கம் 26, 27) என்றால், மேலே கூறப்பட்ட கருத்துகள் துல்லிய மான உண்மை என்று விளங்கத்தானே செய்யும்.

அண்ணா உடல்நிலை பாதிக்கப் பட்டு அடையாறு மருத்துவமனையில் இருந்த நேரம் அது. அவருடன் மருத்துவமனையில் இருந்த காவல் துறை அதிகாரி வே.ராமநாதன் தன் அனுபவங்களைப் பதிவு செய்துள்ளார் என்கிறது விஜயபாரதம்.

அண்ணாவைக் காண்பதற்காக சுத்தானந்த பாரதியார் அங்கு வந்தாராம். இடுப்பிலிருந்து விபூதிப் பையை எடுத்தாராம் சுத்தானந்த பாரதியார்... கொஞ்சம் தயங்கினாராம். அண்ணா துரை கடவுள் மறுப்புக் கொள்கை உடையவராயிற்றே, விபூதி பூசிக் கொள்ளமாட்டாரே என்று அவர் எண்ணியிருக்கவேண்டும். ஆனால், அண்ணா, தன் தலையைத் தூக்கி நெற்றியைக் காண்பித்தாராம். தயக்கம் நீங்கி சுத்தானந்தபாரதியார் கரம் விபூதி யைப் பூசிற்று என்று கைக்கூசாமல் எழுதுகிறது ‘விஜயபாரதம்’.

அண்ணாவைப்பற்றி அறிந்தவர் களுக்கு அவர் எத்தகைய பகுத்தறிவு வாதி என்பது ஊரறிந்த ஒன்று.

அண்ணா அவர்கள் முதலமைச் சராக இருந்தநேரம்; தூத்துக்குடி துறைமுகத் திட்டம், சேது சமுத்திரத் திட்டமெல்லாம் திராவிட இயக்கத்தின் கனவுத் திட்டங்கள் ஆயிற்றே! மத்தியப் போக்குவரத்துத் துறை அமைச்சர் அப்பொழுது தமிழ்நாட்டிற்கு வந்திருந் தார். தூத்துக்குடி துறைமுகத் திட்டப் பிரச்சினை சுமூகமாக முடிவுற்றது. அனைவருக்கும் பெருமகிழ்ச்சி!

அப்பொழுது மத்திய அமைச்சர் வி.கே.ஆர்.வி.ராவ் முதலமைச்சரிடம் கூறினார், ‘‘தூத்துக்குடி துறைமுகத் திட்டக் கோரிக்கை வெற்றியடைந்ததற்காக கடவுளுக்கு நன்றி செலுத்த காஞ்சி புரத்தில் உள்ள வரதராஜசாமி கோவி லுக்குப் போகலாமே’’ என்று கூறினார்.

தான் கோவிலுக்கு வருவதற்கு இல்லை என்றும், வேண்டுமானால், தன் குடும்பத்தில் ஒருவரை அனுப்புவ தாகவும் கூறினார் அண்ணா.  இந்தத் தகவலை சொன்னவரும் அந்த மத்திய அமைச்சர்தான் (‘விடுதலை’, 20.9.1967).

இதில் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு செய்தி என்னவென்றால், இருவருமே காஞ்சி புரத்தில் பிறந்தவர்கள் என்பதுதான். அண்ணாவின் பொது வாழ்வில் இது போன்ற எத்தனையோ நிகழ்வுகள் உண்டு.

விஜயபாரதம் சொல்லுகிறபடி பார்த் தாலும்கூட, சுத்தானந்தபாரதியார்பற்றி குறைந்த மதிப்பீடும், அறிஞர் அண் ணாவைப்பற்றிய உயர்ந்த மதிப்பீடும், பெருந்தன்மையும்தானே மிளிர்கிறது. ஆனால், அந்த நோக்கத்தில் ஆர்.எஸ்.எஸ். ஏடு எழுதவில்லை என்பது தான் முக்கியம்.

தந்தை பெரியார் அவர்கள் குன்றக் குடி மடத்திற்கு அடிகளாரின்  அழைப் பின் பெயரில் சென்றபோது, மடத்தின் சம்பிரதாயப்படி அய்யாவின் நெற்றியில் திருநீறைப் பூசிவிட்டார்கள். அதற்காக தந்தை பெரியார் சிவனை ஏற்றுக் கொண்டு சைவ மதத்திற்குக் குதித்து விட்டார் என்று பொருளா? (மடத்து நிர்வாகிகளை அடிகளார் கடிந்து கொண்டார் என்பது வேறு சங்கதி).

ஆனால், தந்தை பெரியார் அவர் களின் எதிரிகளே நெகிழும் அளவிற் கான பண்பாடு அது என்பது அசாதாரணமானதே?

கல்வி நிறுவனங்களில் உரையாற்ற தந்தை பெரியார் அழைக்கப்படு வதுண்டு. அங்குக் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடினால், இருபுறமும் உள்ள தோழர் களின் தோள்களைப்பற்றிக் கொண்டு, கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல் முடியும்வரை நின்று கொண்டு இருப்பாரே பகுத் தறிவுப் பகலவன் தந்தை பெரியார்!

அதேநேரத்தில், கழக நிகழ்வுகளுக்கு மத நம்பிக்கையுள்ள பெருமக்களை அழைக்கும் நேரத்தில், நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களுக்கு முன்கூட்டியே அவர் பிறப்பிக்கும் கட்டளை என்ன தெரியுமா?

வழக்கமாகக் கழக நிகழ்ச்சிகளின் தொடக்கத்தில் சொல்லப்படும் கடவுள் மறுப்பு வாசகத்தைச் சொல்லக்கூடாது என்பதுதான் அந்தக் கட்டளை. அதற் காகத் தந்தை பெரியார் கொள்கையில் பின்னடைந்து விட்டார் என்று பொருள்படுமா?

‘விஜயபாரதம்’ குறிப்பிட்ட அதே சுத்தானந்த பாரதியாரையே எடுத்துக் காட்டி இன்னொரு தகவலையும் சொல்ல முடியும். அதுவும் ‘தினமணி கதிரி’லிருந்தே அந்த எடுத்துக் காட்டைக் கொண்டு வந்து நிறுத்த முடியுமே!

இதோ அவரே பேசுகிறார்:

பெரியார் வீட்டில்
சுத்தானந்த பாரதி செய்த பூஜை

பெரியாரைக் காண ஈரோடு சென் றேன். என்னை அன்பாக வரவேற்று தமது மனைவியாருக்கு அறிமுகம் செய்தார்.
எனது திடீர் வருகை அவருக்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தது. ‘சேலம் வந்தேன்; உங்களையும் காண விரும் பினேன்’ என்றேன்.
சிறிது நேரம் உரையாடினோம். குளியல் அறையைக் காட்டினார். பயண அலுப்புத் தீரக் குளித்தேன். குற்றால அருவிபோல் ஜலம் கொட்டியது.

பெரியார் என்னை அறிந்தவர். என்னுடைய ஆஸ்திகக் கொள்கைகள் அவருக்குப் பிடிக்காதவை. ஆயினும், அவர் இதற்காக வேற்றுமை காட்டாமல், வீட்டிற்கு வந்த அதிதியை எப்படி வரவேற்று உபசரிக்க வேண்டுமோ அப்படி வரவேற்று உபசரித்தது எனக்கு வியப்பைத் தந்தது.

அவருடைய துணைவியார் கூடத் தில் மெழுகிக் கோலமிட்ட இடத்தில், பூசை செய்வதற்கு எல்லா ஏற்பாடு களையும் செய்தார்.
அனுஷ்டானங்கள் முடித்து சூரிய நமஸ்காரம் செய்து, பூசை அறைக்குத் திரும்பினேன். வெள்ளித் தாம்பாளத்தில், பூசைக்குரிய புஷ்பங்கள், பிற பொருள் கள் கொண்டு வைத்தார் பெரியாரின் துணைவியார்.

வேத மந்திரங்கள் ஜபித்து, தீபம் காட்டி முறைப்படி பூசை முடித்தேன். இதையெல்லாம் அவர் கண் கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

தம் வீட்டில் மாறுபட்ட கொள்கை யுடன் ஒருவர் பூசை செய்கிறாரே என்று அவர் கோபமோ, ஆட்சேபணையோ கொள்ளாமல் பொறுமையாக இருந்தது அவருடைய பெருந்தன்மையை நன்கு எடுத்துக்காட்டியது.

பூசை முடிந்த பின், ‘‘மீரு போஞ் சேயண்டி’’ - நீங்கள் சாப்பிடுங்கள் என்று அன்புடன் சொல்லி விருந் துண்ணச் செய்தார்.
விருந்தோம்பலின் இலக்கணமாகப் பெரியார் திகழ்ந்தார்.

மாலையில் ஒற்றை மாட்டு வண்டி யில் என்னை வழியனுப்ப பெரியார் வந்தார் ஸ்டேஷனுக்கு.

‘‘நாயக்கரே, தங்களுடைய மனம் தங்க மனம்’’ என்று நன்றி தெரிவித் தேன். அவர் ‘‘சால சந்தோஷமண்டி’’ என்று கரங்கூப்பி விடையளித்ததை என்னால் மறக்கவே முடியவில்லை.

இவர் பெரியார் என்பதில் எள்ளள வும் சந்தேகமே இல்லை!

‘சாதனையும் சோதனையும்’
கவியோகி சுத்தானந்த பாரதி
எழுதிய நூலில்

- பா.நா.கணபதி

(‘தினமணி கதிர்’, 6.5.1990)

பெரியார்தம் பெரும் பண்புக்கு முன் எந்த பெரியவாளும்  நிற்க முடியுமா?

பெரியவாள் என்றதும் இன்னொரு நிகழ்வும் நினைவிற்கு வந்து தொலை கிறது. அந்தப் ‘பெரியவாள்’ வாழ்விலும் பெருந்தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவர் தந்தை பெரியாரே!

காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் சந்திரசேக ரேந்திர சரஸ்வதி ‘மேனா’ (ஒரு வகைப் பல்லக்கு) வில் வைத்துத் தூக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தனர். அங்கு தந்தை பெரியார் பொதுக் கூட்டத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தார். மற்றவர்கள் எல்லாம் சிரமப்பட்டு தூக்கிச் செல்ல சொகுசாக உட்கார்ந்து போகிறாரே, இவரெல்லாம் துறவியா? என்ற அர்த்தம் உள்ள வினாவை எழுப்பினார் தந்தை பெரியார்.

அன்றுமுதல் சங்கராச்சாரியார் ‘மேனா’வில் செல்லுவதை விட்டுவிட்டு நடந்து செல்ல ஆரம்பித்தார். ‘சக்தி விகடன்’ பொறுப்பாசிரியர் ரவிபிரகாஷ் எழுதிய கட்டுரையிலிருந்து இந்தத் தகவல் தரப்படுகிறது. (இப்பொழுதுள்ள காஞ்சி சங்கராச்சாரியார்- மாஜி சிறைக் கைதி ஜெயேந்திர சரஸ்வதியோ விமானத்தில் ‘எக்சிகியூட்டிவ்’ வகுப்பில் அல்லவா அமர்ந்து பயணம் செய் கிறார்!).

அறிஞர் அண்ணாவை அவதூறு செய்து பழி தீர்க்கும் வேலையை ‘விஜயபாரதம்’ தான் செய்கிறது என்று நினைக்கவேண்டாம்; காஞ்சி மடாதிபதி ஜெயேந்திர சரஸ்வதியே அந்த வேலையைச் செய்தது உண்டே!

‘‘அண்ணா இறந்தபோது பெரிய வருக்குத் தகவல் வந்தது. உடனே ஏகாம்பரேஸ்வரர் கோவில் மண் ணெடுத்து சென்னைக்கு அனுப்பி னார்கள். இந்த ஊர் மண்ணை அவரது சமாதிக்குள் வைக்கச் சொன்னார்கள். இன்றைக்கும் அண்ணா சமாதியில் இருக்கிறது காஞ்சிபுரத்து மண். இறந்தாலும் அண்ணா இந்த ஊர் மண்ணுடன்தான் இறந்திருக்கிறார்’’ (‘குமுதம்’, 28.12.2000, பக்கம் 48)

- இப்படி அண்ணாமீது அவர் இறந்த பிறகும் சேற்றை வாரி இறைத்த கும்பலாயிற்றே!

அண்ணாமீது எவ்வளவு ஆத்திரம் இருந்தால், அவர் இறந்த பிறகும்கூட அவர்மீது அபாண்டம் சுமத்துவார்கள்.

‘‘முதலில்லா வியாபாரம் - சோக மில்லா வாழ்வு’’ என்று சங்கராச்சாரி யாரை அர்ச்சித்தவர் அண்ணாவா யிற்றே.
(‘திராவிடநாடு’,, 19.4.1942, ‘‘சங்கராச்சாரி பதவி தற்கொலை’’ என்னும் கட்டுரையில்).

அந்தக் கோபம்தான் அண்ணா இறந்த பிறகும் அவர்மீது அசிங்கத்தைத் தூக்கி எறிந்ததற்குக் காரணம்!

அந்த அபாண்டத்தைப் படித்ததும் திராவிடர் கழகம் வாளா இருக்க வில்லை. அதை வைத்துக்கொண்டு, ‘பார்த்தாயா, அண்ணாதுரையே இப்படி’ என்று எழுதுகோல் பிடிக்க அவாள் வட்டாரத்தில் ஆட்களுக்காப் பஞ்சம். வருங்கால ஆய்வாளர்கள் இதனை சிக்கெனப் பிடித்துக் கொள்வார்களே! இதுகுறித்து அண்ணாவின் மகன் டாக்டர் பரிமளம் அவர்களிடம் கேட் கப்பட்டது.

அதற்கு உடனடியாக அண்ணாவின் அருமை மகன் டாக்டர் பரிமளம் மறுப்பு எழுதினார்.

அந்தக் கடிதம் இதோ:
டாக்டர் அண்ணா பரிமளம்
மறுப்பு - கண்டனம்!

அறிஞர் அண்ணாவின் மகன் டாக்டர் சி.என்.ஏ. பரிமளம் ‘விடுதலை’ ஆசிரியர் மானமிகு கி.வீரமணி அவர் களுக்கு எழுதிய கடிதம் வருமாறு:

அன்புள்ள ஆசிரியர் அவர்கட்கு,
வணக்கம். காஞ்சி சங்கராச்சாரியார் என் தந்தை பேரறிஞர் அண்ணா அவர்கள்பற்றி கூறிய சில கருத்து களுக்கு மறுப்பு தெரிவிக்கும் வகையில் இந்த மடலை எழுதுகிறேன்.

என் தந்தை பேரறிஞர் அவர்கள் மறைந்தபோது அவரை அடக்கம் செய்த இடத்தில் காஞ்சி சங்கராச் சாரியார் காஞ்சி கோவிலில் இருந்து எடுத்த மண்ணை அனுப்பி அதை சந்தனப் பெட்டியில் வைத்ததாக துளிகூட உண்மையில்லாத ஓர் செய் தியை ‘குமுதம்’ இதழ் பேட்டியில் தெரிவித்திருந்தார்.

அண்ணா அவர்களின் மூத்த மகன் என்கிற முறையில் இதை நான் மறுக் கிறேன்; வன்மையாகக் கண்டிக்கிறேன். என் தந்தை அவர்கள் மறைந்து முப்பத் தோரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்படி ஒரு செய்தியை வெளியிடுவது என்பது ஒழுக்கமற்ற, நாணயமற்ற ஒரு செயல்.

முன்னர் ஒருமுறை என் அன்னை இராணி அம்மையார் இவரைச் சந்தித் தாக ஓர் பொய்யான செய்தியை வெளியிட்டார்; அதையும் மறுத்தேன். என் அன்னை மறைகிறவரை எந்தக் கோவிலுக்கும் செல்லாதவர். இப்படி அடிக்கடி உண்மை கலப்பற்ற பொய் செய்தியை இவர் சொல்லுகிறபோது எனக்கு என் தந்தை அண்ணா அவர்கள் ‘ஆரியம் விதைக்காது விளையும் கழனி’ என்று சொன்ன, சொற்றொடர் நினைவுக்கு வருகிறது.

இப்படி அடிக்கடி நச்சு விதைகளை அவர் விதைப்பதை இதோடு நிறுத்திக் கொள்ளட்டும் எனக் கூறி, அவர் கூறியது உண்மையல்ல, அது மட்டு மின்றி இதை நான் வன்மையாகக் கண் டிக்கிறேன் என்பதை தமிழ்ச் சமுதா யத்திற்குத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

தங்கள்
பரிமளம்

அபாண்டம் பேசுவது ஆரியத்தின் பிறவிக்குணம். அது திருந்துவதாக இல்லை போலும்!

தி.க. தலைவர் வீரமணியின் குடும்பத்தினர் என்னை சந்தித்ததுண்டு என்று இதே சங்கராச்சாரியார் அளித்த பேட்டியைத் தொடர்ந்து கழகத் தலை வர் தொடுத்த வழக்கு நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் உள்ளதே!
இந்தப் பார்ப்பனக் கும்பலுக்கு இதே பிழைப்பு!

ஆரியத்தைப் பற்றி அண்ணா தீட்டினாரே அரிய ஓவியமாக அதனை அப்படியே தருவது இந்த இடத்தில் பொருத்தம்!
பேராசைப் பெருந்தகையே போற்றி!
பேசநா இரண்டுடையாய் போற்றி!

தந்திர மூர்த்தி போற்றி!
தாசர்தம் தலைவா போற்றி!
வஞ்சக வேந்தே போற்றி!
வன்கண நாதா போற்றி!
கொடுமைக் குணாளா போற்றி!
கோழையே போற்றி, போற்றி!

பயங்கொள்ளிப் பரமா போற்றி!
படுமோசம் புரிவாய் போற்றி!
சிண்டுமுடிந் திடுவோய் போற்றி!
சிரித்திடு நரியே போற்றி!
ஒட்டுவித்தை கற்றோய் போற்றி!

உயர் அநீதி உணர்வோய் போற்றி!
எம்இனம் கெடுத்தோய் போற்றி!
ஈடில்லாக் கேடே போற்றி!
இறைஇதோ, போற்றி! போற்றி!
ஏத்தினேன் போற்றி! போற்றி!!

(நூல்: ஆரிய மாயை)

- கவிஞர் கலி.பூங்குன்றன்

ஓ, தமிழா

திராவிடத் தமிழா!

உன் பெயர் என்ன

அது தமிழா?

உன் ஊர்ப்பெயர் என்ன?

அது தமிழா?

உன் கோவில் பெயர் என்ன?

அது தமிழா?

உன் கோவிலுக்குள் மொழி எது?

அது தமிழா?

கோவில் கருவறைக்குள் யார்?

அவன் தமிழனா?

உன் ‘சுப முகூர்த்தத்தில்’

தமிழ் உண்டா?

உன் ‘கிரகப் பிரவேசத்தில்’

தமிழ் உண்டா?

உன் ‘உத்திரகிரியையில்’

தமிழ் உண்டா?

உன் வீட்டு ‘விசேஷத்தில்’

தமிழ் உண்டா?

நீ கொண்டாடும் பண்டிகை எது?

தமிழர்க்குரியதா?

எங்கே ஒழிந்தது

ஒளிந்தது

நம் தமிழ் -

நம் பண்பாடு?

சிந்து சமவெளி

சிறைக்குள்ளா?

கீழடி

சிறகுக்குள்ளா?

ஆதிச்சநல்லூர் - அடி

வயிற்றுக்குள்ளா?

கொற்கைக் கடலின்

குடலுக்குள்ளா?

கொடுமணம் மண்ணின்

குகைக்குள்ளா?

அழகர்குளம்

அனலுக்குள்ளா?

மீண்டும் வருது

சமஸ்கிருதம்!

மீசை முறுக்குது

மனுதர்மம்!

தேசியக் கல்வி

தீ வட்டி

குலக்கல்வியின்

சூட்சம சுவரொட்டி!

ஆரியக் கலாச்சார

மோகினி

அதன் பின்னால்

அரசியல் கூட்டணி!

ஏமாந்துவிடாதே

எம் தமிழா!

எச்சரிக்கின்றோம்,

எச்சரிக்கின்றோம்!

ஏடா தமிழா

எழுந்து நில்!

மூடா இமையோடு

முழு வாழ்வின்

வெளிச்ச மூலிகையை

காடாய்க் கிடந்த - நம்

மூளையின் இருட்டுக்குள்

மூச்சடக்கி மூச்சடக்கி

செலுத்திய மருத்துவர் - மூலக்

கிருமியை அழித்தவர்

முழு மதியாய்த் தமிழர்க்குக்

கிடைத்தவர் பெரியார்!

கரை சேர்க்க வந்த

கலங்கரை விளக்கு

திராவிடப் பண்பாட்டை

மீட்க வந்த கிழக்கு!

சுயமரியாதை தந்த

பெரியாரின்

சூரிய ஆயுதத்தால்

சுட்டெரிப்போம் - பகை

சூலறுப்போம்!

வீரமணி துணையுண்டு

வீங்கு தோள் புடைப்போம்!

பொங்கட்டும் - திராவிடர்ப்

புரட்சிப் பொங்கல்!

Banner
Banner