வாழ்வியல் சிந்தனைகள்

தமிழ்த்தென்றல் என்று அழைக்கப்பட்ட திரு.வி.க. (திரு.வி.கலியாணசுந்தரம்) அவர்கள் நீண்ட காலம் தேசியக் கட்சியில் தொண்டாற்றிய பெருந்தகை. அவர் மறைவதற்குப் பல ஆண்டுகளுக்குமுன்பே பெரியார்போல் இல்லாமல், காலந்தாழ்ந்து காங்கிரசு கட்சியிலிருந்து விலகியவர்.

தென்னாட்டில் தொழிற்சங்கத்தைக் கட்டியவர்; அதற்காக எண்ணற்ற தியாகம் செய்த தீரர். செந்தமிழ் ஒளிபரவச் செய்த செம்மல்!

‘‘சுயமரியாதை இயக்கத்திற்கு நாயக்கர் அவர்கள் தந்தையாவார்; நான் தாயாவேன். நாங்களிருவரும் மாயவரம் சமரச சன்மார்க்கக் கூட்டத்தில் சேர்ந்து பெற்ற பிள்ளையே சுயமரியாதை இயக்கமாகும். அக்குழந்தை தாயுடன் வாழாது  இதுகாறும் தந்தையுடன் சேர்ந்து வாழ்கிறது. அதன் வளர்ச்சியைக் கண்டு யான் பெருமகிழ்ச்சியடைகிறேன்.’’  (சாமி.சிதம்பரனார் எழுதிய ‘‘தமிழர் தலைவர்’’, பக்கம் 118).

தென்றலின் குளுமை, தேனின் இனிமை, பலாச் சுளையின் தனித்த சுவை போன்ற அவரது எழுத்தும், பேச்சும் தமிழின் மறுமலர்ச்சிக்கு வித்திட்டவை!

முதுமையாலும், உடல்நலிவாலும் தாக்கப்பட்ட அத்தமிழ்ப் பெருஊற்று, வற்றாத நீர் வீழ்ச்சி - படுக்கையில் கிடந்த அன்றும்கூட தன் பணியில் (எழுத்து - கருத்துப் பரப்பிடல்) ஓய்ந்தாரில்லை!

1951 இல் ‘முதுமை உளறல்’ என்ற தலைப்பிலும், 1953 இல் ‘வளர்ச்சியும் வாழ்வும் அல்லது படுக்கைப் பிதற்றல்’ என்ற தலைப்பிலும் தனது கருத்தொளியை - டாக்டர் மு.வரதராசன், பேராசிரிய வித்துவான் அன்பு கணபதி ஆகியோரின் உதவியோடு வாய்மொழியால் கூறிட, அவ்விருப் பதிவும், சரிபார்ப்பும் அருகில் அமர்ந்த நிலையில் செய்து, தமிழ்கூறும் நல்லுலகத்திற்கு தமிழ்க் கொடையாய்த் தந்தார்.

சாது அச்சகப் பொறுப்பாளர் திரு.மு.நாராயணசாமி அவர்கள் ‘கைம்மாறு கருதாது’ அச்சிட்டு உதவினார் என்கிறார் திரு.வி.க. அந்நூற்களின் முகவுரையில்,

அவரது முகவுரை - தமிழ்நாட்டின் அக்காலப் பொதுவாழ்வின் ‘ஸ்கேனிங் ரிப்போர்ட்’ என்ற ஆழ்ந்த மின்னணுவியல் படமாகும்.

திரு.வி.க. பேசுகிறார்:

‘‘பொதுமை இன்பம் பிலிற்றும் காலம் இது. இக்காலத்திற்குரிய பலத்திறத் தொண்டுகளை ஆற்ற என் வாழ்க்கை - ஏழ்மை வாழ்க்கை - இப்பொழுது இடந்தருவதில்லை. ஏன்? உடல்நலம் குலைந்தது; கண்ணொளி குன்றியது. முதுமை அடர்ந்தது. பொழுது பெரிதும் படுக்கையில் கழிகிறது; இந்நிலையில், கருத்தொளி பெருந்துணை செய்கிறது. அத்துணையால் வாய்மொழி வாயிலாகச் சிறு சிறுச் சிறு நூல்களைச் சொல்லி வருகிறேன்.’’

இரண்டாம் நூலான ‘‘படுக்கைப் பிதற்றலில்’’ கூறு கிறார்:

‘‘எனது தொண்டுகள் பல திறத்தன. அவற்றுள் ஒன்று நூல் இயற்றல்.

‘வளர்ச்சி’ என்பது இதோ - (ஒரு பருக்கை இது!)

சிந்தனை செய்க சிந்தனை செய்க

எந்தப் பொருளையும் சிந்தனை செய்க

சிந்தனை,  ஆய்வை உந்துதல் உறுதி;

ஆய்க ஆய்க எதையும் ஆய்க

எதையும் ஆய்க பதைபதைப் பின்றி;

விதையை ஆய்க விளைவை ஆய்க

முதலை ஆய்க முடிவை ஆய்க

கருவை ஆய்க உருவை ஆய்க

பருமையை ஆய்க நுண்மையை ஆய்க

அணுவை ஆய்க மலையை ஆய்க

அண்ட பிண்டம் அனைத்தையும் ஆய்க

ஆழ்ந்தே ஆழ்ந்தே ஆய்ந்து தோய்க;

பிரியும் - உறையும் - மறையும் - பொருள்கள்

அழிவ தில்லை; ஓழிவ தில்லை

மாறுதல் நிகழ்ச்சி தேறுதல் கூடும்

மாறுதல் வழியே வீறும் புதுமை

பழமை புதுமையாய்ப் பழகுதல் உண்மை;

மாற்றம் புரியும் ஆற்றல் எதுவோ?

சிந்தனை செய்க; சிந்தனை செய்க;

‘வளர்ச்சி’ என்றே உணர்ச்சியில் படுமே.

கண்ணொளி இழந்த பின்னரும் சிறு சிறு நூல்கள் என்னால் யாக்கப் பெற்றன. இப்பொழுது படுக்கையில் கிடக்கிறேன்.

பருவுடல் மெலிந்து மெலிந்து வருகிறது. ஆனால், உணர்ச்சியின் எழுச்சி மட்டும் குன்றவில்லை?’’

இப்படி வாழ்ந்தவர் - நாட்டுக்காக உழைத்தவருக்கு - கடைசிகால வாழ்க்கை ஏழ்மை!

தந்தை பெரியார் தான் பற்பல நேரங்களில் பொரு ளுதவியும் - யாருக்கும் தெரியாமல் செய்து, ஆறுதல் கூறி, இறுதி  ஊர்வலத்திலும் சென்ற பெருந்துணை.

அந்நாளும் வந்திடாதோ! அருமையான எடுத்துக்காட்டான பொதுவாழ்க்கை, தியாக வாழ்க்கை!

ஒரு வ.உ.சியும், திரு.வி.க.வும், தந்தை பெரியாரும் தனக்கென வாழாப் பிறர்க்குரியவர்கள் அன்றோ!

இளைய தலைமுறையே இதனைக் கற்க! கற்க!!


- கி.வீரமணி

வாழ்வியல் சிந்தனைகள்

தனித்தன்மையான சிந்தனை யாளரான ஓஷோவின் எழுத்தோவியம் இன்றும் தொடருகின்றன...

‘‘ஜெர்மனி அப்படிப்பட்ட ஒரு அழகான, புத்திசாலித்தனமான நாடு. ஆனால் அது கிட்டத்தட்ட ஒரு பைத்தியம் போன்ற முட்டாள் ஒருவனுக்கு பலிகடா ஆகிவிட்டது. அவர் அந்த ஒட்டுமொத்த நாட்டை யும் ஆண்டார். அது எப்படி சாத் தியப்பட்டது? பதில்  அளிக்கப்படாத ஒரு கேள்வியாகவே அது இன்னமும் இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட முட்டாள் தனமான கொள்கைகளுடன் அநேக புத்திசாலி மக்களை அவ்வளவு சுலப மாக அவரால் எப்படி ஆள முடிந்தது?

எதையும் நம்பும்படி அந்த மக்கள் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டவர் களாக இருந்தனர். அந்த மக்கள் தாங்கள் தனிமனிதர்களாக இருக்கக்கூடாது என்று பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு இருந் தனர். எப்போதும் கட்டுப்பட்டே இருக்க வேண்டும் என்று அந்த மக்கள் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு இருந்தனர். கீழ்ப்படிதலே மிக உயர்ந்த நற்பண்பு என்று அந்த மக்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

உண்மையில் சில சமயம் கீழ்ப்படிதல் என்பது நல்ல பண்புதான். ஆனால் அந்த கீழ்ப்படிதலை தேர்ந்தெடுப்பவர் நீங்களாக இருக்கவேண்டும். கீழ்ப் படிவதா அல்லது வேண்டாமா என்பதை நீங்கள் உணர்வுப் பூர்வமாக தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமாகும். நீங்கள் கீழ்ப்படிந்தாலும் அல்லது கீழ்ப்படியாவிட்டாலும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் அதற்கு எஜமானாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் அதற்கு அர்த்தமாகும்.

அவரது சொந்தக் குழந்தைகள் என்ன ஆனது? இப்போதுதான் அவரது சொந்த குழந்தைகளின் ஒட்டுமொத்த வரலாறும் வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. அவரது மகள்களில் ஒருத்தி துயரம் கொண்ட மனநிலையில் இருந்ததால் அவரது மருத்துவர் அவளை பைத் தியக்கார விடுதியில் சேர்க்குமாறு அறி வுறுத்தினார். அவரது மகன்களில் ஒருவர் நரம்புக் கோளாறினால் பாதிக்கப்பட்டு, மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டார். அவர் குணமடைந்தார். ஆனால் எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு மனநோய் மருத்துவ மனையில் இறந்தார். அவரது அடுத்த மகன் பைத்தியமாகி தற்கொலை செய்து கொண்டார். ஆனால் அவரது மகன்கள் இருவரின் மூளையையும் பரிசோதித்த போது அதில் எந்தத்தவறும் இல்லை என்று நிரூபிக்கப்பட்டது என்றாலும் கூட ஒருவர் பைத்தியக்கார விடுதியில் இறந்தார், அடுத்தவர் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

இதில் நடந்தது என்ன? உடலியல் அளவில் அவர்களின் மூளையானது குறைகளற்றதாக இருந்தது. ஆனால் மன இயல்ரீதியாக அவை பாதிக்கப்பட்டு இருந்தன. இந்த பைத்தியக்கார தந்தை தனது குழந்தைகளைப் பாதிப்புக்குள்ளாக்கி விட்டார். மேலும் இந்த ஒட்டுமொத்த மனித இனத்திற்கும் இதுதான் நடந்துள்ளது.

நூற்றாண்டு காலமாக பெற்றோர்கள் மக்களைஅழித்துக்கொண்டுஇருந் திருக்கிறார்கள்.அவர்களும்கூடஅவர் களதுபெற்றோர்களால்அழிக்கப் பட் டுள்ளனர். எனவே இது தொடர்கதையாக நடக்கிறது. இப் போது உள்ள நிலையானது நோய் முற்றிய நிலையாக உள்ளது. உங்களது பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருந்தனர், அவர்கள் என்ன அறிந்தி ருந்தார்களோ அது அவர்களை மேலும் மேலும் அதிக மகிழ்ச்சி அற்றவர்களாக மட்டுமே ஆக்கியது. மேலும் அவர் கள் உங்களையும்கூட அதற்கு பழக் கப்படுத்தி விட்டார்கள். எனவே அவர் கள் உங்களுக்குள் அவர்களின் ஒரு பிரதிபிம்பத்தை உண்டாக்கி விட்டனர்.

ஆர்தர் கோய்ஸ்ட்லர் என்பவர் இந்த ஒட்டுமொத்த முட்டாள் தனத்தை குறிப்பிடுவதற்கு ஒரு அழகான வார்த் தையை உருவாக்கி இருக்கின்றார். இதை அவர் “பாபுகிரேஸி” (Bapu Cracy)
என்று அழைக்கிறார். Bapu என்றால் தந்தை. இது ஒரு இந்திய வார்த்தை. இந்தியர்கள் மகாத்மா காந்தியை “பாபு” என்று அழைப்பது வழக்கம். பாபுகிரேஸி என்கிற இந்த வார்த்தை நிறைவானது. வேறு எந்த நாட்டினை விடவும் இந்த பாபுகிரேஸியினால் இந்தியாவானது அதிகம் கஷ்டப்படுகிறது. இந்தியத் தலைமையானது இன்னமும் கூட மகாத்மா காந்தி என்ற தனது பாபுவால் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தையும் பாபுக் களால் அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறது. உண்மையில் அவர்களும் கூட அவர்களது பெற்றோர்களால் அழிக்கப்பட்டுவந்தனர். ஆகவே இது பெற்றோர்களின் பொறுப்பு என்று நான் கூறமாட்டேன்; இது தானாகவே உணர்வு இழந்த நிலையில் உள்ளுக்குள் ஊறிப்போன மிகவும் கவலைக்கிடமான நிலையாகும். ஆகவே நீங்கள் உங்களது பெற்றோர்களைப்பற்றி புகார் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அது உங்களுக்கு உதவப் போவதில்லை. இதை நீங்கள் உணர்கின்ற அந்த நாளில் முழு தன்னுணர்வுடன் நீங்கள் இதைக் கைவிட்டு விட்டு அதிலிருந்து வெளியேறி வரவேண்டியதுதான்.

நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும் பினால் நீங்கள் ஒரு தனிமனிதனாக இருங்கள். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்பினால், அதன் பின்னர் நீங்களே சொந்தமாக எதையும் தேர்ந் தெடுக்க ஆரம்பியுங்கள். நீங்கள் அநேக நேரங்களில்  பெற்றோருக்கு கீழ்ப்படி யாமல் இருக்க வேண்டிய நேரங்கள் இங்கு இருக்கின்றன. அந்த நேரங்களில் கீழ்ப்படியாமல் இருங்கள்! நீங்கள் எழுச்சி கொண்டு இருக்க வேண்டிய அநேக நேரங்கள் இருக்கின்றன. அந்த நேரங்களில் எழுச்சியோடு இருங்கள்! இதில் எந்த விஷயத்திலும் பெற்றோரை அவமதித்தல் என்பது கிடையாது.  உங்களது பெற்றோருக்கு மரியாதை கொடுங்கள். ஆனால் உங் களது சொந்த உயிர் உணர்வு குறித்த ஆழ்ந்த பொறுப்புணர்ச்சியானது உங் களுடையது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.’’

(‘‘திடீர் இடியோசை’’- ஓஷோ நூலின் பக்கம் 276-279)

பல பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந் தைகளை மிகவும் கண்டிப்புடன் நடத்தினால்தான் சரியாக இருப் பர் என்ற எண்ணம், பிற்கால வாழ்க் கையில் அக்குழந்தைகள் அதற்கு நேர் எதிர்மாறாக நடந்து,  பெற்றோர்களைப் பழிவாங்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு பாழ்பட்டுப் போனவர்கள் ஏராளம் உண்டு.

 

தனித்தன்மையான சிந்தனை யாளரான ஓஷோவின் எழுத்தோவியம் இன்றும் தொடருகின்றன - குழந் தைகள் மொட்டுக்களாக, பிஞ்சுகளாக இருக்கையில் அதனைக் கிள்ளிக் கிள்ளி அவற்றின் சுதந்திரத்தைப் பறித்தவரைப்பற்றிய தொடர்ச்சி இது....

‘‘மனிதன் ஏன் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருக்கிறான் என்பதற்கு இதுதான் அடிப்படையான காரணமாக இருப் பதாக தெரிகிறது. ஏனெனில் எந்த ஒரு மனிதனும் சுதந்திரமானவனாக இயங்க வில்லை என்று ஒரு மனிதனும் தானாக உணர்வதில்லை, தனது சொந்த பேருணர்வின் மூலம் அவன் தனது சொந்த பாதையை தட்டுத்தடுமாறி தேடுவதில்லை. அவன் வேரிலேயே களங்கப் படுத்தப்பட்டு விட்டான்.

ஆனால் அந்த ஜெர்மன் சிந்த னையாளர் இதை ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு என்று அழைத்தார். எல்லாப் பெற் றோர்களும் அதை அப்படியே அழைக் கின்றனர். குழந்தைகள் ஆறுமாத காலம் இருக்கும் போதே அவர்களை கட்டுப்படுத்திவிட்டால், அதன் பின்னர் அவர்கள் தங்களது பெற்றோர்களை கேள்வி கேட்க மாட்டார்கள். மேலும் அவர்கள் தங்களின் சொந்த விருப்ப ஆற்றலில் செயல்புரிவதாகவும் நம்பிக் கொண்டு இருப்பார்கள். அந்தக் குழந்தைக்கென்று சுயமான விருப்பாற்றல் வருவதற்கு முன்பு அதை உடனடியாக நிறுத்திவிடுங்கள். அதை உடனடியாக கொன்று போட்டு விடுங்கள் என்று அவர் எழுதுகிறார். ஒரு குழந்தையை நீங்கள் ஒரு நபராக, ஒரு தனிமனிதனாக பார்க்கும் போதே உடனடியாக அவனுக்கு தனிமனிதத்தன்மை என்கிற முதல் ஒளிக்கதிர்புகுவதற்கு முன்பு நீங்கள் அதைஅழித்துவிடவேண்டும். ஒரு நொடிப் பொழுதுகூட இழக்கப் படக்கூடாது என்று அவர் கூறுகிறார்.

அந்தக் குழந்தையிடம் தனது சுய விருப்பாற்றல் முதல் முதலாக தோன்றும் போது ஒருவர் நேர்மறையான எண் ணத்தோடு முன்னால் அடி எடுத்து வைக்க வேண்டும். கண்டிப்பான வார்த்தைகள், பயமுறுத்துகின்ற உடல் அசைவுகள், படுக்கையில் தள்ளுதல், உடல்ரீதியான நயமான எச்சரிக்கை கொடுத்தல் ஆகிய செயல்கள் அந்த குழந்தை அமைதியாகும் வரையில் அல்லது ஆழ்ந்து தூங்குகின்றவரையில் இடைவிடாமல் திரும்பத்திரும்ப செய்யப்படவேண்டும் என்று அவர் கூறுகிறார்.

ஒருமுறை அல்லது இருமுறை அல்லது அதிகபட்சமாக மூன்று முறை மட்டுமே இந்த வகையான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் மக்களிடம் கூறினார்.

அந்த அளவுக்கு குழந்தை பயப் படும்படி ஆகிவிடுவார்கள். அவனை வேரோடு அசைத்து விடுங்கள்! இப் போது அந்த வேர்கள் இன்னமும் மென்மையாகஇருக்கின்றன.ஒரு ஆறுமாதம் ஆன குழந்தை அல்லவா! கை ஜாடைகளில் அவனை பயமுறுத்துங்கள் ஆழ்ந்த வெறுப்புடன், உங்களது கண்களில் குரோதத்துடன் அந்த குழந்தையை நீங்கள் அழித்து விடுவதைப் போன்று பயமுறுத்துங்கள். ஒன்று அவன் இருக்க வேண்டும் அல்லது அவனது சுய விருப்பாற்றால் இருக்கவேண்டும் என்பதை அவனிடம் தெளிவாகச் சொல்லி விடுங்கள். இரண் டுமே ஒன்று சேர்ந்து இருப்பதற்கு அனுமதி இல்லை என்று கூறிவிடுங் கள். அந்தக் குழந்தை தனது சுய விருப்பாற்றலை விரும்பினால் அதன் பின்னர் அவன் உயிரை விட்டுத்தான் தீர வேண்டும். குழந்தையானது தனது சுய விருப்பாற்றலை கைவிட்டால் மட்டுமே உயிர்வாழ முடியும் என்பதை அறிந்து கொண்டு விட்டால் அவன் தனது சுய விருப்பாற்றலை கைவிட்டு விடுவான். மேலும் அவன் உயிர் வாழ வேண்டும் என்பதைத்தான் தேர்வு செய்வான். அதுதான் இயல்பு. ஒருவன்முதலில் உயிர் வாழ்வதைத்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் மற்றவை எல்லாம் இரண் டாம் பட்சமானவை.

அதன் பின்னர் ஒருவர் எப்போ தைக்கும் அந்தக் குழந்தைக்கு எஜமானாக இருக்கிறார். அப்போதில் இருந்து, ஒரு பார்வை, ஒரு வார்த்தை அல்லது ஒரு சிறு பயமுறுத்தும் ஜாடை காட்டினால் போதும், அந்த குழந்தையை நீங்கள் அடக்கி ஆள முடியும் என்று அவர் கூறுகிறார்.

தனது சொந்தக் குழந்தைக்கு என்ன நடக்கிறது? யாரும் அதுபற்றி கவலைப்படுவதில்லை.

இந்தக் கருத்தை எல்லோரும் விரும்பினார்கள். உலக முழுவதிலும் உள்ளபெற்றோர்கள்மிகவும்ஆர்வ முள்ளவர்களாகஇருந்தனர்.எனவே ஒவ்வொருவரும் தங்களது குழந்தைகளை கட்டுப்படுத்த முயற் சிப்பதை ஆரம்பித்தனர். அப்படித்தான் ஸ்செரபரின்கொள்கைப்படிஒட்டு மொத்த ஜெர்மனியும் கட்டுப்படுத்தப் பட்டது. அது அடால்ப் ஹிட்லருக்கு வழி அமைத்துக் கொடுப்பதாக ஆகி விட்டது.''

(‘‘திடீர் இடியோசை’’- ஓஷோ நூலின் பக்கம் 274-276)

(மற்றவை நாளை )

‘திடீர் இடியோசை’ என்ற ‘ஓஷோ’வின் புத்தகத்தைப் படித்தேன்.

ஓஷோ ஒரு சுதந்திர சிந்தனையாளர்; தனித் தன்மையுடன் எதையும் கூறுபவர்.

மனிதர்களைப் பிணைத்துள்ள பல்வேறு சங்கிலிகள், தளைகள், விலங் குகளை அவர்கள் அறுத்தெறிந்திட தனித்த பாதை வகுத்தவர்.

வாழ்க்கையை ஒரு வித்தியாசமான கோணத்தில் எப்போதும் பார்த்து, அதைப் பதிவு செய்தவர்!

குழந்தைகளை நாம் மிகுந்த கட்டுப்பாட்டுடன் வளர்க்க வேண்டும் என்ற பழைய கொள்கையை மிகக் கடுமையாக எதிர்த்துப் புரட்சிக் கொடி தூக்குகிறார் ஓஷோ.

தனி மனிதச் சுதந்திரத்தின் தேவை - பெருமைகளையெல்லாம் பேசுபவர்கள், அச்சுதந்திரத்தை மனிதர்களின் குழந் தைப் பருவத்திலேயே பறித்துவிட்டேம் என்பதை ஏனோ மறந்தோம்? என்று ஒரு சொடுக்கு சொடுக்கிறார் ஓஷோ.

ஆழமாகச் சிந்தித்தால்தான் அவரது கருத்தை எவரும் ஏற்க முடியும்.

வழமையான - வாடிக்கையான சிந்தனையோடு, ‘பழைய எண்ணத்தில் ஊறிய ஊறுகாய்' போன்றோர் அவ் வளவு எளிதாக அக்கருத்தை ஏற்க மாட்டார்கள்!

அளவுக்கு மீறிய கட்டுப்பாட்டைப் பெற்றோர்கள் பிஞ்சுகளிடம் - குழந் தைகள் என்ற இளந்தளிர்களிடம் திணிக்கும்போது, தென்றலால்கூட கிழிக்கப்படும்தளிர்களாகவும்அவை கள் பற்பல நேரங்களில் மாறி விடு கின்றனவே! இல்லையா?

Spartan Decipline - Military Discipline என்பதெல்லாம் பற்றிப் பேசப்பணிதல் -  கட்டுப்பாட்டின் உச்சம் - கடுமை அவைகளுக்கு உண்டு. அந்தத் துறைக்கு இராணுவத்திற்கு அது தேவைதான். அங்கே கட்டுப்பாடு தான் முன்னுரிமைக்குரியதே தவிர, தன்னிச்சையான தலைவணங்காத் தன்மை நுழையக் கூடாத ஒன்று.

குழந்தைகள் பற்றி ஓஷோவின் புத்தொளிப் பாய்ச்சல் இதோ:

“ஜெர்மனியில் மிகவும் புகழ்பெற்ற ஒரு மனிதனைப் பற்றி நான் கேள் விப்பட்டிருக்கிறேன். இன்றும் கூட அவரது சிலைகள் அங்கு உள்ளன. மேலும் சில தெருக்களுக்கும், சில சதுக்கங்களுக்கும் அவரது பெயர் சூட்டப்பட்டிருக்கிறது.டாக்டர் டேனியல் காட்லீப் ஸ்செரெபர் என்பது அவரது பெயர். பாசிஸ கொள் கையின் உண்மையான ஸ்தாபகன் அவர் தான். அவர் 1861இல் இறந்து விட்டார். ஆனால் அவரையும் அறியாமலேயே அடால்ப் ஹிட்லர் வருவதற்கான ஒரு சூழ்நிலையை அவர் உருவாக்கிவிட்டார்.

இந்த மனிதர் குழந்தைகள் எப்படி வளர்க்கப்பட வேண்டும் என்கிற குறிப்பிடத்தக்க எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தார். அவர் அநேக புத்தகங்களை எழுதினார். இந்தப் புத்தகங்கள் அநேக மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. அவற்றில் சில அய்ம்பதாவது பதிப்புவரை சென்றுள்ளன. அவரது புத்தகங்கள் அபரிமிதமாகநேசிக்கப்பட்டன.அபரிமிதமாகமதிக்கப்பட்டன.ஏனெனில் அவரது கருத்துக்கள் விதிவிலக்கானவைஅல்ல. அவரது கருத்துக்கள் மிகவும் சாதாரணமானவையாக இருந்தன. பலநூற்றாண்டுகளாக ஒவ்வொருவரும் நம்பிக்கொண்டிருக்கின்ற விஷயங் களை அவர் கூறினார். அவர் சாதாரண மனிதனைப்பற்றி பேசுகின்ற ஒரு மனிதராக இருந்தார்.

அவரதுகொள்கைகளை,அவ ரது சிந்தனைகளை என்றும் தொடர்ந்திருக்கசெய்வதற்காகநூற் றுக்கணக்கான சங்கங்களும், கிளப்களும் உருவாக்கப்பட்டன. அவர் இறந்த பிறகு அநேக கிளைகள் நிறுவப்பட்டன. அநேக தெருக்களுக்கு அவரது பெயர் வைக்கப்பட்டது.

குழந்தைகளுக்கு ஆறு மாதம் ஆகின்ற காலத்தில் இருந்தே அவர் களை ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டுடன் வளர்க்க வேண்டும் என்று அவர் நம்பிக்கை கொண்டார், ஏனெனில் குழந்தை ஆறு மாதமாக இருக்கும்போது நீங்கள் ஒழுக்கக் கட்டுப்பாட்டுடன் வளர்க்கவில்லை என்றால் அவனை உண்மையிலேயே ஒழுக்கத்துடன் வளர்க்கின்ற சந்தர்ப்பத்தை நீங்கள் இழந்து விடுவீர்கள் என்று அவர் கூறினார். ஒரு குழந்தையானது மிகவும் மென்மையாகவும், மிருதுவாகவும் இருக்கும் போதே, இந்த உலகின் வழிகள் குறித்து அறிவதற்கு முன்பே அவனுக்குள் ஒரு ஆழ்ந்த பதிவை உண்டாக்கி விடுங்கள். அதன் பின்னர் அவன் எப்போதுமே அந்தப் பதிவினை பின்பற்றி நடப்பான். மேலும் அப்படி அவன் ஆக்கப்பட்டிருப்பதும் கூட அவனுக்குத் தெரியாது. தனது சொந்த தீர்மானத்தின் படியே தான் எல்லாவற்றையும் செய்வதாக நினைத்துக்கொண்டு இருப்பான். ஏனெனில் ஒரு குழந்தையானது ஆறு மாதம் ஆகின்ற நிலையில் இருக்கும் போது அவனுக்கென்று எந்த ஒரு தீர்மானமும் இன்னமும் அவனிடம் இருக்காது.தீர்மானங்கள் பின்னாளில்தான் வருகின்றன. எனவே ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு என்பது அவனது தீர்மானத்திற்கு முன்பே வந்து விடுகிறது. எனவே, இதுதான் எனது சொந்தக் கருத்து என்று அவனுடைய தீர்மானம் எப்போதும் நினைக்கும்.

இது ஒரு குழந்தையை களங் கப்படுத்துவதாகும். ஆனால் இந்த உலகில் உள்ள எல்லா மதங்களும், பெரும் பேச்சு வன்மை படைத்தவர்கள் எல்லாம், இந்த உலகின் சர்வாதிகார மக்கள் எல்லாம், குருக்கள், பாதிரி யார்கள் என்று தங்களை அழைத்துக் கொள்பவர்கள் எல்லாம் இதைச் செய்வதில் தான் நம்பிக்கை கொண்டி ருந்தனர்.''

(‘‘திடீர் இடியோசை''- ஓஷோ நூலின் பக்கம் 273-274)

(மற்றவை நாளை )

2017  ஜனவரி முதல் நாள் - ஆங்கிலப் புத்தாண்டின் தொடக்க நாள் அல்லவா?

வழமைபோல், புத்தாண்டு வாழ்த்துச் சொன்ன உறவுகள், கொள்கை உறவுகள், நட்பு உறவுகள் - இப்படிப் பலரும் இரவு 12 மணிமுதலே வாழ்த்துக் கூறி, மறு வாழ்த்தினையும், நன்றியையும் பெற்றனர் - நம்மிடம்!

காலை சுமார் 11 மணியளவில் எனது கெழுதகை நண்பர் பிரபல மருத்துவர் டாக்டர் ராஜசேகரன் அவர்கள், நாங்கள் பேசி ஏற்கெனவே எடுத்த முடிவினைச் செயல்படுத்தும் வகையில், அவர்தம் காரிலேயே எங்கள் இருவருக்கும் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் பயின்ற போது நட்பு வட்டத்திற்குள் வந்த கொடுமுடி நண்பர், டாக்டர் மாரிமுத்து அவர்களை நாங்கள் நேரில் சென்று அவருக்குப் பிறந்த நாள் வாழ்த்தையும், புத்தாண்டு வாழ்த்தையும் இணைத்துக் கூறும் வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொண் டோம்.

நாங்கள் மூவரும் சென்னையில் அடுத்தடுத்த  பகுதிகளில்தான் வாழு கிறோம். நண்பர் டாக்டர் மாரிமுத்து அவர்கள், கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் துணைவேந்தராக கலைஞர் அவர்களின் ஆட்சிக் காலத்தில் நிய மனம் பெற்று, நிர்வாகத்தில் சிறந்தோங்கி, அங்கே வரலாறு படைத்தவர்; கறை படியாத கரத்துக்குச் சொந்தக்காரர். (அப் போதெல்லாம் துணைவேந்தர் பதவிகள் ஏலப் பொருள்களாக இல்லாத காலம்).

அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத் தில் 1954-1956 ஆகிய ஆண்டுகளில் அவர் தாவரவியல் (Botony) மேல் பட்டப் படிப்பு படித்தபோது எங்களது நட்புறவு மலர்ந்தது!

பிறகு அமெரிக்கா சென்று, பல் வேறு ஆய்வுத் துறையில் மிளிர்ந்து, சிறந்தோங்கி, தாயகம் - தமிழ்நாடு திரும்பிய நிலையில்தான், கோவை பாரதியார் பல்கலைக் கழகத்தில் துணை வேந்தர் பொறுப்பேற்றார்!

அவர் ஓய்வு பெற்ற பின் சென் னையில் ஆய்வுகளை நடத்திய கால கட்டத்தில்தான் - மனிதர்களால் மீள முடியாது என்று அஞ்சும் கொடும் நோய் அவரைத் தாக்கியது!

அவருக்கு மிகப்பெரும் சோதனை யாகவும், வேதனையாகவும் அந்நோய் அமைந்தது; அவரை ஒவ்வொரு முறை யும் அதன் கொடுமையின் தாக்கத்திலிருந்து மீட்டவர்களில் முக்கியமான பங்காளர் நமது நண்பர் டாக்டர் ஏ.இராஜசேகரன் அவர்களே!

அதை நண்பர் மாரிமுத்து அவர்கள் மிகுந்த நன்றி உணர்வுப் பொங்க எப்போதும் குறிப்பிடத் தயங்காதவர்!

ஆனால், டாக்டர் ராஜசேகரன் அவர்கள், அதை வாழ்வில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி தரும் இன்றியமையாக் கடமையாகக் கருதியே அவரைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து உதவி வந்தார். அதை ஏதோ நோயாளிக்கு டாக்டர் அளிக்கும் சிகிச்சை என்ற கண்ணோட்டத்துடன் காண மறுப்பவர் ஆவார்!

பல கொடுமையான உயிர் பறிப்புக் கட்டங்களை எல்லாம் டாக்டர் மாரி முத்து தாண்டியதுபற்றியெல்லாம், நான் அடிக்கடி அவரது உடல்நலத்தை டாக்டர் இராஜசேகரன் அவர்களிடம் விசாரிப்பேன். (பொதுவாழ்வு, இடை யறாத கழகப் பணிகளால் பல நண்பர் களை உடனடியாகச் சென்று பார்த்து நலம் விசாரிக்க இயலாத சூழல் எனக்கு அமைந்துவிட்டது தவிர்க்க இய லாததாகி விட்டதே - என்ன செய்வது?) நண்பர் மாரிமுத்து இவ்வளவு நாள் பிழைத்து - புது வாழ்வு பெற்றதன் முழுக் காரணம் என்ன தெரியுமா?

மனிதநேயமும், தொண்டுள்ளமும் கொண்ட ஒரு தாய் - அவர் ஊர்க்காரர் வந்து இவருடன் (மாரிமுத்து தனி யாகவே உள்ள இல்லத்தில்) இந்த நோயால் வாடுபவரின் அத்துணை தேவைகளையும் நன்கு கவனித்து - எல்லையற்ற சகிப்புத்தன்மை,  பொறுமையுடன் அவருடன் இருந்து ‘‘தொண்டு’’ செய்துவரும் அதிசயத் தாயான ஒரு அம்மையார்தான்!

எவ்விதத்திலும் இரத்த உறவு - மனித உறவுகளில் தண்ணீரைவிட கெட்டியானது  என்பர் (ஆங்கிலப் பழமொழி கூட உண்டு). நாங்கள் கூறுவது கொள்கை உறவு அதனினும் கெட்டி - மனிதநேய அன்பால் - பண் பால் பிணைக்கப்பட்ட உறவோ, கெட்டியிலும் கெட்டி!

அவர் பெயர் ‘அம்மை அம்மா!’

இப்படிப்பட்ட  ‘அதிசயங்களையும்‘ எப்போதோ எங்கோ இந்த கணக்குப் போட்டுப் பழகும் ‘பூவுலகில்’(?) காணவே செய்கிறோம்.

அந்த அம்மாளின் பெயர் அம்மை அம்மா.

15 ஆண்டுகளாக அலுப்பு, சலிப் பின்றி மாரிமுத்துவை ஒரு செவிலித்தாயினும் மேலான தாயாக கண்காணித்து, எந்த மருந்து, எந்த ஊசி எதைக் கேட்டாலும் - படிக்காத இந்த மேதை - அவருக்குத் தந்து காப்பாற்றிடும் கருணை மழையாகப் பொழிகிறார்!

இதைவிட நாம் ‘‘முழு மனிதத்தை’’ வேறு எங்கு காண முடியும்? எந்த எதிர்ப்பார்ப்பும் இல்லாமல் கிராமத்துத் தாயாக வந்தவர்  - தாதியாகவே திகழ்ந்து, மேனாள் துணைவேந்தருக்கு உற்ற துணைச் செவிலியராக - காப்பாளராகப் பணியாற்றும் பான்மை கண்டு அவ ருக்கு நெஞ்சம் நிறைந்த நன்றியைத் தெரிவித்தோம் அவரது பிறந்த நாளில் நானும், டாக்டர் இராஜசேகரும், வேறு சில அவரது முன்னாள் மாணவ, மாணவியருடன்!

இதையே புத்தாண்டின் பெருமை மிகு தொடக்கமாகக் கருதி மகிழ்கிறோம் - உண்மைதானே!

Banner
Banner