வாழ்வியல் சிந்தனைகள்

கவிக்கோ அப்துல்ரகுமான் எழுதுகிறார்:

"நான் கல்லூரி ஆசிரியனாகப் பணியாற்றிய போது ஓர் ஆண்டு இளங்கலை முதலாண்டு மாணவர் களுக்கு வைக்கப்பட்டிருந்த செய்யுள் பாடப் புத்தகத்தில் தொடர்ந்து இடம் பெற்ற முதல் மூன்று பாடங்கள் 'வாழ்வாவது மாயம், இது மண்ணாவது திண்ணம்' என்ற கருத்தைப் போதிக்கிற சாமியார்ப் பாடல்கள்.

வாழ்க்கையை நேசிக்கக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டிய வயதில் வாழ்க்கையை வெறுக்கக் கற்றுக் கொடுப்பதா?

பூக்கின்ற பருவத்தில் மலர்ச் செடிகளுக்கு வெந்நீர் ஊற்றும் வேலையல்லவா இது?

உயர்ந்த சிகரங்களைத் தொட வேண்டும் என்ற ஆசையில் சிறகுகளை விரிக்கும் பறவைகளை உற்சா கப்படுத்துவது கல்வியா? இல்லை, ஊனப்படுத்துவது கல்வியா?

'பித்தன்' என்ற என் கவிதைத் தொகுப்பில் நான் எழுதியிருந்தேன்:

பித்தன் வெயிலுக்காகப் பள்ளிக் கூடத்தில் ஒதுங் கினான். குழந்தைகளின் கையிலிருந்த புத்தகங்களைப் பார்த்து அவன் சொன்னான்:

புத்தகங்களே! சமர்த்தாயிருங்கள். குழந்தைகளைக் கிழித்து விடாதீர்கள்.

ஆனால் நடப்பதென்ன?

குழந்தைகளைப் புத்தகங்கள் கிழித்துக் கொண் டிருக்கின்றன அல்லவா?

விஞ்ஞான வெளிச்சத்தைப் போதிக்க வேண்டிய புத்தகங்களில் அஞ்ஞான இருட்டுகளைப் போதிக்கும் பாடங்கள் உண்டா? இல்லையா?

மனித நேயத்தைக் கற்றுக் கொடுக்க வேண்டிய புத்தகங்களில் பேத உணர்வுகளை உண்டாக்கும் நச்சு விதைகள் உண்டா? இல்லையா?

சில கதைகள் நெடுங்காலமாகச் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன. அதனாலேயே அந்தக் கதை களுக்கு அங்கீகாரமும், மதிப்பும் ஏற்பட்டு விடுகின்றன. இந்த மதிப்பு அக்கதைகளை விமர்சனப் பார் வையோடு பார்க்க விடாமல் தடுத்து விடுகிறது.

புகழ் பெற்ற கதைகள் என்றா லும் அவற்றால் தவறான விளை வுகள் ஏற்படும் என்றால் சமூக நலன் கருதி ஒன்று அவற்றை நிரா கரிக்க வேண்டும் அல்லது மாற்ற வேண்டும்.

சீன நாட்டில் தவறான கருத்துக் களை உண்டாக்கும் பழங் கதை களை மாற்றும் முயற்சி நடக்கிறது.

அப்பத்திற்காகச் சண்டையிட்டுக் கொண்ட பூனைகளிடம் மத்தியஸ்தம் செய்வதாக வந்த குரங்கு, பூனைகளை ஏமாற்றி அப்பம் முழுவதையும் தானே உண்ட கதையை அவர்கள் மாற்றியிருக்கிறார்கள்.

மத்தியஸ்தம் செய்வதாக வந்த குரங்கு தங்களை ஏமாற்றி அப்பத்தைத் தானே உண்டு கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பூனைகள் குரங்கின் வஞ்சகத்தை அறிந்து கொண்டன. உடனே இரண்டும் கோபத்தோடு குரங்கின் மீது பாய்ந்து பிறாண்ட ஆரம்பித்தன. குரங்கு பயந்து போய் அப்பத்தைப் போட்டு விட்டு ஓடி விட்டது. நமக்குள் சண்டையிட்டுக் கொண்டதால்தானே அந்நியன் இடையில் புகுந்து நம் அப்பத்தை உண்ண நினைத்தது? இனிமேல் நாம் சண்டையிட்டுக் கொள்ளக் கூடாது என்று உறுதி எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு பூனைகளும் அப்பத்தைத் தாமே பகிர்ந்து உண்டன என்று கதையை மாற்றி விட்டார்கள்.

காக்கை நரிக் கதையையும் இப்படி மாற்றலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

நரி வடையை எடுத்துக் கொண்டு ஓடுவதோடு கதை முடியக் கூடாது. மேலும் கொஞ்சம் சேர்க்க வேண்டும்.

அப்போது அந்தப் பக்கம் பாட்டியின் பேரன் வந்தான். காக்கை பாட்டியின் வடையைத் திருடிக் கொண்டு பறந்ததையும், அதை ஏமாற்றி நரி வடையை அபகரித்துக் கொண்டு ஓடுவதையும் பார்த்தான்.

அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. அவன் கையில் உண்டிவில் இருந்தது. அவன் ஒரு கல்லை எடுத்து உண்டிவில்லில் வைத்து நரியின் முகத்தைப் பார்த்து அடித்தான். நரி வலி பொறுக்க முடியாமல் அலறியபடி வடையைப் போட்டு விட்டு ஓடியது. அவன் காக்கை யையும் கல்லால் அடித்தான். அதுவும் கத்திக்கொண்டு பறந்து போய்விட்டது. அதற்குப் பிறகு திருட்டுக் காக்கைகளும், வஞ்சக நரிகளும் அந்தப் பக்கம் வருவதில்லை, என்பதாகக் கதை இருக்க வேண்டும்.

அப்போதுதான் பிள்ளைகளுக்கு அக்கிரமத்தை எதிர்க்கும் துணிவு வரும். 'காக்கை'களும் 'நரி'களும் பயப்படும். 'வடை 'கள் பத்திரமாக இருக்கும்.

பாடப் புத்தகங்கள் பாலூட்டும் தாய்கள். ஆனால் சில நேரங்களில் பூதகிகளும் பாலூட்ட வரலாம்.

கண்ணன் சிறு பிள்ளையாக இருந்த போது அவனைக் கொல்வதற்காக மார்பகங்களில் நச்சுப் பாலோடு வந்தாளே பூதகி, அதைப் போல.

கண்ணன் "தெய்வத்தின் அவதாரம்". எனவே பூதகியைப் பற்றி அறிந்து கொண்டான். பாலோடு சேர்த்துப் பூதகியின் உயிரையும் உறிஞ்சிக் கொண்டான் என்பது கதை.

நம்முடைய பிள்ளைகள் "தெய்வ அவதாரங்கள்" அல்ல. எனவே நச்சுப் பாலோடு வரும் "பூதகிகளிட மிருந்து" அவர்களை நாம்தான் காப்பாற்ற வேண்டும்."

- நெற்றியடி - பொறி தட்டும் கேள்விகள், புத்தாக்கச் சிந்தனைகள். பாட திட்டக் குழுவினர்களே, புத்தகங் களிடமிருந்து - குழந்தைகள் கிழிபடாமல் இருக்க அவர்களைக் காப்பாற்றுங்கள்.

(முடிந்தது)

தாய்ப்பறவையின் கரிசனம்!

'கவிக்கோ' அப்துல் ரகுமான் அவர்கள் கஸபியான்கா பாடம் பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஏற்படுத் தும் தாக்கம் எப்படிப்பட்டது என்பதை சுட்டிக் காட்டியதை (19.10.2018) 'வாழ்வியல் சிந்தனை'க் கட்டுரையில் 'காக்கைச் சோறு' என்ற அவரது கட்டுரைகள் தொகுப் பிலிருந்து எடுத்துக் காட்டியிருந் தோம். அதே கட்டுரையின் மற் றொரு பகுதி! (அந்த கட்டுரையின் தலைப்பு 'பூதகியின் பால்' என்ப தாகும்).

"காக்கை நரிக் கதை"யை எடுத்துக் கொள்வோம்.

"பாட்டி வடை சுட்டுக் கொண்டி ருந்தாள். அவள் அசந்திருந்த நேரம் பார்த்தது ஒரு காக்கை ஒரு வடையைத் திருடிக் கொண்டு பறந்தது. அது மரக் கிளையில் உட்கார்ந்து வடையைத் தின்னப் போகும்போது நரி ஒன்று அதைப் பார்த்தது. உடனே "காக்கையே! நீ மிக இனிமையாகப் பாடுவாயாமே? எங்கே ஒரு பாட்டுப் பாடேன்" என்று கேட்டது. முகஸ்துதியில் மயங்கிய காக்கை பாடுவதற்கு வாயைத் திறந்தது. வடை கீழே விழுந்தது. நரி அதை எடுத்துக் கொண்டு ஓடி விட்டது" என்று கதை முடிகிறது.

"நீ ஒருவனை ஏமாற்றினால் இன்னொருவன் உன்னை ஏமாற்றுவான்" என்ற நீதி இந்தக் கதையில் இருப்பது உண்மைதான். ஆனால் ஏமாற்றிய நரிக்கு வடை கிடைத்து விட்டதே! அதனிடமிருந்து வடையை யாரும் பறிக்கவில்லையே?

'வடை வேண்டுமென்றால் கஷ்டப்பட்டுச் சுட வேண்டிய தில்லை. வடை சுடுகிறவர் அசந் திருக்கும் நேரம் பார்த்துத் திருடி னால் வடை சுலபமாகக் கிடைத்து விடும். அதைவிட ஏமாறும் சோண கிரியாகப் பார்த்து முகஸ்துதி செய்து மயக்கினால் வடை மிகச் சுலபமாகக் கிடைத்து விடும்' என்று ஒருவன் நினைப்பதற்கும் இந்தக் கதையில் இடமிருக்கிறதா? இல்லையா?

அப்படி நினைத்ததால் தானே 'வடை' வேண்டு மென்றால் கஷ்டப்பட்டுச் சுட வேண்டியதில்லை என்ற எண்ணம் பரவி வருகிறது.

அப்படி நினைத்ததால் தானே நாட்டில் 'காக்கை' களும், 'நரி'களும் பெருகி வருகின்றன.

கள்ளமில்லாத பிள்ளைகளின் உள்ளங்களில் இத்தகைய கதைகளின் மூலம் நச்சு விதைகளை நாம் தூவுகிறோமா? இல்லையா?

திருடுதல், ஏமாற்றுதல் என்ற 'பெரிய மனிதக் கலைகளை' அவற்றை அறியாத தூய உள்ளங்களுக்கு இதன் மூலம் நாம் கற்றுத் தருகிறோமா? இல்லையா? பாடப் புத்தகங்களைத் தயாரிப்போர், பிள்ளை களைக் கெடுக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு தயாரிக்கிறார்கள் என்று நான் சொல்லவில்லை.

இன்றைய பிள்ளைகளே இந்நாட்டின் நாளைய குடிமக்கள். வருங்காலத்தில் இந்த நாட்டின் விதியை எழுதப் போகிறவர்கள் அவர்களே. கல்விப் பருவத்தில் அவர்களுக்கு ஊட்டப்படும் கருத்துக்களால் தான் அவர்கள் உருவாக்கப்படுகிறார்கள்.

அவர்களுக்கு ஊட்டப்படும் கருத்துகள் பற்றி நாம் எச்சரிக்கையாகச் செயல்படுகிறோமா? பொறுப்புணர் வோடு தீவிரமாகச் சிந்திக்கிறோமா? என்பதுதான் கேள்வி.

பறவைகள் தங்கள் குஞ்சுகளுக்கு இரையூட்டுவதை நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம். தாய்ப் பறவை குஞ்சுகளுக்கு ஊட்ட வேண்டிய இரையை முதலில் தானே தின்னும். பிறகு அதைக் கக்கிக் குஞ்சுகளுக்கு ஊட்டும்.

ஏன் தெரியுமா? இரையில் ஏதேனும் நஞ்சு இருக்கலாம். அதனால் தான் செத்தாலும் பரவாயில்லை. தன் குஞ்சுகள் செத்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகவே அவை அப்படிச் செய்கின்றன.

அய்ந்தறிவுப் பிராணிகளுக்கு இருக்கும் உணர்வு கூட ஆறறிவு படைத்த நமக்கு இல்லையென்றால் என்ன அர்த்தம்?"

- சரியான புதிய சிந்தனை இது! புத்துலகம் - கல்வி உலகம் படைக்க இத்தகைய ஆக்கபூர்வ புதுமைகள் பாட திட்டங்களில் இடம் பெற வேண்டாமா?

(நாளையும் ரகுமான் வருவார்)

5.8.2018 அன்று பகுத்தறிவு எழுத்தாளர் மன்ற மாநிலத் தலைவர் மதுரை முனைவர் வா. நேரு அவர்கள், கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் அவர்கள் எழுதிய 240 பக்கங்கள் கொண்ட 'காக்கைச் சோறு' என்ற தலைப்பிடப்பட்ட கட்டுரைத் தொகுப்பு நூல் ஒன்றை - எனக்கு வழங்கினார்.

படித்தேன் - சுவைத்தேன் - கவிக்கோவின் இலக்கியச் செறிவும், தமிழ்அறிவும் காலத்தால் அழியாத கருத்துப் பெட்டகங்கள். காலம் அவரை 'இயற்கையின் கோணல்' புத்தி காரணமாக பறித்துக் கொண்டது என்பது கொடுமையோ கொடுமை!

நல்ல பேராசிரியராக அவர் இருந்து அவரால் உருவாக்கப்பட்ட மாணவர்கள் இன்றும் புகழ் பெற்ற பேச்சாளர்கள் - கவிஞர்கள் - எழுத்தாளர்கள் ஒளி வீசுகிறார்கள்.

கவிக்கோவின் முதல் கட்டுரையே இன்றைய தமிழ்ப் பாட புத்தகங்களில் உள்ள குறைபாட்டினைச் சுட்டி 'கடிதோச்சி மெல் எறிதலை'ச் செய்வதாக உள்ளது!

பள்ளிகளில் நம்மில் பெரும்பாலோருக்குப் பாடமாக அமைந்ததையே ஆசிரியர் அப்துல் ரகுமான் அக்கட்டுரையில் சுட்டி, நெற்றியடிக் கேள்வியை நேர்மையுடன் கேட்கிறார்.

புத்தாக்கச் சிந்தனைகள் இளைய தலைமுறைக்கு வர, பாட புத்தகங்கள் அறிவை, விரிவு செய்து, தூண்டத் துணை நிற்க வேண்டும்.

இன்று...? அப்படி இல்லையே! இதோ சில எடுத்துக்காட்டுகள்.

எடுத்துக்காட்டு ஒன்று (பக்கம் 12)

'பூதகியின் பால்' என்ற முதல் கட்டுரையின் முதல் பகுதி இன்று (நாளை மறுபகுதியைப் பார்க்கலாம்).

"கஸபியான்கா கதையை ஒரு நாள் வகுப்பில் சொன்னேன்.

கஸபியான்கா ஒரு மாலுமியின் மகன். அவனுக்குக் கப்பலைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை. அவன் தந்தை ஒருநாள் அவனை அழைத்துச் சென்று கப்பலைச் சுற்றிக் காட்டினார்.

அப்போது திடீரென்று கீழ்த் தட்டிலிருந்து "தீ... தீ..." என்று கூக்குரல் எழுந்தது. கஸபியான்கா வின் தந்தை அவனை மேல் தட்டில் ஓரிடத்தில் நிற்க வைத்து, "ஏதோ தீ விபத்துப் போலிருக்கிறது. நான் கீழே சென்று பார்த்து வரும் வரை இங்கேயே நில். இங்கிருந்து அசையாதே" என்று சொல்லி விட்டுக் கீழே போனார்.

போனவர் திரும்பி வரவில்லை. தீ விபத்தில் சிக்கி உயிரிழந்து விட்டார். தீ மேலே பரவி கஸபியான்காவைச் சூழ்ந்தது. கப்பலில் இருந்தவர்கள் "சீக்கிரம் நீரில் குதி. அப்போதுதான் தப்பிக்க முடியும்" என்று அவனைப் பார்த்துக் கத்தினர். அவனோ "உயிர் போனாலும் பரவாயில்லை. தந்தை சொல்லைத் தட்டக் கூடாது" என்று அங்கேயே நின்றான். அதனால் அவனும் தீயில் சிக்கி உயிரிழந்தான். 'தந்தை சொல்லைத் தட்டாத தனயன்' என்று எல்லோரும் அவனைப் பாராட் டினார்கள்.

நான் இந்தக் கதையைக் கூறிவிட்டு "இந்தக் கதையின் மூலம் நீங்கள் என்ன தெரிந்து கொண்டீர்கள்?" என்று மாணவர்களைக் கேட்டேன்.

ஒரு மாணவன் சொன்னான்: "தந்தை சொல் கேட்டால் ஆபத்துத்தான்" மற்ற மாணவர்கள் சிரித்தனர்.

அந்த மாணவன் சொன்னதில் தவறேதுமில்லை. ஒரு பரிசோதனையாகத்தான் நான் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன். நான் எதிர்பார்த்த பதிலைத்தான் மாணவன் சொன்னான்.

இது கதை கூட அல்ல. உண்மையில் நிகழ்ந்த ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவம். உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் கூட தந்தை வாக்கை மீறக் கூடாது என்று தன் உயிரையும் தியாகம் செய்த கஸபியான்காவின் உறுதி பலரை மனம் உருகச் செய்திருக்கிறது. அதனால்தான் இந்தச் சம்பவம் பல நாடுகளுக்கும் பரவி நம் நாட்டிலும் பாடப் புத்தகங்களில் இது தவறாமல் இடம் பெறுகிறது. ஆனால் சிந்தித்துப் பார்த்தால் ஓர் எதிர்மறையான விளைவை  ஏற்படுத்தும் சாத்தியம் இதில் இருப்பதை உணரலாம்.

மனிதன் எதையும் அதன் பலனைக் கொண்டுதான் மதிப்பான்.

இந்தச் சம்பவம் எதை உணர்த்துகிறது?

தந்தை சொல் தட்டாத தனயனின் தியாகத்தை மட்டுமா? தந்தை சொல் கேட்டதால் அல்லவா அவன் அநியாயமாக உயிரிழக்க நேர்ந்தது? இப்படியும் எண்ண இடம் இருக்கிறதல்லவா?

ஏற்கெனவே தந்தை சொல் கேட்காத தனயர்கள் பெருகி வரும் இக்காலத்தில் இத்தகைய கதைகள் நிலைமையை இன்னும் மோசமாக ஆக்கி விடாதா?

தந்தை சொல் கேட்டதால் ஒருவன் ஆபத்திலிருந்து தப்பினான் என்பதாகக் கதை அமைந்திருந்தால் அல்லவா படிப்பவனுக்கும் தந்தை சொல் கேட்பது நல்லது என்ற எண்ணம் ஏற்படும்? எதிர்மறையான அல்லது தவறான கருத்துக்களை ஏற்படுத்தும் பல கதைகளைப் பாடங்கள் என்ற பேரில் நாம் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக் கெ()டுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம்".

நமது பாடத் திட்டங்கள் விழிப்புணர்வு பெறும் வகையில், சமயோசிதமாக நடந்து கொள்ளும் முறையில் இன்று பெரிதும் சொல்லிக் கொடுக்கப்படு கின்றனவா? இல்லையே; அவர் கேட்கும் கேள்விப்படி அறிவை, தன்னம்பிக்கையுடன் சரியான முடிவுகளை எடுக்க விடாமல் கெடுத்துக் கொண்டும் - தடுத்துக் கொண்டும் தானே உள்ளது!

பழைய காக்கை - நரிக் கதையை....

(நாளை பார்ப்போம்)

13.10.2018 அன்று வந்த வாழ்வியல் சிந்தனையின் தொடர்ச்சி...

சாப்பிட்ட பிறகு நாம் உண்ட உணவு கீழே செல்லாமல், எதிரெடுத்துவிடும். அதாவது உண்ட உணவு மேலே வருகிறது. திரவமான கார உணவாக அது இருந்தால், அந்த எரிச்சல் சில நேரங்களில் மூக்கு, காதுவரைகூட எகிறி உறுத்தும் நிலை ஏற்படுவது உண்டு.

எச்.பைலோரி என்ற கிருமி நோய்கள் காரண மாக அதிகமான வலி போக்கி மருந்துகளை அவ்வப்போது எடுத்துக் கொள்வதாலோ, புகை பிடித்தல் காரணமோ - அல்சர் (Ulcer) குடற்புண் ஏற்படக் கூடும்.

Acid Reflux என்ற எதிரெடுத்தலைத் தடுக்க இப்படி ஆங்கில மருந்துகள் ரானிடிடின் (Ranitidine), பாண்டோ பிரசோல், பான்-டி போன்றவை களை - வயிற்றில் இப்படி செரிமாணமின்மை நீர் அதிகமாக மேலே வருவதை தடுக்க மருத்துவர்கள் கொடுப்பதுண்டு. ஆஸ்பிரின் 75 வரை தொடர்ந்த வலி போக்கி மருந்துகளைக்கூட -  அவ்வப்பொழுது டாக்டரைக் கேட்காமல், மருந்து கடைக்காரரிடம் கேட்டு - பாதிக்கப்பட்டவர்களே - அவரவர் பழக்கம் - அனுமானப்படி சாப்பிட்டு இதை அதிகப் படுத்திக் கொள்வதும் நடைமுறையில் உள்ள பழக்கமாகி விடுகிறது.

மேலை நாடுகளில் டாக்டர் மருந்து எழுதிக் கொடுத்தால் ஒழிய - இப்படிப்பட்ட மருந்து களையோ மற்றும் Antibiotic என்ற தொற்றுநோய் நிவாரண - கடும் மருந்துகளையோ மருந்து கடை களில் வாங்க முடியாது. நம் நாட்டில் அந்தப்படி கட்டுப்பாடு சட்டத்தில் உள்ளது. பட்டியலில் உள்ள மருந்துகள்'' என்ற மருந்துகளை (Scheduled Drugs) டாக்டரின் பரிந்துரைச் சீட்டு இருந்தால்தான் விற்கவே முடியும் என்பது.

ஆனால், நடைமுறையில் - வியாபாரத்தில் அப்படி ஒரு கட்டுப்பாடான நடைமுறை கடை பிடிக்கப்படாததால், நோயாளிகளும், மருந்துக் கடைக்காரர்களின் பழக்கத்தினாலும், இதற்கு மருந்து கொடுங்கள் என்று நோயாளி கேட்டவுடன், இவர்களே பாதி மருத்துவர்போல, இந்த மாத்திரை, மருந்தை வாங்கி 3 நாள்கள் சாப்பிடுங்கள்; எல்லாம் சரியாகப் போய்விடும்'' என்று அறிவுரை' கூறி, தமது விற்பனையைப் பெருக்கிக் கொள்வது நம் நாட்டில் சர்வ சாதாரணம் - இது ஒரு தவறான பழக்கம்.

டாக்டர்கள் மருந்து எழுதிக் கொடுப்பதில்கூட - நம் அனுபவத்தில் கண்ட ஒரு நடைமுறை உண்மை என்னவென்றால், பெரிய ஸ்பெஷலிஸ்டு டாக்டர்கள் நோயாளியை பரிசோதித்துவிட்டு ஒரு 3, 4 மருந்து மாத்திரைகளை எழுதிக் கொடுத்து விடுவார்கள்.

ஆனால், வழக்கமாக நோயாளியை கண்டு, நோய் - அவரது உடல் நிலைபற்றிய வரலாறு அறிந்த குடும்ப மருத்துவர் (Family Physician) எந்த மருந்து குறிப்பிட்ட இவருக்கு உதவ முடியும், எதைக் கொடுத்தால் சில நேரங்களில் குறிப்பிட்ட நோயாளியின் உடல் ஒத்துழைப்பு தராது என்பதை உணர்ந்தவர்கள் - ஸ்பெஷலிஸ்டு டாக்டர் எழுதிக் கொடுத்த மருந்துகளைக்கூட எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம் என்று கூறிவிடுவார்கள்! அதுதான் சரியான முறை. எனவே, எடுத்த எடுப்பிலேயே ஸ்பெஷலிஸ்டு, சூப்பர் ஸ்பெஷலிஸ்டு (Specialist & Super Specialists) டாக்டர்களிடம் செல்லாமல் இருப்பது நல்லது!

எச்.பைலோரி கிருமியை அழிக்கவேண்டும்,

குடிநீர்மூலம் இக்கிருமிகள் பரவிட வாய்ப்பு உண்டு.

எண்டோஸ்கோப்பி (Endoscopy) மூலம் அறிந்துகொண்டு மேற்கொண்டு மருத்துவ சிகிச் சையை செய்துகொள்ளலாம்.

மன அழுத்தம் - கவலை (Worry - Stress) காரணமாகவும் இது ஏற்படக்கூடும்.

தலைக்காயம் - தீக்காயம் ஏற்பட்டாலும், வயிற்றில் குடல் புண், வலி ஏற்படக்கூடும்.

இதற்கான அறிகுறிகளில் முக்கியமானது நெஞ்சுக் குழி எரிச்சல், மேல் வயிறுப் பருத்தல், வலி, குமட்டல், நடுநிசியில் - அதிவிடியற்காலை வேளையில் உணவு எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய உணர்வு - வலி குறைந்தவுடன்கூட - வயிறு நிரம்பி விட்டதைப் போன்ற உணர்வு - இந்தப் பிரச்சி னைக்கு ஆங்கிலத்தில் ‘GERD' (Gastroesophageal reflux disease) (அமில எதிர்க்களிப்பு) என்று கூறுகிறார்.

(அ) திடீரென எடை :அதிக அளவு குறைதல்

(ஆ) அமிலம் எதிர்த்து மேலே வருதல்

(இ) பசியே இல்லாமல் இருத்தல்

மாரடைப்புகூட சில நேரங்கள் ஏற்பட இது ஒரு அடிப்படைக் காரணமாக அமையக்கூடும்.

எல்லா மேல் பகுதி வயிற்று வலியும் அல்சர் - குடல்புண் அறிகுறி என்ற முடிவுக்கு வந்துவிடக் கூடாது; வேறு நோய்களுக்கான அறிகுறியாக - தொடக்கமாகவும் இருக்க வாய்ப்பு உண்டு.

(1) பித்தப்பைக் கல்

(2) நாட்பட்ட கணைய அழற்சி

(3) இரப்பைப் புற்றுநோய்

கேன்சர் (Cancer) என்ற புற்றுநோய் பற்றிய பரிசோதனைக்கான தேவை  - கீழ்க்காணும் அறிகுறிகள் காணப்படும்.

பசியே இல்லாது இருக்கும்; ரத்தச் சோகை போன்ற அறிகுறிகள்.

உணவில் கவனம் தேவை. மிதக்கும் உணவு' என்ற நல்ல சொற்றொடரை கூறினார் டாக்டர் சு.நரேந்திரன்! எண்ணெய், நெய் இவற்றில் மிதக்கும் உணவை கூடுமானவரை தவிர்ப்பது நல்லது. அவித்த உணவு - இட்லி, இடியாப்பம் போன்ற வையும், காய்கறி - வறுவலைத் தவிர்த்து அவித்து'' உண்ணுதல் நல்லது என்றார்!

கழைக்கூத்தாடிகளுக்கு - குடற்புண் அதிகமாக வர வாய்ப்பில்லை. தலைகீழாக நிற்பது பயன் படுகிறது அவர்களுக்கு வெகுவாக.

எச்.பைலோரி பற்றிய கிருமிகள் CLD Test என் றெல்லாம் பல வளர்ந்த முறைகள் இப்பொழுது வந்துவிட்டன.

இந்நோயை தொடக்கத்தில் கண்டறிந்து விட்டால், பயப்படவேண்டிய அவசியமே இல்லை.

ஒரு சில அறிகுறிகளை நீங்களே யூகத்தின்மூலம் நினைத்துப் ஒரே அடியாய் பயந்துவிடாதீர்கள். மருத்துவர்களின் ஆலோசனைகளை நாடுங்கள். உணவில் கட்டுப்பாடு - வேளைக்குச் சாப்பிடும் பழக்கம் இவைகளைக் கைக்கொள்ளுங்கள்.

- இவ்வாறு விளக்கி கேள்விகளுக்கு சிறப்பான வகையில் பதில் அளித்தார் டாக்டர் நரேந்திரன். கேட்ட அனைவருக்கும் மன நிறைவும், தெளிவும் ஏற்பட்டது என்பதுதான் இப்பொழிவுகளின் வெற்றியாகும்!

சென்னை,  'பெரியார் மெடிக்கல் மிஷன்', பெரியார் நூலக வாசகர் வட்டம், திராவிடர் கழகம் - இணைந்து நடத்திய நலவாழ்வு பரப்புரைக்கான சிறப்புக் கூட்டத்தில் ஆய்வு சொற்பொழிவு போன்றதொரு அருமையான மருத்துவ அறிவுரை - தெளிவுரையை - நிகழ்த்தினார் தஞ்சையில் உள்ள பிரபல, உணவு செரிமான பேராசிரியர் டாக்டர் நரேந்திரன் அவர்கள்!

இவர் மருத்துவக் கருத்துக்களை எளிய தமிழில், கரடு முரடாக இல்லாமல் - மக்கள் விரும்பும் வண்ணம் இதுவரை சுமார் 35 புத்தகங்களுக்கு மேல் எழுதி, பல நூல்களுக்கு அரசாங்கம் முதலிய பல்வேறு அமைப்பு களின் சார்பில் சிறப்பான முறையில் பரிசுகளையும் பெற்ற, கலைமாமணி முதலிய விருதுகளைப் பெற்ற புகழ் வாய்ந்த பெருமகன் ஆவார்.

கணினியின் உதவியோடு தொடுதிரை விளக்கமாக அரியதோர் விளக்கத்தினை தந்தார்.

1. மருந்து முறை - மருந்து மாத்திரை, பரிசோதனை இவை எல்லாம் அவ்வப்போது புதிய புதிய கண்டுபிடிப்புகளின் காரணமாகவே மாறி வருகின்றன.

எடுத்துக்காட்டாக, 1972 வரை ஒரு கட்டம், அடுத்து 1982 - 10 ஆண்டுகள் மற்றொரு  கட்டம்.

2. காலை உணவைத் தவிர்க்கவே கூடாது. நமது பிள்ளைகள், குழந்தைகள் குறிப்பாக மாணவிகள் காலை உணவு சாப்பிடாமல், இரவெல்லாம் தொலைக்காட்சி அல்லது கைத் தொலைபேசி, 'செல்' வாழ்வுடன் காலத்தைக் கழித்துவிட்டு, காலையில் அவசர அவசரமாக எழுந்து - காலைக் கடன்களைக்கூட சரியாகக் கழிக்காமல் 'அரக்க பறக்க' ஓடுவது - வீடுகளில் 'சாப்பிட்டுப் போ' என்ற பெற்றோர்கள், பாட்டி, தாத்தாக்களிடம் சண்டை பிடித்து ஓடோடி பள்ளி, கல்லூரிக்கோ, வேலைக்கோ, செல்வது அநேகமாக எல்லா வீடுகளிலும் நிகழும் அன்றாட நடவடிக்கை தானே!

3. குடல் புண் ஏற்படுவதற்கு அரைகுறையாக சாப்பிட்டு - அவசர கதியில் ஓடுவதால் உணவு சரியாக செரிமானம் ஆகாமல் பித்தப்பையில் கற்கள்கூட உண்டாகும் அளவில் உடல் நோயை - வலியைத் தருவதாகவும்கூட அமையும்.

4. Curry, Worry, Hurry!- கறி, கவலை, வேக வேகம்!  (உணவு)இம்மூன்றும் குடல் புண்களை ஏற்படுத்தக் கூடியவை என்று அழகாக குறுகத்தரித்த குறள் போல விளக்கம் அளித்தார் டாக்டர் நரேந்திரன்!

5. காபி, தேநீர், மது இவைகளால் குடல்புண் - அழற்சி ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது. (ஒரு நாளைக்கு 6,7 தடவை குடிப்பது, மது அளவின்றி குடிப்பது இவைகள் நோய்க்கு 'சிவப்புக் கம்பள' விரிப்பு வரவேற்புத் தருவதாகும்.

6. சாலை ஓரம் உள்ள பாணிபூரிகள் வாங்கி கண்டபடி சாப்பிட்டு பசியைப் போக்க வயிற்றை நிரப்புதல்

(தவறான பாலின உறவின் காரணமாக ஏற்படும் கருவைக் கண்டு வெட்கமும், வேதனையும் படும் மனித இனம், அனுமதிக்கப்பட்ட அளவைத் தாண்டி, உண்ணல், உறிஞ்சல், மது குடித்தல் போன்றவை களுக்காக ஏனோ வெட்கப்பட மறுக்கிறது! ஒழுக்கச் சிதைவு உண்ணுதலில்கூட உண்டே! இதை ஏனோ வளரும் மனிதர்களாகிய நாம் எண்ண - ஏற்க மறுக்கிறோம்)

"ஆளும் வளரணும், அறிவும் வளரணும் அதுதாண்டா (தம்பி) வளர்ச்சி"

என்றார் பாட்டுக்கோட்டை அரசர் தோழர் பட்டுக் கோட்டை  கலியாண சுந்தரம் கவிஞர்!

7. மன அழுத்தமும் (Stress) குடல் புண்ணுக்கு முக்கிய காரணம் ஆகும்.

(தொடரும்)

Banner
Banner