வாழ்வியல் சிந்தனைகள்

'தினத்தந்தி' நாளேட்டில் தொடர் கட்டுரைகளாக டாக்டர் எஸ். அமுதகுமார் MBBS, MCIP, PG Dip.DIABETOLOGY, FCGP அவர்கள் எழுதிய 'உடலும் உணவும்' என்ற கட்டுரைத் தொகுப்பு பலருக்கும் பயன் தரத்தக்க எளிய முறையில், நல வாழ்வின் கையேடுபோல மிக அருமையான நூலாக - 60 கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக - தினத்தந்தி பதிப்பகத்தால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

தினத்தந்தியில் வந்த போதே, சிற்சில கட்டுரைகளைப் படித்துச் சுவைத்தேன்.

இது வாழ்க்கைக்குப் பயன்தரும் ஒரு நல்ல நலவாழ்வுக்கான நூலாகும். பலரும் படித்து ஒழுகினால் உடல் நலம் பெரிதும் பாதுகாக்க உதவிடும் என்பது உறுதி!

பிரபல மருத்துவ நிபுணர் டாக்டர் அ. ராஜசேகரன் தொடங்கி பல்துறை அறிஞர்கள் இந்நூலுக்குப் பாராட்டுரைகள் - அணிந்துரைகள் வழங்கி சிறப்பித்துள்ளார்கள்.

சுமார் 50, 60 ஆண்டுகளுக்குமுன், உடல் நலம் காப்பதுபற்றி தமிழில் வந்த நூற்கள் மிகமிகச் சொற்பமே!

ஆனால் இப்போது பல டாக்டர்கள் நல்ல சிந்தனையாளர்களாகவும், எழுத்தாளர்களாகவும் கூட இருப்பதால், பல்வேறு மருத்துவத்துறை ஆய்வு நூற்களில் தொடங்கி, இத்தகைய உடற்கூறு பற்றிய அனைத்துத் தரப்பும் விளங்கிக் கொள்ளும் நூற்கள் பலவும் எழுதியுள்ளார்.

இந்த நூலில் உள்ள 60 தலைப்புகளில் 60ஆவது கடைசி கட்டுரையில் (தலைப்பே வேடிக்கையானதுதான்) "பணப்பை அல்ல; இரைப்பைதான் முக்கியம்" என்ற தலைப்பில் உள்ள கட்டுரையின் இறுதியில்... (பக்கம் 400)

"ஒரு மனிதன், தனது உடலை வைத்துதான் அடையாளப்படுத் தப்படுகிறான். அந்த உடலைப் பாதுகாத்து பராமரிக்க வேண்டிய மிக முக்கிய பொறுப்பு மனிதனுக்கு இருக்கிறது. அதற்கு அடிப் படையாக இருப்பது உணவுதான். சரியான உணவை, சரியான நேரத்தில், சரியான அளவில் சாப்பிடுகிற மனிதர்களாலே சரியான ஆரோக்கியத்துடன் வாழ முடியும். சரியான உணவு எது? சரியான அளவு எது? சரியான நேரம் எது? என்பதை கடந்த அத்தியா யங்களில் பார்த்து வந்திருக்கிறோம். அதோடு எந்தெந்த உணவில் என்னென்ன சத்துக்கள் இருக்கின்றன? யார்- யாருக்கு எந்தெந்த சத்துக்கள், எந்தெந்த அளவில் தேவை என்பதையும் விளக்கியிருக்கிறேன். அத்தனைக்கும் மேலாக உச்சியில் இருக்கும் முடி முதல் பாதத்தில் இருக்கும் நகம் வரை சிறப்பாக இருக்க என்னென்ன உணவுகள் சாப்பிடவேண்டும் என்பதையும் பல்வேறு அத்தியாயங்களில் மனதில் பதியும் அளவுக்கு விளக்கியிருக்கிறேன்.

இன்று பலரும் பணத்தைத்தேடி அலைந்து பணத்தின் பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது, 'எனக்கு சாப்பிடக்கூட நேரமில்லை' என்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் பெருமளவு சம்பாதித்துவிட்டு இனி உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம் என்று நினைக்கும்போது, டாக்டர்கள் பல்வேறு நோய்களின் பட்டியலை வாசித்து, 'அதை சாப்பிடக்கூடாது, இதை சாப்பிடக்கூடாது' என்று தடை விதித்துவிடுகிறார்கள்.

உங்களால் அனுபவிக்க முடிந்த பணம் மட்டுமே உங்களுக்கான பணம். நீங்கள் சேர்த்து வைத்திருக்கும் பணம் எல்லாம் உங்களுக்கான பணம் அல்ல. உங்களுக்குப் பின்னால் அதை யார் அனுபவிப்பார்களோ அவர்களுக்கான பணமாக அது ஆகிவிடும். அதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு பசிக்கிறது என்று உடல் உணர்த்தும் நேரத்தில் சாப்பிட்டு விடுங்கள். சுவையாக சாப்பிடுங்கள். ஆனால் அது அளவானதாகவும், ஆரோக்கியமானதாகவும் இருக்கட்டும். ஆரோக்கியம் தருவது பணப்பை அல்ல, இரைப்பைதான்! உண்டு மகிழுங்கள்! நன்கு வாழுங்கள்! "

முன்பெல்லாம் ஆங்கில மொழிகளில் தான் இத்தகைய நூல்கள் வருவது வழமை என்பதை மாற்றி நமது தமிழ் இனப் பெரு மக்கள், செம்மொழியாகிய நம் மொழி தமிழ் வெறும் "நீச்ச பாஷையல்ல" - மக்களின் மூத்த மொழி! காலத்தாலும், கருத்தாலும் மூத்த நாகரிகம், பண்பாடு எம்முடையது என்பதை நிறுவிட மருத்துவம் உட்பட பல துறைகளிலும் இப்போது நூற்கள், மலையினும் மானப் பெரிதாக பெருகுகின்றன.

படித்துப் பயன் பெறுக!

எழுதிய பிரபல டாக்டர் எஸ். அமுதகுமார், மக்களுக்குப் பயன்படக் கூடிய வகையில் அழகிய பட விளக்கங்களுடன் கூடிய நூலாகக் கொணர்ந்த 'தினத்தந்தி' பதிப்பகத்தினருக்கு நமது பாராட்டு - வாழ்த்துகள்!

23.1.2017, திங்கள்கிழமையன்று எழுதிய (ஆயிரமாவது) 'வாழ்வியல் சிந்தனை' கட்டுரையில்,

எதற்குப் பணம் சேர்க்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே பலர் - அதுவும் பொது வாழ்வைப் பயன்படுத்தி, அரசியல்வாதிகளும், அவர்களது நண்பர்களும், அவர்களைப் பயன்படுத்தி கோடீசுவரர்களாகும் அதிகாரிகளும் தான் நினைவுக்கு வருகிறார்கள். நம் நாட்டில் பணம் சேர்த்து வைத்து செல்வது நியாயமல்ல என்று எழுதினோம்.

"உண்பது நாழி, உடுப்பது இரண்டு முழம்" என்ற மனிதர்களுக்கு ஊரையடித்து  உலையில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதை புறநானூறு நக்கீரனார் பாடல் மூலம் சுட்டிக் காட்டியிருந்தோம்.

ஆடம்பரத்தில் வெளிச்சம் போட வெட்கமோ, லஜ்ஜையோ சிறிதும் இல்லாத பதவியாளர்கள், அரசியல்வாதிகள் படித்துப் பாடம் பெற வேண்டிய ஒருவரைப் பற்றிய கண்ணீர் காவியம் இதோ:

43 ஆண்டுகள் அமெரிக்கப் பொது வாழ்வில் ஜனநாயகக் கட்சியில் அலுவல் பொறுப்பில் இருந்தவர் ஜோ பிடன் (Joe Biden).

அவரது 29 வயது வயதில் அவர் செனட் உறுப்பினராகத் தேர்வு பெற்றார். செனட்டில் 35 ஆண்டு காலமும், துணைக் குடியரசுத் தலைவராக 8 ஆண்டுகளும் இருந்து அண்மையில் பதவி விலகிய ஜோபிடன் கதையைக் கேளுங்கள்....

அவரது மகனுக்குப் புற்றுநோய்; அதிலிருந்து சிகிச்சை  அளித்து, மகனைக் காப்பாற்ற வேண்டிய கடமை பொறுப்பு உண்டு அந்தத் தந்தைக்கு.

ஈராக் போரில் 'இராணுவ சேவை' செய்து பின் சொந்த மாநிலமான டெலவேர் (Delaware) திரும்பி அட்டர்னி ஜெனரலாகப் பணியாற்றி வந்தவர் ஜோபிடனின் மகன்.

இவரைப் பயங்கர புற்றுநோய் பாதிப்பிலிருந்து காப்பாற்ற தன்னிடம் உள்ள பணத்தை எல்லாம் செலவழித்து விட்ட நிலையில், தான் குடியிருந்த வீட்டையே விற்று தனது மகனின் புற்றுநோய் செலவினை ஈடு கட்டுவதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை ஜோபிடன் அவர்களுக்கு!

இதை அமெரிக்க அதிபர் ஒபாமா கேள்வியுற்று பதறிப் போனார்!

எக்காரணத்தைக் கொண்டும் வீட்டை விற்க வேண்டாம்; செலவுக்கு தனது சொந்தப் பணம் தந்து உதவுகிறேன் என்று ஜோபிடன் அவர்களிடம் கூறினார் உணர்ச்சிபூர்வமாக!

வாஷிங்டனுக்கும், டெலவேர்க்கும்  ரொம்ப தூரம் இல்லை. செனட்டராக இருந்தபோது ஜோ பிடன் அவர்கள்  - டெலவேரும், வாஷிங்டனும் அருகருகே இருப்பதால் ரயில் வண்டிப் பயணம் மூலம் ஒவ்வொரு நாளும் வந்து தனது பணிகளை முடித்து மாலை திரும்புவார்.

2017 ஜனவரி 20இல் அவரது துணைக் குடியரசுத் தலைவர் பொறுப்பு முடிவடைந்த நிலையில் இவர் மீண்டும் முந்தைய வழமை போலவே இரயில் மூலம்  டெலவேரிலிருந்து வாஷிங்டனுக்கு வந்து திரும்புவராம்!

டெலவேர் என்ற அந்த சிறிய மாநிலத்து மக்கள் ஜோ பிடனை அவரது எளிமைக்காக தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்றால் அது நியாயம் அல்லவா?

இப்படியும் சில நாடுகளில் சில மனிதர்கள் - இல்லை இல்லை -  மாமனிதர்கள்!

நம்மூர் எட்டுப்பட்டி நாட்டாண்மை அரசியல்வாதிகளை நினைத்தால் வெட்கித் தானே தலை குனிய வேண்டும்!

இந்த எளிமை மனிதர்கள் எங்கிருந்தாலும் வாழ்க! வாழ்க!!

இக்காலத்தில் மனிதர்களில் பலரும் ஓடிஓடிப் பொருள் சேர்க்கின்றனர், தேவைக்குப் பன்மடங்கு மேலாக சேர்த்தும் கூட அவர்களுக்கு மனநிறைவு ஏற்படுவதில்லை.

குறுக்கு வழிகளில் கோடிகளைக் குவிப்பது எப்படி என்பதே அவர்களில் பலரது வாழ்நாள் கவலையாக இருக்கிறது.

பல பெரும் பணத் திமிலர்கள் தங்களது பல்வேறு சிறுசிறு முதலீட்டுக்காரர்களையே விழுங்கி, தங்களின் பணந்தேடும் பசியினைத் தீர்த்துக்கொள்ள ஆளாய்ப் பறக்கிறார்கள்!

இவர்கள் இப்படி பணம் பன்னும் கவலையி லேயே, நாளும் நொந்தும்  வெந்தும் காட்சியா கின்றனர்! மகிழ்ச்சியைச் சற்றும் அனுபவிக்கத் தெரியாத மனிதயந்திரர்கள் அவர்கள்!

இவர்களின் வாழ்க்கை என்பது எப்போதும் திருப்தி இல்லாது ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் திணறும் வாழ்க்கைதான்!

போதுமென்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து என்ற பழமொழி அவர்களுக்குத் தெரியாத ஒன்று!

இது இன்றைய நிலை; ஆனால் சங்க காலத்தில் புறநானூறு புலவர் காலத்தில் எப்படிப்பட்ட நிறைமதி உடைய அரிய வாழ்க்கைத் தத்துவத்தைப் பாடலாக்கிப் பாடம் போதித்தனர் நம் புலவர்கள்.

வியக்கத்தக்க வித்தகக் கருத்தின் வெற்றி முளைத்த வெளிச்சம் அப்பாடல்.

மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார் பாடிய அந்த அரிய செய்யுள் எப்படிப்பட்ட எளிய வாழ்க்கைத் தத்துவத்தை மிகச் சுருக்கமான அன்றாட வாழ்க்கையைக் காட்டி பாடம் எடுத்துள் ளார்!

“தென் கடல் வளாகம் பொதுமை இன்றி

வெண்குடை நிழற்றிய ஒருமையோர்க்கும்;

நடுநாள் யாமத்தும் பகலுந் துஞ்சான்

கடுமாப் பார்க்குங் கல்லா ஒருவற்கும்,

உண்பது நாழி, உடுப்பவை இரண்டே,

பிறவும் எல்லாம் ஓரொக்கும்மே,

செல்வத்துப் பயனே ஈதல்

துய்ப்பேம் எனினே தப்புந பலவே

- புறநானூறு

இதன் பொருள் இதோ:

‘‘உலகமெல்லாம் ஒருவெண்குடை

நிழலில் வைத்துஅரசு செலுத்தும்      வேந்தனேயானாலும்,

தான் பயிர் செய்த ஒரு தினைப் புலவைக்

காட்டி யானைகளும், காட்டுப் பன்றிகளும்

புகுந்து அழித்துவிடாமல் இரவும் பகலும்

கண்ணுறக்கங் கொள்ளானாய் அதனைப்

பாதுகாக்கும் ஒரு கானவனே யானாலும்

எல்லாரும் ஒரு நாளைக்குக்

கொள்ளும் உணவு ஒரு நாழியே யாகும்!

அவர் உடுப்பன இரண்டு ஆடைகளே யாகும்;

இவையேயன்றிப் பிறப்பு இறப்பும் நோயுங்

கவலையும் துன்பமும் இன்பமும்

எல்லார்க்கும் உள்ளனவே ஆகும்;

ஆதலால், செல்வத்தாற் பெற்ற பயன்

ஈகை அறங்களைச் செய்தலேயாகும்!

செல்வத்தைப் பிறர்க்குக் கொடாமல்

யாமே நுகர்வேமெனில், அது கை கூடாமல்

தவறுதல் பலவாகக் காணப்படுகின்றன!

எளிய, சிக்கன வாழ்க்கையை வாழ்ந்து காட்டிய தந்தை பெரியார் அவரது சொத்து, பொருள் முழுவதையும், ஈகைக்கே - மக்களுக்கு விட்டுச் சென்றதில் அவர் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கோர் எல்லை உண்டா?

சொந்த பந்தம் - பார்க்காது - மக்களையே பார்த்தவர் - மனிதனையே நினை என்று கூறி, மனிதகுலத்திற்கு வாழ்க்கைப் பாடத்தை - சுய மரியாதை என்ற சுக வாழ்வைச் சொல்லிக் கொடுத்த வரை, எண்ணி எண்ணிப் பெருமை கொள்ளலாமே!

அவரை விட செல்வத்தில் பன்மடங்கு பெருக்க முடையோர்கூட - சொத்து முழுவதையும் ஈக மாக்கிட முன்வரவில்லையே!

அவரை நினைத்து, பின்பற்றி வாழ முயற்சிப் போம்!

வாசக நேயர்களுக்கு...

இந்த வாழ்வியல் சிந்தனைக் கட்டுரை - எழுதத் துவங்கிய நாள் தொட்டு இது ஆயிரமாவது என்று கூறி மகிழ்ச்சியூட்டுகின்றனர், ‘விடுதலை’ ஆசிரிய நிர்வாகக் குழுத் தோழர்கள்!

அப்படியா? நான் எண்ணிப் பார்த்து எழுது கிறேனே தவிர, எண்ணிக்கைப் பார்த்து எழுத வில்லை.

என்றாலும், மற்றவர்களை மகிழ வைத்த வாய்ப்பு தந்த ‘விடுதலை‘க்கும், வாசக நேயர்களுக்கும் எமது இதயமார்ந்த நன்றி - நன்றி! நன்றி!!

தமிழ்த்தென்றல் என்று அழைக்கப்பட்ட திரு.வி.க. (திரு.வி.கலியாணசுந்தரம்) அவர்கள் நீண்ட காலம் தேசியக் கட்சியில் தொண்டாற்றிய பெருந்தகை. அவர் மறைவதற்குப் பல ஆண்டுகளுக்குமுன்பே பெரியார்போல் இல்லாமல், காலந்தாழ்ந்து காங்கிரசு கட்சியிலிருந்து விலகியவர்.

தென்னாட்டில் தொழிற்சங்கத்தைக் கட்டியவர்; அதற்காக எண்ணற்ற தியாகம் செய்த தீரர். செந்தமிழ் ஒளிபரவச் செய்த செம்மல்!

‘‘சுயமரியாதை இயக்கத்திற்கு நாயக்கர் அவர்கள் தந்தையாவார்; நான் தாயாவேன். நாங்களிருவரும் மாயவரம் சமரச சன்மார்க்கக் கூட்டத்தில் சேர்ந்து பெற்ற பிள்ளையே சுயமரியாதை இயக்கமாகும். அக்குழந்தை தாயுடன் வாழாது  இதுகாறும் தந்தையுடன் சேர்ந்து வாழ்கிறது. அதன் வளர்ச்சியைக் கண்டு யான் பெருமகிழ்ச்சியடைகிறேன்.’’  (சாமி.சிதம்பரனார் எழுதிய ‘‘தமிழர் தலைவர்’’, பக்கம் 118).

தென்றலின் குளுமை, தேனின் இனிமை, பலாச் சுளையின் தனித்த சுவை போன்ற அவரது எழுத்தும், பேச்சும் தமிழின் மறுமலர்ச்சிக்கு வித்திட்டவை!

முதுமையாலும், உடல்நலிவாலும் தாக்கப்பட்ட அத்தமிழ்ப் பெருஊற்று, வற்றாத நீர் வீழ்ச்சி - படுக்கையில் கிடந்த அன்றும்கூட தன் பணியில் (எழுத்து - கருத்துப் பரப்பிடல்) ஓய்ந்தாரில்லை!

1951 இல் ‘முதுமை உளறல்’ என்ற தலைப்பிலும், 1953 இல் ‘வளர்ச்சியும் வாழ்வும் அல்லது படுக்கைப் பிதற்றல்’ என்ற தலைப்பிலும் தனது கருத்தொளியை - டாக்டர் மு.வரதராசன், பேராசிரிய வித்துவான் அன்பு கணபதி ஆகியோரின் உதவியோடு வாய்மொழியால் கூறிட, அவ்விருப் பதிவும், சரிபார்ப்பும் அருகில் அமர்ந்த நிலையில் செய்து, தமிழ்கூறும் நல்லுலகத்திற்கு தமிழ்க் கொடையாய்த் தந்தார்.

சாது அச்சகப் பொறுப்பாளர் திரு.மு.நாராயணசாமி அவர்கள் ‘கைம்மாறு கருதாது’ அச்சிட்டு உதவினார் என்கிறார் திரு.வி.க. அந்நூற்களின் முகவுரையில்,

அவரது முகவுரை - தமிழ்நாட்டின் அக்காலப் பொதுவாழ்வின் ‘ஸ்கேனிங் ரிப்போர்ட்’ என்ற ஆழ்ந்த மின்னணுவியல் படமாகும்.

திரு.வி.க. பேசுகிறார்:

‘‘பொதுமை இன்பம் பிலிற்றும் காலம் இது. இக்காலத்திற்குரிய பலத்திறத் தொண்டுகளை ஆற்ற என் வாழ்க்கை - ஏழ்மை வாழ்க்கை - இப்பொழுது இடந்தருவதில்லை. ஏன்? உடல்நலம் குலைந்தது; கண்ணொளி குன்றியது. முதுமை அடர்ந்தது. பொழுது பெரிதும் படுக்கையில் கழிகிறது; இந்நிலையில், கருத்தொளி பெருந்துணை செய்கிறது. அத்துணையால் வாய்மொழி வாயிலாகச் சிறு சிறுச் சிறு நூல்களைச் சொல்லி வருகிறேன்.’’

இரண்டாம் நூலான ‘‘படுக்கைப் பிதற்றலில்’’ கூறு கிறார்:

‘‘எனது தொண்டுகள் பல திறத்தன. அவற்றுள் ஒன்று நூல் இயற்றல்.

‘வளர்ச்சி’ என்பது இதோ - (ஒரு பருக்கை இது!)

சிந்தனை செய்க சிந்தனை செய்க

எந்தப் பொருளையும் சிந்தனை செய்க

சிந்தனை,  ஆய்வை உந்துதல் உறுதி;

ஆய்க ஆய்க எதையும் ஆய்க

எதையும் ஆய்க பதைபதைப் பின்றி;

விதையை ஆய்க விளைவை ஆய்க

முதலை ஆய்க முடிவை ஆய்க

கருவை ஆய்க உருவை ஆய்க

பருமையை ஆய்க நுண்மையை ஆய்க

அணுவை ஆய்க மலையை ஆய்க

அண்ட பிண்டம் அனைத்தையும் ஆய்க

ஆழ்ந்தே ஆழ்ந்தே ஆய்ந்து தோய்க;

பிரியும் - உறையும் - மறையும் - பொருள்கள்

அழிவ தில்லை; ஓழிவ தில்லை

மாறுதல் நிகழ்ச்சி தேறுதல் கூடும்

மாறுதல் வழியே வீறும் புதுமை

பழமை புதுமையாய்ப் பழகுதல் உண்மை;

மாற்றம் புரியும் ஆற்றல் எதுவோ?

சிந்தனை செய்க; சிந்தனை செய்க;

‘வளர்ச்சி’ என்றே உணர்ச்சியில் படுமே.

கண்ணொளி இழந்த பின்னரும் சிறு சிறு நூல்கள் என்னால் யாக்கப் பெற்றன. இப்பொழுது படுக்கையில் கிடக்கிறேன்.

பருவுடல் மெலிந்து மெலிந்து வருகிறது. ஆனால், உணர்ச்சியின் எழுச்சி மட்டும் குன்றவில்லை?’’

இப்படி வாழ்ந்தவர் - நாட்டுக்காக உழைத்தவருக்கு - கடைசிகால வாழ்க்கை ஏழ்மை!

தந்தை பெரியார் தான் பற்பல நேரங்களில் பொரு ளுதவியும் - யாருக்கும் தெரியாமல் செய்து, ஆறுதல் கூறி, இறுதி  ஊர்வலத்திலும் சென்ற பெருந்துணை.

அந்நாளும் வந்திடாதோ! அருமையான எடுத்துக்காட்டான பொதுவாழ்க்கை, தியாக வாழ்க்கை!

ஒரு வ.உ.சியும், திரு.வி.க.வும், தந்தை பெரியாரும் தனக்கென வாழாப் பிறர்க்குரியவர்கள் அன்றோ!

இளைய தலைமுறையே இதனைக் கற்க! கற்க!!


- கி.வீரமணி

வாழ்வியல் சிந்தனைகள்

தனித்தன்மையான சிந்தனை யாளரான ஓஷோவின் எழுத்தோவியம் இன்றும் தொடருகின்றன...

‘‘ஜெர்மனி அப்படிப்பட்ட ஒரு அழகான, புத்திசாலித்தனமான நாடு. ஆனால் அது கிட்டத்தட்ட ஒரு பைத்தியம் போன்ற முட்டாள் ஒருவனுக்கு பலிகடா ஆகிவிட்டது. அவர் அந்த ஒட்டுமொத்த நாட்டை யும் ஆண்டார். அது எப்படி சாத் தியப்பட்டது? பதில்  அளிக்கப்படாத ஒரு கேள்வியாகவே அது இன்னமும் இருக்கிறது. அப்படிப்பட்ட முட்டாள் தனமான கொள்கைகளுடன் அநேக புத்திசாலி மக்களை அவ்வளவு சுலப மாக அவரால் எப்படி ஆள முடிந்தது?

எதையும் நம்பும்படி அந்த மக்கள் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டவர் களாக இருந்தனர். அந்த மக்கள் தாங்கள் தனிமனிதர்களாக இருக்கக்கூடாது என்று பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு இருந் தனர். எப்போதும் கட்டுப்பட்டே இருக்க வேண்டும் என்று அந்த மக்கள் பயிற்சி அளிக்கப்பட்டு இருந்தனர். கீழ்ப்படிதலே மிக உயர்ந்த நற்பண்பு என்று அந்த மக்களுக்கு பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

உண்மையில் சில சமயம் கீழ்ப்படிதல் என்பது நல்ல பண்புதான். ஆனால் அந்த கீழ்ப்படிதலை தேர்ந்தெடுப்பவர் நீங்களாக இருக்கவேண்டும். கீழ்ப் படிவதா அல்லது வேண்டாமா என்பதை நீங்கள் உணர்வுப் பூர்வமாக தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று அர்த்தமாகும். நீங்கள் கீழ்ப்படிந்தாலும் அல்லது கீழ்ப்படியாவிட்டாலும் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும் நீங்கள் தன்னுணர்வுடன் அதற்கு எஜமானாக இருக்க வேண்டும் என்றுதான் அதற்கு அர்த்தமாகும்.

அவரது சொந்தக் குழந்தைகள் என்ன ஆனது? இப்போதுதான் அவரது சொந்த குழந்தைகளின் ஒட்டுமொத்த வரலாறும் வெளிச்சத்திற்கு வந்துள்ளது. அவரது மகள்களில் ஒருத்தி துயரம் கொண்ட மனநிலையில் இருந்ததால் அவரது மருத்துவர் அவளை பைத் தியக்கார விடுதியில் சேர்க்குமாறு அறி வுறுத்தினார். அவரது மகன்களில் ஒருவர் நரம்புக் கோளாறினால் பாதிக்கப்பட்டு, மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டார். அவர் குணமடைந்தார். ஆனால் எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு மனநோய் மருத்துவ மனையில் இறந்தார். அவரது அடுத்த மகன் பைத்தியமாகி தற்கொலை செய்து கொண்டார். ஆனால் அவரது மகன்கள் இருவரின் மூளையையும் பரிசோதித்த போது அதில் எந்தத்தவறும் இல்லை என்று நிரூபிக்கப்பட்டது என்றாலும் கூட ஒருவர் பைத்தியக்கார விடுதியில் இறந்தார், அடுத்தவர் தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

இதில் நடந்தது என்ன? உடலியல் அளவில் அவர்களின் மூளையானது குறைகளற்றதாக இருந்தது. ஆனால் மன இயல்ரீதியாக அவை பாதிக்கப்பட்டு இருந்தன. இந்த பைத்தியக்கார தந்தை தனது குழந்தைகளைப் பாதிப்புக்குள்ளாக்கி விட்டார். மேலும் இந்த ஒட்டுமொத்த மனித இனத்திற்கும் இதுதான் நடந்துள்ளது.

நூற்றாண்டு காலமாக பெற்றோர்கள் மக்களைஅழித்துக்கொண்டுஇருந் திருக்கிறார்கள்.அவர்களும்கூடஅவர் களதுபெற்றோர்களால்அழிக்கப் பட் டுள்ளனர். எனவே இது தொடர்கதையாக நடக்கிறது. இப் போது உள்ள நிலையானது நோய் முற்றிய நிலையாக உள்ளது. உங்களது பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருந்தனர், அவர்கள் என்ன அறிந்தி ருந்தார்களோ அது அவர்களை மேலும் மேலும் அதிக மகிழ்ச்சி அற்றவர்களாக மட்டுமே ஆக்கியது. மேலும் அவர் கள் உங்களையும்கூட அதற்கு பழக் கப்படுத்தி விட்டார்கள். எனவே அவர் கள் உங்களுக்குள் அவர்களின் ஒரு பிரதிபிம்பத்தை உண்டாக்கி விட்டனர்.

ஆர்தர் கோய்ஸ்ட்லர் என்பவர் இந்த ஒட்டுமொத்த முட்டாள் தனத்தை குறிப்பிடுவதற்கு ஒரு அழகான வார்த் தையை உருவாக்கி இருக்கின்றார். இதை அவர் “பாபுகிரேஸி” (Bapu Cracy)
என்று அழைக்கிறார். Bapu என்றால் தந்தை. இது ஒரு இந்திய வார்த்தை. இந்தியர்கள் மகாத்மா காந்தியை “பாபு” என்று அழைப்பது வழக்கம். பாபுகிரேஸி என்கிற இந்த வார்த்தை நிறைவானது. வேறு எந்த நாட்டினை விடவும் இந்த பாபுகிரேஸியினால் இந்தியாவானது அதிகம் கஷ்டப்படுகிறது. இந்தியத் தலைமையானது இன்னமும் கூட மகாத்மா காந்தி என்ற தனது பாபுவால் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.

ஒவ்வொரு குழந்தையும் பாபுக் களால் அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டு இருக்கிறது. உண்மையில் அவர்களும் கூட அவர்களது பெற்றோர்களால் அழிக்கப்பட்டுவந்தனர். ஆகவே இது பெற்றோர்களின் பொறுப்பு என்று நான் கூறமாட்டேன்; இது தானாகவே உணர்வு இழந்த நிலையில் உள்ளுக்குள் ஊறிப்போன மிகவும் கவலைக்கிடமான நிலையாகும். ஆகவே நீங்கள் உங்களது பெற்றோர்களைப்பற்றி புகார் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை. அது உங்களுக்கு உதவப் போவதில்லை. இதை நீங்கள் உணர்கின்ற அந்த நாளில் முழு தன்னுணர்வுடன் நீங்கள் இதைக் கைவிட்டு விட்டு அதிலிருந்து வெளியேறி வரவேண்டியதுதான்.

நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும் பினால் நீங்கள் ஒரு தனிமனிதனாக இருங்கள். நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்பினால், அதன் பின்னர் நீங்களே சொந்தமாக எதையும் தேர்ந் தெடுக்க ஆரம்பியுங்கள். நீங்கள் அநேக நேரங்களில்  பெற்றோருக்கு கீழ்ப்படி யாமல் இருக்க வேண்டிய நேரங்கள் இங்கு இருக்கின்றன. அந்த நேரங்களில் கீழ்ப்படியாமல் இருங்கள்! நீங்கள் எழுச்சி கொண்டு இருக்க வேண்டிய அநேக நேரங்கள் இருக்கின்றன. அந்த நேரங்களில் எழுச்சியோடு இருங்கள்! இதில் எந்த விஷயத்திலும் பெற்றோரை அவமதித்தல் என்பது கிடையாது.  உங்களது பெற்றோருக்கு மரியாதை கொடுங்கள். ஆனால் உங் களது சொந்த உயிர் உணர்வு குறித்த ஆழ்ந்த பொறுப்புணர்ச்சியானது உங் களுடையது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.’’

(‘‘திடீர் இடியோசை’’- ஓஷோ நூலின் பக்கம் 276-279)

பல பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந் தைகளை மிகவும் கண்டிப்புடன் நடத்தினால்தான் சரியாக இருப் பர் என்ற எண்ணம், பிற்கால வாழ்க் கையில் அக்குழந்தைகள் அதற்கு நேர் எதிர்மாறாக நடந்து,  பெற்றோர்களைப் பழிவாங்குவதாக நினைத்துக்கொண்டு பாழ்பட்டுப் போனவர்கள் ஏராளம் உண்டு.

Banner
Banner