எழுத்துரு அளவு Larger Font Smaller Font

- ராஜூ ராமச்சந்திரன் -

(பாபர் மசூதி இடிப்பு வழக்கின் ஏற்றத் தாழ்வுகள் பற்றிய சுருக்கமான வரலாறு  இது. உயர்நீதிமன்றத்துடன் கலந்தாலோசித்து, நடைமுறையில் ஏற்பட்ட தவறை சரி செய்வதற்கு மாநில அரசு மறுத்ததை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்ய மத்திய புலனாய்வுத் துறை தவறிவிட்டதை, தனது 2017 ஏப்ரல் 19 நாளிட்ட தீர்ப்பில் உச்ச நீதிமன்றம் எடுத்துக் காட்டியுள்ளது. அத்வானி மற்றும் எழுவர் மீதான வழக்கை ரேபரேலி நீதிமன்றத்தில் இருந்து லக்னோ உயர்நீதிமன்றக் கிளைக்கு மாற்றியும், அவர்கள் மீது, சதி செய்த குற்றச்சாட்டை லக்னோ நீதிமன்றம் விசாரிப்பதும்தான் இதற்குத் தீர்வு என்று உச்ச நீதிமன்றம் இப்போது ஆணை பிறப்பித்துள்ளது)

எப்படிப் பார்த்தாலும், நாட்டின் சமூக, அரசியல் அமைதியை பாதிக்கும் குற்றங்கள் பற்றிய வழக்கினை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதற்கு 25 ஆண்டு காலம் ஆகியுள்ளது என்பதைக் காணும்போது, அது ஒரு நீண்ட காலமாகவே தோன்றுகிறது. இந்த 25 ஆண்டு காலம் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது என்னவோ வழக்கை முடிவுக்குக் கொண்டு வருவதற்காக அல்ல;  வழக்கைத் தொடங்குவதற்கு எடுத்துக் கொள்ளப் பட்ட காலஅளவே இது.  அரசியல் குற்றங்கள் என்று சவுகரியமாக அழைத்துக் கொள்ளும்   அரசியல் தலைவர்கள்மீது சுமத்தப்பட்ட சதிக்குற்ற  வழக்குதான் இது. அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 142 ஆவது பிரிவின் படி உச்சநீதிமன்றத்திற்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள முழு மையான நீதியை வழங்குவதற்கான அதிகாரம்  அளிக்கப்பட்ட வழக்கு ஒன்று எப்போதாவது நடத் திருந்தால், அது நிச்சயமாக பாபர் மசூதி இடிப்பு வழக்காகத்தான் இருக்க வேண்டும். நீதியரசர் நாரிமன் தனது தீர்ப்பில் குறிப்பிட்டிருந்தபடி, இந்த அரசமைப்புச் சட்டப் பிரிவின் அடிப்படையாக, வானமே இடிந்து விழுந்தாலும் சரி, சரியான நீதி வழங்கப்பட்டே ஆக வேண்டும் என்ற கோட்பாடுதான் இருக்கிறது. இந்த அரசமைப்பு சட்டப்பிரிவினைப் பயன்படுத்துவதற்கு உச்சநீதிமன்ற அமர்வு சற்றும் தயங்கவே இல்லை என்பது, உத்தரப்பிரதேச அரசு மற்றும் மத்திய புலனாய்வுத் துறை  செய்யத் தவறிய செயல்களினால் ஏற்பட்ட விளைவுகளையும், நீதித்துறையின் சொந்த நடைமுறைகளினால் ஏற்பட்ட வீண் கால விரயத்தினால் ஏற்பட்டுள்ள கடுமையையும்  சற்றுத் தணிப்பதாக இருக்கிறது. இந்த மூன்று அம்சங்களும் தனித் தனியே சற்று கவனம் எடுத்துக்கொண்டு ஆராயப்பட வேண்டியவையாகும்.

நடைமுறைத் தவறு

அத்வானி, மனோகர் ஜோஷி மற்றும் அறுவர் மீது பிறப்பிக்கப்பட்ட சதிசெய்தனர் என்ற குற்றச் சாட்டு பயனளிக்காமல் போனதற்குக் காரணமே அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தின் லக்னோ கிளை 2001 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 12 ஆம் தேதி அளித்த தீர்ப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள கருத்தினால்தான். இந்த எட்டு நபர்கள் மீது 1992 ஆம் ஆண்டில்  தனியாக பதிவு செய்யப்பட்ட   முதல் தகவல் அறிக்கையினை, மாநில அரசு பிறப்பித்த முதல் அறிவிப்புடன்  சேர்த்து, லக்னோ சிறப்பு நீதிமன்றத்தில் விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று அறிவித்ததே தவறான நடைமுறையாகும் என்று அந்தத் தீர்ப்பில் லக்னோ நீதிமன்றம் தெரிவித்திருந்தது.    இந்த நடைமுறைத் தவறை  சரி செய்து கொள்ள முடியும் என்பதை உயர்நீதிமன்றமே ஒப்புக் கொண்டு இருந்த போதிலும், இது பற்றிய எந்த ஒரு கலந்தாலோசனையும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.

இந்தத் தவறை சரி செய்யும்படி உத்தரப்பிரதேச மாநில அரசை மத்திய புலனாய்வுத் துறை 2001 ஜூன் 16 அன்று கேட்டுக் கொண்டது. இந்த கோரிக்கை 15 மாதங்கள்  வரை மாநில அரசின் பரிசீலனையில் நிலுவையில் இருந்து, 2002 செப்டம்பர் 28 அன்று நிராகரிக்கப்பட்டது. இக்காலகட்டத்தில் முதலில் சிறிது காலம் கல்யாண்சிங் முதலமைச்சராக பா.ஜ.க.வின் ஆட்சியின் கீழும், பின்னர் ஒரு குறுகிய காலம் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி ஆட்சியில் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியின் கீழும், பின்னர் பா.ஜ.க.வின் வெளி ஆதரவை நம்பியிருந்த பகுஜன் சமாஜ் கட்சியின் மாயாவதி ஆட்சியின் கீழும் இந்த மாநிலம் இருந்தது. மத்தியில் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணியின் ஆட்சி நீடித்த 2004 மே மாதம் வரை  தனது கோரிக்கை நிராகரிக்கப்பட்ட மாநில அரசின் 2002 செப்டம்பர் 28 அன்றைய ஆணைக்கு எதிராக மத்திய புலனாய்வுத் துறை மேல்முறையீடு செய்யவில்லை.

உயர்நீதிமன்றத்துடன் கலந்தாலோசித்து, நடை முறையில் ஏற்பட்ட தவறை சரி செய்வதற்கு மாநில அரசு மறுத்ததை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்ய மத்திய புலனாய்வுத் துறை தவறிவிட்டதை, தனது 2017 ஏப்ரல் 19 நாளிட்ட தீர்ப்பில் உச்ச நீதிமன்றம் எடுத்துக் காட்டியுள்ளது. அத்வானி மற்றும் எழுவர் மீதான வழக்கை ரேபரேலி நீதிமன்றத்தில் இருந்து லக்னோ உயர்நீதிமன்றக் கிளைக்கு மாற்றி, அவர்கள் மீது சதிசெய்த குற்றச்சாட்டை லக்னோ நீதிமன்றம் விசாரிப்பதுதான் இதற்குத் தீர்வு என்று உச்ச நீதிமன்றம் இப்போது ஆணை பிறப்பித்துள்ளது. அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றம் எதனை எதிர்பார்த்ததோ, அதனை 2001 பிப்ரவரி 12 ஆம் நாளிட்ட ஆணைக்குப் பிறகு செய்திருக்க வேண்டியது என்றே உச்சநீதிமன்றம் இதனைக் குறிப்பிட்டுள்ளது.

உச்சநீதிமன்றத்தில் நடந்தது என்ன?

இந்த வழக்கு எந்த வழியில் உச்சநீதிமன்றத்தைச் சென்றடைந்தது என்பதும் இங்கே குறிப்பிடப் படவேண்டியதாகும். தேவையற்ற விவரங்களை விலக்கிவிட்டுக் கூறுவதானால், அத்வானியுடன் சேர்ந்த எட்டு பேர் உள்ளடங்கிய 21 பேர் மீதான சதிக் குற்ற நடவடிக்கைகளை கைவிடுவதாக 2001 மே 4 ஆம் தேதியிட்ட லக்னோ சிறப்பு நீதிமன்றம் கூறி வழக்கையே தள்ளுபடி செய்தது. இதற்காக நீதிமன்றம் தெரிவித்த காரணம், இந்த வழக்கில் இரண்டு வகையான குற்றவாளிகள் இருப்பதாகவும்,  அவர்களில் ஒரு பிரிவினரான பாபர் மசூதியை இடித்த எண்ணற்ற கரசேவகர்கள் மீதான வழக்கை மட்டுமே விசாரணைக்கு எடுத்துக் கொள்வது என்றும், 21 பேர் மீதான சதிக்குற்ற வழக்கை கைவிடுவது என்றும் அது முடிவு செய்ததுதான். இந்த சிறப்பு நீதிமன்றத்தின் ஆணைக்கு எதிராக மத்திய புலனாய்வுத் துறை அளித்த மறுசீராய்வு மனு ஒன்பது ஆண்டு காலம் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தில் நிலுவையில் இருந்து, 2010 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 22 ஆம் தேதியன்று தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இதனை எதிர்த்துதான், மிக நீண்ட கால தாமதத்திற்குப் பிறகு, உச்சநீதிமன்றத்தில் மத்திய புலனாய்வுத் துறை மேல்முறையீட்டு மனுவைத்  தாக்கல் செய்துள்ளது. இவ்வாறு மேல்முறையீடு செய்வதில் ஏற்பட்ட காலதாமதம் பற்றி கேள்வி கேட்டு உச்சநீதிமன்றத்தின் கணிசமான நேரமும் வீணாக செலவு செய்யப்பட்டது. இந்த வழக்கில்   நீதியரசர்கள் பி.சி.கோஷ் மற்றும் நாரிமன் ஆகியோர் அடங்கிய உச்சநீதிமன்ற அமர்வுக்கு முன் விசாரணைக்கு இந்த ஆண்டு மார்ச் மாதம் 6 ஆம் தேதிக்குப் பிறகுதான், இந்த வழக்கு விசாரணையில் வேகம் பிறந்தது. நீதியரசர்கள் வாய்மொழியாகக் கேட்ட கேள்விகளே, அவர்களது மனநிலையைத் தெரிவிப்பதாக இருந்தன;  அதன் பின் குறிப்பிடத்தகுந்த குறைவான காலத்தில் வழக்கு விசாரணையை நடத்தி ஒன்றரை மாதத்திற்குள் தீர்ப்பும் வழங்கப்பட்டுவிட்டது. ஆனாலும், 2001 மே 4 ஆம் தேதி தொடங்கிய இந்த வழக்கின் சுற்று, 16 ஆண்டு காலம் உயர்நீதி மன்றங்களில் நிலுவையில் இருந்துள்ளது என்பதை மறுபடியும் நினைவில் வைத் துக் கொள்ளவேண்டியது அவசிமானதே ஆகும்.

நீதிமன்றத்தின் வேறுபட்ட நிலைப்பாடுகள்

இதே வழக்கு பற்றி, ஒரு நான்கு ஆண்டு கால இடைவெளிக்குள்ளாக, உச்சநீதிமன்றம் எத்தகைய மாறுபட்ட கருத்துகளைக் கொண்டிருந்தது என்பதும் காணத் தகுதி பெற்றதுதான். இந்த வழக்கு நாட்டின் மதச்சார்பற்ற தன்மையை பாதிப்பது என்பதை கடந்த வாரத் தீர்ப்பில்  பதிவு செய்வதில் நீதிமன்றத்திற்கு எந்த தயக்கமும் இருக்கவில்லை. ஆனால், 2013 ஆம் ஆண்டில்,  அப்போதைய உச்ச நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியாகவும், பின்னர் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் தலைவராகவும் இருந்த நீதியரசர் எச்.எல்.தத்துவின் தலைமையிலான அமர்வின் நிலைப்பாடு வேறுவிதமாக இருந்தது. மிகுந்த மரி யாதைக்குரிய பி.பி.ராவ் இந்த வழக்கில் மத்திய புலனாய்வுத் துறை வழக்குரைஞராக ஆஜரானார். நீதிமன்ற நாடகத்தனங்களைப் பற்றியோ அல்லது மிகைப்படுத்தப்பட்ட உயர்வு புகழுரைகளைப் பற்றியோ  அறிந்திராதவர் அவர். தனது கோரிக்கைக்கு ஆதரவாகப் பேசிய அவர், இந்த மசூதி இடிப்பை ஒரு குற்றம் என்றும், இந்த விவகாரம் தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்றும் குறிப்பிட்டார்.  எந்த ஒரு தனிப் பட்டவரையும் அவர் குற்றவாளி என்று குறிப்பிடவில்லை. உடனடியான அவர் நீதிமன்றத்தால் கடுமையாகக் கண்டிக்கப்பட்டார் என்று செய்தியிதழ்கள் தெரிவித்தன. இந்த விவ காரத்தில் மத்தியப் புலனாய்வுத் துறை செய்துள்ள காலதாமதத்தைச்சுட்டிக்காட்டியஅமர்வு,அது தேசியக் குற்றம் என்றோ அல்லது தேசிய முக்கியத் துவம் வாய்ந்தது என்றோ கூறாதீர்கள். அதைப் பற்றி நாங்கள் இன்னமும் முடிவு செய்யவில்லை. நாங்களோ அல்லது விசாரணை நீதிமன்றமோ இப்படியோ அல்லது அப்படியோ முடிவு செய்யும் வரை, அது போல நீங்கள் பேசக்கூடாது என்று கண்டனம் தெரிவித்தது.

நீதிமன்ற நிலைப்பாடுகளிடையேயான முரண்பாடுகள்

உச்சநீதிமன்றம் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளாத, கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளத் தேவை இல்லாத, இந்த வழக்குடன் தொடர்புடைய மற்றொரு நடவடிக் கையும் உள்ளது. 1992 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 6 ஆம் தேதி அன்று உணர்ச்சியைத் தூண்டும் வகையில் பேசினார் என்ற குற்றச்சாட்டில் இருந்தும் அப்போது துணைப் பிரதமராக இருந்த அத்வானியை 2003 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பார் 19 ஆம் தேதியன்று ரேபரேலி நீதிமன்ற வழக்கில் இருந்தும் விடுவித்தது. அத்வானி  மற்றும் ஜோஷி உள்ளிட்ட இதர  குற்றம் சாட்டப்பட்ட  எழுவர்களின் பங்களிப்புக்கும்  இடையேநீதிமன்றம்ஒருவேறுபாட்டைஎடுத்துக் காட்டியது.ஜோஷிஉடனடியாகமத்தியஅமைச்சர வையிலிருந்து தனது பதவி விலகலை அளித்த போது, தான் உள்ளிட்ட மற்றவர்களின் பங்களிப்புக்கும் அத்வானியின் பங்களிப்புக்கும் இடையே நீதிமன் றம் காட்டியுள்ள வேறுபாட்டுக்கு எந்த நியாயமும் இல்லை என்று குறிப்பிட்டிருந்தார் என்ற செய்தியை நாளிதழ்கள் வெளியிட்டன. இந்தத் தீர்ப்பு மட்டும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தால்,ரேபரேலிநீதி மன்றத்தில் அத்வானி மீதான வழக்கே இருந்திருக்காது; கடந்த வாரத்தில் இந்த வழக்கு லக்னோ நீதிமன்றத்திற்கு உச்ச நீதிமன்றத்தால் மாற்றப்பட்டிருக்கவோ அல்லது அத்வானி மீது சதிக் குற்றச்சாட்டும் சேர்க்கப்பட்டி ருக்கவோ முடிந்திருக்காது.

வழக்கில் இருந்து அத்வானியை விடுவித்த ரேபரேலி நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பு, 2005 ஜூலை 6 அன்றைய அலகாபாத் உயர்நீதிமன்ற லக்னோ கிளை யின் ஒரு நீதிபதி அமர்வினால் செல்லாது என்று அறிவிக்கப்பட்டது. இவ்வாறுதான் அத்வானியும், ஜோஷியும் மற்றும் ஆறு பேரும் அதே படகில் இன்று மறுபடியும் பயணிக்க இருக்கிறார்கள்.

நன்றி: ‘தி இந்து’, 24.04.2017

தமிழில்: த.க.பாலகிருட்டிணன்

தமிழில் கருத்துக்களை தெரிவிக்க -  


Security code
Refresh

Banner
Banner