வரலாற்று சுவடுகள்

15.02.1931 - குடிஅரசிலிருந்து...

சென்ற வாரம் பல்லாவரத்தில் கூடிய பொது நிலைக் கழக ஆண்டு விழாவில் பல தீர்மானங்கள் செய்ததாக நமக்குத் தகவல்கள் கிடைத்திருக்கின்றன.  அவை ஒர் அளவில் பண்டிதர்களின் மனமாறுதலைக் காட்டக் கூடியதாகவும், சைவத்தின் புதிய போக்கைச் சிறிதாவது காட்டக் கூடியதாகவுமிருப்பதால் அதைப் பற்றி சில குறிப்பிடுகின்றோம்.

இம்மன மாறுதலும், இப்புதிய போக்கும் நமக்கும் சிறிது பயனளிக்கலாம் என்று நம்ப அத்தீர்மானங்கள் இடம் கொடுக்கின்றன.

பல்லாவரத் தீர்மானங்களில் முக்கிய மானவை திருவாடுதுறை திருப்பனந்தாள் மடாதிபதிகளின் நன்கொடைகளுக்கும், வாக்குறுதிகளுக்கும் நன்றி தெரிவித்துக் கொள்ளும் தீர்மானங்களும், தமிழுக்கும், சைவத்திற்கும் மடாதிபதிகள் பொருளுதவி செய்ய வேண்டுமென்னும் வேண்டுகோள் தீர்மானமும் மற்றும் தமிழைப் பற்றிய சில தீர்மானங்களும் செய்யப்பட்டிருப்பதுடன் சீர்திருத்த சம்பந்தமான பல தீர்மானங்கள் செய்யப்பட்டிருப்பதுவே நாம் குறிப்பிடத் தக்கதாகும்.  அவையாவன,

கோவிலுக்குள் செல்ல எல்லா ஜாதி யாருக்கும் எல்லா விஷயங்களிலும் சமத்துவ உரிமை இருக்க வேண்டும்.

ஆதிதிராவிடர்களுக்கு கோவில் பிர வேசமளிக்க வேண்டும்,

கோவில்களில் தேவதாசி முறை கூடாது, அனாவசியமானதும் அதிகச் செலவானதும் சமயக் கொள்கைக்கும்  அறிவுக்கும் பொருத்தமில்லாததுமான உற்சவங்களை நிறுத்திவிடவேண்டும்.

சாரதா சட்டத்தை உடனே அமலில் கொண்டு வர வேண்டும்.

பெண்களுக்கு ஆண்களைப் போல சொத்துரிமை வழங்க வேண்டும்.

ஜாதி வித்தியாசம் பாராமல் கலப்பு மணம் செய்து கொள்ளலாம்.

விதவை விவாகம் செய்யப்பட வேண்டும்.

இவைகளுக்குச் சமய ஆதாரங்களில் இடமிருக்கிறது.  அன்றியும் இக்காரியங்கள் அறிவுக்கும், ஒழுக்கத்திற்கும் ஏற்றவை யாகும்.

என்பதாகத் தீர்மானித்திருப்பதோடு மற்ற காரியங்களிலும், அறிவுக்கும், ஒழுக்கத் திற்கும் ஒத்துவராதது எதுவாயினும் அது மத நூலாயிருந்தாலும் (அதாவது கடவுள் வாக்காகவோ, வேத கட்டளையாகவோ இருந்தாலும்) அதை ஒப்புக்கொள்ள முடி யாது என்பதாகவும் தீர்மானித்திருப்பதாகத் தெரிய வருகின்றது.  இது அதாவது பகுத் தறிவையும், (நியாயமாகிய) ஒழுக்கத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டதோடு அக்கொள்கை கள் அவர்கள் கருதும் கடவுள் வாக்குக்கும் வேத (மறை)க் கட்டளைக்கும் விரோத மானாலும் லட்சியம் செய்ய வேண்டியதில்லை என்ப தாகத் தீர்மானிப்பதிலிருந்து மாறுதல் வேண் டும் என்பவர்களுக்குக் சற்று நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருக்கும்.  இனி சைவம் என்பது எது அதன் கொள்கை அல்லது தத்துவம் என்பவை எவை என்பதைப் பற்றி நமக்கு இப்போது அதிக கவலையில்லை.  ஏனெ னில், அறிவுக்கும் ஒழுக்கத்திற்கும் பொருத் தமானவைகளை ஒப்புக்கொள்வதும், பொருத்தமற்றவைகள் எதுவானாலும் தள்ளி விடுவதும் என்கின்ற தன்மை ஏற்பட்டு விட்டால் அந்தக் கொள்கைகள் கொண்ட எந்தச் சமயத்தினிடமும், எந்தக் கூட்டத்தி னிடமும் நமக்கு தகராறு இல்லை.  மற்றபடி இனிமேல் அறிவு எது? ஒழுக்கம் எது? நியாயம் எது? என்பது போன்ற சில விஷ யங்கள் இங்கு கவனிக்கப்பட வேண்டிய தாகும்.  இவைகள் மனிதனுக்கு மனிதன் இடத்திற்கு இடம் காலத்திற்கு காலம், நிலைமைக்கு நிலைமை வேறு படத் தோன்ற லாம் வேறுபட லாம்.  ஆனபோதிலும் இந்த வேறுபாடு மனித சமுக மொத்தத்திற்கும் பொருத்தமானதே ஒழிய, சைவத்திற்கு மாத்திரமோ ஒரு தனிக் கூடத்திற்கு மாத் திரமோ ஏற்படக் கூடியதல்லவானதால் அதைப் பொது அபிப்பிராய வேறுபாடாகக்  கருதி அவர் களுடைய ஒத்துழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு நடுநிலையில் இருந்து விவா திக்கத் தாராள உரிமையும், சவுகரியமும் ஏற்பட்டிருப்பதாகவே கருதுகின்றோம்.

முடிவில் பல்லாவரத் தீர்மானங்கள் சைவர்கள் என்பவர்களும் பண்டிதர்கள் என்பவர்களும் வேறு தத்துவார்த்தமல்லாமல் ஒப்புக்கொள்ளும் தீர்மானங்களானால் அவர்களைப் பொருத்தவரையில் பொருத்தமான விஷயங்களில் ஒத்துழைக்கத் தயாராயிருக்கின்றோம் என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்ளுகிறோம்.

பல்லாவரம் அடிகளை நாம் ஆதியி லேயே முரட்டுச் சைவர்களோடும், புராணப் பிழைப்புப் பண்டிதர்களோடும் சேர்த்ததேயில்லை.  அடிகளுடைய பழைய ஆராய்ச்சி முடிவுகள் பெரிதும்முற்கூறிய கொள்கை களை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்பதும் சைவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளுபவர்களில் சிலருக்காவது சீர்தி ருத்த  உணர்ச்சியும், சமத்துவ உணர்ச்சியும் ஏற்பட்டிருக்குமானால்,  பண்டிதக் கூட்டத் தார்களில் எவருக்காவது பகுத்தறிவு உணர்ச்சி ஏற்பட்டிருக்குமானால், அது பெரிதும் திரு. மறைமலை அடிகள் சாரலாகத் தானிருக்கும் என்றும் கருதியிருந்ததோடு நாம் எவ்வெத் துறையில் எவ்வித மாறு தல்கள் விரும்புகின்றோமோ அத்தனைக்கும் அடிகள் ஆதரவளிப்பார் என்னும் நம்பியும்  இருந்தோம்.  எரிதல் காரணமாய் சிலர் பல காரணங்களால் பல சூழ்ச்சிகளால் அடிகளை சறுக்கலில் இழுத்து விட்டார்கள் எனினும் அடிகள் முற்றிலும் சறுக்கிவிடாமல் தன் ஆற்றலையே பிடித்துச் சமாளித்துக் கொண் டார்.  இதற்கு உதாரணம் வேண்டியவர்கள் திருநெல்வேலி சைவப் பெரியார் மகாநாட் டிற்கும் திருப்பாதிரிப் புலியூர் மகாநாட்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசத்தையும் திருப்பாதிரிப் புலியூரில் அடிகள் நிகழ்த்திய சொற்பொழி வையும் நோக்கினால் உண்மையுணரலாம்.  எனவே, இவை நமக்கறிவிக்கப்பட்ட பல்லா வரப் பொதுநிலைக் கழகத் தீர்மானங்கள் என்பவைகளைக் கொண்டு  கொண்ட அபிப்பிராயகும்.

மற்றவை முழு நிகழ்ச்சிகளையும் அறிந்த பின்னர் விவரமாய் தெரிவித்துக் கொள்ள ஆசை கொண்டுள்ளோம்.


காரைக்குடியில் பார்ப்பனியத் தாண்டவம்

08.03.1931 - குடிஅரசிலிருந்து....

காரைக்குடியில் சுயமரியாதைப் பிரச்சாரத்திற்கு எப்படியாவது இடையூறு செய்யவேண்டுமென்று சில பார்ப்பன அதிகாரிகளும், பல வைதிகப் பணக்கார நாட்டுக் கோட்டையாரும் முயற்சி செய்து கொண்டு வரும் விஷயமாய் கொஞ்ச நாளாக நமக்கு அடிக்கடி சேதி வந்து கொண்டிருந்தது.

தோலைக் கடித்து, துருத்தியைக் கடித்து கடைசியாக வேட்டைக்குத் தயாராகிவிட்டது என்ற பழமொழி போல் எந்த எந்த விதத்திலோ தொல்லை விளை வித்தும், அது பயன்படாமல் போகவே இப்போது அதிகாரிகளின் மூலமாகவே ஏதோ ஒரு நொண்டிக் சாக்கை வைத்து உயர்திருவாளர்கள் சொ. முருகப்பா, அ.பொன்னம்பலனார், ப.சிவானந்தன் ஆகியவர் களுக்குக் காரைக்குடி முனிசிபல் எல்லைக் குள் எவ்விதக் கூட்டம் கூட்டவோ. பிரசங்கங்கள் புரியவோ கூடாதென்று 144 தடை உத்தரவு போட்டுத் தடுக்கப் பட்டிருக்கின்றது. இது பின்னே வரப்போகும் இன்னும் கடினமான தொல்லைக்கு அறிகுறியென்றே கருத வேண்டியிருக்கின்றது.  காரைக்குடியானது உண்மையிலேயே பணக்கார ஆதிக்கமும், வைதிக ஆதிக்கமும் கொண்டது என்பதற்கு அதன் முனிசி பாலிட்டியில் பெண்களுக்காவது. மற்றும் தாழ்த்தப் பட்டவர்களுக் காவது, குறைந்த எண்ணிக்கையுள்ள சமுகத்தாருக் காவது யாதொரு பிரதிநிதி ஸ்தானமும் ஒதுக்காமல் தீர்மானம் செய்த ஏதேச்சதிகார மனப் பான்மை ஒன்றே போதுமானதாகும்.  அப்படிப்பட்ட வர்கள் ஆதிக்கத்தில் உள்ள அந்த நாடு சுயமரியா தையைப் பற்றியும், தீண்டாதவரின் சமத்து வத்தை பற்றியும், பெண்களின் உரிமையைப் பற்றியும் பேசுவது முனிசிபல் நிர்வாகத்திற்கு இடையூறு ஏற்படு மென்று கருதி, அதிகாரிகளின் தயவைச் சம்பாதித்து 144 போடச் செய்ததில் நமக்கு ஆச்சரியமொன்றுமில்லை.

ஆனால், இந்த மாதிரி பணக்கார ஆதிக்க வாழ்வும், அதிகாரிகள் அவர்களுக்கு அடிமையாகி தலைவிரித்தாடும் பொறுப்பற்ற அதிகாரவர்க்க ஆட்சியும் நமது நாட்டில் தாண்டவமாட இன்னும் விட்டுக் கொண்டி ருப்பதுவே நமக்கு மிக ஆச்சரியமாகத் தோன்றுகிறது.

அதோடு நமது நாட்டுப் போலீசாரின் யோக்கியதை நாம் அறிந்ததேயாகும்.  அதிலும் பார்ப்பனப் போலீசாரைப் பற்றியோ வென்றால் அறியாதவர்கள் யாருமே இருக்க மாட்டார்கள் அதிலும் சுயமரியாதை இயக்கத்தைக் கண்டால் அவர்களுக்கு எப்படி இருக்கும் என்பதைச் சொல்ல வேண்டியதேயில்லை.

உதாரணமாக, ஒரு குரங்கு கள்ளைக் குடித்து அதைத் தேளும் கடித்து விட்டால் எப்படி அது தலை கால் தெரியாமல் கண்டதையெல்லாம் கடிக்குமோ அது போலவேதான் நமது பார்ப்பனப் போலீசு நிர்வாகம் இருக்க முடியும். போதா குறைக்கு இவர்களுடைய தயவை பைத்தியக்கார பணக்காரச் செட்டியார்மார்கள் எதிர்பார்த்து தூபம் போடுவதும் சேர்ந்து விட்டால் 144 உத்தரவு மாத்திரமல்லாமல் இன்னமும் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்யப் பின் வாங்க மாட்டார்கள்.  இந்தக் காரியத்திற்குத் திருப்பத்தூர் டிவிஷனல் ஆபீசர் சம்மதித்துத் தனது அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்ததை நாம் கண்டிக்காமல் விட முடியவில்லை.  ஆகையால் இராமநாதபுரம் ஜில்லா கலெக்டர் இதில் பிரவேசித்து உண்மையை விசாரித்து, நீதியை வழங்கவேண்டியது அவருடைய கடமையென்பதோடு, காரைக்குடியில் உள்ள பார்ப்பனியப் போலீஸ் ஆதிக்கத்தை உடனே குறைக்க வேண்டிய காரியமும் செய்ய வேண்டுமாய் வலியுறுத்துகின்றோம்.  குட்டி குலைத்து பட்டி தலையில் விழாமல், பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியது யோக்கியமான சர்க்கார் கடமை என்பதையும் வலியுறுத்துகின்றோம்.

ஜீ எல்லாம் கடவுள் பார்த்துக் கொள்வார். நாமாக ஏதாவது செய்தால் கடவுள் கோபித்துக் கொள்வார்; பாவம் வந்துவிடும்; நரகம் சம்பவிக்கும் என்று பேசிக் கொண்டிருக்கும் எந்தச் சாதுவும், தன்னை ஒரு சிறு எறும்பு கடித்தாலும் உடனே அந்த எறும்பை நசுக்கி விட்டுத்தான் வலிக்காகக் கஷ்டப்படுகிறான். அதுபோலவே ஒரு தேள் கொட்டி விட்டால் உடனே அதைக் கொன்று விட்டுத்தான் பிறகு அழ ஆரம்பிக்கிறான்.

ஜீ உங்களுக்குக் கடவுள் பக்தியைவிட மனிதப் பக்திதான் அதிகமாக இருக்க வேண்டும். உலகத் தில் மனிதச் சக்திக்கு மேல் ஒரு சக்தி இருக்கிறது என்று எவனாவது சொன்னால் அவன் திருடனாகத் தான், அயோக்கியனாகத் தான் இருக்க முடியுமே தவிர உண்மையானவனாக இருக்க முடியாது. மக்கள் முட்டாள்களாக இருப்பதால் ஏமாறுகிறார்கள்; ஏமாற்றுக்காரன் அவர்களை ஏமாற்றிப் பிழைக் கின்றான். அறிவு பெற்றவர்களிடம் சொல்லி ஏமாற்ற முடியாது.

-தந்தைபெரியார் பொன்மொழிகள்

26.07.1931 - குடியரசிலிருந்து...



சு.ம. வீரையச்செட்டியார்: என்ன ஓய்! சு.ஆ.சுப் பைய்யரே நேற்றெல்லாம் சீமை வேட்டி கட்டிக்கொண்டிருந்தீர். இன்று திடீரென்று கதர் வேஷ்டியும், கதர் குல்லாயும், தடபுடலாயிருக் கின்றதே?

சு.ஆ.சுப்பைய்யர்: ஒன்றும் விசேஷ மில்லை. இன்றுமுதல் காங்கிரசில் சேர்ந்து விட்டேன்.

சு.ம.வீ: அதென்ன திடீரென்று சேர்த்து விட்டாய்? காங்கிரசைப்பற்றி குற்றம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாயே? சு.ஆ.சு.: நான் பி.ஏ. பாஸ்செய்து எத்தனை நாள் ஆச்சுது?

சு.ம.வீ: 3 வருஷமாச்சுது.

சு.ஆ.சு.: உத்தியோகத்திற்கு எத்தனை விண் ணப்பம் போட்டேன். உனக்குத் தெரியாதா?

சு.ம.வீ: ஆம். சுமார் 50, 60 விண்ணப்பம் போட்டாய். அதற்கென்ன இப்போது?

சு.ஆ.சு:  ஒரு விண்ணப்பத்திற்காவது பதில் கிடைத்ததா? சொல் பார்ப்போம்?

சு.ம.வீ.: அது சரி, அதற்கு யார் என்ன செய்வார்கள்? உத்தியோகம் இருந்தால்தானே கிடைக்கும்.

சு.ஆ.சு.: உத்தியோகம் காலியாக இல் லையா? எனக்குப் பிறகு எஸ்.எஸ்.எல்.சி. பாசு பண்ணி அப்துல் ரஹ்மான், பறக்கருப்பன், ஜோசப், இரங்கசாமி நாய்க்கன், இராமசாமி நாடான் இவர்களுக்கு எல்லாம் வேலை கிடைத்துக்  காலமாகி ஒன்று இரண்டு பிர மோஷன்கூட ஆகிவிட்டது. நான் பி.ஏ. பிரசி டென்சி முதலாவதாக பாசு பண்ணி இருக்கின் றேன். என் விண்ணப்பத்திற்குப்  பதில் கூட இல்லை. இந்த கவர்ன்மெண்டை என்ன பண் ணுவது?

சு.ம.வீ.: அது ஏன் எப்படி? உன் விண்ணப் பங்கள் போய்ச் சேருகிறதில்லையா?

சு.ஆ,சு.: இல்லையப்பா, உங்கள் எழவுதான்.

சு.ம.வீ: என்ன சங்கதி?

சு.ஆ.சு: சுயமரியாதை என்று ஒரு கலகத்தை உண்டாக்கி அதில் வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் என்று கூச்சல் போட்டுக் கடைசியாக அது எங்கள் தலையில்  வந்து விடிந்தது.

சு.ம.வீ: அடப்பாவி அதற்கு நாங்களா ஜவாப்தாரி? ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்காரரல்லவா? அந்தப்படி கேட்டது.

சு.ஆ.சு.: அது எனக்கு தெரியும்,  ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்காரர் முக்கி முக்கிப் பார்த்தும் ஒன்றும் முடியாமல் போய்க் கடைசியாக அவர்களே வகுப்புவாரிப் பிரதிநிதித்துவம் வேண்டாம் என்கின்றபோது உங்கள் எழவு சுயமரியாதை கலகம்  வந்து அதற்கு உயிர்  உண்டாக்கி எங்கள் தலையில் கையை  வைத்து விட்டது.

சு.ம.வீ: சரி, அதற்கும்-கதருக்கும் காங்கிரசுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

சு.ஆ.சு.: அதனால்தான் காங்கிரசில் சேர்ந்தேன்.

சு.ம.வீ.: ஏன்?

சு.ஆ.சு.: இந்தக் கவர்ன்மெண்டை ஒழித்து விட்டு வேறு வேலை  பார்ப்பது என்றுதான்.

சு.ம.வீ.: உங்களால் ஒழித்து விட முடியுமா?

சு.ஆ.சு.: ஏன் முடியாது ? மாளவியாவே சொல்லி விட்டாரே. ஒரு மாதத்தில் சுயராஜ்ஜியம் வரப்போகின்றது என்று சொல்லிவிட்டாரே. ஒரு சமயம் காந்தி சொன்னாலும்  சந்தேகப்படலாம். அவர் இப்படியே 5, 6 தரம்சொல்லி சொல்லி ஏமாற்றிவிட்டார்.  மாளவியா வாக்குத் தவறாது.

சு.ம,வீ.: அப்படியே சுயராஜ்ஜியம் வந்து விட்டதாகவே வைத்துக்கொள். அப்போது மாத் திரம் உனக்கு உத்தியோகம் கிடைத்துவிடுமா?

சு.ஆ.சு.: ஏன் கிடைக்காது? இந்த வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவமெல்லாம் தவுடு பொடி யாகிவிடாதா? அதற்காகத்தானே சுயராஜ்ஜியம்  கேட்பது. இந்த வெள்ளைக்கார ஆட்சி கூட வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் கொடுப்பதில்லை என்று சொன்னால் அதனிடம்  எங்களுக்கு என்ன சண்டை?

சு.ம.வீ.: வகுப்புகள் இருக்கும் வரை வகுப்பு வாரி உரிமை வேண்டாமா?

சு.ஆ.சு.: வகுப்புவாதம் கூடாது என்றுதானே காங்கிரஸ் சொல்லுது.

சு.ம.வீ.: வகுப்புவாதம்  கூடாது என்பது சரிதான். வகுப்புப் போக வேண்டும் என்றும் காங்கிரஸ்  சொல்ல வேண்டாமா?
சு.ஆ.சு.: அதுவும் போகத்தான் வேண்டும்.

சு.ம.வீ.: அப்படியானால் உங்கள் சுயராஜ்ஜியத்தில் மகமதியன், கிறிஸ்தவன் முதலாகிய வகுப்பெல்லாம் போய் விடுமா?
சு.ஆ.சு.: இவைகளை  எப்படி போக்க முடியும்?

சு.ம.சு.: அப்படியானால் அவரவர்களுக்குள்ள உரிமை கொடுக்கத்தானே வேண்டும்.?

சு.ஆ.சு.: ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனித் உரிமை கேட்டால் அது வகுப்புவாத மில்லையா?

சு.ம.வீ.: வகுப்பு போகாத சுயராஜ்ஜியத்தில் வகுப்புரிமை வேண்டாமா?

சு.ஆ.சு.: அது எப்படியோ போகட்டும்.  இந்துக்களுக்குள் கூட வகுப்புவாதம் எதுக்கு?

சு.ம.வீ.: உங்கள் சுயராஜ்ஜியத்தில் இந்துக் களுக்குள் சூத்திரன், பஞ்சமன் என்கின்ற தாகிய வகுப்புகளாவது இல்லாமல் போய்விடுமா?

சு.ஆ.சு.: இப்படி பேசுவதுதான் வகுப்பு வாதம் என்பது?

சு.ம.வீ.: எப்படி?

சு.ஆ.சு.: வெகுகாலமாக பெரியவாள் காலம் தொட்டு  இருக்கின்ற வழக்கத்தைக் கேவலம் இந்த சுயராஜ்ஜியத்திற்காக ஒழிக்கவேண்டும் என்று சொல்வது நியாயமாகுமா? இதனால்தான் உங்களை தேசிய பத்திரிகைகள் வகுப்புத்து வேஷிகள் என்று கூப்பிடுகின்றார்கள். சுயராஜ்ஜியம் இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. சூத்திரன், பஞ்சமன் ஆகிய வகுப்புகள் இல்லாமல் செய்ய நாங்கள் சம்மதிக்க மாட்டோம்.

சு.ம.வீ.: ஏனப்பா அது என்னஅவ்வளவு கஷ்டம்?

சு.ஆ.சு.: இன்றைக்கு சூத்திரன் என்கின்ற வகுப்பு வேண்டாம். நாளைக்கு பஞ்சமன் என்கின்ற வகுப்பு வேண்டாம். நாளாண்ணைக்கு பிராமணன் என்கின்ற வகுப்பு வேண்டாம் என்பதாக வரிசையாய் சொல்ல ஆரம்பித்து விடுவீர்கள்.

சு.ம.வீ.: சொன்னால் என்னப்பா முழுகிப் போகும்?

சு.ஆ.சு.: குதிரையும். கழுதையும் ஒன்று என்றால் நீ ஒப்புக்கொள்வாயா? 

சு.ம.வீ.: அப்படியானால் பிராமணன், சூத்திரன், பஞ்சமன் என்கின்றவர்களில் யார் குதிரை? யார் கழுதை? அதற்கு என்ன  அடை யாளம்? சொல் பார்ப்போம் (என்று சட்டையை முழங்கைக்குமேல் ஏற்றிச் சுருட்டினார் வீரையன்.)

சு.ஆ.சு.: அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாதப்பா.  சங்கராச்சாரி சுவாமிகளிடமிருந்து பிராமணாள் எல்லோரும் காங்கிரசில் சேருங்கள் என்று ஒரு ரகசிய  ஸ்ரீமுகம் வந்ததாக எங்கப்பா சொன்னார். அதனால் சேர்ந்தேன்.  எங்கப்பாவும் எங்கமாமாவும் பேசிக் கொண்டிருந்ததை நான் சொன்னேன். என்மேல் கோபித்துக் கொள்ள வேண்டாம்.  என்னமோ என் வேலையை நான் பார்க்கிறேன். உன் வேலையைப் நீ பார். நமக்குள் சண்டையெதற்கு? என் அபிப்பிராய மெல்லாம் உனக்குத் தெரிந்ததுதானே? நான் போகிறேன், நேரமாச்சுது (என்று சொல்லிக்கொண்டே நழுவிவிட்டார்.)

நமக்குப் பகுத்தறிவையும் நடுநிலைமையையும் எதிலும் பயன்படுத்த உறுதியும் துணிவும் இருந்தால்தான் உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியும்.  நாம் அறிவை உபயோகப்படுத்தாமல் நபிகள் வாக்கியத்திற்கு புரோகிதர்கள் சொல்லுகின்றபடி தப்பர்த்தம் செய்துகொண்டு இதுதான் நபிகள் சொன்னது என்று சொன்னால் நபிகளுக்கு மரியாதை செய்ததாகுமா?  நமது சொந்தக் கண்ணை பரிசுத்தப்படுத்திப் பரீட்சித்துப்பார்க்கவேண்டும்.  சாளேசரம் இருந்தால் சரியாய்த்தெரியாது.

பக்கப் பார்வையாய் இருந்தாலும் சரியாய்த் தெரியாது.  இரண்டுக்கும் தகுந்தபடி தூரத்தை சரிபடுத்தி நல்ல கண்ணாடி கொண்டு பார்க்க வேண்டும்.  மஞ்சள் கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டு பார்த்தால் மஞ்சளாகத்தான்தெரியும்.  சிகப்பு சிகப்பாகவும், பச்சை பச்சையாக வுந்தான் தெரியும்.  நல்ல சுத்தமான எந்தவித நிறமும் இல்லாத கண்ணாடி கொண்டு பார்க்கவேண்டும்.  அதுபோலவே தைரியமான பகுத்தறிவுடன் சுத்தமான நடுநிலைமை மனதுடன் எதையும் பார்க்கவேண்டும். கண்ட உண்மையை தைரியமாய் வெளியில் எடுத்துச் சொல்லவேண்டும்.  அப்படிக் கில்லாமல் தங்களுக்கு தெரிந்த தப்பிதங்களை மூடி வைத்திருந்தால் கடைசியாக ரிப்பேர் செய்யமுடியாத அளவு மோசமானதாகிவிடும்.

நீங்கள் பார்க்கின்ற கண்ணும், நீங்கள் செய்கின்ற அருத்தமும், நீங்கள் அறிந்த மாதிரியும் யுக்திக்கும், அனுபவத்திற்கும் பொறுத்திப் பாராமல் எல்லாம் சரியானதாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்துவிடாதீர்கள், உங்களைப் போன்ற மற்றவர்கள் எப்படி நினைத்தார்கள்?  நினைக்கின்றார்கள் என்று பாருங்கள்.

14.08.1932 - குடிஅரசிலிருந்து...

சென்ற 04.08.1932இல் நடந்த சென்னை சர்வகலாசாலைப் பட்டமளிப்பு விழாவின்போது நமது மாகாண கல்வி மந்திரி திவான் பகதூர் எ. குமாரசாமி ரெட்டியார் அவர்கள் பட்டதாரிகளுக்கு செய்த பிரசங்கம் மிகவும் சிறந்ததொன்றாகும். அவர் தற்காலக் கல்வியில் உள்ள குற்றங்களையும், கல்வியின் லட்சியம் இன்னதென்பதையும் கல்வி எம்முறையில் போதிக்கப்பட வேண்டுமென்பதையும், எத்த கைய கல்வி அவசியமென்பதையும் கற்றவர்கள் செய்ய வேண்டிய வேலையையும் தெள்ளத்தெளிய விளக்கிக் காட்டியிருக்கிறார்.

கல்வியானது உலக வாழ்க்கைக்குப் பயன்படக் கூடியதாய் இருக்க வேண்டும். வெறும் வித்தையை மாத்திரம் கற்றுக் கொடுப்பதால் தேச மக்களின் துன்பத்தைப் போக்க முடியாது. ஆகையால் தொழில் கல்வியை வளர்ப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும், என்றும் அபிப்பிராயத்தை வெளியிட்டிருக்கிறார். அன்றியும் தற்காலத்தில் உயர்தரக் கல்விக்கு அதிகமாக செலவு செய்வதைக் காட்டிலும், ஆரம்பக் கல்வியின் பொருட்டு அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும். ஆரம்பக்கல்வியின் மூலம் தேசமக்கள் எல்லோரையும் அறிவுடை யராக்க முயல வேண்டும். என்றும் சிறந்த அபிப்பிராயமும் கல்வி மந்திரியின் பிரசங்கத்தில் காணப்படுகிறது. நமது நாட்டு மாணவர் களுக்குத் தற்சமயம் எல்லா விசயங்களையும் ஆங்கிலத்தின் மூலமே கற்பிக்கப்படுவதானால் விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்வதற்கு அதிக நாளாகிறது. ஆங்கில பாஷையைத் தவிர மற்ற விஷயங்களைத் தாய்மொழியின்மூலம் கற்பிக்கப்பட்டால் குறைந்த காலத்திலும் சுருங்கிய செலவிலும் கற்கக் கூடும். ஆகையால் இவ்வாறு கற்பிப்பதற்கு முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்று சில காலமாகக் கல்வி துறையில் உழைத்துவருவோர் சிலர் பிரயாசைப்பட்டு வருகின்றனர்.

நமது கல்வி மந்திரியவர்கள் இவ்வபிப்பிராயத்தை வற்புறுத்தி தாய் மொழிக் கல்வியின் அவசியத்தை எடுத்துக் காட்டிப் பேசியிருப்பது கவனிக்கத்தக்கதாகும். தற்போது தேசியவாதிகளில் பலர் ஆங்கில பாஷையின் மீதும் வெறுப்புக்கொண்டு அதற்குப் பதிலாக இந்தி பாஷையை இந்தியாவிற்குப் பொதுப்பாஷையாக்க வேண்டும் என்று முயற்சி செய்து வருகின்றனர். வட நாட்டார் தங்கள் பாஷையின் மேல் உள்ள அபிமானம் காரணமாக ஆரம்பித்த இம்முயற்சியைத் தென்னாட்டில் உள்ள தமிழ் மொழியின் மேல் வெறுப்புக் கொண்ட பார்ப்பனர்களும் ஒப்புக் கொண்டு இதன் பொருட்டு பெரும் முயற்சி செய்து வருகிறார்கள்கள்.

ஆனால், நாம் ஆதிமுதல் இந்தி பொது மொழியாவதற்குத் தகுதி உடையதன்று என்று சொல்லி வருகிறோம். இந்தி மொழியில் விஞ்ஞானக் கலைகள் ஒன்றேனும் இல்லையென்பதையும் இலக்கியங்கள் இல்லையென்பதையும் தமிழர்க்குக் கஷ்டமான மொழி என்பதையும் ஆங்கிலத்தை அந்நிய மொழி யென்றால் இந்தியும் அன்னிய மொழிதான் என்பதை யும் இந்தியைப் பொது மொழியாக்க வேண்டு மென்றால் முஸ்லீம்கள் உருதுவையும் பொது மொழியாக வேண்டு மென்கிறார்களாதலால் இதன் மூலம் இந்து - முஸ்லீம் கலகம் நேரும் என்பதையும் அறிந்தவர்கள் நாம் சொல்லுவதை ஒப்புக் கொள்ளாமல் இருக்கமாட்டார்களென்று நிச்சயம். ஆதலால் தற்காலத்தில் அதிகமாக மக்களால் பேசப்படுவதும் உலகம் முழுவதும் பரவியிருப்பதும் எல்லாக் கலைகளும் நிரம்பியிருப்பதும் ஆகிய ஆங்கிலத்தையே பொது மொழியாக வைக்க வேண்டும் என்றும் கூறிவருகிறோம். கல்வி மந்திரியவர்களும் ஆங் கிலமே பொது மொழியாக இருக்க வேண்டும் என்று தம் பிரசங்கத்தில் குறிப்பிட்டிருப்பதை நாம் பாராட்டுகிறோம்.

கல்வியானது கற்றவர்களுக்குப் பகுத்தறிவை உண்டாக்கக் கூடியதாகவும் பழைய குருட்டுப் பழக்கவழக்கங்களைப் போக்கக் கூடியதாகவும் இருக்க வேண்டுமென்றும் இதற்கேற்ற முறையில் கல்வியைத் திருத்தி அமைக்க வேண்டுமென்றும் நாம் கூறிவருகிறோம். இவ்வபிப்பிராயமும் கல்வி மந்திரியின் பிரசங்கத்தில் காணப்படுகிறது.

கற்றவர்கள் உத்தியோகத்திற்கென்று கற்காமல், அறிவுக்கென்றும், நாட்டின் நன்மைக்கென்றும் கற்று, தேசமக்களைச் சீர்திருத்த வேண்டும் என்னும் அபிப்பிராயத்தையும் வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். கற்றவர் களெல்லாம் கிராமப் புனருத்தாரண வேலையில் ஈடுபட்டு கிராமாந்தரங் களையும் அங்குள்ள மக்களையும் சீர்திருத்த முயல வேண்டும் என்றும் இதுவே தேசிய வேலையும் தேசிய நோக்கமும் ஆகும் என்றும் குறிப்பிட்டிருப்பது நமது நாட்டுக் கல்விமான்களால் கவனிக்கக் கூடியதொன்றாகும்.

தற்பொழுது கற்றவர்கள் கூட்டம், தேசமக்களின் முன்னேற்றத்தில் சிறிதும் கவலையில்லாமல் தங்கள் சுயநலம் ஒன்றையே கருதி உத்தியோகம் ஒன்றையே நாடித்திரிந்து கொண்டிருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் கல்விமுறை என்பதில் அய்யமில்லை. ஆகையால் இனி யாவது கல்விமுறை என்பதில் சீர்திருத்தப்பட்டு நாட்டின் முன்னேற் றத்துக்கு உபயோகத்திற்கு ஏற்ற முறையில் கற்பிக்கப்படுவதற்கு முயற்சி செய்யுமாறு வேண்டுகிறோம். இறுதியாக இத்தகையச் சிறந்த அபிப் பிராயங்களைத் தைரியத்தோடு வெளியிட்ட திரு ரெட்டியார் அவர் களைப் பாராட்டுகிறோம்.

07.08.1932 - குடிஅரசிலிருந்து...

தற்காலத்தில் ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார நெருக்கடியினாலும் வேலையில்லா திண்டாட்டத்தி னாலும் மிகுந்த துன்பத்திற்கு உள்ளாகி பரிதவிக்கும் மக்கள் ஏழை மக்களே யாவார்கள். அதிலும் தொழி லாளர்கள் படும் துயரத்தைச் சொல்லத் தரமன்று. ஒவ்வொரு யந்திரசாலைகளிலும், தொழிற் சாலை களிலும் வேலையாட்களைக் குறைத்துக் கொண்டே வருவதன் மூலம் ஒவ்வொரு நாளும் ஆயிரக்கணக் கான மக்கள் வேலையற்றவர்களாக வெளியேறு கின்றனர்.

நமது நாட்டுத் தொழிலாளர்கள் பெரும்பாலும், அநேகமாக, எல்லோருமே தினச் சம்பளம் பெறுகின்றவர்களாயிருந்தாலும், வாரச்சம்பளம் பெறுகின்றவர்களாயிருந்தாலும், மாதச் சம்பளம் பெறுகின்றவர்களாயிருந்தாலும், அவர்கள் அந்தக் கூலியைக் கொண்டு ஜீவனஞ் செய்கின்றவர்கள் தான் என்பதை நாம் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு பூதிதியோ, ரொக்கப் பணமோ இல்லை. அநேகர் குடியிருக் கவும் சொந்த குடிசைஇல்லாமல், குடிக்கூலிக்கு வாழ்ந்து வருபவர்கள்,

இத்தகைய நிலையில் உள்ளவர்களைத் திடீரென்று வேலையும் இல்லை யென்று வீட்டிற்குப் போகச் சொல்லிவிட்டால், அவர்களின் கதி என்னாவது என்று கேட்கின்றோம். எங்கும் பணப் பஞ்சம் மக்களை வாட்டுகிற காலத்தில் அவர்கள் தங்கள் பெண்டுபிள்ளைகளைக் காப்பாற்றுவது எப்படி?

இன்று பணக்காரர்களோ நிலச்சுவான்தார்களோ, முதலாளிகளோ மற்றும் யாரா யிருந்தாலும் அனை வரும் சவுக்கியம் அனுபவிப்பதற்குக் காரணமாய் இருப்பவர்கள் ஏழைத் தொழிலாளர்கள் நாட்டில் தொழில்கள் வளர்ச்சி அடைவதற்கும், வியாபாரம் வளர்வதற்கும், காரணமாய் இருப்பவர்கள் ஏழைத் தொழிலாளர்கள் இருந்தும் அவர்கள் நிலை என்ன? இருக்க இடமில்லாமலும் உடுக்க உடையில்லாமலும், உண்ண உணவில்லாமலும், பெண்டு பிள்ளை களுடன் பட்டினிக் கிடந்து நோயால் வருந்தி பரிதவிப்பதுதான் அவர்கள் கண்ட பலன்.

இன்று ஒவ்வொரு ரயில்வே கம்பெனிகளிலும் ஆட்களைக் குறைத்து வருவதுடன் இன்னும் குறைப்பதற்கும் திட்டம் போட்டு வருகிறார்கள். இது போலவே அரசாங்கத்தின் அதிகாரத்திலுள்ள தொழிற்சாலைகளிலும் தனிப்பட்ட முதலாளிகளின் ஆதிக்கத்திலுள்ள தொழிற்சாலைகளிலும் ஆட் களை குறைத்து வருகிறார்கள். ஆனால் இக் கம்பெனிகளிலும் தொழிற்சாலை களிலும் உள்ள ஆயிரம், இரண்டாயிரம் என்று சம்பளம் பெறும் உத்தியோகத்தர்களைக் குறைக்கக் காணோம். ஏழைத் தொழிலாளர்களின் வயிற்றில் மண்போட்டு பெரிய உத்தியோகதர்களின் பணப் பெட்டிகள் நிரப்பப்படுகின்றன.

தொழிலாளிகளைக் குறைப்பதைக் காட்டிலும், தொழில் நேரத்தைக் குறைத்து, விடுமுறை நாளை அதிகப்படுத்தி சம்பளத்தைக் குறைத்துக் கொடுப் பதன் மூலம் தொழிலாளர்களுக்கு வேலையில்லா திண்டாட்டம் ஏற்படுவதைத் தற்கால சாந்தியாக நிவர்த்திக்கலாமென்று தொழிலாளர்களின் தலைவர் கள் சிலர் கூறும் யோசனை சிறந்த யோசனையே யாகும். இந்த யோசனைக்கு ஏனைய தொழிலாளர் களும் சம்மதிப்பதாகவும் அறிகின்றோம். இவ்வாறு செய்வதனால் தொழிலாளர்கள் அரை வயிற்றுக் கஞ்சியாவது குடித்துக் கொண்டிருக்க முடியும். இந்த முறையையாவது, தொழிலாளர்களைக் குறைத்து தான் ஆக வேண்டுமென்ற நிர்பந்தத்திற்கு உள் ளாகும் கம்பெனிகளும் அரசாங்கமும், முதலாளி களும் கைப் பற்றுவார்களானால் ஒருவாறு தற்சமயம் அவர்கள் துயரம் நீங்கும் என்றே கூறலாம். ஆனால் இது நிறைவேறுமா என்றுதான் கேட்கிறோம்.

சுயராஜ்யத்திற்கு என்றும் சுதேசிக்கு என்றும் பொது பாஷைக்கு (இந்தி) என்றும் கூச்சல் போட்டு தேசாபிமானிகளாக விளங்குகின்றவர்கள் யாரும் ஏழைத் தொழிலாளர்கள் விஷயத்தில் ஒன்றும் கவலை எடுத்துக் கொள்ள காணோம். அரசாங்கமும் அவர்கள் துயரை நீக்க முன்வரக் காணோம். இந்த நிலையிலேயே தொழிலாளர் துயரமும் வேலையில்லாத் திண்டாட்டமும் வளர்ந்து கொண்டே போகுமானால் கடைசியில் பெரும் ஆபத்தாக முடியுமென்று எச்சரிக்கை செய்கின்றோம். ஆகை யால் இப்பொழுதே முதலாளிகளும், மாகாண அர சாங்கங்களும், இந்திய அரசாங்கமும், தொழிலா ளர்களின் துன்பத்தை நீக்கத் தாமதமின்றி முயற்சி எடுத்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறோம்.

Banner
Banner