பகுத்தறிவு



பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை 

04.10.1931, குடிஅரசிலிருந்து...  

மைசூர் அரசாங்கத்தில் பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை அளிக்கச் சட்டம்

1931-அக்டோபர் மாதம் 22ஆம் தேதி நடைபெற விருக்கும் சட்டசபையில் இந்து லா என்னும் இந்துக்கள் சட்ட சம்பந்த மான விஷயங்கள் விவாதத்திற்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படும். கடந்த 2 சட்டசபைகளில் மேற்படி விஷயங்கள் சம்பந்தமான பொதுக் கொள்கைகள் யாவும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டாய் விட் டன. அதின் மீது ஏற்பாடு செய்திருக்கும் திட்டங்கள் வரப் போகும் சட்டசபையின் விவாதத்திற்குக் கொண்டு வரப்படும்.

அவையாவன :-

பெண்களுக்குத் தாங்கள் பெண்களாகப் பிறந்த காரணத்தாலோ, அல்லது அவர்களுக்குச் சொத்துரிமை உண்டு என்பதற்கு மதசம்பந்தமான ஆதாரங்கள் இல்லை என்கின்ற காரணத்தாலோ அவர்களது வாரிசு சொத்துரிமை மறுக்கப்படக்கூடாது. ஒரு பாகம் பிரியாத குடும்பத்தில் உள்ள ஒருவர், தான் சுயார்ஜிதமாக சம்பாதித்து வைத்திருக்கும் சொத்திலும் பெண் சந்ததிகளுக்கு உரிமை உண்டு.

ஒவ்வொரு விதவைக்கும் தானாகவே தத்து எடுத்துக் கொள்ள உரிமையுண்டு. புருஷன் கண்டிப்பாய் தத்து எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது என்று ஏற்பாடு செய்திருந்தால் விதவைக்குத் தத்து எடுத்துக் கொள்ள உரிமை இல்லை.

பெண் பிள்ளைகளுக்கு இப்போது கிடைத்துவரும் வாரிசு உரிமை களிலும் கூட சொத்துக்களின் வரும்படிகளை அனுபவிக்க மாத்திரம் உரிமை இருக்கின்றதே தவிர, மற்றபடி அவர்கள் அதை தங்கள் இஷ்டப்படி சர்வ சுதந்திரமாய் அனுபோகிக்கவும், வினியோகிக்கவும் உரிமை இல்லாமல் இருக்கின்றார்கள்; ஆதலால் இந்தக்குறையும் நீங்கும்படியாக அதாவது அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வாரிசு உரிமை சொத்துக்களை தங்கள் இஷ்டப்படி சர்வசுதந்திரமாய் அனுபவிக்கவும், வினியோகிக்கவும் இந்தப் புதிய சட்டத்தில் அனுமதிக்கப்படுகின்றது.

பாகம் பிரியாத குடும்பத்தில் கணவன் இறந்துவிட்டால் பெண் ஜாதிக்குக் குழந்தை இருந்தாலும், இல்லாவிட்டாலும் குடும்ப சொத்தில் கணவனுக்குள்ள பாகம் சர்வசுதந்திரமாய் பெண்களுக்குக் கொடுத்து விட வேண்டும். குடும்ப சொத்துக் கள் பல வழிகளில் துர்வினியோகம் செய்யப்பட்டக் காலங் களிலும் அச்சொத்துகளின் மீது பெண்களுக்கு ஜீவனாம் சத்திற்கு உரிமையுண்டு என்பதாகும்.

1934ஆம் ஆண்டு புரட்சியிலிருந்து....

சித்தர்க்காடு என்ற ஊர் மாயவரம் முனிசிபாலிட்டியின் ஒரு பாகம். அதாவது டவுனின்மேல் கோடியைச் சேர்ந்தது, மாயவரம் ஜங்ஷனும் இந்த சித்தர்க்காட்டில் தான் இருக்கிறது. இந்த ஊரில் பிரபலமான மாரி யம்மன் கோவில் ஒன்று இருக்கிறது. இந்தப் பக்கத்து ஜனங்களுக்கு இந்த மாரியம்மன் தான் பிரபலமான தெய்வம். அந்த மாரியம்மா இடத்தில் ஜனங்களுக்கு இருக்கும் பக்தி மேலீட்டிலேயே மிக க்ஷீண திசையுடனிருந்த கோவில் இப்போது பலமாகக் கட்டப் பட்டிருக்கிறது.

இம்மாதிரியான ஒரு மாரியம்மா இருந்தும் சித்தர்க் காட்டைச் சுற்றிலும் சில காலமாய் வைசூரிநோய் தாண்ட வமாடிக் கொண்டிருக் கிறது. இந்த நோயால் சிலர் இறந்து விட்டார்கள். சிலர் இறக்கும் தருவாயை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு மிருக்கிறார்கள். வைசூரி வியாதியால் ஏற்படும் இந்த மோசமான நிலையில் பாமர மக்கள் பீதிகொள்வதில் ஆச்சரியமொன்று மில்லை. இதனால் சித்தர்க்காடு மாரியம் மாவின் மனதைக் குளிர வைக்க அந்தப்பக்கத்து வாசிகள் நினைத்தார்கள். மாரியாத்தாளின் மனது குளிர்ந்துவிட்டால் வைசூரி நோய் பறந்துவிடுமென்று மனப்பால் குடித்த சித்தர்க் காடுவாசிகள், தங்கள் நிறைந்த பக்தியை பூர்த்தி செய்ய வேண்டி சென்ற 1.4.1934 ஆம் தேதி ஞாயிற்றுக் கிழமை பகலில் கஞ்சி காய்ச்சி ஊற்றினார்கள். இரவில் கரகம் கட்டி வீதி வலம் வந்தார்கள்.

வழக்கம்போல் கோவில் பூசாரி கரகத்தை எடுத்து வீதிவலம் வந்துகொண்டிருந்தான். ஊர் ஜனங்களும் கரகத்தைக் சூழ்ந்து கொண்டு ஆரோக்கியசாமி ஆசாரி பட்டறையின் மேல் பக்கத்துச் சந்தில் கரகம் வந்து கொண்டி ருந்தது. இந்தத் தெருவிலுள்ள ஒரு யவனப் பெண்மணி கரகத்திற்குத் தீபாராதனை எடுக்க நிவேத்திய சாமான் களுடன் முன்வந்து நின்றாள், நிவேத்தியத் தட்டை நிவேத் தியம் புரியும் தனி பூசாரியிடம் கொடுத்துவிட்டு பிரசாதம் பெற்றுப்போக பிரஸ்தாபப் பெண்மணி நின்று கொண்டி ருந்தாள்.  கரகம் தூக்கிக் கொண்டி ருந்த கோவில் பூசாரி யானவன் தன் எதிரில் நிற்கும் பெண்மணியின் கையைக் கெட்டியாகப் பிடித்து பிசைந்துகொண்டு பின்வருமாறு சம்பாஷிக்கலானான்:

“நீ ஒன்றுக்கும் பயப்பட வேண்டாம்! உனக்கு எவரும் லட்சியமில்லை. நான் இருக் கிற வரையில் உனக்கென்ன பயம் சொல்லு. உன்னை நான் வைத்து காப்பாற்றுகிறேன். உனக்கு எது வேண்டுமானாலும் தருகிறேன். நான் சொல்லுகிறபடி கேட்கிறயா?” என்பது போன்ற வார்த்தைகளே நடந்தது.  மேற்படி சம்பாஷணை பெண்ணின் கையைப் பிடித்து பிசைந்து கொண்டபடியே முக்கால் மணிநேரம் நடைபெற்றது. கரகம் தூக்கிய பூசாரியானவன் வாலிப வர்க்கத்தைச் சார்ந்தவன். கரகத்துக்கு நிவேத்தியம் செய்து போக வந்த பெண்மணியும் இளம் வயதைச் சேர்ந்தவள், என்றாலும் கரகத்தை சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பக்த சிகாமணிகளெல்லாம் பிரஸ்தாப சம்பாஷ  ணையை மாரியம்மன் சன்னதியின் பேரி லேயே நடப்பதாகக் கருதிக் கொண்டிருந் தார்கள். இது எத்தனையோ இடத்தில் நடத்தும் வழக்கத்தை ஒட்டியதால் இதைப்பற்றி ஆச்சரியப்பட வேண்டிய தில்லை. இந்த சம்பவம் முடிந்து கரகம் கோயிலுக்குப் போய் இறங்கியது. இறக்கும்படி சடங்குகள் முறையே முடிந்ததும் வந்திருக்கும் பக்தர்களுக்கு காளாஞ்சி கொடுக்கும் சம்பிரதாயம் ஆரம்ப மாயிற்று, கரகம் தூக்கிய பூசாரி ஒரு தட்டில் தேங்காய் மூடி, பழம், பாக்கு, வெற்றிலை, புஷ்பம் உள்பட விபூதி பிரசாதங்களுடன் மகா மண்டபத்தில் நிற்கும் பக்த கோடிகளான பொது ஜனங்கள் முன் தோன்றினான். நின்ற மகா ஜனங்களில் முக்கியமானவர்களிடத்தில் காளாஞ்சி தட்டை சமர்ப்பித்தான், பெற்றுக் கொண்ட முக்கியஸ்தர்கள் பூசாரிக்கும் மரி யாதை செய்வான் வேண்டி ரூபாய் 1-7-0 கொடுத்தார்கள்.

இந்தத் தொகை வழக்கத்துக்கு மீறிய தாகவும், மிக கொஞ்சமாகவுமிருந்ததாக பூசாரி கருதினான். இது சமயமும் பிரஸ்தாப பூசாரி யானவன் கரகமெடுத்து வீதிவலம் வருகிற போதும், லேகிய உருண்டையை அளவுக்கு மீறி தின்றிருந்த தால் அவன் வீதி வலத்தில் வரும் போதும், கோயிலில் இறங்கியதும் தன் நிலை தடுமாறி எல்லா காரியத்திலும் அயோக்கி யத்தனமாய் நடந்து கொண்டதாய் சொல்லப்படு கிறது. இது எப்படியாவது இருக்கட்டும். பக் தர்கள் மரியாதை செய்த ரூ.1-7-0 பெற்றுக் கொள்ளாமல் தூக்கி எறிந்து விட்டான். வந் திருந்த பக்த கோடிகளை லேகிய உருண்டை வெறியால் வாயில் வந்தபடி திட்டினதோடு கர்ப்பகிரகத்தில் அலங்காரத்துடனிருக்கும் மாரியம்மனை நோக்கினான். இவ்வளவு நாள் உனக்கு உழைத்தும் நீ எனக்கு ஒன்றும் செய்ய வில்லை என்றான். நீ இருந்துதான் என்ன? தொலைந்து தான் என்ன? என்று பலவாறு சொல்லிக்கொண்டே ஆத்தாள் மகமாயியை நோக்கி 5,6 உதை காலாலேயே கொடுத்தான். மகமாயிக்கு செய்திருந்த அலங்கார புஷ்பங் களை எல்லாம் பிய்த்து நாலா பக்கமும் எறிந் தான். பூசாரியின் போக்கிரித்தனத்தை கண்ட பக்த கோடிகள் ஒன்றும் சொல்ல முடியாமல் தங்கள் தங்கள் வீடு திரும்பினார்கள். மறுதினம் தெருக் கூட்டம் போட்டு பூசாரியின் நடத் தையைக் கண்டிக்கப்பட்டது. கரகம் வீதி வலம் வரும்போது நிவேத்திய மெடுத்து வந்த பெண்மணியின் கையைப் பிடித்து பிசைந்த தற்கும், மாரியம் மனை காலால் உதைத்து பக்த கோடிகளை அவமானப்படுத்தியதற்கும் ரூபாய் 25 அபராதம் விதிக்கப்பட்டது. அப ராதம் விதிக்கப்பட்ட தொகையும் வசூலாகி விட்டது. பூசாரி, மாரியம்மனை உதைத்ததால் ஏற்பட்ட தோஷத்தைப் போக்க மறு தினம் பிராமண குருக்களைக் கொண்டு பிராயச்சித்தம் செய்யப்பட்டது.
பூசாரி போதை வெறியால் செய்த போக் கிரித்தனமும், கஞ்சி காய்ச்சியும் கரகமெடுத்தும் ஊரைப் புழுதி பண்ணிய பக்த சிகாமணிகளின் லீலைகளும் எப்படியாவது போகட்டும். அதைப் பற்றி நாம் கவலைகொள்ளவுமில்லை.

வைசூரி நோய் அபிவிர்த்தியானால் பால் குத்திக் கொண்டால் பரவிக் கொண்டிருக்கும் நோயானது தடைப்பட்டு விடுமென்பது சுகாதார முறை. இதைப்பின்பற்றாமல் கரகம் கட்டுவதும், கண்முழிப்பதும், துள்ளுமாவு இடித்து தின்பதும், கஞ்சி குடிப்பதுமான காரியமுமெல்லாம் வைசூரி நோயுடன், காலரா நோயும் சேர்த்துக்கொள்ளச் செய்யும் முட்டாள் தனமென்பதை புத்திசாலிகள் உணர்ந்த உண்மை. இதுவும் ஒரு பக்கமிருக்கட்டும்.

சித்தர்க்காடு மாரியம்மன் கோவிலில் நடந்த பிரஸ்தாப நிகழ்ச்சியைக் கொண்டு குறிப்பாக சித்தர்க்காடு வாசிகளுக்கும் ஒரு வார்த்தை சொல்லவிரும்புகிறேன். அதாவது:-

பொதுவாக மக்களுக்கும், சிறப்பாக பெண் களுக்கும் மாரியம்மன் என்ற ஒரு தேவதையிடத்திலிருக்கும் மூட பக்தி அளவு கடந்த தாகும். மாரி, காளி, பிடாரி போன்ற தெய்வங் களிடத்தில் பெண்கள் கொள்ளும் மூட பக்தியை தணிக்க வேண்டுவது அந்தந்த ஆண் மகனின் கடமையில் முக்கியமானதாகும்.

ஏனென்றால், பெண்களுக்கிருக்கும் பக்தியை ஒரு கருவியாக கோயில் பூசாரிகள் உபயோகப்படுத்திக் கொண்டு, பெண்களை வசப்படுத்தி கற்பழிக்கவும் எத்தனிக்கிறார்கள். கற்பழித்துமிருக் கிறார்கள். கோயில் பூசாரியை பக்தி சம்பாதித்துக் கொடுக்கும் பக்தன் என்ற பேதை எண்ணத்தால் எத்தனையோ பெண்கள் பூசாரியின் வலையில் சிக்கிவிடுகிறார்கள்.

முடிவாக மாரியம்மன் தரிசனத்துக்கு தங்கள் தங்கள் வீட்டு பெண்மணிகளை தனி யாக அனுப்பிவைக்கும் ஆண் மக்கள் கவ னித்து தக்கபடி நடந்து கொள்ள வேணுமாய்க் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.  

ஆஸ்திகர்களே  எது நல்லது?

கல்லில் தெய்வம் இருப்பதாகக் கருதி, அதற்கு ஒரு கோவில் கட்டி, அந்த சாமியை வணங்க தரகர் ஒருவரையும் வைத்து அந்த கல்லுச் சாமிக்கு மனிதனுக்கு செய்யும் அல்லது மனிதன் தான் செய்து கொள்ளும் மாதிரி யாகவெல்லாம் செய்து, அதற்கு வீணாக பணத்தை பாழாக்கி நேரத்தை வீணாக்குவது நன்மையானதா?

அல்லது மனிதனிலேயே தெய்வம் இருப்பதாகக் கருதி அதற்கு அந்த மனிதனையே தரகராக வைத்து தனக்கு வேண்டியது போலவும் தான் பிறர் தன்னிடத்தில் நடக்க வேண்டு மென்று கருதுவது போலவும்  அந்த மனிதனுக்கு செய்து அவனிடத்தில் நடந்து கொள்வது நல்லதா?

குடி அரசு, 21.12.1930

சிறீரங்கம் ரங்கநாதரின் நன்றி கெட்டதனம்

சிறீரங்கம் சிறீரங்கநாத சுவாமி சிறிது கூட நன்றி விஸ்வாசமில்லாமல் தனது பூஜைக்கும், உற்சவத்திற்கும் பணம் சேகரித்து வைப்பதற்காக ரங்கநாதர் லாட்டரி சீட்டு என்னும் பெயரால் ஒரு லாட்டரி சீட்டு நடத்த முக்கிய ஏற்பாடு செய்தவரும், அந்த சீட்டு நடவடிக்கைக்கு பிரதம காரிய தரிசியாய் இருந்தவருமான ராவ்பகதூர் சடகோபாசாரியாரை தபால் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது திடீரென்று கொன்று போட்டார்.

இந்தப் படுபாவி ரங்கநாதர் வைகுண்ட ஏகாதசிக்கு வருகின்ற பக்தர்கள் எத்தனை பேரைக் கொல்லப் போகின்றாரோ தெரியவில்லை. இப்போதே ஏகாதசி உற்சவத்திற்கு வரும் பக்தர்களுக்கும் பிரசாதமாக சிறீரங்கத்திற்கும், திருச்சிக்கும் காலரா, மாரியம்மாளை அனுப்பிவிட்டாராம். இனி அங்கு வரும் எத்தனை பக்தர்கள் அந்தப் பிரசாதத்தைக் கொண்டு போய் எந்தெந்த ஊர் பக்தர்களுக்கு வினி யோகிப்பார்களோ தெரியவில்லை.

குடி அரசு,  21.12.1930

15, 20 வருஷத்திற்கு முன் ஒரு சமயம் ஏனம்பள்ளி ஜமீன்தார் கல்யாணத்திற்கு நாங்கள் இருவரும் சென்றிருக் கும்போது, சாப்பாட்டுப் பந்தியில் பரிமாறின பார்ப்பனன் ஒருவனைத் தாகத்திற்குத் தண்ணீர் கேட்கும்போது, அவன் நம்மிடம் கீழே இருந்த டம்ளரைக் கையில் எடுத் தான். உடனே பக்கத்திலிருந்த மற்றொரு பார்ப்பனச் சமையல்காரன் இந்தப் பார்ப்பானைப் பார்த்து, என்னடா மடையா? சூத்திரன் குடித்த டம்ளரைக் கையில் தொட்டு எடுத்து விட்டாய் என்று கோபமாகப் பேசினான். உடனே, கைவல்ய சுவாமியார் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தவர் எழுந்து எச்சில் கையாலேயே அந்தப் பார்ப்பனரை ஓர் அறை செவுளில் அறைந்து, யாரடா சூத்திரன்? என்று கேட்டார். அப்போது ஒரு சிறு கலகமாகிப் பிறகு அந்தப் பார்ப்பனன் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டான். இந்த மாதிரி இன்னும் பல சம்பவங்களில் நாங்கள் கலந்திருந்த துண்டு.

- -தந்தை பெரியார், ஈரோடு - 7.12.1936

நூல்: உண்மை இந்து மதம்

உணவு விடுதியின் தலைப் பில் கொட்டை எழுத்துக்களில் ஜாதியின் அறிகுறி இருப்பது வேறு எந்த நாகரிக நாட்டிலும் காண முடியாத மாசு ஆகும்!

இந்த மாசைப் போக்க வேண்டும் என்று கிளர்ச்சி செய்தார் பெரியார் ஈ.வெ.ரா. நாகரிகமான மக்கள் வாழும் இந்த நாட்டில், ஜாதியின் வாலை ஒழித்தது போலவே, உணவு விடுதிகளின் பெயரில் உள்ள பிராமணாள் என்ற சொல்லையும் எடுத்துவிடுவார்கள் என எதிர்பார்த்தேன்; எதிர்பார்த் தவாறு நடக்கவில்லை.

உணவு விடுதிகளில் பிராமணரே இருந்து நடத்தும் விடுதிகள் சில; பிராமணர் அல்லாதார், பிராமணரைக் கொண்டு உணவு சமைக்கச் சொல்லி, தாம் தலைவராய் உட்கார்ந்து சீட்டுப் பெற்று, பணம் பெற்று வரவு - செலவு கணக்குகள் பார்த்து நடத்தும் விடுதிகள் பல.

அந்தச் சில விடுதிக்காரரும் திருந்தவில்லை. இந்தப் பல விடுதிக்காரரும் திருந்தவில்லை! சொல்லாமலேயே செய்ய வேண்டிய சீர்திருத்தக் கடமையைச் சொல்லியுமே, செய்யவில்லை தமிழர்.

ஆயினும் ஒரு காலம் வரும். ஜாதி வேறுபாட்டை ஒழித்தால் அல்லாமல் நாட்டில் அமைதி ஏற்படுத்த முடியாது என்ற காலம் வந்தால், அப்போது எல்லோரும் சேர்ந்து வருந்த நேரும். அன்று பெரியார் ஈ.வெ.ராவின் தொண்டு எல்லார் உள்ளத்திலும் வாழும்.

டாக்டர் மு.வரதராசனார் (தந்தை பெரியார் 79ஆம் ஆண்டு பிறந்தநாளையொட்டி மலேசியா வாழ் தமிழர்கள் வெளியிட்ட மலரில் இடம்பெற்ற கட்டுரையிலிருந்து)



நாம் எந்த விதத்தில் தேசத் துரோகிகள்? இந்தத் தேசத் துக்கு அந்நிய ஆட்சி யென் பதை அழைத்து வந்தவர்கள் யார்? அவர்களுக்கு இங்கும் என்றும் நிலைபெறும்படி யான ஆட்சிக்குக் கட்டிடம் கட்டிக்கொடுத்து அவற்றிற் குத் தூண்களாய் நின்றவர்கள் யார்? சரித்திரங்களை எடுத் துப் புரட்டிப் பாருங்கள்.

நாம் பார்ப்பனரல்லாதார் என்கின்ற முறையிலோ, ஆதித்திராவிடர் என்கின்ற முறையிலோ, முஸ்லீம்கள் என்ற முறையிலோ, இந்தத் தேசத்துக்குத் துரோகம் செய் ததாக ஏதாவது ஓர் உதார ணத்தை எடுத்துக்காட்டட் டும்; நாம் உடனே அதற்குப் பிரா யச்சித்தம் செய்துகொள் ளத் தயாராய் இருக்கிறோம்.

வெள்ளைக்காரர்களைத் தங்கள் தெய்வம் என்றும், விஷ்ணுவின் அம்சம் என் றும், அவர்களும் தாங்களும் ஒரே சாதி என்றும், அவர் முகச்சாயலும் தங்கள் முகச்சா யலும் ஒரேமாதிரி இருக்கிறது என்றும், அவர்களும் தாங்க ளும் இராஜ்யாய்ப்போய் இந்த நாட்டில் நிரந்தரமாய் வாழவேண்டும் என்றும் நேற்றுவரையிலும் சொல்லிக் கொண்டிருந்த கூட்டத்தார்கள் யார்? பார்ப்பனர்களா? அவர் கள் ஒழிந்த மற்றவர்களா என்று யோசித்துப் பாருங்கள். இன்றுகூட, பார்ப்பனர்கள் எப்படிப்பட்ட விடுதலை கேட்டாலும் சரி, அதற்கு ஆக என்ன தியாகம் செய்ய வேண் டுமானாலும் சரி, வெள்ளைக் காரப் பூண்டு இந்தியாவில் இருக்கக்கூடாது என்று தீர் மானித்தாலும் சரி, எங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லை. ஆனால், அதற்கப்புறம் நடப்ப தென்ன? அதில் எங்கள் பங்கு என்ன? என்பதை மாத் திரம் சொல்லிவிடட்டும்; நாங்க ளும் கையெழுத்துப் போடுகி றோம். அதற்கு ஆகப் பார்ப் பனர்கள் எத்தனை பேர் சாகி றார்களோ அதற்கு இரண்டு பங்கு உயிர் கொடுக்கின்றோம். பிறகு யார் தேசபக்தர்கள்? யார் கோழைகள்? யார் தேசத் தைக் காட்டிக்கொடுத்துக் கக் கூசில் போய் ஒளிந்துகொள்ப வர்கள்? என்று பார்க்கலாம். அதை விட்டுவிட்டு, உண் மைக் காரணம் என்ன என் பதை மறைத்துவிட்டு எங்க ளைக் கோழைகள் என்றும், தேசத்துரோகி என்றும் சொல் லிவிடுவதாலேயே எங்களை ஒழித்துவிடுவது என்று நினைத்தால் அது முடியுமா என்றுதான் கேட்கின்றேன்.

தோழர் சத்தியமூர்த்தியை விட நான் எதிலும் பயந்தவ னல்ல. அவர் ஒருதடவை ஜெயிலுக்குப் போயிருந்தால் நான் 7, 8 தடவை ஜெயிலுக் குப் போயிருப்பேன்; என் குடும்பமும் ஜெயிலுக்குப் போயிருக்கும். இத் தமிழ் நாட்டில் அரசியலில் கும்பல் கும்பலாக எதிர்வாதம் செய் யாமல் வலுவில் ஜெயிலுக் குப் போவதற்கு வழிகாட்டி னவன் நானும் என் குடும்ப முமாகும்.
அதுவும் சத்தியமூர்த்தி செல்வத்துக்கும் அவரது செல் வாக்குக்கும் அவர் பொது வாழ்வில் அடைந்திருக்கும் நிலைமைக்கும் நான் ஒன்றி லும் குறைந்தவனல்ல என்றா லும், அவர் ‘ஏ’ கிளாஸ் கைதியாய்ச் சிறையிலிருந் தார்; நான் ‘சி’ கிளாஸ் கைதி யாய் மூத்திரச்சட்டியில் தண் ணீர் சாப்பிட்டுக்கொண்டு வேலை செய்துகொண்டு கோணிச் சாக்கில் படுத்துக் கொண்டு சிறையில் இருந் தேன்.

சென்ற வருஷம் எனக்குக் கிடைத்த தண்டனையின் போதுகூட, எனக்கு ‘சி’ கிளாஸ் கொடுக்கவேண்டும் என்று எனது ஸ்டேட்மெண் டிலேயே எழுதிக்கொண் டேன். அதை எனது தோழர் சி. இராஜகோபாலாச்சாரியார் அவர்கள்தான் அடித்து விட் டார்கள்.

பிறகு எனக்கு ‘ஏ’ கிளாஸ் கொடுத்தார்கள். இராஜம கேந்தரம் ஜெயிலில் எனக்குக் கொடுத்த கட்டில், மேசை, மெத்தை எல்லாவற்றையும் வேண்டாம் என்று வாபீஸ் செய்துவிட்டு, ‘சி’ கிளாஸ் கைதியாகவே இருந்தேன். சாப்பாடு மாத்திரம் டாக்டர் சிபாரிசின் மீது கோதுமை ரொட்டி கிடைத்தது. மற்றபடி நான் ஜெயிலில் எந்த உயர் நிலையிலும் இருக்கவில்லை; சவுகரியம் அடையவும் இல்லை; ஜெயில் சட்டத்தை எந்த வழியிலும் மீறவும் இல்லை.

ஆகவே, நாங்கள் சத்திய மூர்த்தியாரை விடவோ, மற்ற யாரையும் விடவோ பாப்பர் என்றோ கோழை என்றோ கஷ்டத்துக்குப் பயந் தவர்கள் என்றோ யாரும் சொல்லிவிட முடியாது.

காங்கிரசுக்காரர்கள் அடி பட்டார்கள், உதைபட்டார் கள், இலட்சம்பேர் ஜெயிலுக்குப் போனார்கள் என்றே வைத்துக்கொள்வோம். அதனால் ஏற்பட்ட பலன் என்ன என்று கேட்கின்றேன்.

இன்று அவை தப்பு என்று எண்ணவில்லை என்று சொல் வதானாலும், அதனால் பிர யோஜனமில்லை என்றும், அந்த மாதிரி தியாகத்தால் வெள்ளைக்காரர்கள் மனதை இளகச் செய்ய முடியவில்லை என்றும், இனி செய்யக்கூடாது என்றும் காங்கிரஸ் தீர்மா னித்துவிட்டதா, இல்லையா? என்று கேட்கின்றேன். காங் கிரஸ் 1933இல் தீர்மானித்தால், பார்ப்பனரல்லாதார் இயக்கம் 1920லேயே இப்படித் தீர்மா னித்தது. இதில் என்ன தப்பு சொல்ல முடியும்? இதனால் பார்ப்பனரல்லாதார் கோழை களாகி விடுவார்களா? தேசத் துரோகிகளாகி விடுவார்களா?

-- குடிஅரசு, 14,6,1936

நாங்குநேரித் தாலுகாவில் மறவர் வகுப்பினர் மிகுதியாக வாழ்கின்றனர். இவர்களில் பெரும்போலோர் திருட்டு முதலிய தீயதொழில்களை யுடையவர்களாய் கல்வியறிவற்றிவர்களாய் வாழ்வதை கண்டு அவர்களை நல்வழிப்படுத்த வேண்டு மென்று   இத்தாலுக்கா போலீஸ் சர்க்கிள் இன்ஸ்பெக்டராகிய திருவாளர் முத்தையா பிள்ளையவர்கள் போலீஸ் ஜில்லா சூப்பரின்டென்டென்ட் வின்டில் துரையுடன் கலந்து பேசி 1927ம் ஆண்டில் மறவர் சங்கம் என ஒரு சங்கத்தை ஏற்படுத்தினார்கன். வின்டில் துரையே இச்சங்கத்தின் தலைவர் திரு முத்தைய பிள்ளையவர்களுடைய நன்முயற்சியின் பயனாக மறவர்களனைவரும் ஒற்றுமையாகக்கூடித் தங்கள் வகுப்பாரின் முன்னேற்றத்திற்குப் பொருள் சேர்த்து வேண்டுவன செய்துவருகிறார்கள். இதனால் 1929 ஜனவரியில் ஒர் கூட்டம் கூடி அறிவை வளர்த்து நல்லொழுக்கத்தைத் தருவது கல்வியேயாதலால் கல்வியைத் தம் மக்களுக்குக் கற்பிப்பது இன்றியமையாத முதற்கடமையென தீர்மானித்து அதுபற்றி மஞ்சின்குளம், முதலைக்குளம், புதூர், செண்ப கராமநல்லூர் என்ற நான்கு ஊர்களிலும் மறவர் சங்கத்திலிருந்து ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடங்கள் ஏற்படுத்துவது, என்றும் தீர்மானமாயிற்று. மறவர் சங்க முன்னேற்தத்திற்கு திரு.முத்தைய பிள்ளையவர்களுக்கு உடன் உழைப்பார் மஞ்சன்குளம் திரு திரவியத்தேவர் என்பவர். இவருடைய தீவிர முயற்சியால் மஞ்சள் குளத்தில் ஒரு பெரிய பள்ளிக்கூடம் கட்டிட முடிவாயிற்று. இன்ஸ்பெக்டரவர்கள் அதைப் பார்வை யிடுவதற்கு 7.2.1929 வியாழக்கிழமையன்று காலையில் நாங்கு நேரி போர்டு உயர்தரக்கலா சாலைத் தலைமைப் பண்டிதர் திரு. இ.மு.சுப்பிரமணியபிள்ளைய வர்களுடன் சென்றனர். பள்ளிக்கூடத்தைப் பார்வையிட்ட பின் திரு. முத்தையா பிள்ளையவர்கள்  அவ்வூர் மறவர் களையெல்லாம் அழைத்து திரவியத்வேவர் வீட்டுக்கு போய் அவர் வீட்டில் தயாரித்த பலகாரங்களையுண்டனர். அப்போது அவர்கள் பேசியதன் சுருக்கம் பின் வருமாறு:

மறவர்களின் தலைவர்களே! நீங்கள் இங்கே இவ்வளவு விரைவில் பள்ளிக்கூடம் கட்டி முடித்ததைப்பார்த்து மகிழ்ச்சி யடைகிறேன். நீங்கள் ஒழுக்கமுடையவர்களாகவும் சுத்த முடையவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். சாதி வித்தியாச மென்பது கிடையாது நீங்கள் சுத்தமில்லாதவர்களாக  மாமிச முண்டு வருவதானாலேயே மேல் சாதியென்று சொல்லிக் கொள்ளுகிறவர்கள் உங்களோடு சேராமல் தாழ்த்துகிறார்கள். இப்போது மேல்வகுப்பு சொல்லுகிறவர்களில் ஒருவனாகிய நான் உங்களில் ஒருவராகிய திரவியத்தேவர் வீட்டில் உண்ணுவதை நீங்கள் இதோ நேரே பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் சுத்தமுடைவர்களாக ஆவீர்களாகில் உங்கள் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் வந்து உண்பதற்கு யாதொரு தடையுமில்லை. ஆகையால் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்கள் பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்து ஒழுக்கமுடைய வர்களாக விரைவில் ஆக்க வேண்டும். மேலும் நான் எப்படி இப்போது உங்களிடையே வேறுபாடில்லாமல் உடன் உண்ணுகிறேனோ அதைப்போலவே நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் உங்களிலும் தாழ்த்தப்பட்டவர்களாகயிருக்கும் ஆதிதிராவி டர்களிடம் சுத்தம் கண்ட இடத்து உடன் உண்ணவோ நெருங்கிப் பழகவோ தயாராயிருக்க வேண்டும். மனிதர்களுக்குள் என்ன உயர்வு தாழ்வு? நாம் எல்லோரும் ஒன்று தானே என்று பேசி முடித்தார்கள். அவ்வூராரனைவரும் பிள்ளையவர்களுக்கு நன்றி செலுத்தி அவ்வாறே செய்ய இசைந்தார்கள். போலீஸ்இன்ஸ்பெக்டர் திரு முத்தைய பிள்ளையவர்களுடைய நன் முயற்சி மிகவும் பாராட்டத் தகுந்தது. ஏனைய போலீஸ் அதிகாரிகளும் இவர்களைப் போல நடந்து நாட்டுக்கு ஒரு உண்மைத் தொண்டாற்று வார்களாக.

பார்வதிக்கும் பரமசிவனுக்கும் சம்பாஷணை


- சித்திரபுத்திரன் என்னும் புனைபெயரில் தந்தைபெரியார் அவர்கள் எழுதியது, “குடிஅரசு” 17.6.1928

பார்வதி: எனது பிராணநாதனாகிய ஓ, சிவபெருமானே! ஆகாயத்தில் பறக்கின்ற கருடன் என்கின்ற பட்சியைப் பார்த்து பலர் காலையிலும் மாலையிலும் கன்னங்கன்னமாய்ப் போட்டுக் கொள்ளுகின்றார்களே; அது எதற்காக நாதா?

பரமசிவன்: கண்மணி! இது உனக்குத் தெரியாதா? கருடன் நமது அடிமையாகிய மகாவிஷ்ணுவுக்கு வாகனமல்லவா? அதனால் விஷ்ணு பக்தர்களில் சிலர் கருடனைக் கண்டால் கன்னத்திலடித்துக் கொள்ளுகிறார்கள்.

பார்வதி: ஓஹோ அப்படியா சங்கதி! சரி, அப்படி-யானால் நமது அடிமை வாகனத்திற்கு இவ்வளவு மதிப்பு இருக்கும் போது நம்முடைய வாகனமாகிய காளை மாட்டைக் கண்டால் ஏன் யாரும் கன்னத்திலடித்துக் கொள்வதில்லை? அன்றியும் வண்டி யில் கட்டி ஓட்டுகிறார்கள்; ஓட ஓட அடிக்கிறார்கள்; செக்கில் கட்டி ஆட்டுகிறார்கள்; அடித்துக்கூட தின்று விடுகிறார்களே, அது ஏன்?

பரமசிவன்: நம்முடைய பக்தர்களுக்கு அவ்வளவு பக்தி இல்லை; நன்றாக சாம்பலை பூசிக் கொள்ளத்தான் தெரியும். நமது வாகனத்தினிடத்தில் பக்தி காட்டத் தெரியாது.

பார்வதி: அதுதான் போகட்டும்; நமது குமாரனாகிய கணபதியின் வாகன மாகிய பெருச்சாளியைக் கண்டால் ஏன் கன்னங் கன்னமாய் அடித்துக் கொள்ளாமல் தடி எடுத்து அடித்துக் கொன்று விடுகிறார்கள்? அய்யோ பாவம்!

பரமசிவன்: கணபதியின் பக்தர்களுக்கும் போதுமான பக்தி கிடையாது. ஏனென்றால், கணபதிக்கு அபிஷேகம் செய்வார்கள். அதற்கும் பால், நெய், தயிர் ஊற்றி கொழுக்கட்டையை வைப்பார்கள். உயிருடன் காணும்போது ஓடி ஓடி அடிப்பார்கள். நம் பக்தர்கள் யோக்யதையே இப்படித்தானே! இந்த வெட்கக் கேட்டை யாரிடம் சொல்லுவது!

பார்வதி: அதுதான் போகட்டும்; தங்களுடைய மற்றொரு வாகனமாகிய நாயைக் கண்டால் ஒருவரும் கன்னத்தில் அடித்துக் கொள்ளாமல் எல்லோரும் சோடு! சோடு! என்று விரட்டுகின்றார்களே, அது என்ன காரணம் நாதா?

பரமசிவன்: கண்மணி, அதுவும் பக்தர்களில் அறியாத் தனம்தான்; ஆனாலும், அது மலம் சாப்பிடுகின்றதல்லவா! அதனால் அதன்மீது சிலர் அசுசியப்படு கின்றார்கள்போல் இருக்கின்றது.

பார்வதி: என்ன நாதா, பைரவக் கடவுள் வாகனம் மலம் சாப்பிட்டால், மகாவிஷ்ணுவின் வாகனம் அதிலுள்ள பூச்சி, புழு, நத்தை, நண்டு முதலிய அசுசியமான வஸ்து களையெல்லாம் சாப்பிடுகிறதே; அதையெல்லாம் அந்த பக்தர்கள் மன்னிக்கும் போது, மலம் சாப்பிடுவதை மாத்திரம் ஏன் நமது பக்தர்கள் மன்னிக்கக் கூடாது? அதுதான் போகட்டும். நமது குமாரன் வாகனமாகிய மயிலைக் கண்டால் ஏன் முருக பக்தர்கள் கன்னங் கன்னமாய்ப் போட்டுக் கொள் வதில்லை? அன்றியும், ஆட்டைக் கண்டால் அடித்துத் தின்று விடுகிறார்களே! அவன் கொடியாகிய சேவலைக் கண்டால் அறுத்துத் தின்றுவிடுகிறார்கள்! இது என்ன அநியாயம்!

பரமசிவன்: அது அந்த பக்தர்களின் பக்திக் குறைவு. அதற்கு நாம் என்ன செய்யலாம்?

பார்வதி: நாதா! சரி சரி, இதையெல்லாம் பார்க்கும்போது தான் எனக்கு மிகவும் வெட்கக் கேடாயிருக்கின்றது. நமக்குக் கீழ்ப்பட்ட விஷ்ணுவின் வாகனத்திற்கு மாத்திரம் உலகத்தில் இவ்வளவு கவுரவமும் அவர் பக்தர்களுக்கு மாத்திரம் இவ்வளவு பக்தியும் இருப்பதும், நமது வாகனங்களுக்கு இவ்வளவு மரியாதைக் குறைவும் நமது பக்தர்களுக்கு இவ்வளவு பக்திக் குறைவும் இருப்பதும் எனக்கு வெளியில் தலை நீட்ட முடியவில்லையே; தவிர, விஷ்ணுவின் பெண் ஜாதியான மகாலட்சுமி கூட இதனா லேயே அடிக்கடி என் னைப் பார்த்து பரிகாசம் பண்ணுகின்றாள். தவிர, நம்முடைய பக்தர்களிலும் பலர் அறிவில்லாமல் நம்ம வாகனத்தை மரியாதை செய்யாமல் இப்பதோடல்லாமல் விஷ்ணு வாகனத்திற்கு விஷ்ணு பக்தர்களைப் போலவே கன்னங் கன்னமாய்ப் போட்டுக் கொண்டு மரியாதை செய்கிறார்களே, இது என்ன மானக்கேடு! தாங்களே யோசித்துப் பாருங்கள்.

பரமசிவன்: என்ன செய்யலாம் சகி? நம் தலையில் பிரம்மன் இப்படி அவமானப்படும்படியாக விதித்து விட்டான். விதியா ரைவிட்டது, சொல் பார்ப்போம்! என் கண்மணி, நீ இதற்காக அழ வேண்டாம்; உன்னைப் பார்த்தால் எனக்கும் அழுகை வருகிறது.

பார்வதி: சரி, சரி, இதற்காக நான் ஒருத்தி அழுவது போதாதாக்கும். இனி நீங்கள் வேறா அழுக வேண்டும்! போனால் போகட்டும். இம்மாதிரி நம் தலையில் எழுதிய அந்த பிரம்மாவை பேசிக் கொள்ளலாம். வாருங்கள் நம்ம வேலையைப் பார்க்க நாம் போவோம்.

இந்து மதம் யாருக்கு சொந்த மதம்?

1929 குடிஅரசிலிருந்து.,

பண்டிதப் பெரு மக்கள் இந்து மதம் யாருக்கு சொந்த மெனக்கண்டும் கண் மூடித்தனமாகவோ அல்லது பண்டிதத் தன்மைக் குப்பங்கம் வருமென்னும் நோக்கங் கொண்டோ, பாமர மக்களை பாழ்படுத்துகின்றனர். சரித்திர சம்பந்தப்பட்ட வரையிலும் ஆரியராலேயே இந்து மதம் ஸ்தாபகமானதெனக் காணலாம். ஆரியரின் குடியேற்றத்தின் பின்னர் இந்து மதமுண்டாயிற்றென்பதில் மயக்கமில்லை. இது நமது பண்டிதர்களும் அறிந்த இரகசியமே. ஆரியர்கள் தங்கள் கபட நாடகத்தால் தமிழ் மக்களை வயப்படுத்தி தமிழ் நாட்டிலிருந்த சில வழிபாடுகளை தமது வழி பாட்டுடன் ஜோடித்து  மக்களை மயக்கி விட்டனர். நாம் எவ்வளவு தூரம் துருவிச் சென்றாலும் இந்துமதம் தமிழ் மக்களாகிய நமக்கு சொந்தமன்று என்ற முடிவுக்கே வருகிறோம்.

சொந்தமற்றதை சொந்தமாகப் பாவிப் பது சுத்தப் பைத்தியக்காரத்தனமாகும். ஆரியரால் உண்டாக்கப் பட்ட நான்கு வருணங் களையும் எண்ணிலடங்கா சாதி களையும் உடைய இந்து மதத்திற்கும் பிறப்பினால் உயர்வு தாழ்வு பாராட்டாத பூர்வத் தமிழ் மக்க ளாகிய ஆதி திராவிட ரெனும் சமூகத்தினருக்கும் எவ்வளவு தூரம் வித்தியாசம்! இமயகிரிக்கும் குண்டுமணிக்கு முள்ள வித்தியாசத்தை ஒக்கும். இந்து மதமல்லவா பஞ்சமரென்று சண்டாளரெனவும், தீண்டப்படாதவ ரெனவும், தெருவில் நடக்கப் படாதவரெனவும் இன்னும் மிருகத்திலும் கேவலமாக மதிக்கச் செய்தது.

அதனையல்லவா சுயமரியாதை இயக்கம் கண்டிப்பது. இதை அறியாமல்  சகஜாந்தசுவாமி சுயமரியாதைச் சங்கத்திற்கு விரோதமாக போலி ஆஸ்திகர் சங்கத்தில் இந்து மதத்திற்கு வக்காலத்து வாங்கி அதை தாங்கிப் பேச தலைமை வகித்தது. நன்றியை கொன்றதற்கு ஒப்பாகும். ஆதிதிராவிட ரென்னும் பூர்வத் தமிழ்பெருமக்கள் இந்துமதத்தை விடும் பரியந்தம் பஞ்சமர் தீண்டாதவர் என்னும் பட்டம் மாறவே மாறாது என்றும் தீண்டாதவர்களாகவும் தெருவில் நடக்கக் கூடாதவர்களாகவும் கேவலமாகத் தான் வாழவேண்டும்.

Banner
Banner