பகுத்தறிவு

27.03.1932 - குடிஅரசிலிருந்து...

தீண்டாமையை ஒழிக்க இடந்தரவில்லை என் பதைப்பற்றி நாம் அதிகமாக ஒன்றும் கூறவேண்டிய அவசியமில்லை பெரிய புராணத்திலுள்ள நந்தனார் கதை ஒன்றே போதுமானதாகும். நடராஜா என்கிற பரமசிவன் என்னும் கடவுளிடத்தில் பக்தியுள்ளவ ராகிக் கோயிலுக்குள் செல்ல விரும்பிய தீண்டா தாராகிய நந்தனாரை அந்த உடம்புடன் கோயிலுக் குள் வந்து தன்னை வணங்குவதற்கு அந்த நடராஜா என்கிற பரமசிவன் என்னும் கடவுளே சம்மதிக்காமல் நெருப்பில் மூழ்கி இறந்து பார்ப்பன சரீரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டபின் கோயிலுக்குள் வர வேண்டு மென்று சொல்லி அவ்வாறே நந்தனாரும் நெருப்பில் மூழ்கிப் பார்ப்பன உடம்பு பெற்றுக் கொண்டு

கோயிலுக்குள் போனதாகத்தானே பெரிய புராணத் தில் சொல்லப்படுகின்றது?

தீண்டாமை விலக்குக்கும் சமத்துவத்துக்கும் இடமிருப்பதாகச் சொல்லப்படும் பெரியபுராணம் என்பதே இவ்வளவு கொடுமையாக இருக்குமானால் மற்ற சின்ன புராணங்களைப் பற்றிச்சொல்லவும் வேண்டுமா?

இனி, சங்கராச்சாரியார் என்பவர் தீண்டாமையை ஒழிக்கப் போதனை செய்தார் என்று கதை சொல்லுகிறார்கள். அவர் ஒருநாள் கங்கையில் ஸ்நானம் பண்ணிவிட்டு வரும்போது எதிரில் வந்த ஒரு தீண்டாதானைக் கண்டு விலகியதாகவும், உடனே அத்தீண்டாதான் சங்கரரை நோக்கி  ஆத் மாவில் என்ன வித்தியாசம்? என்று கேட்டதாகவும், பிறகு சங்கராச்சாரியார் ஆத்ம சமத்துவத்தையறிந்து அவனைக் கட்டித்தழுவிக் கொண்ட தாகவும், அவனுடைய ஆத்ம ஞானத்தைப் பாராட்டியதாகவும், அதற்காக சங்கராச் சாரியார் பஞ்சதசி என்ற நூலைச் செய்ததாகவும் அவருடைய கதையில் சொல்லப் படுகிறது. இந்தக் கதையும் ஆத்ம சமத்துவத்தைச் சொல்ல வந்ததே ஒழிய சரீர சமத்துவத்தைச் சொல்ல வரவில்லையே! ஆகையால் இந்தக் கதையினால் பிறப்பு வித்தியாசமும், தீண்டாமையும் இருப்பதைக் காணலாம்.

மேற்கூறிய காரணங்களிலிருந்து தீண்டாமை நமது நாட்டில் தோன்றி நிலைத்திருப்பதற்கு இந்து மதமும், இந்து மத சாத்திரங்களும் அவைகளின் மூலம் உண்டான மூட நம்பிக்கைகளும், குருட்டுப் பழக்க வழக்கங்களுமே என்பதை அறியலாம்.

28.4.1929 - குடிஅரசிலிருந்து...

மற்ற நாட்டினர்களின் கடவுள் உணர்ச்சியைவிட நமது கடவுள் உணர்ச்சியும் பக்தியும் பூசையும் நம்மை ஓட்டாண்டிகளாக்கி அறிவிலிகளாக்கி நம்மை நமது நாட்டை விட்டுத் துரத்திக் கொண்டு வருகின்றது. அதுபோலவே மற்ற நாட்டினர்களின் மதத்தைவிட நமது மதம் நம்மை பிரித்துவைத்து இழிமக்களாக்கி அன்னிய ஆட்சிக்கு உட்படுத்தி மனிதத்தன்மை இல்லாமல் வாழச் செய்கின்றது. இவை நேற்று இன்று என்றில்லாமல் ஆராய்ச்சிக்கு எட்டும் சரித்திரகாலம் தொட்டு இப்படியே இருப்பதாய்க் காணப்படுகின்றது. இதற்கு, அர்த்த மில்லாமல் வெள்ளைக்காரர்கள் மீது பழி போடு வதிலும் சுயராஜ்ஜிய சாக்கு சொல்லுவதிலும் பயன் என்ன? என்று தான் கேட்கின்றோம். ஏனெனில் சுயராஜ்ஜியமும் அதற்கு மேற்பட்ட ராமராஜ்ஜியமும் கிருஷ்ணராஜ்யம் முதலிய ராஜ்ஜியங்களும் இருந்த காலத்தில் இருந்த நிலையைவிட வெள்ளைக் காரன் ராஜ்ஜிய காலம் எப்படி இந்நிலைக்கு அதிக மான பொறுப் புடையது என்பது தான்.

தென் ஆப்பிரிக்காவில் இந்தியர்களைத் தெருவில் நடக்கவிடாதது ஆப்பிரிக் காரர்களுடைய அகம்பாவமாக இருக்கலாம். அமெரிக்காவில் கவி ரவீந்திரநாத் தாகூர் அவர்களை அவமரியாதை செய்தது அமெரிக்கர்களுடைய ஆணவமாக இருக்கலாம். திரு.காந்தியை தண்டித்தது இங்கிலீஷ் காரருடைய இறுமாப்பாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்தியனை இந்தியாவில் தெருவில் நடக்க விடாததும் இந்துக்கடவுள் கோவிலுக்குள் செல்ல இந்துவை விடாததும் யாருடைய அகம்பாவம், ஆணவம், இறுமாப்பு என்று கேட்கின்றோம்.

திருவாளர்கள், காந்தியும் லஜபதியும் கோவிலுக்குள் சென்று அவர்களது கடவுளை வணங்க அனுமதிக்காமல் திருப்பி அனுப்பிய கொடுமையையும் அவமானத்தையும் இழிவையும் விடவா திரு தாகூரை அமெரிக்கர்கள் அவமானப் படுத்திவிட்டார்கள் என்று யோசித்தால் இந்தி யர்கள் அயோக்கியர்களா? முட்டாள்களா? என்பதும் அமெரிக்கர்கள் அயோக்கியர்களா? முட்டாள்களா? என் பதும். இந்திய அரசர்கள் ஆட்சி அய்ரோப்பிய அரசர்கள் ஆட்சியைவிட மேலானதாயிருக்குமா என்பதும் விளங் காமல் போகாது. எந்த நாட்டிலாவது குளத்தில் தண்ணீர் மொள்ள உரிமையில்லாதவனும் தெருவில் நடக்க உரிமையில்லாதவனும் தங்களது உரிமையை மறுக்கின்றவர் களுடன் சேர்ந்து சுயராஜ்யம் அடைய முயற்சிப் பார்களா என்று யோசித்துப் பார்த்தால் சுயராஜ்ஜியத்திற்கு யார் முட்டுக்கட்டை போடு கின்றார்கள் என்கின்ற உண்மை ஒரு மூடனுக்கும் விளங்காமல் போகாது. கடவுளையும் மதத்தையும் கோவில் களையும் காப்பாற்றுகின்றோம் என்று வேஷம் போட்டுக் கொண்டு ஜஸ்டிஸ் கட்சியை ஒழித்து பார்ப்பனக் கட்சியை சாதிக்கப் போவதாக வெளி வந்திருக்கும் ஆஸ்திக கனவான்கள் கடவுள் பேராலும் மதத்தின் பேராலும் கோவில்களின் பேராலும் நடக்கும் கொடுமை களை ஒழிப்பதற்கு ஏதாவது செய்கின்றார்களா, நினைக்கின்றார்களா, செய்தார்களா, நினைத்தார்களா என்று தான் கேட்கின்றோம். எனவே பார்ப்பனர்கள் தேர்தலுக்கு ஏற்படுத்திக் கொண்ட நாடகத்தில் வரும் வேஷங்களைக் கவனிக்காமல் அந்த வேஷக்காரர்கள் யார்? அவர்களின் அறிவு, ஒழுக்கம், லட்சியம், பிழைப்பு, யோக்கியதை ஆகியவைகள் என்ன? என்பதைப் பற்றி விசாரித்தால் கண்டிப்பாய் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்கள் கூற்றின் உண்மை விளங்காமல் போகாது.

24.11.1929 - குடிஅரசிலிருந்து...

ஆண்பெண் வாழ்க்கை இன்பத்திற்கு இவ்விருபாலர்க்கும் இயற்கை ஒப்பந்தம் ஒன்று, என்று மனித சமுகம் உற்பத்தியானதோ அன்று முதல் தானாகவே இருந்து வருகின்றது, மனித சமுகம் பரவி விரிந்து நெருக்கமானதும், பெண்கள் கருப்பவதிகளாய் இருக்கும் காலத்து அவர்கட்கு ஒரு பாதுகாப்பு ஏற்படவேண்டும் என்ற முறையிலும்; மனித சமுகத்தில் சிக்கன நெருக்கடி ஏற்பட்டு அதனால் பேராசை வஞ்சகம், சோம்பேறித்தனம் முதலியவைகள் உட்புகுந்துவிட்டமையாலும் பொதுசனங்கள் அறிய இவ்விருபாலர்க்கும் மணவினை ஏற்படுதல் அவசியமாயிற்று, இன்றேல், பெண்கள் ஏமாற்றப்படுவார்கள் என்பது திண்ணம்.

மேலும் குழந்தைகள் சதிபதிகட்கும் பொதுவாதலால், குழந்தைகளைப் பொறுத்தவ ரையிலாவது தந்தையின் பொறுப்பு விளக்கமாகத் தெரிய வேண்டிய அளவிலும் மணவினை பொது சனங்கள் அறிய நிகழ்த்தப்பட வேண்டியது அவசியமாயிற்று. எனவே, உலகத்தில் மிகச் சாதாரணமானதும் அதே சமயத்தில் மிகப் பெரியதுமான இவ்வாண் பெண் இணக்கம் மணம் என்ற பெயருடன், பொது நிகழ்ச்சி என்ற நிபந்தனையுடனும் நாகரிகம் முதிர்ந்த சமுகங்களால் கையாளப்பட்டு வருகின்றன. ஆதித்தமிழர்கள் தங்கள் மணவினைகளை காதல் வயப்பட்டு நடத்தினார்கள். ஆண் பெண் இணக்கம் ஏற்பட்ட பின்னரேயே தாய் தந்தையர்கட்கும், ஊர்த் தலைவர்கட்கும் தெரியப்படுத்தி விழாச் செய்வது வழக்கமாய் இருந்தது. இவ்வொப்புயர்வற்ற அறிவுடைய மணமுறையைப் பற்றி நாம் நமது சங்க நூல்களில் பார்க்கக் காண்பதுடனின்றி இன்றைக்கும் பர்மா தேசத்திலும், இந்தியாவுடன் ஒரு காலத்தில் ஒன்றுபட்டிருந்த சுமத்ரா, ஜாவா, வாலி, முதலிய தீவுகளிலும் காணக்கூடும். ஆதலின் மணமுறைக்கும் புரோகிதருக்கும் யாதொரு சம்பந்தமுமில்லை. எல்லா நிகழ்ச்சிகளிலும் புரோகிதத்தை புகுத்திய பிறந்தது முதல் இறக்கும் வரையில் பார்ப்பனரல்லாத குடும்பங்களில் கடவுள் பெயரைச் சொல்லிக் கொண்டு அவர்கள் காசைப் பறிக்க சூழ்ச்சி செய்த பார்ப்பனர்கள் மணவினையினையும் தமது மகசூலில் சேர்க்காமலாயிருப்பர் எனவும் தமிழர் மணவினையிலும் பார்ப்பனப் புரோகிதர் புகுந்து கொண்டனர். இது சொற்ப காலமாக அனுசரிக்கப்படும் ஒரு வழக்கமாகும். ஆனால் பார்ப்பனப் புரோகிதனோ வேறு எந்தப் புரோகிதனோ இல்லாமல் மணவினை நிகழ்த்தக் கூடுமா? அவ்வாறு நிகழ்த்தினால் அத்தகைய மணங்கள் சட்டப்படி அங்கீகரிக்கக் கூடுமா? என்பது கேள்வி.

இத்தகைய கேள்விக்கே நாம் வருந்துகின்றோம். இத்தகைய கேள்வி ஏற்படும் ஒரு நிலைமைக்கு நாம் மிகவும் துக்கிக்கின்றோம். பார்ப்பனர் அர்த்தமற்ற தனக்கே விளங்காத சிலவார்த்தைகளை மந்திரம் என்னும் பெயரால் உச்சரித்து, மணமக்கள் முகத்தை சுட்டுப் பொசுக்கி, கண்களிலிருந்து நீர்வடியச் செய்து அம்மியை மிதிப்பதும் அருந்ததி பார்ப்பதுமான மூடச் சடங்குகள் சிலவற்றைப் புரிவித்து, ஒவ்வொரு சடங்கிற்கும் சுவர்ண புஷ்பம் பெற்று மூட்டை கட்டிக்கொண்டு போனாற்றான் விவாகம் முடிந்ததாக அர்த்தம் என்று மதியுள்ளவர்கள் கூறுவார்களா? இடைக்காலத்தில் சில காலம் மாறுதற்கேற்ப ஒரு குருட்டு வழக்கம் பீடித்ததனால் இவ்வழக்கத்தை பின்பற்றித்தான் ஆக வேண்டும் என்பது ஒரு அறிவுடைய நிர்ப்பந்தமா? இந்த நிர்ப்பந்தத்தை நாம் ஏன் அங்கீகரிக்க வேண்டும். அரசாங்கச் சட்ட மூலமாக பார்ப்பனரை வைத்துத்தான் விவாகம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற வரையறையை வற்புறுத்துவதால் மூடச் சடங்காகிய புரோகிதத்தை அரசாங்கமே ஆதரவு செய்வதாகும். பெரும் பான்மையான தமிழ்மக்கள் பார்ப்பனர்களையே வைத்து விவாகம் செய்து கொள்ளுவது இல்லை. சில காலமாய் நடைபெறும் சீர்திருத்த விவாகங்களிலும் பார்ப்பனர்களும் பார்ப்பனியமும் நீக்கப் பெற்றுள்ளது. மேலும் தமிழர்களில் பிரம்மசமாஜம் போன்ற இயக்கங்களைத் தழுவி நிற்பவர்களும் புரோகித முறையை அநுட்டிப்பவர்களன்று. எந்த விதத்தாலும் புரோகிதம் என்ற ஒரு விலாசம் இருக்க வேண்டுமென்பதை நாம் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. எனவே விவாக முறையில் புரோகிதர்கள் குறுக்கிடுவதை தமிழ் மக்கள் சுயமரியாதை யுடன் நீக்குவார்களாயின் இம்முறையில் நிகழ்ந்த மணங்களை இவ்வரசாங்கமும் சரி, எவ்வரசாங்க மாயினும் சரி அங்கீகாரம் செய்துதான் ஆகவேண்டும்.

இதை ஒழித்து மலாய் நாட்டில் பார்ப்பனரின்றி செய்த ஒரு மணத்தை மணமாக அங்கீகரிக்க மறுத்த செயலை நாம் வன்மையாக கண்டிப்பதுடனின்றி திரு.எஸ்.வீராசாமி அவர்கள் மேற்கூறிய முறையில். தமிழரின் மனப்பான்மையை எடுத்துக் காட்டி, தமிழர் மணங்கட்கு புரோகிதன் அவசியமில்லை என்று குறிப்பிட்டதையும், நாம் பாராட்டுகின்றோம். திரு.எஸ்.வீராசாமி அவர்களைப் போன்றே நமது கூற்றை ஆதரித்து புரோகிதத்தைக் கடிந்து வெளியிட்டுள்ள திரு.எஸ்.சுப்பையா நாயுடுவின் செயலையும், நாம் மும்முறையும் போற்றுகின்றோம்.

இந்நிலையில் மலாய் நாட்டுக்குச் சென்று தமிழருடைய உதவியால் வயிறு வளர்க்கும் ஒரு அய்யங்கார் பத்திரிகையாகிய தமிழ்நேசன் புரோகிதத்தை ஆதரிப்பதும், சுயமரியாதைக் கொள்கைக்கு எதிராய் பிரச்சாரம் செய்வதும் வியப்பன்றே.

தமிழர் தலைவரின் வேண்டுகோளை வழிமொழிந்து பகுத்தறிவாளர் கழக மாநில தலைவர் பேச்சு

கணியூர், நவ. 5 -பகுத்தறிவாளர் கழகம் தனித் தன்மையுடன் செயல்படவேண்டு மென்ற தமிழர் தலைவரின் வேண்டுகோளை வழி மொழிந்து பகுத்தறிவாளர் கழக மாநில தலைவர் பேசினார்.

பகுத்தறிவாளர் கழகத்தின் தாராபுரம் கழக மாவட்ட கலந்துரையாடல் கூட்டம் 27.10.2018 சனிக்கிழமை மாலை 6 மணி யளவில் கணியூர் கிருஷ்ணா பாத்திரக் கடையில் நடைபெற்றது.கூட்டத்தில் பகுத் தறிவாளர் கழக உறுப்பினர் சேர்க்கை, "தி மாடர்ன் ரேசனலிஸ்ட்" சந்தா சேகரித்தல், ஒன்றிய, நகரப் பகுதிகளில் அமைப்பினை ஏற்படுத்துதல், பகுத்தறிவாளர் கழக பொன் விழா மற்றும் பகுத்தறிவாளர் கழக செயல் பாடுகள் தொடர்பாக ஆலோசிக்கப்பட்டது.

இக்கூட்டத்திற்கு பகுத்தறிவாளர் கழக மாநில துணைத் தலைவர் தரும.வீரமணி அவர்கள் தலைமை தாங்கினார்.பகுத்தறி வாளர் கழகத்தைச் சார்ந்த க.வேலுமணி அனைவரையும் வரவேற்றார்.திராவிடர் கழகத்தின் தாராபுரம் கழக மாவட்ட தலை வர் க.கிருஷ்ணன்,செயலாளர் க.சண்முகம், வழக்குரைஞரணி பொறுப்பாளர் நா.சக்தி வேல் ஆகியோர் முன்னிலை வகித்தனர்.

மா.அழகிரிசாமி உரை

இந்நிகழ்வில் பங்கேற்றுச் சிறப்புரை நிகழ்த்திய பகுத்தறிவாளர் கழக மாநில தலைவர் மா.அழகிரிசாமி அவர்கள் பேசிய தாவது:   பகுத்தறிவாளர் கழகத்தில் பல்துறை அறிஞர்களை உறுப்பினராகச் சேர்க்கும் வகையில் கழகப் பொறுப்பாளர்கள் அய ராது பணியாற்றி பகுத்தறிவாளர் கழகம் தனித்தன்மையுடன் செயல்படவேண்டும் என்ற பகுத்தறிவாளர் கழகப் புரவலர் ஆசிரியர் அவர்களின் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றவேண்டும்.

தற்போது 60 கழக மாவட்டங்களில் பகுத்தறிவாளர் கழக அமைப்பு உள்ளது. அதை ஒன்றிய,நகரப் பகுதிகளில் விரிவு படுத்தி மாதந்தோறும் கலந்துரையாடல் கூட்டங்கள் நடத்தப்படவேண்டும். ஆசிரி யப் பெருமக்களுக்கு மாணவர்களைச் சந்திக் கும் வாய்ப்பு அதிகம் என்பதால் பகுத்தறி வாளர் கழகத்தில் ஆசிரியரணி உருவாக்கி மாணவர்களிடையே பகுத்தறிவுக் கருத்துக் களைக் கொண்டு செல்வதோடு, மாவட்ட தலைநகரங்களில் பகுத்தறிவுக் கருத்தரங் குகளை சிறப்பாக நடத்தவேண்டும்.

திராவிடர் கழகம், திராவிடர் கழக இளைஞரணி, மாணவர் கழக, மகளிரணி, தொழிலாளரணி  தோழர்கள் அனைவரும் கழக வெளியீடுகளான " விடுதலை" நாளி தழ், "உண்மை" மாதமிருமுறை, "பெரியார் பிஞ்சு" மாத இதழ் ஆகியவற்றிற்கு சந்தாக் கள் சேர்க்கும் பணியை அன்றாடப் பணி களில் ஒன்றாகக் கருதி செயல்படுத்தி வருவதைப்போல் பகுத்தறிவாளர் கழகப் பொறுப்பாளர்கள் ஒவ்வொருவரும் கழக வெளியீடான" தி மாடர்ன் ரேசனலிஸ்ட்" மாத இதழுக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட சந்தா இலக்கினை முடித்துத் தருவதோடு, சந்தா சேர்க்கும் பணியை அன்றாடப் பணிகளுள் ஒன்றாகக் கருதி " தி மாடர்ன் ரேசனலிஸ்ட்" மாத இதழை பகுத்தறிவாளர்களின் கைகளில் தவழச் செய்திட அரும்பணியாற் றிடவேண்டும் என்று அவர் உரையாற்றினார்.

தீர்மானம்

கடந்த 19.10.2018 அன்று தஞ்சை வல் லத்தில் நடைபெற்ற மாநில பகுத்தறிவாளர் கழக கலந்துரையாடல் கூட்டத்தில் நிறை வேற்றப்பட்ட தீர்மானங்களை ஏற்றுச் செயல்படுத்துவதென கூட்டத்தில் தீர்மானிக் கப் பட்டது.

பங்கேற்றோர்

தாராபுரம் கழக மாவட்ட பகுத்தறிவாளர் கழகத்தைச் சார்ந்த கணியூர் ச.ஆறுமுகம், வே.கலையரசன், மா.தங்கவேல், தாராபுரம் மு.மாரிமுத்து, மு.மோகன், பழனி கழக மாவட்ட ப.க. தலைவர் ச.திராவிடச் செல்வன், திராவிடர் கழகத்தின் தாராபுரம் கழக மாவட்ட அமைப்பாளர் கி.மயில்சாமி, கோவை மண்டல இளைஞரணிச் செய லாளர் ச.மணிகண்டன், கணியூர் க. அர்ச் சுணன், உடுமலை  நகரத் தலைவர் போடி பட்டி க.காஞ்சிமலையன், தாராபுரம் கழக மாவட்ட மாணவர் கழக அமைப்பாளர் கி.இளந்தென்றல், மடத்துக்குளம் தி.சிவக் குமார் (திதொச) உள்ளிட்டோர் கலந்து கொண்டனர்.

கூட்டத்தின் நிறைவாக பகுத்தறிவாளர் கழகத்தைச் சார்ந்த உடுமலை த.முருகேசன் நன்றி கூறினார்.

கூட்டத்தில் அறிவிக்கப்பட்ட பொறுப்பாளர்கள்

தாராபுரம் கழக மாவட்ட பகுத்தறிவாளர் கழகத் தலைவர்: க.வேலுமணி, செயலாளர்: வே.கலையரசன், அமைப்பாளர்: த.முரு கேசன், தாராபுரம் ஒன்றிய ப.க. தலைவர்: பு.முருகேசு, செயலாளர்: க.சு.உமாபதி, வெள்ளக்கோயில் ஒன்றிய ப.க.தலைவர்: சு.ஜெகநாதன், செயலாளர்: சிவக்குமார், மடத்துக்குளம் ஒன்றிய ப.க. தலைவர்: மா.தங்கவேல், செயலாளர்: பெரியசாமி, உடுமலை ஒன்றியம் ப.க.தலைவர்: ந.வெங் கடாசலம், செயலாளர்: நா.செல்வராசு

20.11.1932 - குடிஅரசிலிருந்து...

கடவுள் என்பது அர்த்தமும்  குறிப்பும் அற்ற வார்த்தையாய் இருந்து வந்த போதிலும் அது மனித சமுகத்தில் 100க்கு  99 மக்களை பிடித்து தன்வயப்படுத்தி மடமையாக்கி  ஆதிக்கம்  செலுத்தி வருகின்றது. கடவுள் என்ற வார்த்தை கற்பிக்கப்பட்டு பல ஆயிரக்கணக்கான  வருஷங்கள் ஆயி ருந்த  போதிலும்கூட, கடவுள் என்பது இன் னது என்று குறிப்பாக குளறுபடி இல்லாமல் - தெளிவுபட உணர்த்திய வர்களோ  உணர்ந்த வர்களோ இது வரையில்  காணக் கிடைக்கவில்லை. பொதுவாக  அந்தப் படி ஒரு உணர்ச்சியை மக்களுக்குள் எப்படி யாவது புகுத்தி அவர்களைப் பயப்படுத்தி வைக்க  வேண்டும் என்கின்ற  அவசியத்தினால் அதற்கு என்று வேறு ஒரு (மானச) உலகத் தையும், பாவ புண்ணிய பயனையும் மோட்ச நரகத்தையும், கற்பித்து அதை பரப்ப பலவித தாபனங்களைச் உண்டாக்கி அதன் பிரசாரத்தின் பேரால் பிழைக்க ஒரு கூட்டத் தையும் ஏற்பாடு செய்து அக்கூட்டத்திற்கு அதிலேயே பிழைத்துத் தீர வேண்டியதான நிலைமையையும் ஏற்படுத்தி விட்டதால் வெகு சுலபமாகவும்,  செல்வாக்காகவும் அதன் பிரச்சாரம் நடக்கவும்,  மக்களை தன் வயப்படுத்தவும்  ஆன காரியங்கள் நடந்து கொண்டே வருகின்றன. கடவுள் என்றால் என்ன, என்றாலும், கடவுள் என்றால் என்ன, என்பதை உணரு வதற்கில்லாமலும், உணர வேண்டும் என்று  நினைப்பதற்கு இல்லாமலும் இருந்து வருகிறது. யாராவது  கடவுளைப் பற்றி நெருக்கிப் பிடித்துக் கேட்டால் அது முழுவதும் முன் னுக்குப் பின் முரணான கருத்துகளையும், செய்கை களையும் கொண்டிருப்பதும் ஆளுக்கு ஒரு வித வியாக்கியானம் கூறு வதுமாய் இருப்பதோடல் லாமல் வேறு விதமாய் குறிப்பான பதில் கிடைப்பது என்பது அறிதாகவேயிருக்கிறது.

கடவுள் என்பது சர்வ  வல்லமையும், சர்வ வியாபகமும், சர்வசக்தியும் கொண்ட ஒரு ஒப்பற்ற தனி பொருளென்று சொல்லப் பட்டு விட்டு உடனேயே அது கண்ணுக்குத் தெரியாதது என்றும், மனதிற்குத் தோன்றாதது என்றும் சொல்லப்படுவதோடல்லாமல் அதற்கு உருவம் இல்லை யென்றும், குணம் இல்லை யென்றும், இன்ன தன்மையது என்று விளக்க முடியாதது என்றும் சொல்லப்பட்டு விடுகின்றது.

ஒரு வேடிக்கை

இவற்றுள் மற்றொரு வேடிக்கை என்ன வென்றால் இப்படிப் பட்ட ஒரு கடவுள் தன்மையை அதாவது சர்வ சக்தியும் சர்வ வியாபகமும், உடையதும் கண்ணுக்கும் மனதிற்கும் தென்படாததும், குணமும், உரு வமும் இன்னதன்மை யென்று  குறிப்பிடக் கூடிய தன்மையும் இல்லாதது? மான ஒரு கடவுளை நிலை நிறுத்தவும் அதைப் பற்றி மக்கள் நம்பிக்கை  கொள்ளவும் கடவுளால் உண்டாக்கப்பட்ட மக்களிலேயே பலர் வக்காலத்துப் பெற்று கடவுளை நிருபிக்க ஒழுங்கற்ற முறையிலும் ஒழுக்க ஈனமான முறையிலும் எவ்வளவோ பாடு படவேண்டியிருப்பது மேயாகும்.

மற்றும் அப்படிப்பட்ட வக்காலத்துக்காரர் தங்கள் சொந்த நிலையில் தங்களால் செய்யப் படும் ஒவ்வொரு காரியத்தையும் தாங்களே செய்வதாகவும் தங்களால் சொல்லப் படும் ஒவ்வொரு விஷயமும் தாங்களே அறிந்து சொல்லுவதாகவும், நினைத்தே பேசியும் நடந்தும் வருகிறார்கள். அது மாத்திரமல்லாமல் மற்றவர்களால் செய்யப்படும், சொல்லப்படும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் மற்றவர்கள் தங்களுக்குச் செய்வதாகவும் சொல்லுவதாகவும், எழுதுவ தாகவும் கருதுவதுடன், மற்றவர்கள் மீது துவேஷம், வெறுப்பும், விருப்பும் கொண்டு அவர்களை இன்ன இன்னபடி  நடவுங்கள் என்றும், தங்களுக்கு இன்ன இன்ன காரியங் களைச் செய்து கொடுங்கள் என்றும் கோரு கிறார்களேயல்லாமல் இவையெல்லாம் சர்வ வல்லமை உள்ள கடவுள் செயலால்தான் நடக்கின்றது. நடந்து விடும் என்ற நம்பிக் கையும் உறுதியும் தைரியமும் இல்லாத வர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

Banner
Banner