பகுத்தறிவு

14. 02. 1932 - குடிஅரசிலிருந்து...

எல்லா மக்களும் தாங்கள் இருக்கும் நிலையை விட்டு இன்னும் உயர்ந்த நிலையை அடைவதற்கே ஆசைப் படுவார்கள். கீழான நிலையை அடைவதற்கு விரும்புகின்ற மனிதர்கள் உலகில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். கீழான நிலைக்குச் செல்லவேண்டுமென்னும் கருத்துடையவர்கள் யாராவது இருந்தாலும், அவர்கள் கருத்தும், அதனால் தமக்கு நன்மை உண்டாகும் என்ற நம்பிக்கையைக் கொண்டதாகத் தான் இருக்கக் கூடும். இது மனித சமுகத்தின் இயற்கையாகும். இத்தகைய ஆவலும் முற்போக்குணர்ச்சியும் இருந்த காரணத்தால்தான் மனித சமுகமானது பண்டை காலத்திலிருந்த மிருகப் பிராயத்திலிருந்து முற்றும் மாறுதலடைந்து தற்காலமுள்ள நாகரிகமான நிலைக்கு வந்திருக்கின்றது.

மனிதன் அறிவுடையவனாகவே படைக்கப்பட்டான் என்னும் மதவாதிகளின் கட்டுக் கதையைத் தள்ளிவிட்டுச் சரித்திர மூலமாகப் பண்டை காலத்தில் மக்கள் எந்த நிலையிலிருந்தனர் என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால் இவ்வுண்மை விளங்கும்.

மக்கள் உண்டான காலத்தில் அவர்கள் குரங்கு களைப் போலவே மரங்களிலும், மலைகளிலும் வாழ்ந்து, பிறகு தழை,, மரப்பட்டைகளை எடுத்து, மிருகங்களை வேட்டையாடி உண்டு வாழ்ந்தவர்கள். நாளடைவில், நல்ல உடைகளைச் செய்து அணியக் கூடியவர்களாகவும, ஆகாரங்களைப் பக்குவப்படுத்தி உண்ணக் கூடியவர் களாகவும் இருந்து இடங்களமைத்துக் கொள்ளக் கூடியவர் களாகவும் சிறப்படைந்தனர் என்பது சரித்திர உண்மை.

இத்தகைய மக்கள் எல்லோரும் பண்டை காலத்தில் அறிவுடைய வர்களாக இருந்திலர். அறிவுடையவர்கள் சிலரும், அறிவில்லாதவர்கள் பலருமாக இருந்தனர். இந்த அறிவுடைய சிலரே மற்ற எல்லா மக்களையும் ஒரு கட்டுக்கு உட்படுத்தி அவர்களையெல்லாம் ஆண்டு வந்தனர். தமது அறிவின் திறமையால் பல சட்டங்களை ஏற்படுத்தி மக்களை அதற்குக் கட்டுப்பட்டு ஒழுகும்படி செய்து வந்தனர். அக்காலத்திலிருந்த அறிஞர்களின் எண்ணம் மிகவும் முன்னேற்ற முடையதாகத்தான் இருந்தது.

ஆனால் அவர்கள் எண்ணக் கூடிய எல்லாக் காரியங்களையும் செய்து முடிக்கும் ஆற்றல் அவர்களுக்கில்லை. தற்காலத்தில், ஆகாயத்தில் பறக்கவும், இயந்திரங்களால் ஆகிய மோட்டார் ரயில் முதலியவைகளை உபயோகிக்கவும் இயந்திரங்களைக் கொண்டு சண்டை போடவும் மனிதர்கள் கண்டு பிடித்திருப்பது போலவே அவர்களுக்கும் இம்மாதிரியான விஷயங்களின் மேல் ஆசைமாத்திரம் இருந்தது.

ஆகையால் சாதாரணமாக நடந்து திரிந்த மனிதர்கள், மாடு, கழுதை, குதிரை முதலியவைகளின் மேல் ஏறிக் கொண்டு சவாரி செய்யவும், பிறகு அவைகளை வண்டிகளில் பூட்டி பிரயாணம் பண் ணவும் தண்ணீரில் கட்டைகளை மிதக்கவிட்டுக் கொண்டு அதன்மூலம் நீர்நிலைகளைத் தாண்டவும் பிறகு அவைகளைப் பாய்கப்பல்களாகச் செய்து கொள்ளவும் தான் கற்றுக் கொண்டார்கள். சரீர பலத்தால் சண்டை செய்தவர்கள், வில், ஈட்டி, முதலிய ஆயுதங்களைக் கொண்டு சண்டை செய்யவும்தான் கற்றுக் கொண்டார்கள் அக்காலத்தில் அவர்களுடைய அறிவினாலும் முயற்சியினாலும் இவ்வளவு தூரம்தான் நாகரிகமடைய முடிந்தது. ஆகவே அதற்கு மேல் உண்டான, அதாவது தாங்கள் செய்ய முடியாத எண்ணங்களை எல்லாம் செய்வதற்கு ஏதோ ஒரு பொருள் இருக்க வேண்டுமென்று கருதி விட்டார்கள். அப்பொழுது தான் கடவுள், தெய்வம், வேறு உலகம் என்ற எண்ணங்களெல்லாம் உண்டாயின.

அவ்வெண்ணத்தின் பயனாகவே சாஸ்திரங்களும், மதங்களும் ஏற்பட்டு விட்டன. அது முதல் மக்களுடைய மனத்தில் உள்ள தன்னம்பிக்கை குறைந்து தங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு பொருளின் சக்தியினால்தான், தங்களால் முடியாத காரியங்களெல்லாம் நடைபெறுகின்றன என்ற நம்பிக்கையில் வீழ்ந்தார்கள்.

பண்டைக் காலத்தில் ஆகாய விமானம் இருந்ததாகவும், அது பறந்து சென்ற தாகவும் இராமாயணத்தில் கூறப்படுகின்றது. மயில் பொறி என்ற இயந்திரத்தினால் மயில்போல ஒரு வாகனம் இருந்த தாகவும், அதன் மீது ஏறிக் கொண்டு சென்றதாகவும் சீவக சிந்தாமணி என்னும் நூலில் சொல்லப்படுகின்றது.

மகாவிஷ்ணு என்னும் தெய்வத்துக்கு விரோதமாக இருந்த ஒருவன் மகாவிஷ்ணுவைப் போலவே சங்கு, சக்கரம், வில், வாள், கதை முதலிய ஆயுதங்களையும், இயந்திரத்தினால் கருடன் போல ஒரு வாகனம் செய்து கொண்டு அதன்மேல் ஏறி ஆகாய மார்க்கமாக பிரயாணம் செய்ததாகவும் பாகவதம் கூறுகிறது, மற்றும் பல புராணங்களில், கோட்டைச் சுவர்களின் மேல் பகைவர்களுடன்தானே சண்டைபோடக்கூடிய அனேக விதமான இயந்திரங்கள் இருந்ததாகவும் சொல்லப்படுகின்றன. ஆனால் இவையெல்லாம் அக்காலத்தில் உண்மையில் இருந்தனவா என்றால் இல்லை என்று திடமாகக் கூறலாம்.

அப்படி யானால் இவற்றைப் பற்றிய பிரஸ்தாபம் உண்டாவதற்குக் காரணம் என்ன என்றால்; எண்ணமே காரணம் என்று கூறுவோம்.

இவ்வாறு இருக்க வேண்டுமென்ற ஆசை அக்காலத்தில் அறிஞர்களுக்கு இருந்து அந்த ஆசையினாலும் மனோ பாவத்தி னாலுமே கதை எழுதி விட்டார்கள் என்பது தான் உண்மை.

இவ்வாறே ஓர் இடத்திலிருந்து பேசுவதை நெடுந்தூரத் திலுள்ளவர்களும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசையும் இருந்தது. இந்த மாதிரியான பல ஆசைகள் இன்னும் சிறு குழந்தைகள் முதல் பெரியோர்கள் வரை எல்லோருடைய மனத்திலும் இருப்பதை காணலாம்.

இவ்வாறு மக்களுடைய மனத்தில் பல காலமாக நிகழ்ந்து வந்த ஆசையே முதிர்ச்சி அடைந்து அதன் பயனாக தற்காலத்தில் அவைகளெல்லாம் நிறைவேறி வருகின்றன. ஆகையால் மக்களுடைய மனத்தில் உண்டாகும் முன்னேற்றமான எண்ணங்கள் நாளடைவில் நிறைவேறாமல் போவதில்லை.

 

 

 

சென்னை: மாலை 6.30 மணி * இடம்: அன்னை மணியம்மையார் அரங்கம், பெரியார் திடல், எழும்பூர் * தலைமை: வழக்குரைஞர் ஆ.வீரமர்த்தினி * தொடக்கவுரை: கா.முருகையன் * சிறப்புரை: முனைவர் க.சேவுகப் பெருமாள் * தலைப்பு: ஜூன் மெஸ்லியர் பாதிரியாரின் பகுத்தறிவு சாசனம்

பள்ளிப்புத்தகத்தைப் பார்க்கிறோம். ஆரம்பப்பள்ளியின் புத்தகத்தில் ஒரு படம் இருக்கும். ஒரு குழந்தை குனிந்து நிற்க, இன்னொரு குழந்தை முதுகில் ஏறி உறியிலிருந்து வெண்ணெய் எடுப்பதாகப் படம் இருக்கும்.

கண்ணன் தின்னும் பண்டம் எது? "கண்ணன் தின்னும் பண்டம். வெண்ணெய் என்பதைக் கற்றுத்தர இப்படிப்போட்டிருக்கும். கைக்கெட்டாத பொருளை எவருக்கும் தெரியாமல் எப்படி எடுப்பது என்பதைச் சொல்லிக்கொடுக்கும் வகையில் இப்படம் இருக்கிறது. இப்படி நான் சொல்வதால் புராணம் கூடாது என்று சொல்வதாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது. அந்தக்கருத்தை இங்கு சொல்லவில்லை. மாலை 6 மணிக்குமேல் பொதுக்கூட்டத்தில் வைத்துக்கொள்கிறேன்.

பள்ளிக்கூடத்துக் கட்டடத்துக்குப் பக்கத்தில் உள்ள பிறர் வீட்டுத்தோட்டத்தில் காய்த்துத் தொங்குகிற மாங்கனியைப்பறிக்க சோனிப்பையன் ஒருவனை குனியவைத்து மாங்காய் பறிக்கலாம் என்ற வழியை பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லிக்கொடுப்பதாக ஆகிறது. இந்தக்கருத்தை பகுத்தறிவு என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் சரி, சுயமரியாதைக்கருத்து என்று எடுத்துக் கொண்டாலும் சரி, பயப்படாமல் உலக அறிவு என்று திருத்தி அமைத்தால் கல்வி அறிவும் தரமும் பெருகும்.

-முதலமைச்சர் சி.என்.அண்ணாதுரை கல்வி மான்யக்கோரிக்கை விவாதத்திற்குப் பதிலளிக்கையில்

23.3.1967இல் பேசிய பேச்சின் ஒருபகுதி.

சென்னை பெரியார் திடலில் அமைந்துள்ள பெரியார் மணி யம்மை மருத்துவமனையில் அறிவு ஆசான் தந்தை பெரியாரின் 140ஆவது பிறந்தநாளையொட்டி 17.9.2018 திங்கள் காலை 9 மணி முதல் 1 மணிவரை நடைபெறும் சிறப்பு இலவச மருத்துவ முகாமில் கீழ்வரும் சிறப்பு மருத்துவர்கள் பங்கேற்று பொதுமக்களுக்கு சேவையாற்ற இசைந்துள்ளார்கள்.

1. கண் மருத்துவ நிபுணர் Dr. எம்.இராதா கிருஷ்ணன் M.S.D.O.

மேனாள் இயக்குநர் - அரசினர் கண் மருத்துவமனை, சென்னை

2. Dr. ணி.பிரபு M.D (Nuclear Medicine) - அணு ஆற்றல் சிறப்பு மருத்துவர்)

3. Dr. சுந்தரேசன் M.D -  சிறப்பு மருத்துவர் (ஊடுகதிர் பிரிவு )

4. Dr. கே.அறவாழி M.B.B.S. D.L.O., FCIP.,

காது, மூக்கு தொண்டை நிபுணர்

5.  Dr. எம்.தேனருவி M.D., - பல் மருத்துவர்

6.  Dr. T. தங்கம் M.B.B.S., (MD) INT MED - மகளிர் மருத்துவம்

7.  R.G.STONE (ஆர்.ஜி.ஸ்டோன்) - Urology Specialist (சிறப்பு மருத்துவம் - சிறுநீரகவியல்)

8.  வாசன் அய் கேர் - கண் மருத்துவக் குழு தேவையான உபகரங்களுடன் பங்கேற்பு

இந்த இலவச மருத்துவ முகாமில் அனைவரும் கலந்து கொள்ள கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறது.

-இயக்குநர், பெரியார் மணியம்மை மருத்துவக் குழுமம்

06-11--1943, குடிஅரசிலிருந்து...

மனோன்மணியம் ஆசிரியர் பி. சுந்தரம் பிள்ளை தமிழைப் பார்த்து சொல்லுகிறார். ஆரியம் போலுலக வழக்கழிந்தொழிந்து சிதையா உன் சீரிளமைத் திறம் வியந்து செயல் மறந்து வாழ்த்துதுமே. என்று சொல்லுகிறார். இது ஒரு தமிழ் மகனால் சொல்லப்பட்டது.

இனி சுப்பிரமணியபாரதி தமிழ்த்தாயே சொல்லுவதாக சொல்லுவதைப் பாருங்கள்.

உயர் ஆரியத்திற்கு நிகரென வாழ்ந்தேன் என்று சொல்லுகிறார். இது ஒரு ஆரிய மகன் - பார்ப்பனரால் சொல்லப்பட்டது.

என்ன செய்தாலும் ஜாதிப்புத்தி போகா தய்யா ராஜகோபால மாலே என்று பெரியார் கூறிய அனுபவமொழியை உறுதிப்படுத்த இவை உதவுகின்றன போலும்.

சுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள், பேச்சு வழக்கில் இல்லாமல் அழிந்துபட்ட வட மொழிபோல் உன் (தமிழின்) கதி ஏற்பட்டு விடாமல் என்றும் ஒன்றுபோல் இளமைத் தன்மையுடன் விளங்குகிறாய் என்று போற்றுகிறார்.

பாரதியோ போற்றாவிட்டாலும், தமிழ்த் தாய், உயர்ந்த மொழியான ஆரிய (வட) மொழிக்கு சமானமாக ஒரு காலத்தில் வாழ்ந்தேன். இப்போது சீரழிந்து கெட்டுப் போய்விட்டேன் என்பது ஆக புலம்பு வதாகத் தாழ்வுபடுத்திக் காட்டுவதோடு, ஆரியம் இன்றும் மேன்மையாக இருப்ப தாகவும் தமிழ்த்தாயைக் கொண்டே சொல்லச் செய்கிறார்.

ஆகவே சுப்பிரமணிய பாரதியின் தமிழ்ப்பற்றை அவரது நாளைக் கொண் டாடும் பண்டித முண்டங்கள் இதிலிருந் தாவது உணர்வார்களாக.

இனத்தின் பேரால் பார்ப்பனரும், மதத்தின் பேரால் இஸ்லாமியரும், வகுப்பின் பேரால் சட்டக்காரர்களும் ஆகிய இவர்களுக்கு எவ்வளவுதான் இரத்தக்கலப்பு ஏற்பட்டாலும் புத்திக் கலப்பு மாத்திரம் ஏற்படவே ஏற்படாது. ஒரே புத்திதான். அதாவது முறையே தங்கள் இனம், மதம், வகுப்பு ஆகியவைகளை சிறிதுகூட விட்டுக் கொடுக்காமலும் அவைகளையே உயர் வென்று பேசும் அபிமானமும் வேறு எவனாவது தாழ்த்திச் சொன்னால் ரோஷப்படும் குணமும் கொண்ட உயர்ந்த புத்தி மாறவே மாறாது. தமிழனுக்கு அவைமாத்திரம் கிடையாது. கம்பனைப் போல் ஒரு கை கூழுக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வார்கள். இதனால்தான் அவர்கள் மேன்மையாய் வாழுகிறார்கள். இவர்கள் கீழ்மையாய் (சூத்திரர்களாய்) வாழுகிறார்கள். தமிழைக் குறைகூற வேண்டாம் என்று எந்த சமஸ்கிருதப் பண்டிதர்கள் வாயிலிருந்தாவது ஒரு வார்த்தையாவது வந்திருப்பதாக ஒரு பண்டிதராவது காட்ட முடியுமா?

ஆனால் எத்தனை தமிழ்ப் பண்டிதன் சமஸ்கிருதத்தின் திருவடிகளே தஞ்சம் என்று சகஸ்ரநாம அர்ச்சனை செய்கிறார்கள். கணக்குச் சொல்ல வேண்டுமா? இதைச் சொல்லவே வெட்கமாக இருக்கிறது. இனி அதைச் சொல்ல என்னமாயிருக்கும்? தயவு செய்து மன்னியுங்கள்.

Banner
Banner