மகளிர்

பெண்களுக்கு எல்லாம் கிடைப் பதாகச் சொல்லப்படும் நம் நாட்டில் அவர்களுக்குக் கிடைக்காதது பாதுகாப்பு மட்டுமே. வீடு, பணியிடம், பொதுவெளி என எல்லா இடங்களிலும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பற்ற சூழலே நிலவுகிறது. அரசும் சமுதாயமும் பாதுகாப்பான சூழ்நிலை யைப் பெண்களுக்கு ஏற்படுத்த வேண் டும் என்பதே ஷைபி மேத்யூவின் (45) கோரிக்கை.

அதை வலியுறுத்தி இருசக்கர வாக னத்தில் தமிழகம் முழுவதும் பயணித்து விழிப்புணர்வு பிரச்சாரம் செய்துள்ளார். இருசக்கர வாகனத்தில் சுமார் 3,750 கி.மீ. தொலைவு நின்றபடியே பயணித்துத் தேசிய சாதனைப் புத்தகத்திலும் இடம் பிடித்திருக்கிறார்.

திருப்பூர் மாவட்டம் அவினாசியைச் சேர்ந்த ஷைபி மேத்யூ, இரண்டு குழந்தை களுக்கு அம்மா. தையல் கடை நடத்தி வருகிறார். சிறுவயதிலிருந்தே இருசக்கர வாகனத்தின் மீது அவருக்குப் பிரியம் உண்டு. அப்பா, சித்தப்பா, மாமா என யார் வண்டியை எடுத்தாலும் அவர்களுடன் சேர்ந்து சவாரி செல்வார். சிறுவயதில் கிடைத்த அந்த மகிழ்ச்சி குடும்பம், குழந்தைகள் என்றான பிறகு அவருக்கு நிலைக்கவில்லை.

குழந்தைகளின் எதிர்காலத்துக்காகச் சொந்த ஊரான கூடலூரை விட்டு அவினாசியில் குடியேறினார். பகலில் ஏற்றுமதி நிறுவனத்தில் தையல் வேலை, இரவில் வீட்டிலிருந்தபடியே அக்கம் பக்கத்தினருக்குத் துணிகளைத் தைப்பது என வாழ்க்கை ஓடியது. தனி ஆளாக, தன் உழைப்பால் குழந்தைகளைக் காப்பாற்றி னார். மகளைக் கேரளத்தில் உள்ள பள்ளி விடுதியில் தங்கிப் படிக்கவைத்தார். மகளைப் பார்க்க ஒவ்வொரு மாதமும் மூன்று பேருந்துகள் மாறி அவர் பயணம் செய்வார். அந்தப் பேருந்துப் பயணங் களில் ஆண்களின் பாலியல் சீண்டல்கள் அவரைப் பாதித்தன.

“அப்படித்தான் ஒரு நாள் என் மகளைப் பார்த்துவிட்டு பேருந்தில் வீடு திரும்பிக் கொண்டு இருந்தேன். நானும் என் தோழியும் நின்று கொண்டிருந்த இடத்துக்கு பக்கத்தில் ஒருவர் குடித்து விட்டு  எங்களிடம் தவறாக நடந்து கொண்டார். கோபத்தில் நான் அவரை அடித்து விட்டேன். பிரச்சினை பெரிதாகி விட்டது. அடிவாங்கியவர் இன்னும் சிலரை போன் செய்து வரவழைத்தார். பேருந்தை காவல்நிலையத்தில்  நிறுத்தச் சொல்லியும் ஓட்டுநர் நிறுத்தவில்லை. பேருந்தில் இருந்த ஆண்கள் யாரும் உதவிக்கு வரவில்லை. கடைசிவரை நாங்கள் மட்டுமே எங்கள் பாதுகாப்புக் காகச் சண்டையிட்டோம்” என்று ஷைபி சொல்கிறார்.

பெண்களுக்காக ஒரு பயணம்

பேருந்திலும் ரயிலிலும் தான் எதிர் கொண்ட பாலியல் சீண்டல்கள் ஷைபிக்கு வேதனை அளித்தன. தனியாக வசிக்கும் அவரைப் போன்ற பெண்களுக்குப் பாது காப்பான நிலை என்றைக்குக் கிடைக்கும் என யோசித்தார்.  இந்தப் பிரச்சினையிலிருந்து விடுபடு வதற்காக, மகனுக்காக வாங்கிய பைக்கை அவர் ஓட்டத் தொடங் கினார். ஷைபி பைக் ஓட்டுவதைப் பலரும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர். அதுவே ஷைபிக்குத் தன்னம்பிக்கை யையும் தைரியத்தையும் அளித்தது. பைக் ஓட்டுவதையே பெண்களுக்கான விழிப் புணர்வு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தலாம் என ஷைபி நினைத் தார். உடனே அதைச் செயல்படுத்தினார்.

 

நண்பர்களின் ஆலோசனைப்படி, பெண்களின் பாதுகாப்பை வலியுறுத்தி அவினாசியில் இருந்து சேலம் சென்று மீண்டும் அவினாசிக்குத் திரும்பினார். 250 கி.மீ. தொலைவுக்கு பைக் ஓட்டியது தான் அவர் மேற்கொண்ட முதல் விழிப் புணர்வுப் பயணம். அது அளித்த உந்து தலில் மேலும் புதுமையாக ஏதாவது சாதிக்க நினைத்தார்.

“பைக்கில் உட்காராமல் நின்று கொண்டே ஓட்டினால் வித்தியாசமாக இருக்கும் என்று என் மகன் சொன்னான். எனக்கும் அது பிடித்திருந்தது. தமிழ கத்தின் எல்லா மாவட்டங்களுக்கும் செல்வதற்கான வழிகளைத் திட்டமிட் டோம். குறிப்பாக நகர்ப் பகுதிகளின் வழியாகச் செல்லாமல், கிராமங்களின் வழியாகச் செல்ல நினைத்தேன். அதற்காக மாவட்டக் காவல்துறை அலுவலகங்களில் அனுமதி வாங்கினேன்” எனப் பெருமிதத் துடன் ஷைபி சொல்கிறார்.

வலியை மறக்கடித்த சாதனை

பெண்களின் பாதுகாப்புக்கு முக்கி யத்துவம் கொடுப்போம்; இயற்கை விவசா யத்தைக் காப்போம் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தி ஜூன் 8 அன்று ஊட்டியிலிருந்து புறப்பட்டார். பின்னர் சேலம், தர்மபுரி, வேலூர், திருவண்ணாமலை, விழுப்புரம் வழியாகத் திருச்சிக்கு வந்தார். பின் மதுரை, நெல்லை, கன்னியாகுமரி, ராமநாதபுரம் வந்து கடலோரமாக நாகப் பட்டினம், கடலூர், புதுச்சேரி, காஞ்சிபுரம், சென்னை என 32 மாவட்டங்களிலும் நின்றபடியே பைக் ஓட்டினார். எட்டு நாட்களில் மூவாயிரம் கி.மீ.க்கு மேல் பயணம் செய்து சாதனை படைத்துள்ளார். சென்னையில் தன் பயணத்தை முடித்த வருக்கு முன்னாள் மேயர் மா.சுப்பிர மணியன் தலைமையில் பாராட்டு விழா நடைபெற்றது. பயணத்தை நிறைவு செய்த பிறகும் தனது வண்டியிலேயே அவினா சிக்குச் சென்றார். நின்று கொண்டே வண்டி ஓட்டுகிறது கடினம்தான். இருந் தாலும் என் கோரிக்கை நிறையப் பேருக் குப் போய்ச் சேர வேண்டும்; அவர் களிடத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்த வேண் டும் என்று கஷ்டத்தை மீறி சவாலான இந்தப் பயணத்தை மேற்கொண்டேன் என்கிறார் ஷைபி.

மாற்றத்துக்கான பெண் மீனாட்சி

கல்லூரிப் படிப்பை முடித்தோமா வேலைக்குச் சேர்ந்தோமா என்று தன் கனவைச் சுருக்குவதில் மீனாட்சிக்கு விருப்பம் இல்லை. அதுதான் அவருக்கு நாடகக் கலைஞர், பறை - சிலம்பம் பயிற்சியாளர், மாதவிடாய் சுகாதாரப் பிரச்சாரகர், ரேடியோ ஜாக்கி எனப் பலமுகங்களைக் கொடுத்துள்ளது.

சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியத் துறையில் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுவரும் மீனாட்சி, தான் விளையும் பயிர் என்பதை இளமையிலேயே நிரூபித்தவர். விழுப்புரத்தைச் சேர்ந்த இவர் பள்ளி, கல்லூரி நாட்களில் பல போட்டிகளில் பங்கேற்று வெற்றிபெற்றாலும் படிப்பிலும் சிறப்பான இடத்தைப் பிடித்தார்.

பார்வையை விசாலமாக்கிய சென்னை

சென்னை கல்லூரியில் தங்கள் மகளைப் படிக்க வைக்க மீனாட்சியின் பெற்றோர் தயங்க, அடம் பிடித்துப் பட்டம் முடித்தார் மீனாட்சி.

சென்னை வந்த பிறகு என் பார்வை விசாலமானது. பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் அழகர் சார்தான் சமூகத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளும் ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தினார். அப்போது நிமிர்வு கலையகம் சார்பில் நடந்த ஓராண்டு பறையாட்டப் பயிற்சியில் சேர்ந்து பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டேன் என்று சொல்லும் மீனாட்சிக்கு, அந்தப் பயிற்சியில் சேர்வதே பெரும்பாடாக இருந்தி ருக்கிறது.

நான் பறையடிக்கக் கற்றுக் கொள்ளக் கூடாது  என்று வீட்டில் கடுமை யான எதிர்ப்பு. தமிழர்களோட பாரம்பரிய கலையைக் கற்றுக் கொள்வதில் என்ன தப்பு? என்று கேட்பவர், பறையாட்டப் பயிற்சிக்காகப் பெற்றோரிடம் பணம் கேட்கவில்லை. நண்பர்களின் உதவியால் சில அகாடமி களில் சுயமுன்னேற்ற வகுப்புகள் எடுப்பதைப் பகுதிநேர வேலையாகச் செய்தார். அப்படிக் கிடைத்த பணத்தில் பறை, சிலம்பாட்டம் கற்றுக் கொண்டேன் என்கிறார் மீனாட்சி.

ஆங்கில இலக்கியம் படிக்கும் மாணவர்களுக்கு நாடக நடிப்பும் பாடத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதி என்பதால் மீனாட்சியும் நாடகங்களில் நடிக்கக் கற்றுக்கொண்டார்.

நாடகத்தால் உண்டான மாற்றம்

சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டி ருந்தபோது, தாகம் எனும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனத்தின் அறிமுகம் மீனாட்சிக்குக் கிடைத்தது. அதன் பிறகு, அந்த அமைப்பில் இணைந்து பல கலைநிகழ்ச்சிகளில் கலந்துகொண்டார்.

பொது இடங்களிலும் பள்ளி, கல்லூரிகளிலும் பெண்களின் பிரச் சினைகள், மாதவிடாய் சுகாதாரம் போன்றவை குறித்து விழிப்புணர்வுப் பிரச்சாரங்களையும் அவர் மேற்கொண்டுள் ளார்.

தற்போது தாகம் தொண்டு நிறுவனத்தின் முக்கியப் பொறுப்பில் இருக்கும் மீனாட்சி, குடி சைப் பகுதியில் வசிக்கும் குழந்தைகளுக்குப் பறையாட்டம், சிலம்பம், வீதி நாடகம் ஆகியவற்றைக் கற்றுத் தருகிறார்.

ஒரு முறை குழந்தைகள் மீதான பாலியல் வன்முறை குறித்த ஒரு நாடகத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். நாடகத்தைப் பார்த்து அந்தப் பகுதி மக்கள் கண் கலங்கினர். நாடகத்தில் நாங்க சொன்ன விஷயங்களைக் கேட்டு அவங்க வீட்டுப் பெண் குழந்தைகளை நன்றாக படிக்க வைப்போம் என்று சொன்னார்கள்.

ஒரு நாடகத்தின் மூலம் இப்படியொரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவர முடியும்னு அப்போதான் புரிஞ்சுது என்று சொல்லும் மீனாட்சி, மூன்று ஆண்டுகளாக சென்னை அகில இந்திய வானொலியில் பகுதிநேரத் தொகுப்பா ளராகப் பணியாற்றிவருகிறார்.

இவர்களின் தாகம் அமைப்பு சார்பில் மே 28 உலக மாதவிடாய் சுகாதார நாளன்று மாதவிடாய்க்காக ஒரு பாடலைத் தயாரித்துள்ளது.   என்ற அந்தப் பாடலை அவர்கள் குழுவினரே எழுதியும் பாடியும் உள்ளனர்.

பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்த போது நாட்டு நலப் பணிகள் மூலமாகதான் சமுதாயத்துக்குத் தொண்டு செய்ய முடியும்னு நினைத்திருந்தேன். ஆனால், கலை என்னை வேறொரு இடத்துக்குக் கொண்டு வந்திருக்கு என்று சொல்லும் மீனாட்சிக்கு ஒரு கலைக்கூடத்தைத் தொடங்க வேண்டும் என்பதுதான் ஆசை.

 

இந்தியா போன்ற மக்கள்தொகை மிகுந்த நாடுகளில் குழந்தைக் கடத்தல் மிகச் சாதாரணமாகிவிட்டது. ஆண்டு தோறும் பல்லாயிரக்கணக்கான குழந் தைகள் கடத்தப்படுவதாகப் புள்ளிவிவ ரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பெரும்பாலான வர்கள், பெற்றோரால் தவறவிடப்பட்ட வர்கள் அல்லது வீட்டிலிருந்து  கோபத்தில் வெளியேறியவர்கள். இப்படிக் குடும்பத் தைவிட்டுப் பிரிந்த குழந்தைகள் மீண்டும் குடும்பத்தினருடன் இணைவது மிகவும் குறைவு.

இப்படிக் காணாமல்போன குழந்தை களை மீட்டு அவர்களுடைய பெற்றோரி டம் ஒப்படைக்கும் பணியை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு ரயில்வே காவல்துறை அதிகாரி செய்துவருகிறார். இரண்டு ஆண்டுகளில் 900-க்கும் அதிக மான குழந்தைகளை மீட்பது சவாலான காரியம். ஆனால், மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் பணியாற்றும் துணை ஆய்வாளர் ரேகா அதைச் சாதித்திருக்கிறார்.

சேவைக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம்

உத்தரப்பிரதேசம், அலகாபாத்தைப் பூர்வீகமாகக்கொண்ட ரேகா, 2014-இல் ரயில்வே பாதுகாப்புப் படையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் 2015இல் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். தன் அன் றாடப் பணிகளுக்கிடையே, ரயில் நிலையத்தில் ஆதரவின்றித் தவிக்கும் குழந்தைகளை மீட்டு அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை வழங்குவார்.

பொதுவாகக் காலை எட்டு மணிக் கெல்லாம் பரபரப்பாகச் செயல்படத் தொடங்கும் நேரத்திலேயே மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்துக்கு வந்துவிடும் ரேகா, இரவு எட்டு மணிக்கு மேல்தான் வீடு திரும்புகிறார். 2016இல் ஆண்டில் மட்டும் சுமார் 434 குழந்தை களை மீட்டு அவர்களது குடும்பத்தினரிடம் ஒப்படைத்த ரேகா, 2017இல் 500க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளைக் காப்பாற்றியிருக்கிறார்.

இரண்டே ஆண்டுகளில் 950-க்கும் அதிகமான குழந்தைகளை மீட்டு ரயில்வே துறைக்கு பெருமை சேர்த்த ரேகாவைக் கவுரவிக்கும் விதமாக பத்தாம் வகுப்புப் பாடப் புத்தகத்தில் அவரைப் பற்றிய பாடத்தை மகாராஷ்டிர அரசு சேர்த்திருக்கிறது. ரேகாவின் இந்த மீட்புப் பணிகளுக்கு அவருடைய குழு வினர் உறுதுணையாக இருக்கின்றனர்.

இரண்டு ஆண்டு மீட்புப் பணி ரேகாவின் செயல்பாட்டையும் அணுகு முறையையும் செம்மையாக்கியிருக்கிறது. ரயில் நிலையத்தில் இருக்கும் குழந்தை களின் உடல் மொழி, உதவிக்காக ஏங்குவது, பசியில் வாடுவது போன்ற நுட்பமான உணர்வுகளை மிக எளிதில் அவர் கண்டுகொள்கிறார். அதனால் ஆதரவற்ற நிலையில் இருக்கும் குழந்தை களை அவரால் அடையாளம் காண முடிகிறது. பல நேரம் மொழி முக்கியப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும், தான் காட்டும் அன்பின் மூலம் சம்பந்தப்பட்ட குழந்தையின் மனத்தில் இடம்பிடித்து விடுகிறார் ரேகா.

குழந்தைகளைக் காப்பகத்தில் விட் டாலும், பெற்றோருடன் அனுப்பும்வரை சில குழந்தைகளை ரேகா அவ்வப்போது சந்தித்துப் பேசுவதும் வாடிக்கையாகி விட்டது. குழந்தைகள் நலக் காப்பகத்தில் ஒப்படைத்ததோடு கடமை முடிந்து விட்டதாக நினைக்கக் கூடாது என்று சொல்லும் ரேகா, அவர்கள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களாக மாற்றப்படவோ, விருப்பமின்றி அங்கிருந்து வெளி யேறவோ கூடாது என்பதிலும் அக்கறை யோடு செயல்படுகிறார்.

ரேகாவின் குழுவினர், குழந்தையின் ஒளிப்படத்தைச் சமூக வலைத்தளங்களில் பதிவிட்டு, அவர்களுடைய பெற்றோரைக் கண்டறியும் முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர்.

ஆனால், வெறும் 10 சதவீதக் குழந்தை களே, அவர்களின் குடும்பத்தினருடன் மீண்டும் இணைய முடிகிறது என்று வேதனையாகக் கூறுகிறார் ரேகா மிஸ்ரா.

பொதுவாக, 13 முதல் 16 வயதுடை யவர்கள்தான் வீட்டில் கோபித்துக் கொண்டு வெளியேறிவிடுவதாகச் சொல் லும் ரேகா, அப்படி வருபவர்களில் பெரும் பாலானவர்கள் மும்பை ரயில் நிலை யத்தில் தஞ்சமடைகின்றனர் என்றும் சொல்கிறார். முகநூல் நண்பர்களைச் சந்தித்து உதவி கேட்கவோ தங்களுக்கு விருப்பமான நட்சத்திரத்தை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவோ அவர்கள் மும்பைக்கு வருகிறார்கள் என்று கூறும் ரேகா, அவர்கள் குழந்தைக் கடத்தல் கும்பலின் கையில் சிக்காமல் காப்பாற்றி, பெற்றோரிடம் ஒப்படைப்பதில் மிகுந்த நிம்மதி கிடைப் பதாக நெகிழ்கிறார்.

மொழி கடந்த அக்கறை

சென்னையில் இருந்து கடத்தப்பட்ட மூன்று பெண்களை ரேகா மீட்டி ருக்கிறார். மும்பை ரயில் நிலையத்தில் மிகவும் அச்சத்துடன் நின்றிருந்த அந்தப் பெண்களுக்கு உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதை ரேகா உணர்ந்தார்.

தமிழில் மட்டுமே பேசத் தெரிந்த அவர்களை, அவர்களுடைய பெற் றோரிடம் ஒப்ப டைக்கச் சிரமப்பட்டார் ரேகா. அவர்கள் எதற்காகக் கடத்தப் பட்டார்கள் என்பதை மொழிபெயர்ப் பாளர் உதவியோடு அறிந்துகொண்டார்.

பிறகு தமிழகத்தில் அவர்களுடைய பெற்றோர் கொடுத் திருந்த புகார் குறித்து கண்டறிந்து, அவர் களைக் குடும்பத் தினரோடு சேர்த்து வைத்தார்.

எந்தக் குழந்தையும் தனது பால்ய வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிடக் கூடாது என்பதில் ரேகா உறுதியுடன் இருக்கிறார் குறிப்பிடத்தக்கது.

சாதிக்க துடிக்கும் கால்பந்தாட்ட பெண்கள்

கால்பந்துக்கு உழைக்கும் மக்களின் விளையாட்டு என்ற பெயரும் உண்டு. உலகம் முழுவதும் அதிக ரசிகர் களைக் கொண்ட விளையாட்டும் இதுதான். தற்போது ரசியாவில் நடைபெற்றுவரும் உலகக் கோப்பைக் கால்பந்துப் போட்டிகளைப் பார்க்க ஆறு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ரசிகர்கள் அந்நாட்டுக்குப் படையெடுக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். அந்தப் பரபரப்புக்குச் சிறிதும் குறைவில்லாமல் இருக்கிறது சென்னை வியாசர்பாடி பகுதி. இங்கே வீட்டுக்கு ஒருவர் கால்பந்து விளையாடுகிறார்!

குடிசைவாழ் குழந்தைகள் கல்வி, திறன் மேம்பாட்டு மய்யம் சார்பில் பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாண வர்களுக்கு முல்லை நகர் கால்பந்து மைதானத்தில் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. 300-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் பயிற்சிபெறும் இந்த மய்யத்தில் பெண்கள் அணியைச் சேர்ந்தவர்கள் மாநிலம், தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கும் அளவுக்குத் திறமைசாலிகள்.

வியாசர்பாடி பகுதி மக்கள் மரடோனா, ரொனால் டோ, மெஸ்ஸி எனப் புகழ்பெற்ற கால்பந்து வீரர்களின் பெயர் களைத் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வைக்கும் அளவுக்கு அந்த விளையாட்டின் மீது ஈடுபாட்டுடன் இருக்கிறார்கள். நிஜ கால்பந்தாட்ட மைதானத்தின் பரப்பளவில் கால்வாசி அளவே இந்த மைதானம் உள்ளது. ஆனால், இங்கு பயிற்சி பெற்ற பாரதி அரசு மகளிர் கல்லூரி மாணவி பீமாபாய் தேசிய அளவில் நடைபெற்ற போட்டிகளில் பங்கேற்ற தோடு, பல்கலைக்கழகம், மாநில அளவிலான கால்பந்துக் குழுக்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளார். கோதியா கோப் பைக்காக  ஸ்பெயின் நாட்டில் நடைபெற்ற சர்வதேசப் போட்டியிலும் அவர் கலந்து கொண்டுள்ளார்.

நான் பள்ளிக்கு சென்று விட்டு வரும்போதெல்லாம் இந்த மைதானத்தைக் கடந்துதான் வீட்டுக்குப் போவேன். இங்கு நிறைய பேர்  கால்பந்து விளையாடுவதைப் பார்த்ததும் எனக்கும் விளையாட ஆசை வந்தது. ஏழாவது படித்த பொழுது  மிகவும் அடம்பிடித்து பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்தேன். பொதுவாக வியாசர்பாடி என்றாலே கெடுபிடியான இடம் என்று  சொல்லுவார்கள். அந்தப் பெயரை மாற்ற நாங்கள் கால்பந்து விளையாடுகிறோம்.

எங்கள் ஏரியாவே குட்டி பிரேசிலாக மாறியிருக்கிறது. காலையில் கஞ்சியை மட்டும் குடித்து விட்டுக்கூட விளை யாட வருவோம். ரொம்ப கடினமான நிலையில்  நாங்கள் தேசியப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்கிறோம். நிறைய பேர் படிப்புக்காக உதவுவார்கள். ஆனால் எங்களை மாதிரி ஏழ்மை நிலையில் இருந்து வருகிறவர்களுக்கு ஊக்கமும் ஊட்டச்சத்தான உணவும்தான் தேவை. இதுக்கு யாராவது உதவினால் நல்லது என்று சொல்லும் பீமாபாய், வறுமை யைத் திறமையால் விரட்டும் முயற்சியில் முனைப்புடன் இருக்கிறார்.

மாற்றம் தந்த விளையாட்டு

செம்மண் தரையாக இருந்த மைதானத்தில் சென்னை மாநகராட்சி சார்பில் செயற்கைப் புல்தரை போடப் பட்டுள்ளது. ஆனால், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரே புல்தரையை விளையாட்டு வீரர்கள் பயன்படுத்திவருவதால் மைதானம் ஆங்காங்கே சேத மடைந்திருக்கிறது. மின்விளக்குகளும் பழுதாகியுள்ளன. இவ்வளவு பிரச்சினைகள் இருந்தாலும் மாணவிகள் பலர் கால்பந்துப் பயிற்சியில் சேர்வதற்கு ஆர்வத்துடன் வந்தபடி இருக்கிறார்கள்.

குடிசைவாழ் குழந்தைகள் கல்வி, திறமை மேம்பாட்டு மய்யத்தை உருவாக்கியவர்களில் ஒருவரான தங்கராஜ், முன்னாள் தேசிய கால்பந்து வீரர். இந்தப் பகுதியில் நிறைய குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களை மீட்டு, பள்ளியில் சேர்க்கத்தான் 1997இல் இந்த மய்யத்தை நண்பர்களோடு சேர்ந்து தொடங்கினோம். குழந்தைகளுக் குப் படிப்பின் மீது ஆர்வம் ஏற்பட வேண்டும் என்று ஃபுட்பால் பயிற்சி கொடுத்து, அவர்கள் மனநிலையை மாற்றுவதுதான் எங்கள் நோக்கமாக இருந்தது என்று சொல் லும் தங்கராஜ், தங்கள் நோக்கம் நிறைவடைந்து வருவதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

வாய்ப்பே வாழ்க்கை

அரக்கோணத்தைச் சேர்ந்த கவுசல்யாவின் பெற்றோர் விவசாயிகள். தங்கள் மகள் விளையாட்டுத் துறையில் சாதிப்பாள் என்ற நம்பிக்கையோடு அவரைக் கால்பந்துப் பயிற்சி வகுப்பில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். பி.ஏ. தமிழ் படித்து வரும் கவுசல்யா, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாகப் பயிற்சி பெற்று வருகிறார். எங்களுக்குக் கிடைக்கும் குறைந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திதான் சாதிக்க நினைக்கிறோம். ஆனால், தனியார் கல்லூரி மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. வாய்ப்பு கொடுத்தால் தானே சாதிக்க முடியும்? எங்கள் வாழ்வே இந்த விளையாட்டை நம்பித்தான் இருக்கிறது என்கிறார் அவர்.

 

 

 

 

 

தெற்காசிய விளையாட்டுப் போட்டியின் இறுதி ஆட்டம் அது. 2016இல் மேகாலயத் தலைநகர் ஷில்லாங்கில் நடைபெற்ற அந்தப் போட்டியில் இந்தியாவும் நேபாளமும் மல்லுக்கட்டின. மைதானத்தில் கால்பந்து ரசிகர்கள் ஆர்ப்பரித்துக்கொண் டிருந்தார்கள். அவர்களில் பெரும்பாலோர் அந்தப் பெண்ணின் கடைசி ஆட்டத்தைக் காணவே அங்கே குவிந்திருந்தனர். அந்தப் பெண் நடுகள வீராங்கனையாகப் பம்பரம்போல் சுற்றி விளையாடிக்கொண்டிருந்தார்.

அந்தப் பெண்ணுக்கு 36 வயது என்று நம்புவது கடினமே. இளம் பெண்களுக்கு நிகராக அநாயாசமாக விளையாடினார். இறுதியில் இந்திய மகளிர் கால்பந்து அணி 4-0 என்ற கோல் கணக்கில் நேபாளத்தை வீழ்த்தியது. அந்த வெற்றியோடு தனது சர்வதேசக் கால்பந்து பயணத்தை அந்தப் பெண் முடித்துக் கொண்டார்.  அந்தப் பெண்தான் ஆயினம் பெம்பெம் தேவி.

வட கிழக்கு மாநிலங்களில் இயல்பாகவே கால்பந்து காதலர்கள் அதிகம். வீதியில் சிறுவர்களும் சிறுமிகளும் கால்பந்தை உதைத்துக் கொண்டிருப்பது அங்கு வாடிக்கை. பெம்பெம் தேவிக்கும் இப்படித்தான் கால்பந்து விளையாட்டு அறிமுகமானது. பள்ளிக்குச் செல்லும் நேரம் தவிர, மற்ற நேரமெல்லாம் வீதியில் வியர்க்க விறுவிறுக்கக் கால்பந்தை உதைத்து விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்.

நன்றாகப் படித்தபோதும், தேவியின் கால்பந்து ஆர்வம் அவருடைய அப்பா நாகேஷோர் சிங்குக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பம் அவர் களுடையது. கூலித் தொழில் செய்துதான் அவருடைய அப்பா பிள்ளைகளைப் படிக்க வைத்தார். ஆனாலும், வீட்டிலிருந்த சகோதரர்களும் சகோதரிகளும் கொடுத்த ஆதரவால் தேவியின் கால்பந்துக் காதல் தீவிரமானது.

கால்பந்து விளையாட்டு நுணுக்கங்களை விரைவாகவே கற்றுக்கொண்ட தேவி, 1991இல் 11 வயதிலேயே யாவா கிளப்புக் காக விளையாடும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். கால்பந்தை லாகவமாக உதைக்கும் அவரது திறமையால், 13 வயதிலேயே மணிப்பூர் சப் ஜூனியர் அணியில் அவருக்கு இடம் கிடைத்துவிட்டது. சுறுசுறுப்பாகவும் விறுவிறுப்பாகவும் அவர் பந்தைக் கடத்தும் திறமையைப் பார்த்துத் தேசிய கால்பந்து தேர்வாளர்கள் மலைத்துப்போயினர். 1994இல் தனது 15 வயதில் தேசிய அணியில் தேவி இடம்பிடித்தார்.

அதுவரை ஒழுங்காக படிக்கிற வேலையை பார் என்று கறார் குரலில் கண்டித்த அவருடைய அப்பா, அதன் பிறகு தேவியின் படிப்பில் கண்டிப்பு காட்டவில்லை. தேசிய அணியில் தேவி இடம்பிடித்ததும் அவரது சர்வதேசக் கால்பந்து இன்னிங்ஸ் தடபுடலாகத் தொடங்கியது. இந்திய அணி தோல்வி அடைந்தாலும் தேவி மட்டும் ஜெட் வேகத்தில் அணியின் நம்பிக்கை நட்சத்திரமாக மாறிக்கொண்டிருந்தார்.

1997ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மனியில் இந்திய மகளிர் அணி பயிற்சி பெற்று திரும்பியபிறகு, வெற்றிகளைக் குவிக்கக் தொடங் கியது. அதற்கு தேவியின் ஆட்டமும் முக்கியக் காரணம். இன்னொரு புறம் மணிப்பூர் அணி சார்பாகப் பங்கேற்று, தேசிய அளவிலும் பல சாதனைகளை அரங் கேற்றினார். 1998இல் மணிப்பூர் காவல்துறையில் காவலர் பணி இவரைத் தேடி வந்தது. மிகக் குறைந்த சம்பளமே கிடைத்தாலும், அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு நிம்மதியாகக் கால்பந்து விளையாட்டில் கவனம் செலுத்தி விளையாடினார்.

தேசிய அளவில் 19 தொடர்களில் பங்கேற்று 16 வெற்றிகளை மணிப்பூர் அணிக்குப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறார் தேவி. இதில் 9 வெற்றிகள் மணிப்பூர் அணியின் கேப்டனாக அவர் சாதித் தவை. 2003இல் இந்திய அணியின் கேப்டனாக உயர்ந்தார். தேவியின் துடிப்பான ஆட்டத்தால், இந்திய அணி ஏ.எஃப்.சி. கோப்பைக்குத் தகுதி பெற்றது. 2012ஆம் ஆண்டு வரை சுமார் 10 ஆண்டுகள் இந்திய மகளிர் அணியின் கேப்டனாக அணியை அவர் வழிநடத்தியிருக்கிறார்.

2010இல் ஆசிய கோப்பை 2012இல் தெற்காசிய கால்பந்து வாகையர் பட்டம் உட்பட5 சர்வதேசத் தொடர்களை இவரது தலைமையின் கீழ் இந்திய அணி வென்றது. 85 சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்றுள்ள தேவி 50-க்கும் அதிகமான கோல்களை அடித்திருக்கிறார். இந்தியாவில் மட்டுமல்லாமல் பிற நாடுகளிலும் பெம்பெம் தேவிக்குத் தனி மதிப்பு உண்டு. 2014இல் மாலத்தீவில் உள்ள ரேடியண்ட் ஸ்போர்ட்ஸ் கிளப்புக்காக அவர் விளையாடினார். அந்த அணி 2014, 2015 ஆண்டுகளில் கோப்பையை வெல்லவும் தேவி காரணமாக இருந்தார்.

கால்பந்தின் தூதுவர்: சிறந்த கால்பந்தாட்டக்காரருக்கான அகில இந்திய கால்பந்து கூட்டமைப்பின் விருது 2001, 2013 ஆகிய ஆண்டுகளில் தேவிக்கு வழங்கப்பட்டது. ஆனால், அர்ஜூனா விருது அவ ருக்குக் கடந்த ஆண்டுதான் கிடைத்தது. அதற்கு முன்புவரை அந்த விருதுக்கு அவரது பெயர் பரிசீலனைக்குக்கூட எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை என்பது  கெட்டவாய்ப்பாகும்.

ஃபிபா அமைப்பின் இந்திய கால்பந்து தூதராகவும் தேவி இருந்திருக்கிறார்.  மணிப்பூரில் தலைமைக் காவலராக அவர் பணி புரிந்துவருகிறார்.

தீயணைப்புதுறையில் சாதனைப் பெண்

ஆடவர் மட்டும் எனப் பலரும் நினைத்திருந்த தீயணைப்புத் துறையில் கால்பதித்த முதல் பெண் அர்சினி கனேகர். நாக்பூரைச் சேர்ந்த இவர், இளங்கலை படித்த போது தேசிய மாணவர் படையில்  சேர்ந்தார். அதன் பின் அர்சினியின் வாழ்க்கையில் புதிய உத்வேகம் பிறந்தது. என்.சி.சி. சீருடை அணிந்தவர், ஏதாவது ஒரு சீருடைப் பணியில் சாதிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டார். இன்று, இந்தியாவின் முதல் பெண் தீயணைப்புத்துறை அதிகாரி என்ற வரலாற்றுச் சாதனையைப் படைத்திருக்கிறார்.

தோழி காட்டிய வழி

இளங்கலை முடித்தபின் எம்.பி.ஏ-வில் சேர்ந்தார். ஆனால், சீருடைப் பணி மீதான காதலும் அதில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற கனவும் அர்சினியை உள்ளிருந்து இயக்கின. நண்பர்களுடன் பேசும்போதுகூடத் தன் கனவு குறித்தே அர்சினி ஆர்வத்துடன் பேசுவார். நாக்பூரில் உள்ள தேசிய தீயணைப்புத் துறைக் கல்லூரியில் வழங்கப் படும் மூன்றரை ஆண்டு பயிற்சிப் படிப்பு பற்றித் தோழி மூலமாகத் தெரிந்துகொண்டார். மறுநாளே, தோழியுடன் நாக்பூருக்குச் சென்று நுழைவுத் தேர்வையும் எழுதினார். வாரங்கள் உருண்டோடின. எம்.பி.ஏ. படிப்பும் தொடர்ந்தது. திடீரென ஒரு நாள் நாக்பூர் தீயணைப்புத் துறைக் கல்லூரியிலிருந்து அழைப்புக் கடிதம் வந்தது. நாக்பூர் சென்ற அர்சினிக்கு, வித்தியாசமான அனுபவம் காத்திருந்தது. கல்லூரிக்குள் சென்றபோதுதான் இதுவரை அந்தக் கல்லூரியில் பெண்கள் யாரும் பயின்றதில்லை என அர்சினிக்குத் தெரிந்தது. அது அவருக்கு ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தினாலும், அவரது லட்சியத்துக்கு வலுச்சேர்த்தது.

கடினத்தை வென்ற மன உறுதி

ஆண்களுக்கு மட்டுமே விடுதி இருந்ததாலும் மூன்றரை ஆண்டுகளும் கல்லூரியிலேயே தங்கிப் பயில வேண்டும் என்பதாலும் அர்சினியைச் சேர்த்துக் கொள் வதில் கல்லூரி நிர்வாகத்துக்கு நடைமுறைச் சிக்கல் ஏற்பட்டது. இதையடுத்து கல்லூரி நிர்வாகம், மத்திய உள்துறை அமைச்சகத்தைத் தொடர்புகொண்டு அர்சினியைக் கல்லூரியில் சேர்த்துக்கொள்ளச் சிறப்பு அனுமதி பெற்றது. கல்லூரியில் பெண்கள் விடுதி இல்லாததால், வீட்டி லிருந்து கல்லூரிக்கு வந்து படிக்க சிறப்பு அனுமதியும் அர்சினிக்கு வழங்கப்பட்டது. தினமும் வீட்டிலிருந்து கல்லூரிக்குச் சென்று பயிற்சிகளை மேற்கொள்வது அர்சி னிக்குக் கடினமாகவே இருந்தது. பயிற்சி வகுப்புகளுக்குச் செல்ல, அதிகாலையிலேயே வீட்டிலிருந்து அர்சினி புறப்பட்டுச் செல்வார். மேலும், பயிற்சியின்போது பெண் என்பதால் எந்தச் சலுகையும் காட்டப்படவில்லை. அதை அர்சினி விரும்பவும் இல்லை.

நான்தான் அந்தக் கல்லூரியில் சேர்ந்த முதல் பெண். எனவே, பயிற்சி வகுப்புகளுக்குத் தாமதமாகச் செல்லக் கூடாது என்பதில் உறுதியோடு இருந்தேன். என் செயல்பாடு மூலம் அடுத்தடுத்து சேரப்போகும் மாணவிகளுக்கு அளவுகோலை நிர்ணயிக்க விரும்பினேன். அங்கே கடுமையான பயிற்சிகள் அளிக்கப்படும். ஆனால், மாண வர்களைவிட நான் பின்தங்கிவிடக் கூடாது என்பதிலும் உறுதியாக இருந்தேன். பயிற்சியின்போது ஒருபோதும் நான் பின்தங்கியது இல்லை என்கிறார் அர்சினி.

நெருப்போடு விளையாட்டு

கல்லூரிப் படிப்பின் போதே, கல்லூரிக்கு அருகே உள்ள பகுதிகளில் நடைபெறும் தீ விபத்துகளைக் கட்டுப்படுத்தும் பணிக்கு மாணவர்கள் அனுப்பப்படுவார்கள். 2001இல் சிலிண்டர் வெடித்ததால் சீரடியில் ஏற்பட்ட தீயை அணைக்கும் பணி அர்சினிக்குக் கிடைத்தது. சிறிய அள விலான தீ விபத்து என்பதால், அதைப் பெரிய சிக்கலோ சவாலோ இல்லாமல் கட்டுப்படுத்திவிட்டார் அவர்.

2002இல் கல்லூரிப் படிப்பை நிறைவுசெய்து இந்தி யாவின் முதல் தீயணைப்பு வீராங்கனை என்ற வரலாற்றை அர்சினி படைத்தார். 2005இல் டில்லியில் பணியாற்றிய போது, ஒரே நாளில் அய்ந்து தீ விபத்துகளைக் கட்டுப் படுத்தும் நெருக்கடியான சந்தர்ப்பம் அர்சினிக்கு அமைந் தது. அதில் ஒரு நகரில் உள்ள காலணி குடோன் ஒன்றில் ஏற்பட்ட தீயின் காரணமாக ஒட்டு மொத்தக் கட்டடமும் எப்போது வேண்டுமானாலும் இடிந்து விழும் அபாயம் ஏற்பட்டது. அதன் எதிரே இருந்த அடுக்குமாடிக் கட்டடத்தின் மீதிருந்து தண்ணீரை அடித்தும் தீ கட்டுப்பட வில்லை. இறுதியாக அர்சினியும் அவருடைய குழுவினரும் உயிரைப் பணயம் வைத்து, தீ விபத்து நேர்ந்த கட்டடத்தின் மேற்பகுதிக்குச் சென்று தண்ணீரை அடித்துத் தீயை அணைத்தனர்.  இந்திய விமானப் படையின் முதல் ஹெலிகாப்டர் பைலட் சிவானி குல்கர்னி தான் அர்சினியின் ரோல் மாடல். என்.சி.சி-யில் இணைந்த போது அவரைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரையைப் படிக்க நேர்ந் தால், அன்று முதல் சிவானி யைப் போல் சீருடைப் பணியில் சாதிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டதாகக் கூறுகிறார்.

 

ஷிவாங்கி பதக் (16) அரியாணாவின் ஹிஸர் நகரைச் சேர்ந்தவர். உலகின் மிக உயரமான சிகரமான எவ ரெஸ்ட்டின் உச்சத்தை கடந்த வாரம் தொட்டு இவர் சாதனை படைத் திருக்கிறார். மே 7 அன்று மலையேறத் தொடங்கிய ஷிவாங்கி மூன்றே நாட்களில் எவரெஸ்ட்டின் அடிவார முகாமை அடைந்தார்.

பின்பு அங்கிருந்து, கடல் மட்டத்திலிருந்து 9 கி.மீ. உயரத்தில் இருக்கும் சிகரத்தை ஆறு நாட்களில் அடைந் துள்ளார்.

மலையேறத் தொடங்கும் முன் காஷ்மீரில் நான்கு மாதம் மேற் கொண்ட கடுமையான பயிற்சி இதற்கு உதவியுள்ளது. எவரெஸ்ட்டைத் தொட்டதும் தன்னையறியாமல் தேசிய கீதத்தைப் பாடியதாகக் கூறுகிறார்.

மனித உரிமை போராளி யூரி

மே 19, 1921 இல் கலிபோர்னியாவில் பிறந்த யூரி கொச்சியாமா ஒரு ஜப்பானியர். டிசம்பர் 7, 1941இல் பேர்ல் ஹார்பர் மீது வீசப்பட்ட குண்டு அவரது வாழ்வைப் புரட்டிப்போட்டது. நோயாளியான அவருடைய தந்தை அன்று கைது செய்யப்பட்டார்.

ஓராண்டு சிறைவாசத்துக்கு பின் விடுதலையானவர், அதற்கு அடுத்த நாளே மரணத்தைத் தழுவினார். அந்த நேரம் அமெரிக்காவில் இருந்த 1,20,000 ஜப்பானியர்களை அகதி முகாமில் அடைக்க அதிபர் ரூஸ்வெல்ட் உத்தரவிட்டார்.

யூரியின் குடும்பம் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டு குதிரை தொழுவத்தில் அடைக்கப்பட்டது. சிறு வயதில் அவருக்கு ஏற்பட்ட இந்த அனுபவமும் வலியும் அவரை மனித உரிமைப் போராளியாக்கியது. 1963இல் அவர் அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற போராளியான மல்கம் எக்ஸைச் சந்தித்துள்ளார்.  இன்று நடக்கும் பல போராட்டங்களுக்கும் அதை முன்னெடுத்துச் செல்லும் போராளிகளுக்கும் யூரிதான் முன்னோடி. அவரது பிறந்த நாளை முன்னிட்டு கூகுள் சிறப்பு டூடுலை வெளியிட்டுள்ளது.

தடை தாண்டிப் பாய்ந்து பதக்கங்கள் வென்ற வீராங்கனை

நீளம் தாண்டுதலில் சாதிக்கும் அளவுக்கு இந்தியாவில் திறமை வாய்ந்த வீராங்கனைகள் யாருமில்லை என்ற காலம் ஒன்று இருந்தது. அந்த இருண்ட பக்கங்களுக்கு ஒளிகொடுத்தவர் கேரளத்தைச் சேர்ந்த அஞ்சு பாபி ஜார்ஜ். உலக வாகையர் பட்டம், உலகத் தடகளப் போட்டியில் பதக்கங்கள் வென்ற முதல் இந்திய வீராங்கனை இவர்தான். இதன் மூலம் இந்திய நீளம் தாண்டுதல் விளையாட்டை உலக அளவில் கவனம் பெறச் செய்தவரும் இவர்தான்.

படிப்பைத் தாண்டி வேறு எதையும் யோசிக்கக் கூடாது என்று சொல்லும் பெற்றோர் மத்தியில் அஞ்சுவின் தந்தை கே.டி. மார்க்கோஸ் சற்று வித்தியாசமானவர். விளை யாட்டுதான் வாழ்க்கை என்று அஞ்சுவுக்கு அவர் கற்றுக் கொடுத்தார். சிறுவயதிலிருந்தே தடகளப் போட்டிகளில் விளையாட ஊக்குவித்தார். தொடக்கத்தில் ஏழு விளை யாட்டுகளின் கலவையான ஹெப்டத்லானில்தான் அஞ்சு ஆர்வம் காட்டிவந்தார். ஆனால், நாட்கள் செல்லச் செல்ல நீளம் தாண்டுதல், தடை தாண்டும் விளையாட்டுகள் மீது அஞ்சுவுக்குக் காதல் ஏற்பட்டது. இதற்கு அவரது உயரமும் ஒரு காரணம். உயரமாக இருப்பவர்கள் நீளம் தாண்டுதலில் சுலபமாகச் சாதிக்க முடியும். 185 செ.மீ. உயரம் இருந்த அஞ்சுவுக்கும் அந்த உயரம் சாதகமானது.

தொடர்ந்து நீளம் தாண்டுதலில் மாநில அளவில் வெற்றிக்கொடி கட்டிக்கொண்டிருந்த அஞ்சு 1996இல்தான் முதன்முதலாகத் தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் காலடி வைத்தார். அப்போது டில்லியில் இளையோர் ஆசிய வாகையர் பட்டப் போட்டிகள் நடைபெற்றன. இதில் முதன் முறையாகப் பங்கேற்ற அஞ்சு, நீளம் தாண்டுதலில் பதக்கம் வென்றார். அதுதான் அஞ்சுவின் பதக்க வேட்டைக்குப் பிள்ளையார்சுழி போட்டது. இதன் பிறகு மாநில அளவிலும் தேசிய அளவிலும் தொடர்ந்து சாதித்துவந்தவர், சர்வதேச அளவிலும் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையை வசமாக்கினார்.

முதல் சர்வதேசப் பதக்கம்

2003இல் பாரிசில் உலக சாம்பியன்ஷிப் போட்டி நடைபெற்றது. நீளம் தாண்டுதல் மகளிர் பிரிவில் அஞ்சுவும் இடம் பெற்றிருந்தார். அதற்கு முன்புவரை உலக வாகையர் பட்டப் போட்டியில் நீளம் தாண்டுதலில் பெண்கள் யாரும் சாதித்ததில்லை. இந்த முறையும்கூட அப்படியொரு வாய்ப்பு இருப்பதாக யாரும் நினைக்கவில்லை. தகுதிச் சுற்றில் அஞ்சு களத்தில் இருந்தபோது ஆசியர்கள் யாரும் சொல்லிக்கொள்ளும் அளவில் இல்லை. அய்ரோப்பா, ஆப்பிரிக்கா, அமெரிக்கக் கண்டங்களைச் சேர்ந்த வீராங் கனைகளே நிறைந்திருந்தார்கள்.

மிகச் சிறப்பாக விளையாடிய அஞ்சு, 6.59 மீட்டர் தாண்டி, பட்டியலில் மூன்றாம் இடம் பிடித்து இறுதிச் சுற்றுக்குள் நுழைந்தார். தகுதிச் சுற்றில் 6.59 மீட்டர் நீளம் தாண்டியிருந்த நிலையில், இறுதிச் சுற்றில் 6.70 மீட்டர் தாண்டி வெண்கலப் பதக்கத்தை வென்றார். வெள்ளிப் பதக்கம் வென்ற ரசியாவின் கால்கினாவுக்கும் அஞ்சு வுக்கும் 0.04 மீட்டர்தான் வித்தியாசம். என்றாலும் அஞ்சு வெண்கலப் பதக்கம் வென்று அன்று சர்வதேச அளவில் இந்தியாவுக்குப் பெருமைத் தேடிந்தந்தார். உலக சாம்பியன்ஷிப் நீளம் தாண்டுதலில் பதக்கம் வென்ற முதல் இந்தியப் பெண் என்ற சாதனையும் அவர் படைத்தார்.

சாதனை மேல் சாதனை

2004இல் ஏதென்ஸில் ஒலிம்பிக் போட்டி நடந்தது. உலக வாகையர் பட்டப் போட்டியில் அஞ்சு சாதித்திருந்த தால், அவர் மீது பெரிய எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. தகுதிச் சுற்றைத் தாண்டி இறுதிச் சுற்றுக்குள் அஞ்சு நுழைந்ததே அப்போது பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டது. எப்படியும் அஞ்சு சாதிப்பார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.

ஆனால், அவரால் அய்ந் தாவது இடத்தையே பிடிக்க முடிந்தது. அவரால் பதக்கம் வெல்ல முடியாவிட்டாலும் 6.83 மீட்டர் நீளத்தைத் தாண்டியது, அவரது தனிப்பட்ட சாதனையாகப் பதிவானது. அவர் நீளம் தாண்டுதல் விளையாட்டிலிருந்து ஓய்வுபெறும்வரை அதுவே அவரது அதிகபட்ச தனிநபர் சாதனையாகத் தொடர்ந்தது.

அடுத்த ஆண்டே இன்னொரு களத்துக்குத் தயா ரானார் அஞ்சு. 2005இல் மொனாகோவில் உலகத் தடகளப் போட்டிகள் நடைபெற்றன. ஒலிம்பிக்கில் விட்ட பதக் கத்தை எப்படியும் பெறுவது என்ற முடிவோடு உழைத்தார். தங்கப் பதக்கத்துக்குக் குறிவைத்திருந்தார். போட்டியில் 6.75 மீட்டர் நீளத்தைத் தாண்டினார். ஆனால், அந்தப் போட்டியில் அவரால் இரண்டாம் இடத்தையே பிடிக்க முடிந்தது. வெள்ளிப் பதக்கத்துடன் அஞ்சு திருப்தியடைய வேண்டியிருந்தது. ஆனால், தங்கம் அவரைவிட்டுச் செல்லவில்லை என்பது பின்னர்தான் தெரிந்தது.

அந்தப் போட்டியில் முதலிடம் பிடித்த ரஷ்ய வீராங் கனை கொடோவா, ஊக்க மருந்து பயன்படுத்தியதாகப் புகார் எழுந்தது.

இந்த விவகாரம் 9 ஆண்டுகள் விசா ரணை என்ற பெயரில் இழுத்தடிக்கப்பட்டது. மிகவும் தாமதமாக கொடாவோ பெற்ற தங்கப் பதக்கம் 2014இல் பறிக்கப்பட்டது. அந்தப் பதக்கம் இரண்டாம் இடம் பிடித்த அஞ்சுவுக்கு வழங்கப்பட்டது. இதன் மூலம் உலகத் தடகளப் போட்டியில் தங்கம் வென்ற முதல் இந்தியப் பெண் என்ற பெருமை யையும் அஞ்சு பெற்றார்.

இந்தப் பதக்கங்கள் மட்டுமல்ல, 2002-ல் மான்செஸ்டர் காமன்வெல்த் விளையாட்டில் வெண்கலப் பதக்கம், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் 2002-ல் (பூசன்) தங்கம், 2006இல் (தோகா) வெள்ளிப் பதக்கம் ஆகிய வற்றையும் அஞ்சு அள்ளினார். மேலும், ஆசிய வாகையர்  பட்டப் போட்டியில் 2005-ல் (இஞ்ச்சேன்) தங்கம், 2007இல் (அம்மான்) வெள்ளிப் பதக்கங்களையும் தன்வசமாக்கினார்.

2000இல் ராபர்ட் பாபி ஜார்ஜை அஞ்சு திருமணம் செய்து கொண்டார். இவரும் விளையாட்டு வீரர்தான். தேசிய டிரிப்பிள் ஜம்ப் வாகையர் பட்டம். திருமணம் செய்தபிறகு தான் விளையாடுவதைக் குறைத்துக்கொண்டு அஞ்சுவின் பயிற்சியாளராக மாறினார் பாபி ஜார்ஜ். அஞ்சு சர்வதேச அளவில் பதக்கங்கள் பெற்றதெல்லாம் இவரது பயிற்சியின் கீழ்தான். ஒரு வகையில் சிறுவயதில் அஞ்சு வின் தந்தை அவருக்கு வழிகாட்டியாக இருந்தார். திரு மணத்துக்குப் பிறகு அவருடைய கணவர் வழிகாட்டியானார்.

2002இல் அஞ்சுவுக்கு அர்ஜூனா விருது வழங்கப் பட்டது. அடுத்த ஆண்டு ராஜீவ் காந்தி கேல் ரத்னா விருதும் 2004இல் பத்மசிறீ விருதும் வழங்கப்பட்டன. 2008 பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக் உள்பட பல போட்டிகளிலும் பங்கேற்ற அஞ்சு, அதன் பிறகு நீளம் தாண்டுதலிலிருந்து விடை பெற்றார். தற்போது 41 வயதாகும் அஞ்சு பாபி ஜார்ஜ், டார்கெட் ஒலிம்பிக் போடியம் ஸ்கீம் என்றழைக்கப்படும் ஒலிம்பிக் போட்டியாளர்களுக்கு உதவும் திட்டத்தின் செயல் உறுப்பினராக இருந்துவருகிறார். மத்திய அரசு அதிகாரி யாகவும் பணியாற்றிவருகிறார்.

 

உலக அளவில் இந் திய பெண்களை குறிப் பாக, தமிழ்நாட்டு பெண் களை வியந்து பார்க்கின் றனர் என்றால் அதற்கு அவர்களின் நகை சேமிப்புதான் காரணம் என்றால் மிகையாகாது.

முன்பெல்லாம் தங்க நகையைப் பொருத்த வரை பொற்கொல்லர்கள் வடிவமைத்து செய்து தரும் நகைகளே பெரும்பாலும் பெண்கள் அணிந்து வந்தனர்.

காலப்போக்கில் மனிதர்களின் தேவையும், ரசனையும் மாறிவிட, கணினி மூலம் வடிவமைப்புகள் மாறி, இயந்திரங்களின் மூலம் தற்போது நகைகள் தயாராகி வருகிறது. அந்த வகையில் நகைகள் தயார் செய்தல், நகைகளை வடிவமைத்தல், நகைகளை மதிப்பீடு செய்தல், பாலீஷ் செய்தல் போன்ற பலவிதமான பயிற்சிகள் அரசாங்கத்தின் மூலம் குறைவான கட்டணத்தில் ஒரு ஆண்டும், மூன்று மாதம், இரு வாரம் என பயிற்சிகள் அளிக்கப்படுகின்றன.

இப்பயிற்சிகள் மட்டுமின்றி நவீன நகை வடிவமைப்பு பயிற்சிகள், நகை உற்பத்தி மேலாண்மை பயிற்சியும் அளிக்கப்படுகின்றன. இப்பயிற்சி பெற்றோர், சொந்தமாக வீட்டில் இருந்தபடியே இத்தொழிலை செய்யலாம். அடுத்ததாக நகை பாலீஷ் செய்யும் பயிற்சி, நகைகளை சுத்தம் செய்யும் பயிற்சி ஆகியவையும் அளிக்கப்படுகின்றன. ஆண், பெண் இருபாலரும் இதில் கலந்து கொள்ளலாம்.

நவீன நகை வடிவமைப்பு மற்றும் உற்பத்தி

இது ஒரு வருட கால பயிற்சியாகும் . இப்பயிற்சியில் நகைகள் செய்வது, மதிப்பீடு உட்பட அனைத்து பயிற்சிகளும் அளிக்கப்படும். 10-ஆம் வகுப்பு படிப்பு போதுமானது. இப்பயிற்சி முடிப்பவர்களுக்கு பயிற்சி காலத்தின் போதே பெரிய, பெரிய நகை தொழிற்சாலைகள், கடைகள் மூலம் வேலை வாய்ப்பு உறுதி செய்யப்படுகிறது.

நகை மதிப்பீட்டாளர் பயிற்சி

இது இரண்டு வார கால பயிற்சியாகும். இப்பயிற்சி முடித்தவர்கள், வங்கிகளில் பகுதிநேர, முழு நேர நகை மதிப்பீட்டாளர் பணிக்குச் செல்லலாம்.

கணினி நகை வடிவமைப்பு பயிற்சி

இது 3 மாத கால பயிற்சியாகும். இப்பயிற்சியில் கணினி மூலம் நகைகள் டிசைன் செய்வது பற்றி பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. இப்பயிற்சி பெற்றோர் பல நகை தயாரிப்பு முன்னணி நிறுவனங்களில் வேலை வாய்ப்பு பெறலாம்.

சென்னையில் இப்பயிற்சி அளிக்கப்படும் இடம்

டாக்டர் தர்மாம்பாள் அரசினர் மகளிர் பாலிடெக்னிக் கல்லூரி, தரமணி, சென்னை - 600 113. தொ.பே. 9600318040, 9445368910.

சுமை தூக்கும் பெண் தொழிலாளி!

ராஜஸ்தான் மாநிலம் ஜெய்ப்பூர் ரயில்நிலையத்தில் 2013-ஆம் ஆண்டிலிருந்து சுமை தூக்குபவராக வேலை செய்கிறார் மஞ்சு தேவி. அந்த ரயில்வே நிலையத்தின் முதல் பெண் போர்ட்டர் மட்டுமல்ல அவர், வடமேற்கு ரயில்வேயிலும் அவர்தான் முதல் பெண் சுமைதூக்கும் தொழிலாளி.

டில்லி ராஷ்டிரபதி பவனில் நடக்கும் விழாவுக்கு அவருக்கு அழைப்பு வந்தபோது, “அய்யய்யோ... நானா என்னால் முடியாது. அங்கே வந்து போக எல்லாம் என்னால் முடியாது. எனக்கு மூன்று குழந்தைகள். அவர்களை விட்டு விட்டு என்னால் வர முடியாது’’ என்று மறுத்திருக்கிறார். அருகில் இருந்தவர்கள் எல்லாரும் பேசி அவரைச் சம்மதிக்க வைத்து டில்லிக்கு அனுப்பி வைத்திருக் கிறார்கள். அவருக்கு மத்திய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம் பாட்டு அமைச்சகம் இந்த ஆண்டுக்கான “சாதனைப் பெண் மணி’ விருது கொடுக்கவே, டில்லிக்கு அழைத்திருந் தார்கள்.

மஞ்சு தேவியின் சொந்த ஊர் ஜெய்ப்பூர் அல்ல. ஜெய்ப் பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள சுந்தர்புரா என்கிற கிராமம்தான் அவருடைய சொந்த ஊர். எதற்கு ஜெய்ப்பூருக்கு வந்தார்?

மஞ்சு தேவியின் கணவர் மகாதேவ் ஜெய்ப்பூர் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் சுமைத்தூக்கும் தொழிலாளி. நீண்ட காலமாக கல்லீரலில் பாதிப்பு. அய்ந்தாண்டுகளுக்கு முன்பு மரணமடைந்தார். அப்போது மஞ்சு தேவிக்கு வயது 33. “மூன்று குழந்தைகள். கல்வியறிவில்லை. குழந்தைகளை எப்படிக் காப்பாற்றுவது? என்ன வேலை செய்வது?’ கவலையில் மூழ்கி இருந்த மஞ்சுவின் கண்களில் பட்டது கணவர் மகாதேவின் போர்ட்டருக்கான அனுமதி, அடையாளவில்லை. அதன் எண் 15.

“நான் போர்ட்டர் வேலை செய்தால் என்ன?’

மஞ்சு தேவி உடனே ரயில்வே சுமைதூக்கும் தொழிலாளர் சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களைப் போய் பார்த்தார். அவரால் போர்ட்டர் வேலை செய்ய முடியுமா? என்று முதலில் சந்தேகத்துடன் பார்த்த சங்கத்தினர், மஞ்சுதேவியின் மன உறுதியை அதற்கும் மேலாக அவருடைய அழுகையைப் பார்த்து வேறு வழியின்றி ரயில்வே அதிகாரிகளிடம் அழைத்துச் சென்றனர்.

“ரயில்வேயில் பெண் போர்ட்டர்களே இல்லையே?’’ கைவிரித்தனர் அதிகாரிகள். மஞ்சு தேவி கெஞ்சினார். வேறு வழியின்றி அனுமதி கொடுத்தனர். ரயில்வேயில் சுமைதூக்கும் பெண் தொழிலாளி என்பவரே இல்லை யாதலால், அவர்களுக்கென சீருடையும் இல்லை. அதற்குப் பிறகு, அதிகாரிகள் கலந்து பேசி சீருடையை முடிவெடுத் திருக்கிறார்கள். ஏதோ ஒரு வேகத்தில் மஞ்சுதேவி வேலைக்கு வந்துவிட்டாரே தவிர, போர்ட்டர் வேலை செய்வதில் ஆயிரம் சிரமங்கள் இருந்தன. 100க்கும் அதிகமான ஆண் போர்ட்டர்கள் மத்தியில் ஒரு பெண் போர்ட்டர்.

“அவர்களுக்கு மத்தியில் உட்கார்வதற்கே முதலில் உடம்பெல்லாம் கூசியது. நான் நினைப்பதை அவர்களிடம் பேச கூட முதலில் தயக்கமாக இருந்தது’’ என்கிறார் மஞ்சுதேவி.

ரயில் பயணிகளோ இந்தப் பெண்ணால் சுமையைத் தூக்க முடியுமா? என்று சந்தேகப்பட்டு, ஆண் போர்ட்டர் களிடம் சுமையைக் கொடுத்தனர். உண்மையில் ஒரு 30 கிலோ எடையைத் தூக்கும் உடல் வலிமை கூட மஞ்சு தேவிக்கு அப்போது இல்லை. வறுமையால் மஞ்சுதேவியின் குடும்பம் வாடிப் போனது.

“வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் நான் வேலை செய்த நேரத்தைவிட அழுத நேரமே அதிகம்‘’ என்கிறார் மஞ்சுதேவி. தப்பாக முடிவெடுத்துவிட்டதாக குழம்பித் தவித்திருக்கிறார். மஞ்சுதேவியின் அம்மாதான் அந்த நேரத்தில் மஞ்சுதேவிக்கு ஊக்கம் கொடுத்திருக்கிறார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பேசி அவரை தைரியமிக்க பெண்ணாக மாற்றியிருக்கிறார். அதற்குப் பின்தான் மஞ்சு தேவி ஒரு முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார். பிரச்சினைகள், கஷ்டங்கள் இருக்கின்றன. முதலில் என்ன சூழ்நிலை இருக்கிறதோ, அதை ஒத்துக் கொள்வது, அதன் பிறகு அதிலிருந்து மீள படிப்படியாக முயற்சி செய்வது என்ற முடிவே அது.

கிராமத்தில் மஞ்சுதேவியின் அம்மாவுடன் இருந்த குழந்தைகள் ஜெய்ப்பூருக்கு வந்தார்கள். 3 ஆயிரம் ரூபாய் வாடகையில் ஓர் அறையே உள்ள வீட்டில் வாழ்க்கை. குழந்தைகளைப் பள்ளியில் சேர்த்தாயிற்று. “எனது கிராமத்தில் முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு. அவர்கள் தினம்தோறும் ஒழுங்காகப் பள்ளிக்குச் செல்கிறார்களா? என்று கூட என்னால் கண்காணிக்க முடியாது. போர்ட்டர் வேலையில் கிடைக்கும் கூலியில் வாரத்துக்கு ஒருமுறை கிராமத்துக்குப் போய் அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு வருவதும் கூட என்னால் முடியாமல் போய்விடும். அதனால் அவர்களை ஜெய்ப்பூருக்கு அழைத்து வந்துவிட்டேன்’’ என்கிறார் மஞ்சுதேவி.

“”போர்ட்டர் வேலைக்குச் சேர்ந்த தொடக்கத்தில் ஒரு சிறிய சூட்கேஸ் பெரிய மலை மாதிரி எனக்குத் தோன்றும்‘’ என்று கூறும் மஞ்சுதேவி, இப்போது 80 கிலோ பொருள் களைக் கூட அனாயசமாக தூக்கி, வண்டியில் வைத்து இழுத்துச் செல்கிறார்.

“இந்த போர்ட்டர் வேலையில் உள்ள சங்கடமே, பெருங்கூட்டம் உள்ள ரயில்வே பிளாட்பாரத்தில் சுமை யையும் இழுத்துக் கொண்டு மிக வேகமாக உரிய ரயில் பெட்டியை நோக்கி விரைந்து செல்வதுதான்’’ என்கிறார்.

காலை 5.00 மணிக்கே ரயில் நிலையத்துக்கு வந்துவிடும் மஞ்சுதேவி, ரயில் நிலையத்தின் நுழைவு வாயிலில் நின்று கொண்டு சுமை தூக்க வாய்ப்பளிக்கும் ரயில் பயணி களுக்காகக் காத்திருக்கிறார். இவ்வளவுதான் இன்றைக்கு கூலி கிடைக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. என்றாலும் மஞ்சுதேவி தனது குழந்தைகளை படிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.  “நம்மால் முடியும் என்று நாம் நினைக்க ஆரம்பித்தால், நம்மால் முடியாதது என்று எதுவுமில்லை’’ என்கிறார் உறுதியாக மஞ்சுதேவி.

கவனம் கொள்க!

மாதவிடாய்  நாட்களில் கால்கள் இழுப்பதும், அடி வயிற்றில் அதிக வலியும் இருக்கும். அதனால் கால்சியம் நிறைந்த உணவுகளான பால், தயிர், வெண்டைக்காய், பாதாம் ஆகிய வற்றை சாப்பிடுங்கள். மேலும் கண்டிப்பாக ஏதேனும் கீரைகளை சேர்த்துக் கொண்டால் படிப்படியாக இந்தப் பிரச்சினைகள் குணமடையும்.

மாதவிடாய்க்கு முன்பு வைட்டமின் பி6, டி சத்துக்கள் அதிகம் இருக்கும் ஆரஞ்சு, நட்ஸ் வகைகள், வாழைப்பழம், மீன், தர்பூசணி, கீரை போன்றவற்றை சாப்பிடுங்கள். வலியில்லாத மாதவிடாய்க்கு தயாராக இந்த வைட்டமின்கள் தேவை.

 

Banner
Banner