மகளிர்

அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் மாடியிலி ருந்து தரையை எட்டிப் பார்த்தாலே பலருக்கும் தலை கிறுகிறுத்துவிடும். பறக்கும் விமானத்திலிருந்தோ பெரிய மலைகளி லிருந்தோ குதிக்க வேண்டும் என்றால் எப்படி யிருக்கும்? முதுகுத் தண்டு ஜில்லிட்டுப் போய்விடும். பார்ப்பவர்களுக்குப் பீதியூட்டும் இந்த சாகச விளையாட்டை அந்தப் பெண் அநாயசமாகச் செய்து, இந்தியாவின் சாகச மங்கையாக மாறினார். அவர், இந்தியாவின் முதல் ஸ்கை டைவிங் வீராங்கனையான ரேச்சல் தாமஸ். சிறுவயதில் பறவையைப் போல பறக்க முடியாதா என குழந்தைகள் ஏங்குவார்கள். ரேச்சலும் அப்படித்தான் ஏங்கினார். விமானங் களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் பறக்கும் ஆசை, அவருக்குள் பீறிட்டு எழும். சிறுவயதில் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்த இந்த ஆசை அவர் வளர்ந்த பிறகு செயல்வடிவம் பெறத் தொடங்கியது.

ஆக்ராவில் இந்திய ஸ்கை டைவிங் கூட்டமைப்பு  நடுவானில் பறக்கவும், மலையிலிருந்து குதித்துப் பறக்கவும் பயிற்சி வழங்கிவந்தது. ராணுவத்தினருக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும் பயிற்சி இது. ஆனால், சாதாரணக் குடிமகளாக இந்தப் பயிற்சியைப் பெறும் பாக்கியம் ரேச்சலுக்கும் கிடைத்தது. 1979ஆம் ஆண்டில் 24 வயதில் இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான பிறகுதான் அந்தப் பயிற்சியில் ரேச்சல் சேர்ந்தார். அப்படிக் கிடைத்த பொன்னான வாய்ப்பைப் பயன் படுத்தி அடிப்படை பயிற்சியை முடித்து ஸ்கை ஜம்பிங் செய்யக் கற்றுக்கொண்டார்.

ஸ்கை ஜம்பிங், டைவிங் போன்ற சாகச விளையாட்டுகளில் ஆண்கள் மட்டுமே ஈடு பட்ட காலம் அது. அந்தச் சாகசத்தில் களம்கண்ட முதல் இந்தியப் பெண் என்ற சிறப்போடு ஸ்கை டைவிங்கில் குதித்தார். இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான பிறகு அவர் செய்த இந்தச் சாகசம், இந்தியா முழுவதும் அவருக்குப் புகழ் வெளிச்சத்தைத் தந்தது. இந்தியாவின் முதல் பெண் ஸ்கை டைவர் என்ற சிறப்பு பெற்றதால், அந்தச் சாகச விளையாட்டில் ஈடுபட அவருக்கு ஏ லைசென்ஸ் சான்றிதழை இந்திய ஸ்கை டைவிங் கூட்டமைப்பு வழங்கியது.

1983ஆம் ஆண்டில் பல நாடுகளுக்குச் சென்ற ரேச்சல், காட்சி ரீதியிலான டைவிங் செய்து அசத்தினார். தொடர்ந்து ஸ்கை டைவிங்கில் இவர் செய்துகாட்டிய சாகசங்கள் அப்போதைய பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியை ஈர்த்தன. ஸ்கை டைவிங்கில் மேலும் நுணுக் கங்களை அறிந்துகொள்ள அரசாங்கமே அவரை அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பிவைத்தது.

இந்தப் பயிற்சியின்போது கலிபோர்னி யாவில் 150 முறை டைவிங் செய்து தனது பயிற்சியை நிறைவு செய்தார். பயிற்சி யாளருடன் ஒருசேர சேர்ந்து நடுவானில் குதிக்கும் டேண்டம் ஜம்பிங் எனும் பயிற்சி யையும் முறைப்படி கற்றுத் தேர்ந்தார்.  நேரத்தைக் கணக்கிட்டுத் துல்லியமாகக் குதிக் கும் பயிற்சியிலும் நிபுணத்துவம் பெற்றார்.

கடல் கடந்த சாகசம்

தொடர்ந்து ஸ்கை டைவிங்கிலும் ஜம்பிங்கிலும் ஈடுபட்டுவந்தபோதும், சில ஆண்டுகள் கழித்துத்தான் சாகசப் போட்டி யாளராக ரேச்சல் களமிறங்கினார். அவரது திறமையை வெளிப்படுத்த 1987ஆம் ஆண்டு உலக பாராசூட்டிங் வாகையர் பட்டப் போட்டி தென் கொரியத் தலைநகர் சியோலில் நடைபெற்றது. இந்தியா சார்பாகப் பங்கேற்ற முதல் நபர் என்ற பெருமையோடு இந்தப் போட்டியில் ரேச்சல் பங்கேற்றார். இந்தப் போட்டியில் சிறப்பாக விளையாடி இலக்கைப் பூர்த்தி செய்தார் ரேச்சல்.

1989ஆம் ஆண்டு தாய்லாந்து ஓபன் பாராசூட்டிங் வாகையர் பட்டப்போட்டியில் பங்கேற்று இந்தியாவுக்குப் பெருமை சேர்த்தார். சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்ற அதே காலகட்டத்தில் தேசிய அளவிலான போட்டிகளிலும் பங்கேற்க ரேச்சல் தவற வில்லை.

பெருமைமிகு அங்கீகாரம்

1991ஆம் ஆண்டில் உத்தர பிரதேசத்தில் உள்ள ஹிண்டன் விமானப் படைத் தளத்தில் நடந்த ஸ்கை டைவிங் போட்டியில் பங்கேற்று இலக்கை நிறைவு செய்தார். இந்திய விமான சாகசக் கூட்டமைப்பு நடத்திய இந்தப் போட்டி யில், பெண் போட்டியாளராகப் பங்கேற்ற, ஒரே வீராங்கனை ரேச்சல் மட்டுமே. இதே போல 1995ஆம் ஆண்டில் ஆக்ராவில் நடைபெற்ற தேசிய ஸ்கை டைவிங் வாகையர் பட்ட போட்டியில் பங்கேற்று இலக்கை நிறைவு செய்து சாதித்தார்.

1995ஆம் ஆண்டில் போபால் நகரில் தேசிய இளையோர் திருவிழா நடை பெற்றபோது நடந்த ஒரு நிகழ்வை ரேச்சல் பெருமையான விஷயமாகக் குறிப்பிடுவது வாடிக்கை. இந்த நிகழ்வில் அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் சங்கர் தயாள் சர்மாவும் பங்கேற்றார். ரேச்சல் தரையை நோக்கி வரும் போது எந்தப் பகுதியில் அவர் தரையிறங் குவார் என்பதை அறிய ஆர்வமிகுதியால் சங்கர் தயாள் சர்மா எழுந்து நின்று பார்க்க ஆரம்பித்தார். வானில் பறந்தபோதே இதைக் கண்ட ரேச்சல், இதைத் தனக்குக் கிடைத்த பெருமைமிகு அங்கீகாரமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

18 நாடுகளில் 656 முறை ஸ்கை டைவிங் செய்து சாதித்திருக்கிறார் ரேச்சல். 16 முறை விமானத்திலிருந்து நடுவானில் குதித்து, சாகசத்தை அரங்கேற்றியிருக்கிறார். இவரது வீரதீர சாகசத்தைக் கண்டு தேசிய சாகச விளையாட்டு விருதை மத்திய அரசு வழங்கிக் கவுரவித்தது. 2005ஆம் ஆண்டில் இந்தி யாவின் நான்காவது பெரிய விருதான பத்மசிறீ விருதும் ரேச்சலுக்கு வழங்கப்பட்டது. தற்போது 63 வயதாகிவிட்ட நிலையிலும் ஸ்கை டைவிங் செய்கிறார். இதற்காக தினமும் 6 கி.மீ. தொலைவு நடப்பதையும் ஓடுவதையும் வாடிக்கையாக வைத்திருக்கிறார். ஸ்கை டைவிங் பயிற்சியாளராகவும் ஆசிரி யராகவும் செயல்பட்டு இளம் தலைமுறையினருக்கு வழிகாட்டிவருகிறார்.

அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பின் மாடியிலி ருந்து தரையை எட்டிப் பார்த்தாலே பலருக்கும் தலை கிறுகிறுத்துவிடும். பறக்கும் விமானத்திலிருந்தோ பெரிய மலைகளி லிருந்தோ குதிக்க வேண்டும் என்றால் எப்படி யிருக்கும்? முதுகுத் தண்டு ஜில்லிட்டுப் போய்விடும். பார்ப்பவர்களுக்குப் பீதியூட்டும் இந்த சாகச விளையாட்டை அந்தப் பெண் அநாயசமாகச் செய்து, இந்தியாவின் சாகச மங்கையாக மாறினார். அவர், இந்தியாவின் முதல் ஸ்கை டைவிங் வீராங்கனையான ரேச்சல் தாமஸ். சிறுவயதில் பறவையைப் போல பறக்க முடியாதா என குழந்தைகள் ஏங்குவார்கள். ரேச்சலும் அப்படித்தான் ஏங்கினார். விமானங் களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் பறக்கும் ஆசை, அவருக்குள் பீறிட்டு எழும். சிறுவயதில் மனத்தில் ஆழமாகப் பதிந்த இந்த ஆசை அவர் வளர்ந்த பிறகு செயல்வடிவம் பெறத் தொடங்கியது.

ஆக்ராவில் இந்திய ஸ்கை டைவிங் கூட்டமைப்பு  நடுவானில் பறக்கவும், மலையிலிருந்து குதித்துப் பறக்கவும் பயிற்சி வழங்கிவந்தது. ராணுவத்தினருக்கு மட்டுமே வழங்கப்படும் பயிற்சி இது. ஆனால், சாதாரணக் குடிமகளாக இந்தப் பயிற்சியைப் பெறும் பாக்கியம் ரேச்சலுக்கும் கிடைத்தது. 1979ஆம் ஆண்டில் 24 வயதில் இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான பிறகுதான் அந்தப் பயிற்சியில் ரேச்சல் சேர்ந்தார். அப்படிக் கிடைத்த பொன்னான வாய்ப்பைப் பயன் படுத்தி அடிப்படை பயிற்சியை முடித்து ஸ்கை ஜம்பிங் செய்யக் கற்றுக்கொண்டார்.

ஸ்கை ஜம்பிங், டைவிங் போன்ற சாகச விளையாட்டுகளில் ஆண்கள் மட்டுமே ஈடு பட்ட காலம் அது. அந்தச் சாகசத்தில் களம்கண்ட முதல் இந்தியப் பெண் என்ற சிறப்போடு ஸ்கை டைவிங்கில் குதித்தார். இரண்டு குழந்தைகளுக்குத் தாயான பிறகு அவர் செய்த இந்தச் சாகசம், இந்தியா முழுவதும் அவருக்குப் புகழ் வெளிச்சத்தைத் தந்தது. இந்தியாவின் முதல் பெண் ஸ்கை டைவர் என்ற சிறப்பு பெற்றதால், அந்தச் சாகச விளையாட்டில் ஈடுபட அவருக்கு ஏ லைசென்ஸ் சான்றிதழை இந்திய ஸ்கை டைவிங் கூட்டமைப்பு வழங்கியது.

1983ஆம் ஆண்டில் பல நாடுகளுக்குச் சென்ற ரேச்சல், காட்சி ரீதியிலான டைவிங் செய்து அசத்தினார். தொடர்ந்து ஸ்கை டைவிங்கில் இவர் செய்துகாட்டிய சாகசங்கள் அப்போதைய பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியை ஈர்த்தன. ஸ்கை டைவிங்கில் மேலும் நுணுக் கங்களை அறிந்துகொள்ள அரசாங்கமே அவரை அமெரிக்காவுக்கு அனுப்பிவைத்தது.

இந்தப் பயிற்சியின்போது கலிபோர்னி யாவில் 150 முறை டைவிங் செய்து தனது பயிற்சியை நிறைவு செய்தார். பயிற்சி யாளருடன் ஒருசேர சேர்ந்து நடுவானில் குதிக்கும் டேண்டம் ஜம்பிங் எனும் பயிற்சி யையும் முறைப்படி கற்றுத் தேர்ந்தார்.  நேரத்தைக் கணக்கிட்டுத் துல்லியமாகக் குதிக் கும் பயிற்சியிலும் நிபுணத்துவம் பெற்றார்.

கடல் கடந்த சாகசம்

தொடர்ந்து ஸ்கை டைவிங்கிலும் ஜம்பிங்கிலும் ஈடுபட்டுவந்தபோதும், சில ஆண்டுகள் கழித்துத்தான் சாகசப் போட்டி யாளராக ரேச்சல் களமிறங்கினார். அவரது திறமையை வெளிப்படுத்த 1987ஆம் ஆண்டு உலக பாராசூட்டிங் வாகையர் பட்டப் போட்டி தென் கொரியத் தலைநகர் சியோலில் நடைபெற்றது. இந்தியா சார்பாகப் பங்கேற்ற முதல் நபர் என்ற பெருமையோடு இந்தப் போட்டியில் ரேச்சல் பங்கேற்றார். இந்தப் போட்டியில் சிறப்பாக விளையாடி இலக்கைப் பூர்த்தி செய்தார் ரேச்சல்.

1989ஆம் ஆண்டு தாய்லாந்து ஓபன் பாராசூட்டிங் வாகையர் பட்டப்போட்டியில் பங்கேற்று இந்தியாவுக்குப் பெருமை சேர்த்தார். சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்ற அதே காலகட்டத்தில் தேசிய அளவிலான போட்டிகளிலும் பங்கேற்க ரேச்சல் தவற வில்லை.

பெருமைமிகு அங்கீகாரம்

1991ஆம் ஆண்டில் உத்தர பிரதேசத்தில் உள்ள ஹிண்டன் விமானப் படைத் தளத்தில் நடந்த ஸ்கை டைவிங் போட்டியில் பங்கேற்று இலக்கை நிறைவு செய்தார். இந்திய விமான சாகசக் கூட்டமைப்பு நடத்திய இந்தப் போட்டி யில், பெண் போட்டியாளராகப் பங்கேற்ற, ஒரே வீராங்கனை ரேச்சல் மட்டுமே. இதே போல 1995ஆம் ஆண்டில் ஆக்ராவில் நடைபெற்ற தேசிய ஸ்கை டைவிங் வாகையர் பட்ட போட்டியில் பங்கேற்று இலக்கை நிறைவு செய்து சாதித்தார்.

1995ஆம் ஆண்டில் போபால் நகரில் தேசிய இளையோர் திருவிழா நடை பெற்றபோது நடந்த ஒரு நிகழ்வை ரேச்சல் பெருமையான விஷயமாகக் குறிப்பிடுவது வாடிக்கை. இந்த நிகழ்வில் அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் சங்கர் தயாள் சர்மாவும் பங்கேற்றார். ரேச்சல் தரையை நோக்கி வரும் போது எந்தப் பகுதியில் அவர் தரையிறங் குவார் என்பதை அறிய ஆர்வமிகுதியால் சங்கர் தயாள் சர்மா எழுந்து நின்று பார்க்க ஆரம்பித்தார். வானில் பறந்தபோதே இதைக் கண்ட ரேச்சல், இதைத் தனக்குக் கிடைத்த பெருமைமிகு அங்கீகாரமாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

18 நாடுகளில் 656 முறை ஸ்கை டைவிங் செய்து சாதித்திருக்கிறார் ரேச்சல். 16 முறை விமானத்திலிருந்து நடுவானில் குதித்து, சாகசத்தை அரங்கேற்றியிருக்கிறார். இவரது வீரதீர சாகசத்தைக் கண்டு தேசிய சாகச விளையாட்டு விருதை மத்திய அரசு வழங்கிக் கவுரவித்தது. 2005ஆம் ஆண்டில் இந்தி யாவின் நான்காவது பெரிய விருதான பத்மசிறீ விருதும் ரேச்சலுக்கு வழங்கப்பட்டது. தற்போது 63 வயதாகிவிட்ட நிலையிலும் ஸ்கை டைவிங் செய்கிறார். இதற்காக தினமும் 6 கி.மீ. தொலைவு நடப்பதையும் ஓடுவதையும் வாடிக்கையாக வைத்திருக்கிறார். ஸ்கை டைவிங் பயிற்சியாளராகவும் ஆசிரி யராகவும் செயல்பட்டு இளம் தலைமுறையினருக்கு வழிகாட்டிவருகிறார்.

கடற்கரையில் விளையாடப்படும் பீச் வாலிபால், ஃபுட் பால் போன்றவற்றைக் கேள்விப்பட்டிருக் கிறோம். பீச் கபடி குறித்து அறிந்திருக்கிறோமா? அந்த விளையாட்டின் முக்கியத்துவத்தைத் தமிழக மக்களுக்குத் தன் மகத்தான வெற்றியின் மூலம்  உணர்த்தியிருக்கிறார் சோழபாண்டிபுரம் அந் தோணியம்மாள்!

கடலூர் புனித ஜோசப் கல்லூரியில் முதுநிலைச் சமூகப் பணி முதலாமாண்டு படிக்கிறார் அந் தோணியம்மாள்.  தமிழர்களின்  மரபார்ந்த விளை யாட்டுகளில் ஒன்றாகக்  கருதப்படும் கபடிமீது ஆர்வம்கொண்டவர் இவர். தேசிய மற்றும் ஆசியப் போட்டிகளில் வெற்றி பெற்றிருக்கும் அந் தோணி யம்மாள், புரோ கபடியில் இடம்பெறும் உத்வேகத் துடன்  கடலூர் சில்வர் கடற்கரையில் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்தார்.

அந்தோணியம்மாளின் சொந்த  ஊர் விழுப்புரம் மாவட்டம் திருக்கோவிலூர் அருகே உள்ள சோழ பாண்டிபுரம் என்ற குக்கிராமம். அப்பா சவரிமுத்து, பால் வியாபாரி. அம்மா ரீட்டாமேரி, கூலித் தொழிலாளி.  அரியூர் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஆறாம் வகுப்பு படித்தபோது அந்தோணியம் மாளுக்குக் கபடி  அறிமுகமானது. விளையாட்டாகத் தொடங்கியது, பின்னர் அவரது விருப்ப விளை யாட்டானது.

பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பும் போது ஆற்று மணல், தெருவில் என இரண்டு இடத்தில் கபடி விளையாடிடுவோம். விளையாடும்போது கால் முட்டி பெயர்ந்துவிடும். கை, கால்களில் சிராய்ப்பு ஏற்படும். சில நேரம் மண்டைகூட உடையும். அடுத்த நாள் குளிக்கும்போது ஏற்படும் எரிச்சலை வைத்துத்தான் எங்கெல்லாம் அடிபட்டிருக்கும் என்று தெரியும்.

ஆனால், இப்படி அடிபடுகிறதென்று நாங்கள் கவலைப் பட்டதே இல்லை.  புழுதி படிய விளையாட ஆரம்பித்தால், சுற்றியிருக்கும் எல்லாமே மறந்து போகும். அரைக்கால் சட்டையும் அழுக்கு பனியனும் இருந்தாலே போதும் எங்களுக்கு. புல்தரையும் போர்க்களமாகும், வயல்வெளியும் மைதானமாகும் என்கிறார் புன்னகைத்தபடி.

சர்வதேச வெற்றி

அதுவரை மாவட்ட, மாநில அளவிலான போட்டிகளில் மட்டுமே பங்கெடுத்த அந் தோணியம்மாளுக்கு அவர் பிளஸ் 1 படித்தபோது சங்கராபுரத்தில் நடந்த, ஸ்டேட் சாம்பியன்ஷிப் போட்டி தேசிய அளவில் விளையாடும் வாய்ப்பைக் கொடுத்தது. அப்போ அங்கே வந்திருந்த மதுரை யாதவா கல்லூரி பயிற்சியாளர் தேவா, ஜனார்த்தனன் ஆகிய இரண்டு பேரும் என்னுடைய திறமைக்காக ஸ்போர்ட்ஸ் கோட்டாவுல நான் யாதவா கல்லூரியில் இளங்கலை படிக்க உதவினார்கள். அப்படியே பீச் கபடி எப்படி விளையாடு குறித்த  பயிற்சியும் கொடுத்தார்கள். கல்லூரிகளுக்கு இடையேயான போட்டி, பல்கலைக்கழகப் போட்டி எனப் பல போட்டிகளில் பங்கெடுத்தேன். அவர்கள் இரண்டு பேரும் எதிர்பார்த்த மாதிரி நான் நிறையப் போட்டிகளில் வெற்றிபெற்று கல்லூரிக்குப் பெருமைசேர்த்தேன். அப்போதுதான் எனக்குத் தேசிய அளவிலான குழுவில் இடம் கிடைத்தது. நான் தங்கம் வென்ற திற்கு பிறகுதான் பீச் கபடி பற்றி நிறைய பேருக்குத் தெரிய வந்தது. கபடியின் இன்னொரு வடிவம்தான் இந்த பீச் கபடி என்கிறார் அந்தோணியம்மாள்.

2016இல் வியட்நாமில் நடந்த ஆசிய பீச் கபடியில் இந்திய அணி கோப்பையைக் கைப் பற்றியது. அந்த அணியில் அந்தோணியம்மாளும் இடம்பெற்றிருந்தார். வெளிநாட்டில் விளையாடி அவர் பெற்ற முதல் தங்கமும் அதுதான். 2017இல் மொரிசியஸ் தீவில் நடந்த சர்வதேச அளவிலான முதல் பீச் கபடி போட்டியிலும் இவர் பங்கேற்றார்.

இதிலும் இந்திய அணி தங்கம் வென்றது. இதுவரை  100க்கும் மேற்பட்ட பதக்கங்களைக் குவித்திருக்கும் அந்தோணியம்மாளின் கனவு, சர்வதேச அளவிலான பெண்களுக்கான கபடிப் போட்டியில் தங்கம் வெல்வது.

அந்தோணியம்மாளின் நிலையை அறிந்த கடலூர் புனித ஜோசப் கல்லூரி நிர்வாகத்தினர், அவரைத் தத்தெடுத்து, அவருக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்துவருகின்றனர்.

பெண் ரயில் ஓட்டுநர்களைத் தவிர்த்து கண்ட்ரோல் ரூமில் ரயிலைக் கட்டுப்படுத் துவதும் பெண்கள் என்ற நிலையில் இயங்கிக்  கொண்டிருந்த சென்னை மெட்ரோ இந்த ஆகஸ்ட் முதல் பெண் களுக்கென மேலும் சில சிறப்புக்களை சேர்த்து இயங்கத் துவங்கியுள்ளது.

மீனம்பாக்கம் விமானநிலையம் முதல் சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் மற்றும் மீனம்பாக்கம் விமான நிலையம் முதல் தேனாம்பேட்டை  டி.எம்.எஸ். வரை என இரண்டு வழித்தடங்களில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் சென்னை மெட்ரோ ரயில் நிலையங்களில் சில, பெண்கள்  கட்டுப் பாட்டுக்குள் வந்துள்ளன.

சென்னையில் மொத்தம் 26 மெட்ரோ ரயில் நிலையங்கள் உள்ளன. அவற்றில் சென்னை கோயம்பேடு மட்டும் ஷெனாய் நகர் மெட்ரோ  ரயில் நிலையங்கள் முழுவதும் பெண்களின் கட்டுப் பாட்டுக்குள் இயங்கிக் கொண்டிருக் கின்றன.பெண்கள் பாதுகாப்பு, பெண்கள் முன்னேற்றம்  என்பதை முன்னிறுத்தும் வகை யில், பெண்களுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து அவர்களை மேம்படுத்தும் விதமாக, பெண்களை  மட்டுமே முன்னிறுத்தி செயல் படுத்த சென்னை மெட்ரோ ரயில் நிர்வாகம் முடிவு செய்துள்ளது. அதன் அடிப்படையில்தான் இந்த  நடவடிக்கைகள். இனி இந்த இரண்டு ரயில் நிலையங்களிலும் ஆண் ஊழியர்கள் பணியில் ஈடுபட மாட்டார்கள்.

நிலையத்தில் அறிவிப்பு செய்வதில் துவங்கி, பயணச்சீட்டு வழங்குதல், பயணிகளை கையாளுதல், கண்காணிப்புப் பணி, பயணி களை  பரிசோதனை செய்வது, வாடிக்கையாளர் சேவை, ரயில் நிலை யத்தைப் பராமரிப்பது, துப்புரவுப் பணி என அனைத்து வேலைகளிலும்  முழுக்க பெண்களே உள்ளனர்.

ஷிப்ட் அடிப்படையில் ஒரு ரயில் நிலையத்தில் மெத்தம் 15 பெண்கள் பணியில் இருக்கிறார்கள். பணியில்  இருக்கும் பெண் களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் விதமாக, சிசிடிவி கண்காணிப்பு மூலமான பாதுகாப்பு மெட்ரோ ரயில் நிலையங்களில்  தீவிரப்படுத்தப் பட்டுள்ளது.

வாகன நெரிசலில் சிக்கிச் சிதைந்த சென்னை மக்களுக்கு மகிழ்ச்சியான வரவு சென்னை மெட்ரோ. முழுவதும் நவீனமயமான,  குளி ரூட்டப்பட்ட பெட்டிகளின் நெரிசலற்ற இருக் கைகளில், மன உளைச்சலின்றி, சென் னையின் மொத்த அழகையும் உள்வாங்கி,  தூரங்களை நிமிடங்களில் கடந்து பயணிப்பது தனி சுகமே.  குறைவான கட்டணம் வசூலித்தால் இன்னும் சுகமே. அதிலும் நாம் பயணிக்கும் இந்த மெட்ரோ ரயிலை பெண்கள் இயக்குகிறார்கள்  என்ற செய்தி கூடுதல் மகிழ்ச்சியாக இருந்த நிலையில், பெண்கள் மட்டுமே பயணிப்பதற் கென்றே தனி பெட்டியும் தற்போது இதில்  இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

சாதனையோ, சாகசமோ எந்த எல்லை யையும் தொடும் துடிப்பில் இன்றைய இளம் பெண்கள் களம் காண்கிறார்கள்.

 

சென்னையைச் சேர்ந்த டெய்சி  விக்டர்  இதுவரை இருபது சர்வதேச விளையாட்டுப் போட்டிகள், முப்பத்தாறு தேசிய விளை யாட்டுப் போட்டிகள், அய்ம்பத்தொன்பது மாவட்ட அளவிலான விளையாட்டுப் போட்டிகளில் “மூத்தவர்’ பிரிவில்  கலந்து கொண்டு சுமார் 414 பதக்கங்களை பெற்றிருக்கிறார்.  அதில்  முன்னூற்றி நாற்பத்தைந்து  தங்கப் பதக்கங்கள். டெய்சிக்கு வயது எண்பத்தேழு. தினமும்  சென்னை  ஜவஹர்லால் நேரு விளை யாட்டரங்கில் காலை  ஏழரை மணிக்கு  ஆஜராகிறார்.

விளையாட்டு மைதானத்தில் ஓடுவதுடன்  தட்டு ,  குண்டு  எறியவும்   பயிற்சி செய்கிறார். சமீபத்தில்  உலக அளவில்  நடந்த தட்டு, குண்டு எறிதல் போட்டியில் வெண்கலப் பதக்கங்களை வென்றுள்ளார்.  பதக்கங்களை அறுவடை செய்துவரும்  டெய்சி  தனது பயணம் குறித்து மனம் திறக்கிறார்:

“நான் பிறந்தது  திருநெல்வேலிக்குப் பக்கத்தில் இருக்கும் நாசரேத் என்னும் ஊரில். அப்பா போஸ்ட்மாஸ்டராக வேலை பார்த்தார். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் அல்ல. ஆந்திராவின் பெல்லாரியில்.  அதனால் நான் பெல்லாரியில் வளர்ந்தேன். அப்பாதான் விளையாட்டுகளில் பங்கெடுக்கும்படி உற்சாகப்படுத்தினார். எட்டு வயதில் ஓடத்  தொடங்கி,   இப்போது  எண்பத்தேழு வயதிலும் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

நான் தடகள  ஓட்டத்தில்  பல வெற்றிகளை பெற்றேன்.  அதன் அடிப்படையில் 1951-இல் சென்னை தொலைபேசி  அலுவலகத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஓட்டத்தில் எனது வெற்றிகளை கணக்கில் எடுத்து, தினமும் இரண்டு மணி நேரம் பயிற்சிக்காக அலுவலகத்தில் அனுமதி தந்தார்கள். அலுவலகத்தின் சார்பில் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்து கொண்டு பல வெற்றிகளை .. பதக்கங்களைக் குவித்தேன். 1956இல் திருமணம்.  ஆறு குழந்தைகள். கர்ப்ப காலத்திலும் ஓடி பயிற்சி பெறுவேன். பிரசவம் ஆன ஒரே மாதத்திலேயே ஓடுவதற்காக மைதானம் வந்துவிடுவேன்.  பயிற்சிக்கு   நான் நீண்ட விடுமுறை தந்ததே கிடையாது.

இந்தியாவின்  மின்னல் வேக  ஓட்டக்காரர்  மில்க்காசிங் 1980-இல்  சென்னை வந்தார்.  அப்போது  “மூத்தோருக்காக  விளையாட்டு சங்கத்தை  ஆரம்பித்தார். முதியோருக்கான விளையாட்டுப் போட்டிகளில் பங்கெடுக்க என்னையும் ஊக்குவித்தார். அதன் காரணமாக 1981-இல் மூத்தோருக்கான தட கள போட்டியில் கலந்து கொண்டேன்.  நியூசிலாந்து சென்று  போட்டியில் கலந்து கொண்டு ஏழாவது  இடத்தில்  வந்தேன்.  அது எனக்கு உற்சாகம் தந்தது. தொடர்ந்து விக்டர் வில்சன் என்பவரிடம்  நான் பயிற்சி பெற்றேன். சர்வதேச போட்டிகளில் அவர் எனக்கு பயிற்சியளித்தார். இன்றைக்கும் நான் அதிகாலையில்  எழுந்துவிடுவேன்.  ஏழுமணிக்கெல்லாம்  மைதானம் நோக்கிப் புறப்படுவேன். ஏழரை முதல் ஒன்பதரை மணி வரை பயிற்சி நடக்கும்.  உடன் காபியும், காலை உணவையும் கொண்டு போவேன். வரும் வழியில்  அவசியம் ஏற்பட்டால் வங்கி, அஞ்சல் அலுவலகம் சென்று  வேலைகளை முடித்து விட்டு பதினோரு  மணியளவில் வீடு திரும்புவேன்.  முன் பெல்லாம்  எனக்கு பிடித்த விளையாட்டுகள் ட்ரிப்பிள்  ஜம்ப்  மற்றும்  தூரம்  தாண்டுதல்.

மூன்றாண்டுகளுக்கு  முன் என் கணவர் காலமானார். அவர் இறந்ததும் தனிமை எனக்கு பெரிய பாரமாக இருந்தது.   பிறகு  எனது  கவனம்   துள்ளி குதிப்பது, தூரம் தாண்டுவதிலிருந்தும் விலகி, ஓட்டம், தட்டு, குண்டு எறிதலுக்குத் திரும்பியது.

இத்தனை ஆண்டு காலமாக நான் சுகவீனப்பட்டதே இல்லை.  எந்த வகையிலும் உடல் வலியை உணர்ந்ததில்லை ஆனால், தற்சமயம் மாடிப்படிகள் ஏறி இறங்குவதில்  சிரமத்தை உணருகிறேன்.  என்னைத் தெரிந்தவர்கள் “எதற்காக இந்த வயதில் தினமும்  ஓடி பயிற்சி எடுக்கிறீர்கள்.. கீழே விழுந்து அடி பட்டால்.. உங்களுக்கும் சிரமம். உங்களை கவனிப்பதில் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கும் சிரமம்.  வீட்டில்  இருங்கள்.. பேரன் பேத்திகளுடன் பேசி நேரத்தைப் போக்க வேண்டி யதுதானே’’  என்று  சொல்லாமல் இல்லை.

“எனக்கு சக்தி  இருக்கிறது. நான் சம்பாதித்ததை  போட்டிகளில் பங்கெடுக்கப் போய் வர செலவு செய்கிறேன்’’ என்று சமாதானப் படுத்துவேன். நான் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்ளும் போது ஏதாவது மருத்துவ செலவு ஏற்பட்டால் அதனை  டாக்டர் புகழேந்தி  ஏற்றுக்கொள்கிறார். மில்க்கா சிங்குடன்  என்னையும்  1981-இல்  பாராட்டி  மறைந்த பிரதமர் இந்திரா காந்தி பெருமைப்படுத்தினார். டெய்சி  தற்சமயம் லூதியானா சென்றுள்ளார்.  “அங்கு நடக்கும் ட்ரிப்பிள் ஜம்ப் பிரிவில் பயிற்சி எடுத்து.. எனது சாதனையை முறியடிக்க வேண்டும்  என்பதற்காகச் செல்கிறேன்’  என்கிறார் டெய்சி.

Banner
Banner