மகளிர்

சொந்தமாகக் கார் வாங்கி ஓட்ட யாருக்குத்தான் ஆசை இருக்காது? அதுவும் படித்த, வேலை பார்க்கும் இளம் பெண்களுக்கு கார் வாங்கி ஓட்ட வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருக்கத்தானே செய்யும். தவிர, கார் வாழ்க்கையின் அத்தியாவசியமாக எப்போதோ ஆகிவிட்டது. அப்படி கார் ஓட்ட விருப்பம் கொண்ட ஜிலு மோள் மரியேட் தாமஸ் பயிற்சிக்குப் பிறகு ஓட்டுநர் உரிமம் வாங்க தொடுபுழாவில் இருக்கும் “கேரள சாலை போக்கு வரத்து’ அலுவலகத்தை 2014-இல் அணுகியபோது “நீங்கள் கார் ஓட்ட உரிமம் வழங்க முடியாது’’ என்று சொல்லி திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்கள்.

காரணம் ஜிலு மோளுக்கு கைகள் இரண்டும் இல்லாததுதான். ஆம்...பிறவியிலேயே ஜிலு மோளுக்கு இரண்டு கைகளும் இல்லை. தன் இரண்டு கால்களை கரங்களாக்கி தனது கேள்விக் குறியான எதிர்காலத்தை மாற்றி அமைத்திருக்கிறார் ஜிலு மோள். இது குறித்து அவர் பகிர்ந்து கொண்டவை:

“பிறவியில் இரண்டு கைகள் இல்லாமல் பிறந்தாலும் அந்த இல்லாமையைப் புரிந்து கொண்டது கொஞ்சம் விவரம் தெரிந்த போதுதான். சக வயது பிள்ளைகளுக்கு இருப்பது என்னிடத்தில் இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டேன். அந்த இல்லாமையை எப்படி வெல்வது என்பதில் பெற்றோர் உதவினார்கள். எல்லாரும் படிப்பது மாதிரி நானும் வழக்கமான பள்ளிக்கூடத்தில்தான் படித்தேன். வலது காலைக் கொண்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு வேலையையும் கால்களால் நானே செய்யக் கற்றுக் கொண்டேன். காலால் ஓவியங்கள் வரைய ஆரம்பித்தேன். நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. கால்களால் காமிராவைப் பிடித்து படம் பிடிப்பேன். எனக்கு ஓவியம் வரைய பிடிக்கும் என்பதால், பட்டப்படிப்பில் அனிமேஷன் , கிராபிக் டிசைன் படித்தேன். தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்களையும் பெற்றுள்ளேன். கணினியைக்கூட கால்களால் இயக்குவேன். கொச்சியில் தனியார் நிறுவனம் ஒன்றில் கிராபிக் டிசைனராக வேலை பார்த்து வருகிறேன். எனக்கு இருபத்தேழு வயதாகிறது. தனியாகத்தான் பயணம் செய்து வருகிறேன்.

எனக்கும் கார் ஓட்ட விருப்பம் வந்தது. “நான் கார் ஓட்டப் பழக வேண்டும்‘’ என்று சொன்ன போது, சும்மா விளையாட்டுக்குச் சொல்கிறேன் என்று பலரும் நினைத்தார்கள். ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்கும் அலுவலகத்தில், “உன்னைப் போல் வேறு யாருக்காவது கார் ஓட்டும் உரிமம் தரப்பட்டிருந்தால் அந்த விவரத்தைச் சான்றுடன் எங்களுக்குத் தெரிவித்தால்.. நாங்கள் உரிமம் தர முயலுகிறோம்” என்றார்கள். இந்தியாவில் என்னைப் போல இரண்டு கைகள் இல்லாத யாருக்காவது கார் ஓட்டும் உரிமம் வழங்கியுள்ளார்களா என்று வலைதளத்தில் தேடினேன். இந்தோர் நகரில் விக்ரம் அக்னிஹோத்ரி என்பவர் கால்களால் கார் ஓட்டுகிறார் என்பதை அறிந்தேன். வலைத்தளம் மூலம், அவரைத் தொடர்பு கொண்டேன்.

ஆனால் அவரிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. செயற்கைக் கைகளைப் பொருத்திக் கொண்டு கார் ஓட்டலாம் என்று பலர் யோசனை சொன்னார்கள். அதற்கு செலவும் அதிகமாகும். செயற்கைக் கைகளை இயக்கவும் முறையான பயிற்சி பெற காலம் அதிகம் பிடிக்கும் என்பதால் அந்த யோசனையைக் கைவிட்டேன்.

இந்த ஆண்டின் துவக்கத்தில் குமுளியில் ஒரு பள்ளியில் சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தார்கள். அப்போது அந்தப் பள்ளியின் இயக்குநர், “உனது நிறைவேறாத விருப்பம் என்று ஏதாவது உண்டா’’ என்று கேட்டார். நான் சட்டென்று “ கார் ஓட்டணும்‘’ என்றேன்.

உடனே உள்ளூர் அரிமா சங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களிடம் என்னைப் பற்றிச் சொல்ல.. அவர்கள் தேவையான நடவடிக்கை எடுத்தார்கள். காரையும் அன்பளிப்பு செய்தார்கள். ஆனால் கார் ஓட்ட உரிமம் வேண்டுமே...

எனது சார்பில் வழக்கு தொடுக்கப்பட்டது. என்னைப் போன்றவர்கள் கார் ஓட்ட சட்டத்தில் இடம் இல்லை. ஆனால், நான் கார் ஓட்டுவதையும், காலால் படம் வரைவதையும் நீதிமன்றத்தில் எடுத்துச் சொல்லி “ஜிலு மோள் சாதாரண பெண் இல்லை.. பலதரப்பட்ட திறமைகள் ஜிலு மோளிடம் உண்டு’’ என்பதை விளக்கினார்கள்.

ஆனால் கேரள அரசு தரப்பு வழக்குரைஞர் “சாலையில் இதர பயணிகளின் பாதுகாப்பைக் கணக்கில் எடுத்து ஜிலு மோளுக்கு கார் ஓட்டும் உரிமம் வழங்கக் கூடாது’’ என்று வாதம் செய்தார்.

பல சுற்று வாதத்திற்குப் பிறகு, ஜிலு கார் ஓட்ட தேவையான மாற்றங்களை காரில் செய்தால் உரிமம் வழங்குவது குறித்து பரிசீலிக்கலாம் என்று இறங்கி வந்தார்கள்.

“நாங்களும் தேவையான மாற்றங்களை காரில் செய்து கொள்வதாக உறுதி அளித்ததுடன், என்னைப் போல மாற்றுத்திறனாளி பிச்சு எருமேலி என்பவருக்கு வழங்கப்பட்ட உரிமத்தையும் நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்தோம். அதன் பிறகு எனக்கு ஓட்டுநர் உரிமம் வழங்க நீதிமன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்தது.

“நான் ஆட்டோமேட்டிக் காரை கால்களால் ஓட்டிப் பார்த்திருக் கிறேன். ஸ்டீரிங்கை கால்களால் இயக்குவது சிரமமாகத் தெரியவில்லை. உரிமம் இல்லாததால் காரை சாலையில் ஓட்டவில்லை. எனக்காக பிரத்யேகமாக மாற்றம் செய்யப்படும் கார் தயாரானதும் சாலைகளில் கார் ஓட்ட ஆரம்பிப்பேன். எனது நீண்ட நாள் கனவும் நனவாகும்‘’ என்கிறார் ஜிலு மோள்.

உரிமம் கிடைத்தால், கைகள் இல்லாமல் கார் ஓட்டும் முதல் இந்திய பெண் ஜிலு மோள் என்ற பெருமையைப் பெறுவார்.

 

கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து “ஒரு பெண்மணி’ பஞ்சாயத்து தலைவராக இருந்து வருகிறார் என்றால் நம்ப முடிகிறதா? பஞ்சாயத்து வார்டு உறுப்பினர்கள் கூட பெண்கள் மட்டும்தான்... அதுவும் தேர்தல் ஏதும் நடத்தாமல் பஞ்சாயத்தை ஆள 33.33 சதவீதம் அல்ல ... நூறு சதவீதம் பெண்கள் மட்டும் நியமிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற செய்தியையும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

எங்கு பார்த்தாலும் மரங்கள்.. ஊரே பச்சை போர்த்தியிருப்பதால் அப்படி ஒரு குளுமை. ஒவ்வொரு தெருவும் தினமும் கூட்டப்பட்டு படு சுத்தமாக இருக்கிறது. கிராமம் முழுக்க “வை-ஃபை’ வசதி... எங்கு பார்த்தாலும் “சிசிடிவி’ காமிராக்கள்.. பொது இடங்களில் புகை பிடிக்கத் தடை... தெருவில் குப்பை கொட்டினால் அய்நூறு ரூபாய் அபராதம்...

ஒரு நகரத்தில் கூட இந்த ஏற்பாடுகள், வசதிகள், கட்டுப்பாடுகள் இருக்குமா என்று சொல்ல முடியாது. இப்படிக் கூட கிராமத்தை, அனைத்து கிராமங் களுக்கும் “ஒரு முன் மாதிரி கிராமமாக’ நிர்வகிக்க முடியுமா என்று அதிசயிக்க வைக்கும் கிராமம்தான் குஜராத் கிர் சோம்நாத் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த “பாதல்பரா’ கிராமம்.

“எப்படி ... இது சாத்தியமானது..’’ என்று ஆண்களைக் கேட்டால், “இந்தக் கிராமத்தில் பஞ்சாயத்து தேர்தல் நடப்பதில்லை. போட்டியின்றி பெண்கள் குழுவும் அதன் தலைவரும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள். இந்தப் பெண்கள் குழுதான் கிராமத்தை நிர்வகிக்கிறது.

குழுவில் ஆண் உறுப்பினர் ஒருவர் கூட இல்லை. ஊழல் இல்லாத நிர்வாகம்... என்பதுதான் பாதல்பரா கிராமத்தின் சிறப்பு என்கிறார்கள். இந்த வார்த்தைகளில் பொறாமையோ, கிராமத்தை நிர்வகிக்கும் வாய்ப்பு ஆண்களுக்கு கிடைக்க வில்லையே என்ற தொனியோ இல்லவே இல்லை.

பஞ்சாயத்து தலைவியாக 2003 - லிருந்து செயல்படுபவர், ரமா பெஹன். இது குறித்து அவர் கூறுகையில்:

“எங்கள் கிராமத்தின் மக்கள் தொகை 1472. பெண்கள் அய்ம்பது சதவீதத்தினர். பள்ளியில் படிக்கும் மொத்த மாணவர்களில், மாணவியர் அய்ம்பது சதவீதம். இங்கு அனைத்து இன மக்களும் ஒன்று போலவே நடத்தப் படுகிறார்கள்.

எல்லா மக்களுக்கும் வசதிகள் செய்து தரப்படுகின்றன. கிராமத்தில் எந்த வசதியையும் புதிதாகச் செய்து தரும் போது முதலில் பின்தங்கிய வகுப்பைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு செய்து விட்டுத்தான் பிறருக்கு இரண்டாவதாகச் செய்து கொடுக்கிறோம். அனைத்து பொது நிகழ்ச்சிகளிலும் அனைவரும் சரி நிகர் சமம் என்றே நடத்துகிறோம். அதனால் மக்களிடையே ஒற்றுமை நிலவுகிறது.

இந்தக் கிராமத்தில் தண்ணீர், துப்புரவு, சாக்கடை, மின்சாரம் என்று எதிலுமே பிரச்சினைகள் எழுவ தில்லை.

தேவைகள், புகார்கள் அனைத்தையும் பெண்கள் மட்டும் அடங்கிய பஞ்சாயத்து நிர்வாகம், ஊர் மக்கள் அனைவரும் திருப்தி அடையும்படி நிறைவேற்றி வைக்கிறது.

எந்தப் பிரச்சினையையும் உயர்மட்ட அதிகாரிகள் வரை கொண்டு செல்ல மாட்டோம். ஆரம்ப நிலையிலேயே நாங்களாகவே பேசி, ஆலோசித்து தீர்வுகளை உருவாக்கிக் கொள்கிறோம். எங்களைக் குறித்தும், எங்களது கிராம நிர்வாகம் குறித்தும் எந்தவிதப் புகாரும் இதுவரை எழுப்பப் படவில்லை.

தெருக்களை சுத்தமாக வைத்திருக்க குப்பை கூளங்களை உரிய இடத்தில் போடாமல் தெருவில் கொட்டினால், அய்நூறு ரூபாய் அபராதம் கட்ட வேண்டும்.

இந்தக் கட்டுப்பாட்டால் எல்லா தெருக்களும் “பளிச்‘சென்று சுத்தமாக இருக்கிறது. வெற்றிலை சுவைத்து கண்ட கண்ட இடத்தில் துப்பக் கூடாது என்ற கட்டுப்பாடும் உண்டு.

கிராமத்தைப் பெண்களால் திறமையுடன் நிர்வகிக்க முடியும் என்பதை கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளாக நிரூபித்து வருகிறோம்‘’ என்கிறார் ரமா பெகன்.

சில விளையாட்டுகளில் இந்திய வீராங்கனைகள் இருப்பதோ சாதிப்பதோ யாருக்குமே தெரியாது. அப்படிப்பட்ட ஒரு விளையாட்டுதான் வட்டெறிதல். தடகளப் பிரிவில் இடம்பெற்றுள்ள இந்த விளை யாட்டில் குறிப்பிடத்தக்க சாதனைகளைப் படைத்து தேசத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கவைத்தவர் கிருஷ்ண பூனியா.  இவரது சொந்த ஊர், அரியானாவில் உள்ள அக்ரோஹா. ஒன்பது வயது ஆவதற்குள்ளாகவே தந்தை, பாட்டி, தாய் என உறவுகளை அடுத்தடுத்துப் பறிகொடுத்தவர். மிகப் பெரிய இழப்பிலிருந்து மீண்டுவந்த பூனியா, சிறுவயதிலிருந்து வேலையைச் செய்தபடி படித்தார்.

கல்லூரியில் படிக்கும்போதே பூனியாவுக்குத் திருமணம் நடந்தது. பூனியாவைக் கரம் பிடித்தவர், ஒரு விளையாட்டு வீரர்.

பூனியாவின் கணவர்  வீரேந்தர் சிங், சம்மட்டி எறிதல் என்றழைக்கப்படும் ஹாமர் த்ரோ வீரர். காயம் காரணமாக  விளையாட்டிலிருந்து ஓய்வு பெற்றுத் திருமண வாழ்க்கைக்குள் நுழைந்திருந்தார். தன்னால் பெரிய அளவில் சாதிக்க முடியாமல் போய்விட்ட வருத்தம் அவருக்கு அதிகம் இருந்தது. அந்த வருத்தத்தைப் போக்கிக்கொள்ளத் தன் மனைவி கிருஷ்ண பூனியாவை வீராங்கனையாக்க முடிவுசெய்தார். சற்றும் யோசிக்காமல் பூனியாவின் பயிற்சியாளராக மாறினார் கணவர்.

கிருஷ்ண பூனியாவின் உயரம், எடைக்கு ஏற்ப வட்டெறிதல் எனப்படும் டிஸ்கஸ் த்ரோ விளை யாட்டை முறைப்படி கற்றுக்கொடுத்தார். தன் கணவர் மூலம் அந்த விளையாட்டின் நுணுக் கங்களை விரைவாகவே கற்றுக் கொண்டார் பூனியா.

முதல் வாய்ப்பு

பின்னர் மாநில, தேசிய அளவிலான  போட்டி களில் பங்கேற்றுவந்தபோதே சர்வதேசப் போட்டி களிலும் களம்கண்டார் பூனியா. 2006இல் தோகாவில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பங்கேற்க பூனியாவுக்கு முதன் முறையாக வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பூனியா இந்தப் போட்டியில் பெரிதாகச் சாதிப்பார் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. பெயரளவுக்குத்தான் இந்த விளையாட்டில் ஒரு போட்டியாளராக பூனியா சேர்க்கப்பட்டிருந்தார்.

சீன வீராங்கனைகள் ஆதிக்கம் செலுத்திய இந்தப் போட்டியில், 61.53 மீட்டர் தூரம் வட்டெறிந்து கிருஷ்ண பூனியா வெண்கலப் பதக்கத்தை வென் றார். இந்த வெற்றி தடகள விளையாட்டில் அவரது பெயரை அழுத்தமாகப் பதிவுசெய்தது. அதே ஆண்டில் தேசிய தடகள விளையாட்டுப் போட்டி யிலும் பூனியா தங்கப் பதக்கம் வென்றபோது புகழ்பெற்றார். 2010இல் சீனாவின் குவாங்ஷு நகரில் ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் நடந்தன. அந்தப் போட்டியில் சிறப்பாக விளையாடி, வெண் கலப் பதக்கத்தை கிருஷ்ண பூனியா வென்றார்.

அடுத்தடுத்த ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் பதக்கம் வென்றதால், ஒலிம்பிக் கனவுடன் பயிற்சி யைத் தொடர்ந்தார். இடையே 2010ஆம் ஆண்டு காமன்வெல்த் போட்டிகள் அவருடைய திறமையை நிரூபிக்க ஒரு வாய்ப்பாக வந்தது. டில்லியில் நடை பெற்ற இந்தப் போட்டியில் அபாரமாக விளையாடி 61.5 மீட்டர் தொலைவுக்கு வட்டெறிந்து,  தங்கப் பதக்கத்தை வென்றார்.

காமன்வெல்த் போட்டியில் வட்டெறிதல் விளையாட்டில் இந்திய வீராங்கனை ஒருவர் பெற்ற முதல் தங்கப் பதக்கம் இதுதான். இந்திய தடகள டிராக் அண்ட் ஃபீல்ட் வரலாற்றில் 1958 காமன்வெல்த் போட்டியில் மில்கா சிங் செய்த சாதனைக்குப் பிறகு கிருஷ்ண பூனியா அந்தச் சாதனையைச் சமன் செய்து அசத்தினார். இந்த வெற்றி பூனியாவைச் சிகரத்துக்குக் கொண்டு சென்றது.

அரசியல் நுழைவு

தடகள விளையாட்டுப் பிரிவுகளில் ஒன்றான வட்டெறிதலில் தொடர்ந்து சாதித்துவந்த கிருஷ்ண பூனியாவின் சாதனையைப் பாராட்டி 2010இல் அர்ஜுனா விருதையும் 2011இல் பத்மசிறீ விருதையும் மத்திய அரசு வழங்கிக் கவுரவித்தது. தொடர்ந்து விளையாட்டுக் களத்தில் விளையாடியபோதும், அரசியல் களத்திலும் அவர் காலடி எடுத்துவைத்தார். தற்போது 36 வயதாகும் கிருஷ்ண பூனியா, காங்கிரசு கட்சியின் பிரச்சாரகராக இருக்கிறார்.  பெண் கல்வி, வரதட்சணை ஒழிப்பு போன்ற சமூகப் பிரச்சினை களுக்காகவும் குரல் கொடுத்துவருகிறார்.

வில்வித்தை விளையாட்டில் சொல்லிக் கொள்ளும் அளவுக்குப் பெண்கள் இல்லை. சிறுமியாக இருந்தபோது வில்வித்தைப் போட்டி களில் காலடி எடுத்துவைத்த அந்த வீராங்கனை, ஒலிம்பிக் போட்டிவரை பங்கேற்று இந்தியா வுக்குப் பெருமை சேர்த்தார். சர்வதேச அளவில் புகழ்பெற்றார். அவர், டோலா பானர்ஜி.

கொல்கத்தாவுக்கு அருகே உள்ள பாராநகர் தான் டோலா பானர்ஜியின் சொந்த ஊர். சிறு வயதில் மற்ற பிள்ளைகளைப் போல அல்லாமல் டோலாவுக்கு அம் பெய்தும் விளையாட்டு மீதே ஆர்வம் இருந்திருக்கிறது. அந்த விளை யாட்டில் அவர் ஆர்வமாக இருக்கவே, பாராநகரில் உள்ள வில் வித்தைப் பயிற்சி மய்யத்தில் அவருடைய பெற்றோர் டோலாவைச் சேர்த்தனர். படிப்புக்குப் பங்கம் வராமல் வில்வித்தை விளையாட்டைக் கற்றுக்கொண்ட டோலா, மாவட்ட, மாநில அளவிலான போட்டிகளில் பங்குபெறத் தொடங்கினார். படிப்படியாக முன்னேறிவந்த டோலா, 1996இல் முதன்முறையாகத் தேசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியில் பட்டம் வென்றார். அதற்கு அடுத்த ஆண்டே டோலாவுக்குச் சர்வதேசப் போட்டியில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

அப்போது டோலாவுக்கு 17 வயதுதான். 1996இல் சான்டியாகோவில் நடைபெற்ற இளையோர் உலக வாகையர் பட்டப் போட்டியில் பங்கேற்றதுதான் இவரது சர்வதேச அறிமுகப் போட்டி. இந்தப் போட்டியில் பெரிய அளவில் சாதிக்கவில்லை என்றாலும், அங்கே பெற்ற அனுபவம் மற்ற போட்டிகளில் அவருக்குப் பலமாக இருந்தது. அடுத்த ஆண்டே  லாங்க்வி ஆசிய சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் பங்கேற்றுத் தன் திறமையை வளர்த்துக்கொண்டார்.

சர்வதேசப் போட்டிகளில் பங்கேற்கத் தொடங்கிய காலத்தில், தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்பதை எக்காரணம் கொண்டும் நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை. 1999இல் ஷில்லாங்கில் தேசிய வில்வித்தை வாகையர் பட்டப் போட்டி நடைபெற்றது.  அந்தப் போட்டியில் அவர் வாகையர் பட்டம் வென்றார். ஒரு வகையில் இது தேசிய அளவில் அவர் பெற்ற முதல் வெற்றியும்கூட. புத்தாயிரத்தில் தொடங்கி அடுத்த சில ஆண்டுகள்வரை சர்வதேச அளவிலும் தேசிய அளவிலும் மாறிமாறிப் பல்வேறு போட்டிகளில் பங்கேற்றார் டோலா.

இதில் குறிப்பிடும்படியாக 2001இல் அமராவதியில் நடந்த தேசிய சாம்பியன்ஷிப் போட்டியில் தங்கப் பதக்கம் வென்றார். வில்வித்தையில் ரெகர்வ் பிரிவில் தேர்ச்சிபெற்றவராக விளங்கிய டோலா, 2002-ல் நடந்த தேசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியில்  தங்கத்துக்கு வைத்த குறி தப்பவில்லை. இந்தப் போட்டியில் இரண்டு தங்கப் பதக்கங்களை வென்றார் டோலா. 2007இல் விஜயவாடாவில் நடந்த தேசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியிலும் தங்கப் பதக்கம் இவர் வசமானது.

முதல் ஒலிம்பிக் வீராங்கனை

தேசிய விளையாட்டுப் போட்டிகள் மட்டுமல்ல; இந்தக் காலகட் டத்தில் தொடர்ச்சியாகச் சர்வதேசப் போட்டிகளிலும் டோலா பங்கேற்றார். 2001இல் ஹாங்காங் ஆசிய வாகையர் பட்டப் போட்டி, 2003இல் மியான்மரில் நடந்த ஆசிய வாகையர் பட்டப் போட்டிகளிலும் பங்கேற்றபடி இருந்தார். 2001இல் பெய்ஜிங்கில் நடந்த உலக வில் வித்தைப் போட்டி பெரிய அளவில் அவரைச் சோதிக்க, 2003இல் நியூ யார்க்கில் நடந்த உலக வாகையர் பட்டப் போட்டி அவருக்குக் கைகொடுத்தது. தனி நபர் பிரிவில் சிறப்பாக விளையாடி 13ஆவது இடத்தைப் பிடித்தார் டோலா. அவருடைய இந்தச் சிறப்பான செயல் பாடு, 2004இல் ஏதென்சில் நடந்த ஒலிம்பிக்குக்குத் தகுதி பெற உதவியது. ஏதென்ஸ் ஒலிம்பிக்கில் டோலா பங்கேற்றதன் மூலம் ஒலிம்பிக் வில்வித்தைப் பிரிவில் பங்கேற்ற முதல் இந்திய வீராங்கனை என்ற சிறப்பை அவர் பெற்றார். உலக வாகையர் பட்டப் போட்டியில் 13ஆவது இடத்தைப் பிடித்திருந்ததால், அவர் மீது ஏதென்ஸ் ஒலிம்பிக்கில் எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. ஆனால், எதிர்பாராதவிதமாக பரிச்சயமில்லாத தென்னாப்பிரிக்க வீராங்கனையிடம் தோல்வி யடைந்து முதல் சுற்றிலேயே வெளி யேறினார் டோலா. ஆனால், குழுப் பிரிவில் இந்தியா 8ஆவது இடத்தைப் பிடிக்க பெரிதும் உதவினார். ஒட்டுமொத்தமாக ஏதென்ஸ் ஒலிம்பிக்கில் 52ஆவது இடத்தைப் பிடித்து ஏமாற்றமடைந்தார் டோலா.

உலக வாகையர்

டோலாவின் பயணத்தில் மறக்க முடியாத ஆண்டு 2007. அந்த ஆண்டு இங்கிலாந்தில் உலகக் கோப்பை வில்வித்தைப் போட்டி நடைபெற்றது. தனிநபர் பிரிவில் சிறப்பாக விளையாடி, தங்கப் பதக்கம் வென்று அசத்தினார் டோலா.  இந்த வெற்றியின் மூலம் உலக சாம்பியனாக வலம்வந்தார். இதனால் 2008இல் பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக் போட்டியில் பெரிய அளவில் சாதிப்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பு நாடு முழுவதும் இருந்தது. ஆனால், அந்த ஒலிம்பிக்கில் தனி நபர் பிரிவிலும் அவர் அங்கம் வகித்த குழுவும் தகுதிச் சுற்றுக்குக்கூட முன்னேறாமல் மூட்டை கட்டியது பெரும் சோகம்.

காமன்வெல்த் சாதனை

இந்தத் தோல்விக்குப் பிறகு அடுத்த இரு ஆண்டுகள் பெரிய அளவில் சர்வதேசப் போட்டிகளில் டோலா பங்கேற்கவில்லை. 2010இல் டில்லியில் காமன்வெல்த் போட்டி நடந்தபோதுதான் களத்துக்கு வந்தார். தாய்நாட்டில் நடைபெற்ற இந்தப் போட்டியில் சிறப்பான ஆட்டத்தை வெளிப்படுத்தினார். இவர் அங்கம் வகித்த வில்வித்தைக் குழு, தங்கப்பதக்கம் வென்று அசத்தியது. தனி நபர் பிரிவில் வெண்கலப் பதக்கத்தைப் பெற்றுத் தன் பெயரை நிரூபித்தார் டோலா.

வில்வித்தைப் போட்டிகளில் இந்திய அளவிலும் உலக அளவிலும் குறிப்பிடத்தக்க சாதனையைப் படைத்த டோலா பானர்ஜியை அங்கீ கரிக்கும்வகையில் 2005இல் மத்திய அரசு அர்ஜுனா விருது வழங்கிக் கவுரவித்தது. இந்த விருதைப் பெற்ற முதல் வில்வித்தை வீராங்கனை டோலாதான்.

சாக்சி மாலிக், வினேஷ் போகத் என்று மல்யுத்தத்தில் சாதிக்கும் வீராங்கனைகளுக்கு இந்தியாவில் இன்று பஞ்சமில்லை. ஆனால், 15 ஆண்டுகளுக்கு முன், இந்தியாவில் பெய ருக்குக்கூட மல்யுத்த வீராங்கனை யாரும் இல்லை. அந்தக் குறையைத் தீர்த்து வைத் தவர் கீதிகா ஜகார். அரியானாவைச் சேர்ந்த இவர், காமன்வெல்த், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் முத்திரை பதித்து இந்தியாவுக் குப் பெருமை சேர்த்தவர்.

அரியானாவில் உள்ள இசார் நகரின் விளையாட்டு அலுவலராக இருந்தார் கீதிகா வின் அப்பா சத்யவிர் சிங் ஜகார். மல்யுத்த வீரரான அவர் மூலமே கீதிகாவுக்கு மல்யுத்த விளையாட்டு அறிமுகமானது. வீரர்களும் வீராங்கனைகளும் முட்டி, மோதி, புரண்டு விளையாடுவதைப் பார்த்ததுமே கீதிகாவுக்கு அந்த விளையாட்டு பிடித்துப்போனது.

அதை அவர் ஆர்வமாக விளையாடத் தொடங்கியபோது அவருக்கு 13 வயதுதான் ஆகியிருந்தது. தந்தையே பயிற்சியாளராக இருந்து கீதிகாவுக்கு மல்யுத்தத்தின் நுணுக் கங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார்.

அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளில் மல் யுத்தப் போட்டிகளில் களமிறங்கும் அளவுக்கு முன் னேறினார் கீதிகா. 1999இல் மணிப்பூர் தலைநகர் இம்பாலில் தேசிய விளை யாட்டுப் போட்டிகள்  நடைபெற்றன. எடுத்தவுடனே இந்தப் போட்டி யில் அரியானா வீராங்கனையாகக் களமிறங் கும் வாய்ப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது.  56 கிலோ ஃபிரீஸ் டைல் பிரிவில் பங்கேற்ற அவர், நான்கா மிடத்தைப் பெற்றார். ஆனால், அரி யானா மாநில அளவில் சிறந்த மல்யுத்த வீராங் கனை என்ற சிறப்பு அவருக்குக் கிடைத்தது.

அரியானாவில் பாரத் கேசரி என்ற பெயரில் இளம் வீரர், வீராங்கனைகளுக்கான மல்யுத்தப் போட்டி நடப்பது வழக்கம். அந்தப் போட்டியில் முதன்முறையாக கீதிகா பங் கேற்றார். அந்தப் போட்டியில் புகழ்பெற்ற மல்யுத்த வீரரான சந்த்ஜி ராமின் மகளை கீதிகா தோற்கடித்தார். 2000இல் நடைபெற்ற தொடர் இது. இந்தத் தொடரில் சிறப்பாக விளையாடி பாரத் கேசரி என்ற பட்டத்தைப் பெற்றார் கீதிகா. இதன் பிறகு அடுத்த ஒன்பது ஆண்டுகளும் தொடர்ச்சியாக பாரத் கேசரி விருதை கீதா வென்றது வரலாறு.

2001இல் நடந்த தேசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியில் முதன்முறையாக அவர் பங் கேற்றார்.மிக இளையோர், இளையோர், மூத்தோர் என எல்லாப் பிரிவுகளிலும் பங் கேற்ற கீதிகா,  அனைத்திலுமே தங்கப் பதக் கங்களை அள்ளி னார். இன்றுவரை யாருமே முறியடிக்க முடி யாத தேசிய சாதனை இது. அனைத்து வகையான பிரிவுகளிலும் பங் கேற்று எல்லாப் பிரிவுகளிலும் தங்கப் பதக்கம் வென்ற இளம் இந்திய வீராங்கனை என்ற சிறப்புக்கும் இவர் சொந்தக்காரர். அதனால் தான் இவரை  கோல்டன் குவார்டட் என்று செல்லமாக அழைக்கிறார்கள்.

சர்வதேசப் பயணம்

தேசிய அளவில் மல்யுத்தத்தில் அதிரடி யாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்த கீதிகாவின் சர்வதேசப் பயணம் 2002இல் தான் தொடங் கியது. அமெரிக்காவில் உலக மல்யுத்த வாகையர் பட்டப் போட்டிதான் அவர் பங்கேற்ற முதல் சர்வதேசத் தொடர். இந்தப் போட்டியில் காலிறுதிவரை முன்னேறினார். பதக்கம் வெல்லாவிட்டாலும் அதில் கிடைத்த அனுபவம் அடுத்தடுத்த போட்டி களில் வெல்ல அவருக்கு உதவியது. இடையிடையே தேசிய அளவிலும் பங்கேற்றார். 2002இல் அய்தராபாத்தில் நடை பெற்ற தேசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் தங்கப் பதக்கம், மூத்தோர் தேசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியில் தங்கப்பதக்கம் ஆகிய வற்றை வெல்வதில் வேகம் காட்டினார். ஓராண்டு கழித்து கிரீசில் நடைபெற்ற உலக வாகையர் பட்டப்போட்டியில் பங்கேற்று, காலிறுதிவரை முன்னேறினார்.

அது அவருக்கு ஏமாற்றத்தை அளித் தாலும், அதே ஆண்டில் கனடாவில் நடை பெற்ற காமன்வெல்த் வாகையர் பட்டப் போட்டியில் தங்கப் பதக்கம் வென்றது மறக்க முடியாததாக அமைந்தது. ஏனென் றால், கீதிகா பெற்ற முதல் சர்வதேசப் பதக்கம் இதுதான். 2005இல் சீனாவில் நடந்த ஆசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியில் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றார் கீதிகா. அதே ஆண்டில் காமன் வெல்த் வாகையர் பட்டப் போட்டியில் தங்கம் வென்றதால், தொடரின் சிறந்த மல்யுத்த வீராங்கனையாகவும் அவர் அறிவிக்கப்பட் டார். காமன்வெல்த் தொடரில் இந்த விருதைப் பெற்ற முதல் இந்திய வீராங்கனை கீதிகாதான்.

முத்திரை பதித்த பதக்கம்

இவற்றோடு கீதிகாவின் பயணம் முடிந்து விடவில்லை. 2006இல் தோகாவில் நடைபெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் பொட்டி யில் வெள்ளிப் பதக்கத்தை வசப்படுத்தினார். இந்திய மல் யுத்தத்தைப் பொருத்தவரை இது மிகப் பெரிய வெற்றியாகப் பார்க்கப்பட்டது. இந்திய வீராங் கனை ஒருவர் ஆசிய விளை யாட்டு மல்யுத்தப் பிரிவில் பெற்ற முதல் வெற்றி இது என்பதால், இந்திய மல்யுத்தக் களம் பூரித்துப்போனது. அண்மையில் இந் தோனேசியாவில் நடை பெற்ற ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் மல்யுத்தப் பிரிவில் வினேஷ்போகத் தங்கப் பதக்கம் வெல்லும் வரை கீதிகா வென்ற வெள்ளிப் பதக்கமே மிகப் பெரிய சாதனையாக இருந்தது. 2007இல் கனடாவில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் வாகையர் பட்டப் போட்டியில் வெள்ளிப் பதக்கத்தைப் பெற்ற கீதிகா, தேசிய அளவிலும் முத்தாய்ப்பாக இரண்டு தங்கப் பதக்கங்களை வென்று அசத்தினார். பின்னர் நான்கு ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு 2012இல் தேசிய மூத்தோர் வாகையர் பட்டப் போட்டியில் களமிறங்கினார். இடைவெளி விட்டுக் களத்துக்கு வந்தபோதும் பதக்கத்தை வெல்ல அவர் தவறவில்லை. தங்கப் பதக்கம் வென்றுகாட்டினார். அதன் பிறகு மீண்டும் துடிப்போடு போட்டிகளில் பங்கேற்கத் தொடங் கினார்.

2013இல் டில்லியில் நடைபெற்ற ஆசிய மூத்தோர் வாகையர் பட்டப் போட்டியில் வெண்கலப் பதக்கம் வென்றவர், 2014இல் கிளாஸ்கோவில் நடைபெற்ற காமன்வெல்த் போட்டியில் வெள்ளிப் பதக்கத்தை வென்று நாட்டுக்குப் பெருமை சேர்த்தார்.

Banner
Banner