மகளிர்


தீயணைப்புத் துறை வேலையென்றால் ஆபத்தானது, பெரிய அங்கீகாரம் இல்லாதது என்ற நினைப்பால் ஆண்களே வேலைக்குத் வர தயங்கும்போது சிறுபான்மைசமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆரிஃபா, தீயணைப்பு மற்றும் மீட்புத் துறை அதிகாரியாகப் பணியாற்றிவருகிறார்.

சவால் நிறைந்த துறைகளில் பணியாற்றும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. அவர்களில் சிறுபான்மைசமூகப் பெண்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஆனால், பாறையை உடைத்துவிடும் சிற்றுளிபோல் தடைகளைத் தாண்டி சாதிக்கும் பெண்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் ஆரிஃபா.
ஆசியாவின் முதல் பெண்

சென்னை விருகம்பாக்கம் தீயணைப்பு மற்றும் மீட்புப் பணி நிலையத்தில் பணியாற்றி வரும் ஆரிஃபா, திருநெல்வேலி மாவட்டம், மணலிவிளை கிராமத்துக்காரர். சிறுவயதிலேயே துணிச்சலுடன் வளர்ந்த ஆரிஃபா, பத்து வயதிலேயே பைக் ஓட்டி கிராமத்து மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தினாராம். தமிழ்நாடு அரசுப் பணித் தேர்வாணையம் நடத்திய தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பு நேர்முக உதவியாளராகத் தன் முதல் பணியை ஆரிஃபா தொடங்கினார். சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகள் நேர்முக உதவியாளராக இருந்தவர், ஆசியாவிலேயே தீயணைப்புத் துறையில் பணியாற்றும் முதல் சிறுபான்மை சமூகப் பெண் என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ளார்.

அய்ந்து குழந்தைகளின் தாய், தீயணைப்புத் துறையில் சவாலான பணி என இரண்டையும் எப்படிச் சமாளிக்க முடிகிறது என்று கேட்டால், எதையும் சுமையாக நினைத்தால் சாதிக்க முடியாது என்கிறார் புன்னகையோடு. பெண் களுக்குத் தைரியமும் தன்னம்பிக்கையும் அவசியம் என்கிறார் இவர்.

ஆரிஃபாவைச் சந்தித்தபோது, சென்னை ராமாபுரத்தில் எட்டு அடி ஆழமுள்ள உறை கிணற்றில் தவறி விழுந்த பசுவை உயிருடன் மீட்டுவிட்ட மகிழ்ச்சியில் இருந்தார். மனித உயிர்களைக் காப்பாற்றுவது மட்டும் எங்கள் பணியல்ல. இயற்கைப் பேரிடர்களின்போது பாதிக்கப்படும் அனைத்து உயிர்களையும் பத்திரமாகக் காப்பாற்றுவதும் எங்களுடைய பணிதான். நாங்கள் மீட்ட இந்தப் பசு கர்ப்பமாக இருந்ததால், கூடுதல் கவனத்துடன் அதனை மீட்டோம். அது மட்டுமல்லாது தீத்தடுப்புச் சாத னங்கள் உரிய முறையில் வைக்கப்பட்டிருக் கின்றனாவா என்பதை ஆய்வுசெய்து தொழிற் சாலை, பள்ளிக்கூடம், மருத்துவமனை மற்றும் பல பொது இடங்களுக்கு உரிமம் வழங்குவது எங்களது கூடுதல் பணி. முதலுதவி குறித்தும் மக்களிடம் விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்தி வருகிறோம் என்கிறார் ஆரிஃபா.

போராட்டமே வாழ்க்கை

கடந்த ஆண்டு ராமாபுரத்தில் நள்ளிரவு திடீரென ஒரு வீட்டில் தீப்பற்றிய செய்தி அறிந்து அங்கு விரைந்தோம். அந்த வீட்டில் இருப்பவர்கள் தீப்பற்றியதுகூடத் தெரியாமல் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த வீட்டில் இருப்பவர்கள்,முதியவர்கள் என்று அக்கம்பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் இத்த கவலைத் தெரிவித்ததும் அவர்களைப் பத்திரமாக மீட்க வேண்டும் என்ற பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. புகையில் மூச்சுத் திணறி உயிரிழப்பதற்கு முன்பு அவர்களை மீட்க வேண்டும் என்பதால் அதிரடி யாக வீட்டுக் கதவை உடைத்து அவர்களைப் பத்திரமாக மீட்டது பெரும் சவாலாக இருந்தது.

அதே போல் தீ விபத்தின்போது தீயில் சிக்கியோ காயமடைந்தோ இறப்பவர்களை விட, புகையில் மூச்சுத் திணறி உயிரிழப்ப வர்களே அதிகம். அதனால், உரிய நேரத்தில் தாமதமின்றி முடிவெடிக்க வேண்டியது அவசியம் என்று சொல்லும் ஆரிஃபா, தங்களது பணியைப் பற்றி முழுமையாக அறியாதவர்கள் தீ விபத்து, புயல், வெள்ளம் போன்ற பேரிடர் காலங்களில் தங்கள் பணியை வியந்து பாராட்டுவார்கள் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார். சென்னையை வார்தா புயல் தாக்கியபோது ஓராண்டில் பார்க்கும் வேலை யைச் சில நாட்களில் கொஞ்சம்கூடத் தொய் வில்லாமல் பார்த்ததையும் குறிப்பிடுகிறார். எல்லோருக்கும் வாழ்க்கை என்பது போராட்டம்தான் என்று சொல்லும் ஆரிஃபா, சவால்கள் நிறைந்த துறையைத் தேர்ந்தெடுத் ததில் வியப்பேதும் இல்லை.

சேவைக்கு விருது!

மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் ஆதரவற்ற பெண்களுக்காக செயல்பட்டு வரும் பான்யன் அமைப்பின் இணை நிறுவனர் டாக்டர் வந்தனா கோபிக்குமார் அண்மையில் அமெரிக்காவின் பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற விழாவில், பென் நர்சிங் ரென்ஃபீல்ட் அறக்கட்டளை வழங்கிய உயரிய விருதைப் பெற்றுள்ளார்.

பெண்கள் நலம் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான நலத்துக்காக சிறப்பாகப் பணியாற்றதற்காக இவருக்கு 2018ஆம் ஆண்டுக்கான விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இளவயதில் இந்த விருதைப் பெற்றவரும், இந்தியாவில் இந்த விருதைப் பெற்ற ஒரே நபரும் இவர் தான்.

இந்த விருதுடன் 1 லட்சம் அமெரிக்கா டாலர் நிதியும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

வாடகைக் கார் ஓட்டும் முதல் பெண்

பதினான்கு வயதில் தமிழ கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு வலுக்கட்டாயமாக திருமணம் செய்து கொடுக்கப்பட்ட செல்வி,  கணவனது கொடுமை தாங்காமல் 18 வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி மைசூரில் உள்ள மகளிர் காப்பக மொன்றில் அடைக்க லாமானார்.

தனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்ற வைராக் கியத்துடன் தான் தங்கியிருந்த காப்பகத்தின் உதவியுடன் கார் ஓட்டப் பழகி, வாடகைக் கார் ஓட்டும் தொழிலில் ஈடுபட்டார். இதனால் தென்னிந்தியாவில் வாடகைக் கார் ஓட்டும் முதல் பெண்மணி என்ற சிறப்பைப் பெற்றார். பின்னர் பள்ளிக் குழந்தைகளை அழைத்துச் செல்லும் வேன், ஆம்புலன்ஸ் வாகனம் ஓட்டு நராகவும் பணியாற்றினார். குஞ்சுகவுடா என்ப வரை மறுமணம் செய்து கொண்டு கணவருடன் சேர்ந்து சொந்தமாக வாடகைக் நிறுவன மொன் றைத் தொடங்கி நடத்தி வருகிறார். ஆவணப் படங்கள் தயாரிப்பில் 25 ஆண்டுகள் அனுபவம் வாய்ந்த கனடாவைச் சேர்ந்த அய்ஸ்ஃபுல் என்ற தனியார் படத்தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் தலைவ ரான எலிசா பொலஸ்ச்சி, 10 ஆண்டுகளுக்கு முன் மைசூருல் உள்ள மகளிர் காப்பகத்தில் செல்வியைச் சந்தித்த போது, அவரது தைரிய மான முடிவைப் பாராட்டி அவரது வாழ்க்கையை ஆவணப் படமாக்கத் தீர்மானித்தார். செல்வி வாழ்க்கை யைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்த எலிசா, செல்வியை அவ்வப்போது சந்தித்து நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் கூடவே சென்று படமாக்கினார். வாழ்க்கையில் பாதிக்கப் பட்ட பெண்களுக்கு செல்வியின் வாழ்க்கை ஓர் எடுத்துக்காட்டாக இருக்கட்டும் என்று கருதிய எலிசா, எடுத்த காட்சிகளையெல்லாம் ஆறு மாத காலம் எடிட் செய்து ஒரு கதையாக உருவாக்கி, “டிரைவிங் வித் செல்வி’ என்ற தலைப்பில் வெளியிட்டார். இதற்காக எலிசா 10 ஆண்டு களைச் செலவழித்தார். இந்த ஆவணத் திரைப் படத்தை முதன் முறையாக 2015ஆம் ஆண்டு “ரெயின் டான்ஸ்’ என்ற உலகத் திருவிழா நிகழ்ச்சியில் திரையிட்டபோது பெரும் வரவேற் பைப் பெற்றது. தொடர்ந்து பல நாடுகளில் நடந்த ஆவணப்பட விழாக்களில் திரையிடப்பட்ட போது ஏராளமான விருதுகளையும் பாராட்டு களையும் பெற்றது. சமூகத்தில் ஆண் பெண் பாகுபாடின்றி பொருளாதாரத்தில் பெண்களும், பெண் குழந்தை களும் மேம் பட்ட நிலையை அடைய வேண் டும் என்ற சமூகச் சிந்தனையுடன் செயல் படும் எலிசா, இப்படத்தை இந்தியாவிலும் நாடு முழுவதும் திரையிடுவதன் மூலம் பெண்களுக்கு தன்னம்பிக்கை மற்றும் விழிப்புணர்வு ஏற்படு மெனக் கருதினார்.

தற்போது 32 வயதாகும் செல்வியை உடன் அழைத்துக் கொண்டு தில்லி சென்ற எலிசா, கடந்த ஆண்டு அக்டோபரில் கனடா நாட்டின் தூதரகம் மற்றும் மிரண்டா ஹவுஸ் யுனிவர்சிடி காலேஜ் ஒருங்கிணைந்து நடத்திய சர்வதேச பெண் குழந்தைகள் தின விழாவில் இந்த ஆவணப்படத்தை திரையிட ஏற்பாடு செய்தார். மக்கள் விருப்பத்துக்கேற்ப தரம் வாய்ந்த முதல் 10 ஆவணப் படங்களில் ஒன்றாகத் தேர்ந் தெடுக்கப்பட்டது. தொடர்ந்து கருநாடகம், உத்தரப்பிரதேசம், ஆந்திரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் உள்ள மகளிர் அமைப்புகளிடம் இந்தப் படம் திரையிடப்பட்டபோது, கூடவே செல்வியும் எலிசாவும் கலந்து கொண்டனர். வாழ்க்கையில் பாதிக்கப்பட்ட பல பெண்கள் இவர்களைச் சந்தித்து, இந்தப் படம் தங்களுக்கு தன்னம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதாகக் கூறிய போது எலிசா பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

இது குறித்து செல்வி கூறுவதாவது:

“எனக்கேற்பட்ட சம்பவம் என் வாழ்க் கையில் ஒரு திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. முதலில் ஆண்கள் என்னுடன் ஒத்துழைக்க மறுத்தாலும், எனக்குள் இருந்த திடமான நம்பிக்கை, விடா முயற்சி வாழ்க்கையில் எப்படியாவது ஜெயிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலை ஏற்படுத்தியது. எலிசா என்னைச் சந்தித்தது என்னைப் பற்றிய தகல்களைக் கேட்டறிந்து ஆவணப்படம் எடுக்கப் போவதாகக் கூறினார்.

என் வாழ்க்கையைப் படமாக்கும் அளவுக்கு என்ன சாதித்தேன் என்ற எண்ணம் தோன் றியது. ஆனால் 10 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து என்னைச் சந்தித்து அவ்வப்போது எடுத்த காட்சிகளை இணைத்து, “டிரைவிங் வித் செல்வி’ என்ற தலைப்பில் வெளியிட்டபோது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது’’ என்றார்.

சவாலான துறையில் சாதனைப் பெண்

கரி படிந்த சுவர்கள், புகை போக்கி வழியாக வெளியேறிக்கொண்டியிருக்கும் கரும்புகை, கருகும் வாடை, மனதை உலுக்கும் அழுகை இவற்றுக்கு நடுவே மின் மயானத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார் சென்னையைச் சேர்ந்த பிரவீனா சாலமன். பெற்ற பிள்ளையோ கணவனோ இறந்தால் கூடப் பெண்கள் மயானத்துக்கு வருவது இப்போதும் அரிதாக உள்ள நிலையில் ஒவ்வொரு நாளும் மயானத்தின் பராமரிப்புப் பணிகளைக் கவனித்துவருகிறார் அவர்.

பெரும்பாலும் ஆண்களே பணியாற்றி வந்த மயானப் பணிகளில் பெண் ஒருவர் முதன்முறையாக பணியற்றுவதை அங்கீ கரிக்கும் வகையில் மத்திய அரசின் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டு அமைச்சகம் சார்பில் சவாலான துறையில் சாதித்த முதல் பெண் என்ற தேசிய விருதைப் பெற்றிருக்கிறார் பிரவீனா. தற்போது அவர் ஆலந்தூர் மின் மயானத்தில் பணிப் புரிந்து வருகிறார்.

சிறுவயதிலிருந்தே துணிச்சல் பெண்ணாக வளர்ந்த பிரவீனா, தனக்குத் தவறு என்று பட்டதைத் தைரியமாகக் கேட்டுவிடுவாராம். செவிலியர் பயிற்சி முடித்திருக்கும் இவர், விரும்பத்துடன்தான் இந்தப் பணியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

மனநிறைவு தந்த சேவை

மூட்டு வலி காரணமாக செவிலியர் வேலையை இவரால் தொடர முடியவில்லை. வேலைக்குப் போகாமல் வீட்டில் இருந்த வருக்கு அவருடைய அம்மா விஜயலட்சுமி ஊக்கம் அளித்தார்.

“அவங்க சென்னை மாநகராட்சியில் அறி வொளி இயக்கத்தில் இருந்தாங்க. அதனால ஒரு சில தொண்டு நிறுவனங்களோட அறி முகம் அம்மாவுக்கு இருந்தது. எங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருந்த அய்.சி. டபுள்யூ.ஓ.  என்ற தொண்டு நிறுவனத்தில் என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டாங்க. அங்கு சேர்ந்த பிறகுதான் என் பார்வை விசாலமானது. சமூகத்தில் விளிம்பு நிலையில் உள்ள பாலியல் தொழிலாளர்கள், திருநங் கைகள் மத்தியில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு ஆலோசனை வழங்குவதும் அவர்களின் மனக்குறையைக் கேட்டு ஆறுதல் சொல்வதும் தான் என் வேலை.

அது எனக்கு நிறைவா இருந்தது. அப்போதான் மாநகராட்சி சார்பில் சென் னையில் உள்ள சில மின் மயானங்களைப் பராமரிக்கும் ஒப்பந்தப் பணி எங்கள் தொண்டு நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. தொண்டு நிறுவன செயலாளர் ஹரிஹரன், பெண்கள் மின் மயானத்தைப் பராமரித்தால் நல்லா இருக்கும்னு சொன்னதுடன் இருபது பெண்களை அழைத்துப் பேசினார். அதுல நான் மட்டும்தான் இந்த வேலையைச் செய்ய முன்வந்தேன் என்கிறார் பிரவீனா.”

முதல் நாள் பட்டினி

அண்ணாநகரில் உள்ள வேளங்காடு மின் மயானத்தில் கடந்த 2014இல் வேலைக்குச் சேர்ந்தார்.  நான் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள். இருட்டைப் பார்க்கவே மாட்டேன். முதன் முறையா இடுகாட்டில் நுழைந்தது திகிலா இருந்தது. அந்த மயானத்தில் நான் ஒருத்தி மட்டுமே பெண். மின் மயானத்துக்கு வரும் இறந்தவரின் முழு விவரம், மருத்துவச் சான் றிதழ் சரிபார்ப்பு, மயானச் சான்றிதழ் அளிப்பது இவைதான் என் வேலை. சடலங்களைத் தகனம் செய்யும்போது வாடை வரும்.

நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் நாள் மயானத்தில் சாப்பிடப் பிடிக்காமல் பட்டி னியாக இருந்தேன். ஆனால், நான் செய்யும் வேலை புனிதமானது எனத் தோன்றியதில் இருந்து எனக்குள் இருந்த பயம் மறைந்து விட்டது. சில நேரம் சின்னக் குழந்தைகளின் உடல்கள்கூட வரும். அப்போதெல்லாம் என் குழந்தைகள் நினைவுக்கு வருவார்கள். அந்த நொடியின் வேதனையைச் சொல்லத் தெரிய வில்லை என்று சொல்லும்போதே பிரவீ னாவுக்குக் குரல் உடைகிறது.

குப்பை மேடாக இருந்த மின் மயானத் தைப் பூந்தோட்டமாக இவர் மாற்றியிருக் கிறார். எங்கள் தொண்டு நிறுவனத்தின் முயற்சியால்தான் இது சாத்தியமானது. ஆனால், நன்றாக வளர்ந்த மரங்கள் எல்லாம் வர்தா புயலின்போது விழுந்துவிட்டன. அதேபோல் கடந்த 2016இல் சென்னையில் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தின்போது பலர் இறந்து போனார்கள். அப்போது சில மின் மயானங் களில் வெள்ள நீர் புகுந்துவிட்டது.

இதனால் எங்கள் மயானத்தைக் காலை ஏழு மணியில் இருந்து இரவு எட்டு மணி வரை சிறப்பு அனுமதி பெற்று திறந்துவைத் திருந்தோம். அப்போது ஒரு நாளைக்கு சுமார் 7, 8 உடல்களைத் தகனம் செய்யக் கொண்டு வந்தார்கள். சில அரசியல் கட்சி பிரமுகர்கள் தங்களுடைய செல்வாக்கை மயானத்தில் பயன்படுத்த நினைத்து என்னிடம் வாதம் செய்வார்கள். அவர்களை எல்லாம் சமாளித்து அன்றைய நாளை கடப்பது கடினமாக இருந்தது என்கிறார் பிரவீனா.

விருதும் பாராட்டும்

தன் மீது ஏவப்பட்ட கேள்விகளையும் சமூகம் கட்டமைத்து வைத்துள்ள கட்டுப் பாடுகளையும் தகர்த்துத் தற்போது தேசிய விருது பெற்றிருப்பதைப் பெரிய அங்கீகார மாகவே அவர் பார்க்கிறார். எந்தச் சூழ்நிலை யிலும் வேலையை விட வேண்டும் என நினைத்ததில்லை. மற்ற வேலைக்குச் சென்றி ருந்தால் நான் இந்த அளவுக்குச் சமூகத்தால் கவனிக்கப்பட்டிருப்பேனா எனத் தெரியாது. இந்த உயர்வுக்குக் காரணம் மயான பூமிதான். தேசிய விருதைப் பெறுவதற்காக டில்லி சென்றது உற்சாகமான அனுபவமாக இருந்தது. என்னைப் போல வெவ்வேறு துறையில் முதல் பெண்ணாகச் சாதித்த சுமார் 112 பெண் கள் அங்கு ஒன்றுகூடியிருந்தார்கள். என் மகனின் பாடப் புத்தகத்தில் படித்த பச்சேந்தரி பால் நான் தங்கியிருந்த அறைக்கு எதிரில் தங்கியிருந்தார்.

விருது பெற்ற பிறகு எங்கள் அனை வரையும் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அந்த இடம் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. அப்படி யொரு தருணத்தில்தான், நீ செய்யும் வேலை யையும் அதில் உன் அர்ப்பணிப்பையும் நினைத்தால் பெருமையாக இருக்கு எனப் பாராட்டினார் என் கணவர் என்றார் பிரவீனா சாலமன்.



 

ராணுவக்கல்லூரியின் முதல் பெண் முதல்வர்

புனேவிலுள்ள ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரி 1948ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. சுமார் 70 ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட இந்தக் கல்லூரியின் முதல்வராக முதன்முதலாக பெண் ஒருவர் அண்மையில் நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.  அவர், மாதுரி கனித்கர், மகாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்தவர். தனது பெயரைக் காட்டிலும் அதிக நீளமான மருத்துவப் பட்டங்களைப் பெற்றவர்.

எம்.பி.பி.எஸ்., எம்டி (குழந்தைகள் நலம்), டிஎன்பி (குழந்தைகள் நலம்), குழந்தைகள் சிறுநீரகவியல் துறையில் ஃபெலோ ஷிப், மருத்துவக் கல்வியில் சர்வதேச ஃபெலோஷிப் என இவர் பெற்ற பட்டங்கள் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன. ராணு வத்திலும் தனது முத்திரையைப் பதித்தவர் இவர். ராணுவத்தில் அமைதிப் பணிகளுக்கான விஷிஸ்ட் சேவா பதக்கம் பெற்றவர், இன்று ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரிக்கே முதல்வராக நியமிக்கப் பட்டிருக்கிறார்.

ஆணாதிக்கம் நிறைந்த துறைகளில் ராணுவமும் ஒன்று, அந்தத் துறையில் கோலோச்சி வரும் மேஜர் ஜெனரல் மாதுரி கனித்கர், பல பெண்களுக்கு முன்மாதிரியாக மாறியுள்ளார்.



கல்விக் கண் திறக்கும் பார்வையற்ற ஆசிரியை!

அன்று சிறுவயதில் கண் பார்வையை இழந்தவர்... இன்று மாணவர்களுக்கு கல்விக் கண் திறந்து வைக்கும் ஆசிரியையாக விளங்குகிறார்! அவர் பெயர் பாப்பாத்தி. வயது இருபத்தொன்பது. பார்வை இழந்த மாற்றுத் திறனாளி. பெரம்பலூர் மாவட்டத்தில் இருக்கும் பொம்மனப்பாடி கிராமத்தில் செயல்படும் அரசு நடுநிலைப்பள்ளி ஆசிரியை.

ஆங்கில இலக்கியத்தில் பட்டம் பெற்றிருக்கும் இவர், 2012-இல் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். பள்ளி மாணவ - மாணவியருக்கு புரியும் விதத்தில் ஆங்கில பாடத்தை எளிய முறையில் கற்பித்து வருகிறார். பார்வை பறி போனதால் இருண்டு போன எதிர்காலத்தை எதிர் நீச்சல் போட்டு ஒளிமயமாக்கி யிருக்கும் பாப்பாத்தி, தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்: “எனக்கு ஒன்றரை வயதி ருக்கும். குழந்தைகளின் எதிரியான மூளைக் காய்ச்சல் என்னைத் தாக்கியது. வைத்தியம் பார்த் தாலும் எந்தப் பயனுமில்லை. எனது பார்வையைப் பறித்துக் கொண்டு மூளைக் காய்ச்சல் விடை பெற்றது. ஒன்றரை வயதில் பார்வை இழந்த எனக்கு எல்லாம் இருண்டு போனது. சுற்றிலும் இருட்டு...எதையும் பார்க்க முடியாத நிலை... தொடக்கத்தில் பயத்தில் அடிக்கடி அலறுவேனாம். அப்பா அம்மாவைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர்களைத் தொட்டுத் தொட்டுத்தான் புரிந்து கொண்டேன். அவர்கள் குரலைக் கேட்டு மட்டுமே வளர்ந்தேன். என் நிலை கண்டு பெற்றோர்கள் தளர்ந்து விடாமல், என்னைப் பார்வை இல்லாதவர்கள் படிக்கும் பள்ளியில் சேர்த்தனர். வெளி உலகைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், எங்கே என்ன இருக்கிறது...எப்படி அவற்றில் மோதிக் கொள்ளாமல் நடக்க வேண்டும் என்று பழகிக் கொண்டேன். படித்து சாதித்துக் காட்ட வேண்டும் என்ற லட்சியமும் எனக்குத் துணையாக நின்றது. ஆரம்பத்தில் மாவட்ட ஆட்சியர் ஆக வேண்டும் என்பது எனது கனவாக இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல, பார்வை இழந்தவர்கள் ஆட்சியராக சரிவர செயல்பட இயலாது என்று தோன்றியதால், கல்விக் கண்ணைத் திறந்து வைக்கும் ஆசிரியர் பணிக்கு என்னைத் தயார் செய்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறேன். தற்போது எம்.பில் படித்து வருகிறேன். எனக்கு கணினி, செல்போன் இயக்கவும் தெரியும். பிரெய்லி முறையில் இருக்கும் வகுப்பு பாடப் புத்தங்களை நான் பயன்படுத்துகிறேன்.  பள்ளிக்கு நேரம் தவறாமல் வருவதை கடமையாகக் கொண்டு இருக்கிறேன்’’ என்கிறார் பாப்பாத்தி.


2020 ஆம் ஆண்டு டோக்கியோவில் நடைபெறவுள்ள ஒலிம்பிக்கில் இறகுப் பந்து போட்டியில் அய்ரோப்பிய நாடான சுவீடன் நாட்டுக்காக விளையாடுவதற்கு தயாராகி வருகிறார் கன்னியாகுமரியைச் சேர்ந்த அஸ்வதி பிள்ளை (17).

விடுமுறைக்காக தனது சொந்த ஊருக்கு வந்திருந்த தகவல் கிடைத்ததையடுத்து, தனது தந்தை வினோத் பிள்ளையுடன் அங்குள்ள ஓர் இறகுப் பந்து கிளப்பில் பயிற்சியில் ஈடு பட்டுக் கொண்டிருந்த அஸ்வதி பிள்ளையை, பயிற்சியின் இடைவெளியில் சந்தித்தபோது. சுவீடன் நாட்டுக்காக ஒலிம்பிக்கில் விளை யாடும் வாய்ப்பைப் பெற்றது எப்படி? என்ற கேள்வியோடு பல்வேறு கேள்விகளுக்கு அவர் பதில் வருமாறு:
உங்கள் குடும்பம் குறித்து?

எங்களது சொந்த ஊர் குமரி மாவட்டம் தக்கலை அருகேயுள்ள இரணியல் கோணம். எனது தந்தை வினோத் பிள்ளை. தாய் காயத்ரி. சகோதரர் தீபக் (13).

இறகுப் பந்தில் ஆர்வம் எப்படி வந்தது?

எனது தந்தை எலக்ட்ரிக்கல் என்ஜினியர் மட்டுமல்ல, இறகுப் பந்து விளையாட்டில் ஆர்வமும் கொண்டவர். எனது தந்தைக்கு பெங்களூருவில் அய்டி துறையில் வேலை கிடைத்த நிலையில் அங்கு வசித்து வந்தோம். அங்குள்ள இறகுப் பந்து கிளப்பிற்கு சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் எனது தந்தை விளையாடச் செல்லும் போது என்னையும் அழைத்துச் செல்வார். என்னையும் விளை யாடுமாறு உற்சாகமூட்டுவார் இதையடுத்து எனக்கும் இறகுப் பந்து விளையாட்டில் ஆர்வம் தொற்றிக் கொண்டது.

சுவீடன் நாட்டுக்கு செல்லும் வாய்ப்பு எப்படி கிடைத்தது ?

பெங்களூரில் வசித்து வந்தபோது எனது தந்தைக்கு அய்ரோப்பிய நாடான சுவீடன் நாட்டில் அய்டி துறையில் வேலை கிடைத்து. 2009ஆம் ஆண்டு சுவீடன் நாட்டுக்குச் சென்றோம். சுவீடன் தலைநகர் ஸ்டாக் கோல்ம் நகரில் வசித்து வருகிறோம். அங் குள்ள டேபி இறகுப் பந்து கிளப்பிற்கு விளையாடச் செல்வோம். அங்கு எனது தந்தையுடன் விளையாட்டுப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது அந்நாட்டு இறகுப் பந்து தலைமை பயிற்சியாளர்களில் ஒருவர் என்னைப் பார்த்து விட்டு எனது தந்தையிடம் சுவீடன் நாட்டுக்காக விளை யாட, என்னை தயார்படுத்த சம்மதமா எனக் கேட்டார்.

அந்நாட்டுக்காக விளையாட வேண்டு மென்றால் சுவீடன் நாட்டின் குடியுரிமை பெற வேண்டியது அவசியம். இதற்கு எனது தந்தை இணங்கியதையடுத்து அந்நாட்டில் வெளி நாட்டினர் குடியுரிமைக் கான நிபந்தனைகளை தளர்த்தி, 4 ஆண்டு களில் அதாவது 2013 ஆம் ஆண்டு எங்கள் குடும்பத்திற்கு அந் நாட்டிற்கான குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது.

இதற்கிடையே தொடர் பயிற்சியில் ஈடுபட்டு முன்னணி வீராங்கனையாக மாறி னேன். தற்போது எனக்கு இந்தோனேசியா நாட்டைச் சேர்ந்த வில்லியாண்டோ என்பவர் பயிற்சியாளராக உள்ளார். சுவீடனில் நேசனல் வாகையர் பட்டம் 13, 15 வயதுக்குட்பட்ட மற்றும் 17 வயது ஆகிய விளையாட்டு பிரிவு களில் மகளிர் ஒற்றையர் ஆட்டங்களில் விளையாடி தங்கப் பதக்கங்கள் பெற்றுள்ளேன்.

சுவீடனுக்கு வெளியே டென்மார்க், இங்கிலாந்து, ஸ்காட்லாந்து, சுவிட்சர்லாந்து, பல்கேரியா, போலந்து, பெல்ஜியம், செக் கோஸ்லோவேகியா, ஜெர்மனி, இத்தாலி, இந்தோனேசியா, நார்வே, பின்லாந்து உள் ளிட்ட நாடுகளில் விளையாடியுள்ளேன்.

இதில் பல ஆட்டங்களில் வெற்றியும் பெற்றுள்ளேன். ஒற்றையர் ஆட்டங்களிலேயே அதிகமாக விளையாடி வருகிறேன்.

தற்போது சுவீடனிலிருந்து எத்தனை பேர் 2020 ஒலிம்பிக் போட்டிக்கு தயார் செய்யப்படுகிறார்கள்?

சுவீடனிலிருந்து தற்போது 3 பெண் வீராங்கனைகள் உள்பட 6 பேர் தயார் செய்யப்படுகிறார்கள். அதில் ஒற்றையர் ஆட்ட வீராங்கனையாக நான் முன்னணியில் உள்ளேன். இதனால் 2020 ஒலிம்பிக்கில் விளையாடும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என உறுதியாக நம்புகிறேன். தற்போது ரேங்கிங்கில் எந்த இடத்தில் உள்ளீர்கள்?

தற்போது உலக அளவில் சீனியர் பிரிவில் 236ஆவது இடத்தில் உள்ளேன். ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குள்ளாக

100ஆவது இடத்தில் வந்து விடுவேன்.

இலவச தொழிற்பயிற்சி அளிக்கும் அரசு ஆசிரியை

பொருளாதாரத்தில் பின்தங்கிய மாணவிகளின் படிப்புக்கு பணம் ஒரு தடையாக இருக்கக் கூடாது. நவீன வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி மாணவிகள் கைசெலவுக்கு தாங்களே பணம் சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற உயரிய நோக்கத்தில் அரசுப் பள்ளி மாணவிகளுக்கு மொபைல் செய லிகள் குறித்து இலவசப் பயிற்சி அளித்து வருகிறார் மதுரை மாவட்டம் கருங்காலக்குடி அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர் ஆர்.ரேணுகா.

தன் பள்ளி மட்டுமல்லாது, பல்வேறு அரசுப் பள்ளிகளுக்குச் சென்று இந்த இலவசப் பயிற்சி அளித்து வருகிறார். வாடிப்பட்டி அரசு பெண்கள் மேல்நிலைப்பள்ளியில் பயிற்சி அளித்துக் கொண் டிருந்த ரேணுகாவைச் சந்தித்தோம்: “பெண்களின் கல்வித்தரம் உயர்ந்து கொண்ட வருகிறது. ஆனால் தர உயர்வுக்கு பின்னால் உள்ள வலிகளையும் தடைகளையும் நாம் பார்க்கத் தவறிவிடுகிறோம். கிராமப்புற மாணவிகள் வாழ்க்கை இன்னும் வலி மிகுந்ததாகவே இருக்கிறது.

எழுதுபொருள்கள், நோட்டு, புத்தகங்கள் என வாங்குவதற்கு என கூடுதல் செலவுக்கு அவர்களுக்கு பணம் தேவைப்படுகிறது. வறுமை, தந்தையின் குடிப்பழக்கம் போன்ற காரணங்களினால் பல மாணவிகள் பத்தாம் வகுப்பு, பிளஸ் டூ வகுப்பை பாதியிலேயே நிறுத்திவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்குத் தேவையான பொருளாதார தேவைகளை அவர்களே தீர்த்துக் கொள்வதன் மூலம் அவர்களின் படிப்பைத் தொடர வைக்கலாம் என்ற யோசனையில் தோன்றியது தான் இந்த மொபைல் செயலி பயிற்சி. மாணவிகளுக்கு மூன்று விதமான பயிற்சிகளை அளிக்கிறேன். மொபைல் செயலிகள் மூலம் செல்லிடப்பேசிகளுக்கு ரீசார்ஜ் செய்வது, வீடு களுக்கு மின்சாரக் கட்டணம் செலுத்தும் பயிற்சி, ரயில் பயணச்சீட்டு முன்பதிவு செய்வதற்கான பயிற்சி ஆகியவற்றை அளிக்கிறேன். மாணவிகள் எதிர் கொள்ளும் தடைகளைத் தாண்டி லட்சியத்தை அடைய வைக்கவே இந்த முயற்சியும் பயிற்சியும். இதுவரை ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட மாணவி களுக்கு பயிற்சி அளித்துள்ளேன். ஒரு லட்சம் மாணவிகளுக்கு பயிற்சி அளிக்க வேண்டும் என்பதே இலக்கு’’ என்கிறார் ஆசிரியர் ஆர்.ரேணுகா.

அனைத்திலும் சிறந்து விளங்கும் நைனா ஜெயஸ்வால்

எட்டு வயதில் பத்தாம் வகுப்பு தேர்ச்சி பெற்று, பத்தாம் வயதில் பிளஸ் டூவில் வெற்றி பெற்று, பதிமூன்றாம் வயதில் இதழியல் படிப்பில் பட்டம் பெற்று, பதினைந்தாம் வயதில் மக்கள் தொடர்பில் முதுநிலைப் பட்டத்தைத் தனதாக்கி, பதினேழாம் வயதில் “விளை யாட்டு துறையில் மேலாண்மை” என்ற தலைப்பில்  ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருப்பதுடன், விளையாட்டிலும் தேசிய அளவில் வாகையர் பட்டமும், பியானோ வாசித்துப் பாடவும், இரண்டு கைகளால் ஒரே சமயத்தில் எழுதவும், இருபத்தைந்து நிமிடங்களில் அய்தராபாத் பிரியாணி சமைக்கும் திறமையும், இரண்டு நொடிகளுக்குள் ‘அ’ முதல் ‘ழ’ வரை டைப் செய்யும் வேகமும், தன்னம்பிக்கை ஊட்டும் சொற் பொழிவுகள் நிகழ்த்தவும், கவிதை, பழமொழிகளைச் சரளமாக சொல்லி மூன்று மொழி களில் சொற்பொழிவுகளில் அசத்துவதுமான திற மைகள் பதினேழு வயதில் ஒருவரிடம் இருப்பது சாத்தியமா? இத்தனை திறமை களுடன் இருக்கிறார் அய்தராபாத்தைச் சேர்ந்த நைனா ஜெயஸ்வால். “நான் பத்தாம் வகுப்பு வரை பள்ளிக்குப் போக வில்லை. வீட்டில் பெற்றோர்தான் சொல்லிக் கொடுத்தனர். ஆந்திர கல்வி வாரியம் என் வயதைக் காரணம் காட்டி பத்தாம் வகுப்பு தேர்வு எழுத அனுமதிக்கவில்லை. பிறகு, கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக் கழகம் இந்தியாவில் நடத்தும் பள்ளித் தேர்வில் பங்கேற்று முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றேன். பிறகு கல்லூரியில் சேர்ந்து முதுநிலை வரை படித்தேன். வீட்டில் இருக்கும்போது இரண்டு கைகளாலும் எழுத ஆரம்பித்தேன். விரை வாக டைப் செய்யவும் பழகினேன். அப்பா, தாத்தா இருவரும் டேபிள் டென்னிஸ் விளையாடுவார்கள். தலைமுறை தலை முறையாக விளையாடி வருகிறோம். என் அடுத்த இலக்கு ஒலிம்பிக் என்றார்.


தனியார் வங்கியின் துணைத் தலைவர், தேசிய நீச்சல் போட்டியில் மூன்று தங்கப் பதக்கங்களை வென்றவர், இந்திய வீல்சேர் கூடைப்பந்து அமைப்பின் ஒருங்கிணைப்பாளர் எனப் பன்முக அடையாளங்களுடன் வலம்வரும் மாதவி லதா, மாற்றுத் திறனாளி. தெலங்கானா மாநிலத்தில் உள்ள சாதுபள்ளி கிராமத்தில் பிறந்த இவர், ஏழு மாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது, போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டார்.

இடுப்பின் கீழ்ப் பகுதி முழுவதும்  பாதிக்கப் பட்டுச் செயலிழந்துபோனது. மாதவி தன் முதல் அடியைக்கூடச் சக்கர நாற்காலியுடன்தான் தொடங் கினார். ஆனால், அவரது அடுத்தகட்ட நகர்வுகள் அனைத்தும் புலியின் பாய்ச்சல்போல் அதிவேகமாக இருந்தன.

மாதவி லதாவுடைய தந்தை, பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர். வீட்டின் கடைக்குட்டியான மாதவிக்கு உடன்பிறந்தவர்கள் நான்கு பேர். மற்ற குழந்தைகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்புவதுபோல் மாதவியையும் அவருடைய பெற்றோர் பள்ளிக்கு அனுப்பியுள்ளனர். நான் உடலால் பாதிக்கப்பட்டு இருந்தாலும் என்னை உள்ளத்தால் பலமான பெண் ணாக உணரவைத்தவர்கள் என் குடும்பத்தினரும் நண்பர்களும்தான். நடக்க முடியாத என்னை மற்ற குழந்தைகளைப் போல் படிக்க வைத்தார்கள்.

எந்த விளையாட்டு என்றாலும் நான் இல்லாமல் அதை நடத்த மாட்டார்கள் என் நண்பர்கள். ஓட்டப்பந்தயத்தில்கூட என்னைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடுவார்கள் அவர்கள். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் என்னைச் சுமையாகக் கருதாத மனிதர்கள் மத்தியில் வளர்ந்ததுதான் நான் தன்னம்பிக்கையுடன் வளர உதவியாக இருந்தது என உணர்வுப்பூர்வமாகச் சொல்கிறார் அவர்.

தடைகளைத் தாண்டிய பயணம்

நம் நாட்டில் மாற்றுத் திறனாளிகளுக்கான அடிப்படைத் தேவைகள் தற்போதுவரை போதுமான அளவில் செய்துகொடுக்கப்படவில்லை. பேருந்து நிறுத்தங்கள், ரயில் நடைமேடைகள், பொதுக் கழிப்பிடங்கள் போன்றவை இன்னும்கூட மாற்றுத் திறனாளிகள் எளிதாகப் பயன் படுத்தும் வகையில் இல்லை. இதுபோன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை மேம்படுத்தாத நிலையில் தினமும் பள்ளிக்குச் சென்றுவருவது மாதவிக்கு மிகுந்த சிரமமாக இருந்தது. இதனால் பத்தாம் வகுப்புடன் படிப்பை நிறுத்த வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. ஆனால், வீட்டில் இருந்தபடியே தனியாக ஆசிரியர் வைத்து படித்துள்ளார். எம்.பி.ஏ. படிப்புடன் நீதித் துறையிலும் பட்டம் பெற்றுள்ளார் அவர். கணிதத்தில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட மாதவி, வங்கிப் பணியில் சேர்வதற்கான படிப்புகளையும் படித்துள்ளார்.

போராடிப் பெற்ற பணி

வங்கித் தேர்வில் இவர் நல்ல மதிப்பெண் பெற்றதால் ஸ்டேட் பாங்க் ஆஃப் அய்தராபாத்தில் வேலை கிடைத்தது. ஆனால், உடல்நிலையைக் காரணம்காட்டி அந்தப் பணிக்குத் தகுதியில்லாதவர் என்று தவறான மருத்துவச் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டது. அதை எதிர்த்து வழக்கு தொடர்ந்த மாதவி, தான் அந்தப் பணிக்குத் தகுதியானவர் என முறையான மருத்துவச் சான்றிதழ்கள் மூலம் நிருபித்தார். அதன் பின்னர், சுமார் 15 ஆண்டுகள் அய்தராபாத் வங்கியில் பணிபுரிந்தார்.

சாதனைக்கு வித்திட்ட சிகிச்சை

பின்னர், சென்னையில் உள்ள பிரபல தனியார் வங்கியில் தலைமை மேலாளராகப் பணிக்குச் சேர்ந்தார். இதனிடையே மாதவியின் முதுகுத் தண்டு பகுதியில் அதிக வலி ஏற்பட்டு அவருக்கு பெரிய பிரச்சினையைத் தந்தது. பரிசோதனை செய்து பார்த்ததில் போலியோ நோயின் பிந்தைய தாக்கத்தால் அவர் பாதிக்கப்பட்டது தெரியவந்தது. நீண்ட காலம் சக்கர நாற்காலியில் உட்கார்ந்து இருப்பதால் முதுகுத்தண்டிலும் நுரையீரலிலும் அழுத்தம் ஏற்பட்டுள்ளது.

அந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக மருத்துவர்கள் பரிந்துரைத்தது இத்தனை ஆண்டுகள் அசைக்காமல் இருந்த அவரது கால்களுக்கு அசைவு கொடுக்க வேண்டும் என்பதுதான். அதைச் செயல்படுத்து வதற்காக நீர் சிகிச்சையைப் பரிந்துரைத்தார்கள்.

முதன்முறையாகத் தண்ணீருக்குள் இறங்கியபோது, என் கால்கள் பறவையின் சிறகு போல் மிக லகுவாக இருந்ததை உணர்ந்தேன். என்னால் தண்ணீருக்குள் கால்களை நன்றாக அசைக்க முடிந்தது. இதையடுத்து தைரியமாக நீச்சல் பழகினேன். ஒரு நாள் அலுவலகத்தின் அறிவிப்பு பலகையில் தேசிய அளவிலான நீச்சல் போட்டியின் அறிவிப்பு ஒட்டப்பட்டு இருந்தது. என்னால் மற்ற போட்டியாளர்களைப் போல் நீந்த முடியுமா என்பதையெல்லாம் யோசிக்காமல் தைரியமாக அந்தப் போட்டியில் கலந்துகொள்ள முடிவுசெய்தேன் என்று சொல்லும் மாதவி, அந்தப் போட்டியில் வெற்றிபெற்றார். அப்போது அவருக்கு நாற்பது வயது! போட்டிக்கான நேரம் முடிந்தும் நீச்சல் குளத்திலேயே வெகுநேரம் அவர் நீந்திக்கொண்டிருந்தாராம். அதன் பிறகு, தேசிய அளவில் நடைபெற்ற பல போட்டிகளில் கலந்துகொண்டு தங்கப் பதக்கம் உட்படப் பல பரிசுகளை மாதவி பெற்றுள்ளார்.

தன்னைப் போலவே மற்ற மாற்றுத் திறனாளிகளும் தங்களுக்குள் இருக்கும் திறமையை வெளிக்கொண்டுவர வேண்டும் என்பதற்காக     ‘ஆம் நாமும் வெல்வோம்’ என்ற அமைப்பை நடத்திவருகிறார் அவர். விளையாட்டில் ஆர்வமாக உள்ள மாற்றுத் திறனாளிகளுக்குத் தமிழ் நாடு விளையாட்டு மேம்பாட்டு ஆணையத்தின் மூலமாக நீச்சல் குளம் போன்றவற்றை ஏற்படுத்தித் தருவதில் முனைப்புடன் இருக்கிறார்.

சிலர் எனக்கு நல்ல வேலை கிடைத்திருப்பதால்தான் என்னால் விளையாட்டுத் துறையில் சாதிக்க முடிந்துள்ளது என நினைக்கிறார்கள். தங்கள் மாற்றுத் திறனாளி பிள்ளைகளை விளையாட்டுத் துறையில் ஈடுபடுத்தத் தயங்குகின்றனர்.

ஆனால், அவர்களுக்கு நான் கடந்துவந்த பாதை தெரியாது. அதற்காகதான் இந்த அமைப்பைத் தொடங்கினேன். என்னைப் போல் பாதிக்கப்பட்ட பல மாற்றுத்திறனாளிகளைச் சந்தித்து அவர்களது திறமையை வெளிக்கொண்டுவர என்னால் ஆன முயற்சிகளைச் செய்துவருகிறேன் எனத் தன்னம்பிக்கை மிளிரச் சொல்கிறார் மாதவி லதா.

கிருஷ்ணகிரியில் ஆட்டோ ஓட்டும் பவானி

அடுத்த வேளை உணவுக்கு உத் தரவாதம் இல்லாத கூலி வேலைக்குச் சென்றுவந்த பவானி, தன்னம்பிக் கையாலும் துணிச்சலாலும் இன்று கிருஷ்ணகிரி மாவட்டத்தின் முதல் பெண் ஆட்டோ ஓட்டுநராகத் திகழ்கிறார். எந்தவிதப் பொருளா தாரப் பின்புலமும் கல்வியறிவும் இல்லாத நிலையில் கணவனை இழந்தவர் இவர். அப்படியொரு சூழலில் மூன்று குழந்தைகளைக் கரையேற்றித் தன் வாழ்க்கையையும் நகர்த்த வேண்டிய கட்டாயம் பவானிக்கு. தன்னைப் பதம்பார்த்த சோதனைகள் அனைத்தையும் அயராத உறுதியோடு எதிர் கொண்டு இவர் வென்றிருக்கிறார்.

பவானி, கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் கல்லுகுறிக்கி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். இவருக்கு 2 மகன்கள், ஒரு மகள். கூலி வேலைக்குச் சென்றுவந்த இவருடைய கணவர், குடிக்கு அடிமையாகித் திடீரென உயிரி ழந்தார். மூணு குழந்தைகளோடு அடுத்த வேலை சாப்பாட்டுக்கே என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருந்தேன். பிறந்த வீடு, புகுந்த வீடு இரண்டிலுமே சொத்து எதுவும் இல்லை. கவர்மென்ட் கட்டிக் கொடுத்த தொகுப்பு வீடு மட்டும்தான் இருந்தது. குழந் தைகள் பசியைப் போக்கவும்  அவர்களின் படிப்புக் காகவும் உழைக்க வேண்டிய கட்டாயம். தினமும் 35 ரூபாய் கூலிக்காக 5 கி.மீ. தொலை வில் உள்ள கிருஷ்ணகிரிக்கு வேலைக்குப் போனேன். ஆட் டோவுக்குத் தினமும் 8 ரூபாய் செலவாகும் என்று அதை மிச்சப்படுத்த சைக்கிளில் கிருஷ்ணகிரிக்குப் போவேன்.  ஆனால், கிடைச்ச வரு மானம் போதுமானதா இல்லை. வேற என்ன செய்யறதுன்னு தெரி யாம ஆட்டோ ஓட்டலாம்னு முடிவு செய்தேன் என்கிறார் பவானி.

பவானி வசிக்கும் பகுதியின் ஆட்டோ ஓட்டுநர் சங்கத் தலைவர் மைக்கேல் உதவியுடன் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன் ஆட்டோ ஓட்டக் கற்றுக் கொண்டார். பிறகு, வாடகைக்கு ஆட்டோ எடுத்து ஓட்டினார். பெண் என்பதால் நல்லவிதமாக ஆட்டோ ஓட்டுவாரா என்ற அச்சத்தில் இவரது ஆட்டோவில் ஏற சில பயணிகள் தயக்கம் காட்டினர். ஆனால், அந்த அச்சமும் காலப்போக்கில் மறைந்துவிட்டது. இப்போ பாதுகாப்பான பயணத் துக்கு என் ஆட்டோவைத் தேடி பயணிகள் வரு கிறார்கள் என்று பவானி பெருமையுடன் சொல்கிறார்.

சில மாதங்களில் சொந்தமாகப் புதிய ஆட்டோ வாங்க வேண்டும் என தாட்கோ மூலம் மானியக் கடன் கேட்டு விண்ணப்பித்தார். பேட்ஜ் (பொது உபயோகத்துக்கான வாகனங்கள் ஓட்டுவதற்கு ஓட்டுநர் உரிமத்துடன் பேட்ஜ் பெற வேண்டும் என்பது விதி) இல்லாமல் மானியக்கடன் தர முடியாது என அதிகாரிகள் கைவிரித்து விட்டனர்.
பவானி தற்போது ஆதரவற்ற விதவைச் சான் றிதழ் பெற்று அரசு வேலைக்காகப் பதிவு செய் துள்ளார். அரசு வாய்ப்பளித்தால் அரசுப் பேருந்து ஓட்டுநர் அல்லது அரசு வாகன ஓட்டுநராகப் பணி புரியும் ஆவலுடன் காத்திருக்கிறார்.

சர்வதேச குத்துச்சண்டை போட்டிக்கு காத்திருக்கும் அரசுப் பள்ளி மாணவி

தாய்லாந்தில் நடைபெற உள்ள சர்வதேச குத்துச்சண்டைப் போட்டிக்கு தமிழகத்தில் இருந்து தேர்வாகியுள்ள ஒரே மாணவி யோகேஸ்வரிக்கு,  சென் னை, பெரம்பூர் மாநகராட்சி பெண்கள் மேல் நிலைப்பள்ளி மாணவி யோ கேஸ்வரி. 2015இல் இந்திய குத்துச் சண்டைக் கூட் டமைப்பு அப் பள்ளிக்கு இலவசமாகப் பயிற்சி அளித்தது. அதில் ஆர்வத்துடன் கலந்து கொண்டார் யோகேஸ்வரி. திறமையும், ஆர்வமும் அவரைத் தொடர் வெற்றிகளை நோக்கித் தள்ளின.

வறுமையான சூழலில் வாடினாலும் மாநில அளவில் கீழ்ப்பாக்கத்தில் நடந்த குத்துச்சண்டை போட்டியில் தங்கம், தேசிய அளவில் மகாராஷ் டிராவில் நடந்த போட்டியில் வெண்கலம், பெங்களூ ருவில் நடந்த போட்டியில் வெள்ளி, கேரளாவில் இரண்டு தங்கங்கள், ஒரு டைட்டில் பெல்ட், டில்லியில் ஒரு தங்கம் என ஏராளமான பதக்கங்களைக் குவித் திருக்கிறார் யோகேஸ்வரி. முத் தாய்ப்பாக 2017இல் நேபாளத்தில் நடை பெற்ற சர்வதேசப் போட்டியில் தங்கம் வென்றார் யோகேஸ்வரி.

நேபாளத்தில் ஆசிய நாடுகளுக்கு இடையில் நடைபெற்ற சர்வதேசப் போட்டியில் அவர் சூடிய தங்கம், தற்போது உலகம் முழுவதிலும் இருந்து 108 நாடுகள் கலந்துகொள்ளும் சர்வதேச குத்துச் சண்டைப் போட்டியில் கலந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை அளித்திருக்கிறது. இதற்காக தமிழகத்தில் இருந்து தேர்வான ஒரே பெண் யோகேஸ்வரி மட்டுமே.


கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் ஓசூரில் ஓராண்டில் சுமார் 10 மாதங்கள் கடுமையான குளிர்காற்று வீசும் தட்பவெப்ப நிலை காணப்படும். அதிகாலை 6 மணிக்கும், மாலை 6 மணிக்கும் வீசும் குளிர் காற்றில் சாதாரணமாக வீட்டில் இருந்தாலே உடல் முழுவதும் நடுங்கும்.

இப்படிப்பட்ட பருவ சூழ்நிலையில் 10-ஆம் வகுப்பு படிக்கும் மகளை தினமும் ஓசூர் அந்திவாடி விளையாட்டு மைதானத்துக்கு காலை, மாலை இருவேளைகளிலும் அழைத்துச் சென்று பயிற்சி அளித்து வட்ட, மாவட்ட, மண்டல, மாநில, தென் னிந்திய மற்றும் தேசிய அளவில் தடகளப் போட்டிகளில் தடம் பதிக்க வைத்துள்ளார் ஒரு தொழிலாளி. அதுவும் குண்டு எறிதல் மற்றும் வட்டு எறிதல் விளாட்டுகளில். இவ்விரு விளை யாட்டுப் போட்டிகளில் பல பதக்கங்களைப் பெற்றுள்ளார் ஜென்சி சூசன்.

ஓசூர் சாந்தி நகரில் விசித்து வருகிறார் அகஸ்டியன் ஜெபராஜ் (45). பூர்வீகம் திருநெல்வேலி. வேலை தேடி ஓசூர் வந்த இவர் முதல் சிப்காட் பகுதியில் உள்ள தனியார் தொழில்சாலையில் தொழிலாளியாக பணியாற்றி வருகிறார். மனைவி ஜான்சி கெட்சி. இவர் தனியார் பள்ளி ஆசிரியையாக இருக்கிறார். இவர்களுக்கு ஜெனிடன் என்ற மகனும்(17), ஜென்சி சூசன்(15) என்ற மகளும் உள்ளனர். ஜென்சி தேசிய அளவில் குண்டு எறிதல் மற்றும் வட்டு எறிதல் போட்டியில் முதலிடம் பிடித்துள்ளார்.

ஓசூர் பரிமளம் மெட்ரிக் பள்ளியில் 10ஆம் வகுப்பு படித்து வரும் ஜென்சி சூசனின் உடல் வாகைப் பார்த்த உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் அசோக், குண்டு எறிதல் விளையாட்டில் முறையாக பயிற்சி அளித்தால் ஜென்சி சாதனைப் படைப்பார் என்று கணித்தார். பள்ளியின் நிர்வாக இயக்குநர் ரத்தினசபாபதி, தாளாளர் சிறீதர் ஆகியோர் ஜென்சிக்கு முறையாக பயிற்சி அளிக்க அனுமதி அளித்தனர்.

இந்தப் பயிற்சியை மேற்கொள்ளத் தான் தினமும் காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் 5 முதல் 7 மணி வரையில் தீவிரப் பயிற்சி எடுத்து வந்தார் ஜென்சி.

இது குறித்து ஜென்சி கூறுகையில், “கிருஷ் ணகிரி மாவட்ட அளவில் 2016 -2017-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற விளையாட்டுப் போட்டியில் முதல் இடத்தைப் பிடித்தேன். இந்த ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் ஓசூர் சரக அளவில் நடைபெற்ற போட்டியிலும், மாவட்ட அளவில் செப்டம்பர் மாதம் நடைபெற்ற போட்டியிலும், மண்டல அளவில் தருமபுரியில் நடைபெற்ற போட்டியிலும் குண்டு மற்றும் வட்டு எறிதல் பிரிவில் முதலிடம் பெற்றேன். அதன் பின்பு மாநில அளவில் நடைபெறும் விளையாட்டுப் போட்டிக்கு தேர்வானேன்.

அக்டோபர் மாதம் திருச்சியில் நடைபெற்ற மாநில அளவில் குண்டு எறிதல் போட்டியில் 11.34 மீட்டர் தொலைவும், வட்டு எறிதலில் 37.44 மீட்டர் தொலைவும் வீசி முந்தைய சாதனை களை முறியடித்தேன்.

இதனைத் தொடர்ந்து கேரளாவில் நடைபெற்ற தென் னிந்திய அளவிலான விளையாட்டுப் போட்டிக்கு தேர்வாகி 13.38 மீட்டர் குண்டு எறிந்து முதலிடம் பிடித்தேன். இதனால் தேசிய அளவில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது.

மத்திய பிரதேசம் மாநிலம் போபாலில் அண்மையில் நடைபெற்ற 63ஆவது தேசிய அளவிலான விளையாட்டுப் போட்டியிலும் இரண்டு விளையாட்டிலும் முதல் இடத்தைப் பிடித்தேன்.

எனது வெற்றிக்கு எனது தந்தையின் விடாமுயற்சியும், உடற்பயிற்சி ஆசிரியர் அசோக்குமார் அளித்த ஊக்கமும்தான் முக்கிய காரணம். இன்னும் பல சாதனைகளைப் படைத்து பள்ளிக்கும், நாட்டுக்கும் பெருமை சேர்க்க வேண்டும். இதுவே என் ஆசை’’ என்கிறார் ஜென்சி.

போராட்டம் தண்ணீரிலும்!

ஆறுகளில் ஏரிகளில் குளங்களில் மீன்களைப் பிடித்து விற்கும் பெண்கள் இந்தியாவில் ஏராளமானோர் இருக் கிறார்கள். ஆர்ப்பரிக்கும் அலைகள் நிறைந்த ஆபத்துகள் நிறைந்திருக்கும் ஆழ் கடலுக்குள் படகில் சென்று மீன்களைப் பிடிக்கும் பெண்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா?

இந்தியாவில் அப்படி  ஒருவர் இருக்கிறார். அவர்தான் கேரளத்தைச் சேர்ந்த ரேகா. நாற்பத்தைந்து வயதாகும் ரேகா ஏன் கடலில் பயணம் செய்து மீன்  பிடிக்கும் தொழிலுக்கு வந்தார்?

அவரே விளக்குகிறார்:  “நான் கேரளம் திருச்சூருக்கு அருகில் செத்துவா மீனவ கிராமத்தில் வசித்து வருகிறேன். சுருக்கமாகச் சொன்னால் நான்கு மகள்களை வளர்க்க தரையில் பிறந்த நான் கடலுக்குள் சென்று தினமும் போராடி வருகிறேன். அரபிக் கடல்தான் எனது தொழில் களம். பொதுவாக அரபிக் கடல் அமைதியாக இருக்கும். ஆனால் மே மாதம் முதல் செப்டம்பர் வரை காற்றும் மழையும் சில சமயம் புயலும் இருக்கும். மாற்றிவைக்கப்படும் என்ஜின் கொண்ட சிறிய படகில்தான் எனது வாழ்க்கை நகர்கிறது. என்ஜினும் சரி, படகும் சரி பழையதுதான்.

கணவர் கார்த்திகேயன் பாரம்பரிய மீனவர். பத்து ஆண்டு களுக்கு முன், கணவருடன் சேர்ந்து மீன்பிடித் தொழிலை செய்து வந்த இரண்டு பேர் வேலைக்கு வராமல் நின்று விட்டனர். அவர்களுக்குப் பதிலாக வேறு ஆள்களைத் தேடியும் கிடைக்கவில்லை. மீன்பிடித் தொழில் நின்று போனால் சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்வது? கணவர் திண்டாடினார். அவரது கலக்கத்தைப் புரிந்து கொண்டு “”நான் உங்களுடன் கடலுக்கு வந்து மீன் பிடிக்கக் கூடாதா’’ என்று கேட்டேன். கணவர் தொடக்கத்தில் திகைத்தார், தயங்கினார்.

“தொழில் தெரிந்த உங்களுடன் கடலுக்கு வந்தால் உங்களுக்கு உதவியாக இருப்பேன்... தொழிலையும் கற்றுக் கொள்வேன்... வாழ்க்கையும் சீராகும்... வருமானமும் அதி கரிக்கும்‘’ என்று கூறி சம்மதிக்க வைத்தேன். தரையில் தொடங்கிய போராட்டம், கடல் தண்ணீரிலும் தொடர்கிறது’’ என்கிறார் ரேகா.

கடலில் மீன் பிடிக்க வேண்டிய அனுமதியும் சான்றிதழும் எனக்கு அரசு வழங்கியுள்ளது. இந்தியாவில் வேறு எந்தப் பெண்ணுக்கும் இந்த அனுமதி, சான்றிதழ் வழங்கப்படவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

பெண்காவலர்கள் விழிப்புணர்வு பிரச்சாரப் பயணம்

மகளிருக்கென்று பிரத்யேக காவல் நிலையங்கள் அமைக்கப்பட்ட பின்பும் கூட தங்களுக்கு நிகழும் பிரச்சினைகளுக்கு காவல் நிலையங்களை அணுக பெண்களுக்கு தயக்கம் இருக்கிறது. இதுபோன்ற தயக்கங்களைக் களைந்து பெண்கள் தைரியமாகவும், நம்பிக்கையோடும் காவல் நிலையங்களை அணுக வேண்டும் என்பதற்காக ஆந்திர மாநிலத்தில் 4 பெண் காவலர்கள் (கான்ஸ்டபிள்) 1,250 கி.மீ. தூரம் விழிப்புணர்வு மிதிவண்டி பயணம் மூலம் பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டுள் ளனர். நிர்மலா, திருமலா, நாகரத்னா, பார்கவி என்ற நான்கு பெண்களும் இந்தப் பயணத்தை வெற்றிகரமாக மேற்கொண்டுள்ளனர்.

45 நாள்கள் நடைபெற்ற இந்தப் பயணத்தில் சித்தூர் மாவட்டத்தில் உள்ள 57 வட்டங்களில் பயணம் மேற்கொண்டுள்ளனர். இந்த நான்கு பெண் காவலர்களும் ஆந்திர காவல் துறையில் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான பிரிவில் பணியாற்றி வருகின்றனர்.

மிதிவண்டி பயணமானது நகர்ப்புறங்களிலும் கிராமப் புறங்களிலும் நடைபெற்றது. இந்த நான்கு பேரும் மிதிவண்டி பயணம் செல்லும் இடங்களில் ஆயிரக் கணக்கான பெண்களைச் சந்தித்து அவர்களிடம் பெண் களுக்கு எதிரான குற்றங்கள், வீடுகளில் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறை, வரதட்சிணைக் கொடுமை, பாலியல் வன்முறை, கடத்தல் சம்பவம் உள்ளிட்ட பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தினர். இவர்கள் சந்தித்தவர்களில் காவல்துறையைச் சேர்ந்த பெண்கள், வழக்குரைஞர்கள், பெண்கள் அமைப்புகள், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், குடும்பத் தலைவிகள் என பலரும் அடங்குவர்.இந்த மிதிவண்டி பயணத்தை மேற் கொண்ட இளம் பெண்கள் நான்கு பேருமே பயணத்தின் போது அந்தப் பகுதிகளில் உள்ள காவல் நிலையங்கள், கல்வி நிறுவனங்கள், பெண்கள் விடுதிகள் உள்ளிட்டவற்றில் தங்கியிருந்து பிரச்சாரம் மேற்கொண்டுள்ளனர்.

விழிப்புணர்வு பிரச்சாரம் மேற்கொள்வது ஒருபுறமி ருந்தாலும், 1,250 கி.மீ. தூரத்தை மிதிவண்டி கடந்தது அத்தனை சுலபமான காரியமாக இருக்கவில்லை. பயணித்த சாலைகளில் ஆபத்தான வளைவுகள், செங்குத்தான சாலைகள், மலைப் பாதைகள் அடங்கிய பகுதிகளும் அடங்கும்.

இதுதொடர்பாக பயணம் மேற்கொண்ட பெண்கள் கூறுகையில், “இந்தப் பயணத்தின் நோக்கமே காவல் நிலையங்களை அணுகுவதற்கு பெண்கள் மனதில் இருக்கும் தயக்கத்தைப் போக்குவதுதான். இந்தப் பயணம் வெற்றிகரமாக அமையுமா என்று ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கு சந்தேகமாகவே இருந்தது. ஆனால் தற்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம். தீர்வும், வழி தெரியாததால் அற்பமான பிரச்சினைகளுக்குக் கூட பல பெண்கள் தற்கொலை போன்ற தவறான முடிவுகளை எடுத்து விடுகின்றனர். இதுபோன்ற முடிவுகளில் இருந்து பெண்களைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதே எங்கள் நோக்கம்‘’ என்கின்றனர்.

இந்தப் பயணத்தை மேற்கொண்டவரில் ஒருவரான திருமலா கூறுகையில், “வரலாற்று சிறப்புமிக்க மிதிவண்டி பயணத்தில் பங்கேற்க வேண்டும் என்பதற்காக எனது திருமணத்தைத் தள்ளி வைத்து, இதில் பங்கேற்றேன்’’ என்றார்.

மற்றொருவரான நாகரத்னா தனது அனுபவம் குறித்து கூறுகையில், “ஆறு மாதங்களுக்கு முன்புதான் காலில் அடிபட்டு சிகிச்சை எடுத்துக் கொண்டேன். இருப்பினும் இந்தப் பயணத்தில் தைரியமாக பங்கேற்றேன். மலைப் பகுதிகளில் மிதிவண்டியில் செல்லும்போது மட்டும் காலில் வலி ஏற்பட்டது. ஆனால் மொத்தத்தில் பயணம் வெற்றி கரமாக முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி’’ என்றார்

Banner
Banner