மகளிர்


தமிழர்களின் பாரம்பரிய வீர விளையாட்டுகளில் ஒன்றான சிலம்பத்தை மூன்று வயது முதல் கற்று வருகிறார் ஆர்.சூர்யா. திருவள்ளூர் மாவட்டம் பொன்னேரியைச் சேர்ந்த இவர் சிலம்பத்தில் பல்வேறு இமயங்களைத் தொட்டுள்ளார்.

இரண்டு ஆண்டுகளாக தேசிய அளவிலான போட்டிகளுக்கு நடுவராகவும் பணியாற்றி வருகிறார். இவரது குடும்பத்தினரும் சிலம்பம் பயிற்சியில் தேர்ந்தவர்களே. கல்லூரியில் முதுநிலை பட்டப்படிப்பு படித்து வரும் இவர், 300-க்கும் மேற்பட்டோருக்கு இந்தக் கலையை பயிற்றுவித்து வருகிறார்.

காலையில் 6 மணிக்கு விடியும் இவரது பொழுதுகள் ரயிலில் கல்லூரிக்குப் பயணம், கல்லூரி முடிந்ததும் அதே கல்லூரியில் மாணவிகளுக்கு சிலம்பப் பயிற்சி கற்றுக்கொடுத்தல், மீண்டும் வீடு திரும்பி சிலம்பக்கூடத்தில் இரவு 9 மணி வரை சிலம்பம் கற்றுக் கொடுத்தல், இதற்கு நடுவில் பள்ளிகளில் சிலம்பம் வகுப்புகள் எடுத்தல்...இவை அனைத்தும் போதாதென்று சிலம்பத்தை மூலை முடுக்களில் எல்லாம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்று எண்ணி, சிலம்பக் கலை குறித்த விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சிகளையும் நடத்தி வருகிறார்.

சிலம்பக் கலையில் அவரது 20 ஆண்டு கால பயணம் குறித்து  அவர் கூறியதாவது: “நான் பிறப்பதற்கு முன்பே என் அப்பா ராஜேந் திரன் இறந்துவிட்டார். என்னையும் என் அக்கா சந்தியாவையும் அம்மா சுதாதேவிதான் கூலி வேலைக்குச் சென்று படிக்க வைத்தார்.

என் தந்தையின் மறைவுக்குப் பிறகு எங்கள் குடும்பத்துக்கு மிகப்பெரிய பக்கபலமாக இருந்து என்னையும் சிலம்பக் கலைக்குள் ஈடுபடுத்தியவர் என் தாய்மாமா வி.அரிதாஸ் தான். அவர் சுப்ரமணிய ஆசான் என்பவரிடம் சிலம்பம் கற்றுக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது என்னையும் மூன்று வயதிலேயே அதே ஆசானிடம் பயிற்சிக்காக சேர்த்துவிட்டார். அப்படிதான் சிலம்பம் கற்றுக் கொள்ளத் தொடங்கினேன்.

இதனையடுத்து சுப்ரமணிய ஆசான் சிலம்பக்கூடம் என்ற பயிற்சி மய்யத்தை என் தாய்மாமா நிறுவினார். அவர் தலைமையில் சிலம்பம் கற்றுக் கொடுத்து வருகிறேன். 14 ஆண்டுகளாக சிலம்பம் கற்றுக்கொடுத்து வருகிறேன். சிறியவர்கள் முதல் வயதானவர்கள் வரை என அனைவருக்கும் சிலம்பம் பயிற்றுவிக்கிறேன்.

சென்னை ராணி மேணி கல்லூரியில் எம்.பில் வரலாறு படித்து வருகிறேன். அதில் “தற்காப்பு கலைகள் சிலம்பம்‘ என்ற தலைப்பில் ஆய்வுப்பணிகளையும் மேற்கொண்டு வருகிறேன். கராத்தே உள்ளிட்ட தற்காப்புக் கலைகளில் இருப்பதைப் போன்று (பிளாக் பெல்ட்) சிலம்பத்தில் படிநிலைகள் கிடையாது.

ஒருவர் எத்தனை தேசிய, மாநில அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கிறார்களோ அதனைக் கொண்டே அவரது தகுதி தீர்மானிக்கப் படுகிறது.

எனவே, பிற தற்காப்புக் கலைகள் போன்று இதற்கும் படிநிலைகளை உருவாக்க முயற்சி செய்து வருகிறேன். கல்லூரியில் மேற்கொண்டிருக்கும் ஆய்வுப்பணியை நிறைவு செய்து, அதனை ஒரு புத்தகமாக வெளியிட்டால் அதுவும் இந்த முயற்சிக்கு உதவியாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். 20 ஆண்டு காலத்தில் பல்வேறு போட்டிகளில் கலந்து கொண்டுள்ளேன்.

2002ஆம் ஆண்டு திருச்சியில் நடைபெற்ற சர்வதேச சிலம்பப் போட்டியில் 30 - 34 கிலோ எடைப்பிரிவில் வெள்ளிப் பதக்கம் வென்றேன். அதே போட்டியில் 34 - 38 கிலோ எடைப்பிரிவில் என் சகோதரி சந்தியா தங்கப்பதக்கம் வென்றார்.

அதன்பின்பு தேசிய அளவில் 10 போட்டிகளில் பங்கேற்று, பத்துப் போட்டிகளிலும் தங்கப்பதக்கம் வென்றுள்ளேன். மாநில அளவில் 25 போட்டிகளில் பங்கேற்றுள்ளேன். சிலம்பக் கலையின் பிற அம்சங்களான கத்தி, வேல்கம்பு, மான்கொம்பு, சுருள்வாள், தீப்பந்தம், புலிவேஷம் உள் ளிட்டவற்றிலும் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளேன். அதை பயிற்றுவித்தும் வருகிறேன்.

5 ஆயிரம் ஆண்டு கால பழமை வாய்ந்த இந்த கலையை முன்னெடுத்துச் செல்ல யாரும் முன்வருவதில்லை. ஒரு கலையாக இதனை பார்த்து ரசிப்பதோடு அப்படியே விட்டு விடுகிறார்கள். இதனால் இந்தக் கலையைப் பயிற்சி செய்து வரும் பல வீரர்களுக்கு முறையான அங்கீகாரம் இல்லை.

இருப்பினும் சிலம்பக் கலையை வளர்ப்பதற்காக முகாம்கள் நடத்தியும், சமூக நிகழ்ச்சிகளில் பங்கேற்றும் சிலம்பம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற் படுத்தி வருகிறோம். சிலம்பம் என்ற வீர விளையாட்டை ஒலிம்பிக் போட்டி வரை கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்பதே என் இலக்கு!’’ என்றார் ஜெனி.

பெண்களும் நோபல் பரிசும்

நோபல் பரிசு இதுவரை 49 முறை பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டு முறை நோபல் பரிசு பெற்ற பெண்மணி மேடம் க்யூரி மட்டுமே. 1903-ஆம் ஆண்டு அறிவியல் சார்ந்தும், 1911-இல் ரசாயனம் சார்ந்தும் அவருக்கு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

பெர்தா வோன் சட்னர்: ஆஸ்திரிய அரசு குடும் பத்தில் பிறந்தவர். போர்களை அறவே வெறுத்தவர். மாறாக சமாதானத்துக்காக தொடர்ந்து குரல் கொடுத்துக் கொண்டே இருந்தவர். நோபல் பரிசு வழங்கிய டாக்டர் நோபலிடம் சமாதானத்துக்கு பரிசு வழங்க வேண்டியதின் அவசியத்தை வலியுறுத்திக் கூறி வந்தார். 1905இல் இவருக்கு சமாதானத்துக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இதனைப் பெற்ற முதல் பெண்மணியும் இவர் தான். மேலும் மேடம் க்யூரி (1900)க்குப் பின் இரண்டாவதாக நோபல் பரிசு பெற்ற பெண்மணி இவர்! இவர் ஒரு நாவலாசிரியர். இவர் எழுதிய நாவல் மிகமிகப் பிரபலம். இதற்கு 37 தொகுதி கள் வெளியாகியுள்ளன. அந்தக் காலத்திலேயே 12 மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது.

டோரிஸ் லெசிங்: 88 வயதில், 2007ஆம் ஆண்டு இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசைப் பெற்றார் இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்த டோரிஸ்லெசிங். மிக வயதான காலத்தில் நோபல் பரிசைப் பெற்றவரும் இவர்தான்.

வாங்காரி மாத்தாய்: 1940ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 1ஆம் தேதி கென்யாவின் நெய்ரி ஊரில் பிறந்தார். இவர் கென்யாவில் அரசியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் சார்ந்த விழிப்புணர்வை தூண்டிவிட்ட வீராங்கனை! 1977-இல் “க்ரீன் பெல்ட் மூவ்மென்ட்’ என்ற இயக் கத்தைத் தொடங்கி அதன் மூலம் கென்யாவின் பல இடங்களில், பெண்களின் உதவியுடன் 2 கோடி மரங் களை நட்டு வளர்த்தார்.
இவருக்கு கென்ய அமைச் சரவையில் உதவி அமைச்சர் பதவி கிடைத்தது. சுற்றுச்சூழல் இயற்கைச் செல்வம் மற்றும் காட்டு வாழ்க்கை சார்ந்த துறை இது! அதே சமயம் கென்ய நாட்டுப்புறப் பெண்கள், குடும்பச் சூழலில் படும் அவதிகளைக் களையவும் கடும் முயற்சி எடுத்தார். பலன் இவருக்கு 2004-ஆம் ஆண்டு அமைதிக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. நோபல் பரிசைப் பெற்ற முதல் ஆப்பிரிக்க பெண் இவர்தான். 2011ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 25-ஆம் தேதி இவர் காலமானார்.

செல்மா லாஜர்லாஃப்: ஸ்வீடன் நாட்டைச் சேர்ந்த செல்மா லாஜர்லாஃப் இலக்கியத்துக்காக 1909ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு பெற்றார். இலக்கியத்துக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணியும் இவர்தான்.

பெண்களுக்கான பயண ஏற்பாடு

இந்தியாவில் தனியாகச் சுற்றுலா செல்லும் பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத சூழ்நிலையே இப்போதுவும் நிலவுகிறது.
இந்நிலையில் டில்லியைச் சேர்ந்த ராஷ்மி சத்தா 2016இல் பெண்கள் தனியாகவும் பாதுகாப்பாகவும் பயணம் செய்வதற்கு வோவாயேஜ் (Wovoyage) என்ற பயண ஏற்பாட்டு நிறுவனத்தைத் தொடங்கினார்.

பெண்களின் நேரத்தையும் பணத்தையும் மிச்சம் பிடிப்பதோடு அவர்களுக்குச் சிறந்த அனுபவத்தையும் தருவதற்கு உத்தரவாதம் தருகிறது வோவாயேஜ்.

இந்தப் பணியைத் தொடங்கிய இரண்டு ஆண்டு களில் 207 பயணங்களை ராஷ்மி சத்தா ஒருங் கிணைத்துள்ளார். தனிப் பெண் சுற்றுலாப் பயணி களுக்குப் பெண் வழிகாட்டிகளையும் ராஷ்மி ஏற்பாடு செய்கிறார்.

பேருந்துப் பயணங்களுக்கும் உதவும் இவரது நிறுவனம், பெண் பயணிகளுக்கு முன் இருக்கையைக் குறைந்த கட்டணத்தில் எடுத்துத் தருகிறது.

வெளிநாட்டுப் பயணங்களிலும் பெண் பயணி களுக்கு உதவும் வுவாயேஜ், கடந்த எட்டு மாதங்களில் 45 லட்சத்தை வருவாயாக ஈட்டியுள்ளது. ராஷ்மி சத்தாவுக்கு டோக்கியோவிலும் ஒரு அலுவலகக் கிளை உள்ளது.

 

ஈரோடு மாவட்டம் நல்ல கவுண்டம்பாளையத்தில் வசிப்பவர் கே. பொன்மணிதேவி. ஓய்வுபெற்ற தலைமை ஆசிரி யரான இவர் தனக்குச் சொந்த மான ஒரு ஏக்கர் நிலத்தை அரசுப் பள்ளிக் கட்டிடம் கட்டு வதற்காக அளித்துள்ளார். தற் போது 80 வயதாகும் பொன் மணி தேவி 1964இல் ஆசிரியையாகப் பணி யைத் தொடங்கினார்.

கோபிச்செட்டிப்பாளையம் தாலுகாவில் உள்ள மொடச்சூர் அரசு உயர்நிலைப் பள்ளி யில் தலைமையாசிரியராக இருந்து 1996இல் ஓய்வு பெற்றார்.

2006ஆம் ஆண்டு தனக்குச் சொந்தமான 25 சென்ட் நிலத்தைப் பிற்படுத்தப்பட்டோர் நல வாரியத்தின் விடுதி ஒன்றைக் கட்டுவதற்காகக் கொடையாக அளித்தார்.

அதோடு அரசுப் பெண்கள் உயர்நிலைப் பள்ளியை மேல்நிலைப் பள்ளியாக மாற்றுவ தற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் 2 லட்சம் ரூபாயை அளித்தார். தற்போது அவர் அளித்திருக்கும் ஒரு ஏக்கர் நிலத்தின் மதிப்பு நான்கு கோடி ரூபாய்.


89 வயது மருத்துவரின் சிறப்பான அறுவை சிகிச்சை

வயதாகிவிட்டாலே பலரால் நடுக்கமில்லாமல் நடக்கக் கூட முடியாது. ஆனால், ரஷ்யாவில் வசிக் கும் 89 வயதான அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் ஆலா லுவுஷ்கினா  வாரத்துக்கு நான்கு அறுவை சிகிச்சை களை வெற்றிகரமாகச் செய்து வருகிறார்.    இவர் மாஸ்கோவில் உள்ள ரயாசன் நகர மருத்துவமனையில் அறுவை சிகிச்சை நிபுணராக 67 ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றிவருகிறார். குடலிறக்கம், குடல் நோய் பிரிவில் நிபுணத்துவம் பெற்றுள்ள அவர், இதுவரை பத்தாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அறுவை சிகிச்சைகளைச் செய்தி ருக்கிறார். ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு அறுவை சிகிச்சை செய்தபோதும் இதுவரை இவரது அறுவை சிகிச்சை தோல்வியடையவில்லை என்பது மருத்துவச் சாதனையாகக் கருதப்படுகிறது. திருமணம் செய்துகொள்ளாத ஆலா, மாற்றுத்திறனாளியான தன் ஒன்றுவிட்ட மருமக னோடும் செல்லப் பிராணிகளான எட்டுப் பூனைகளுடனும் வசித்து வருகிறார். வரும் மே 5ஆம் தேதி ஆலாவுக்கு 90ஆவது பிறந்தநாள்! தற்போதுவரை பணி ஓய்வு குறித்து அவர் யோசிக்கவில்லையாம்.

என்னைப் பொறுத்தவரை மருத்து வராக இருப்பது ஒரு தொழில் மட்டுமல்ல; அது வாழ்க்கை யோடு கலந்துவிட்ட ஒன்று. ஒருவேளை நான் வேலை செய்வதை நிறுத்திவிட்டால் வேறு யார் இந்த அறுவை சிகிச்சைகளைச் செய்வார்கள்? என்று கேட்கிறார்.


சவுதியில் பெண்களும் தொழில் தொடங்கலாம்

கணவர் அல்லது ஆண் உறவினரின் அனுமதியின்றி சவுதி அரேபியாவைச் சேர்ந்த பெண்கள் தொழில் தொடங்கு வதற்கு நெடுங்காலமாக இருந்த தடையை அந்நாட்டு அரசு சமீபத்தில் நீக்கியுள்ளது. சவுதி அரேபியாவில் தனியார் துறையி னரின் முதலீட்டை அதிகப்படுத் தவும் பெண்கள் வேலைவாய்ப் பை அதிகரிக்கவும் சவுதி அரே பிய அரசு எடுத்துவரும் நடவடிக் கைகளில் ஒன்றாக இது கருதப் படுகிறது. அத்துடன் விமான நிலையங்களிலும் எல்லைப் பாதுகாப்புச் சாவடிகளிலும் சவுதி அரசு முதன்முறையாக 140 பணியிடங்களுக்குப் பெண்களிட மிருந்து விண்ணப்பங்களைப் பெற்றுள்ளது. சவுதி அரேபியா வின் இளவரசர் முகமதுபின் சல்மானின் முயற்சியால்தான் பெண்களின் வளர்ச்சிக்கான நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படு வதாக அந்நாட்டு ஊடகங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

அய்ம்பது ஆண்டுகளாக விளையாடிவரும் தமிழக ஆண்கள் கால்பந்தாட்ட அணி, தேசிய வாகையர் கோப்பையை இதுவரை வென்ற தில்லை. 23 ஆண்டுகளாகத் தேசிய வாகையர் பட்டப் போட்டியில் பங்கேற்றுவரும் மகளிர் கால்பந்தாட்ட அணி, இதற்கு முன்வரை

அரையிறுதிவரை மட்டுமே சென்று திரும்பியிருக்கிறது.

தொடரும் இந்தச் சோக வரலாறுக்கு இந்த ஆண்டு நடைபெற்ற தேசிய வாகையர் பட்டப் கோப்பை மூலம் முற்றுப்புள்ளி வைத்திருக் கிறார்கள் தமிழக மகளிர் கால்பந்து அணியினர். முதன்முறையாகக் கோப்பையைப் பெற்று தமிழகத்துக்குச் சிறப்பு சேர்த்திருக்கிறார்கள் இந்தக் கால்பந்து மங்கைகள்.

23ஆவது சீனியர் மகளிர் தேசிய கால்பந்து வாகையர் பட்டப் போட்டி ஒடிசாவில் உள்ள கட்டக் நகரில் ஜனவரி 28இல் தொடங்கி பிப்ரவரி 14 வரை நடந்தது. இதில் பங்கேற்ற தமிழக மகளிர் அணி தொடக்கம் முதலே அமர்க்களப்படுத்தியது. லீக் சுற்றில் சிக்கிம், உத்தரகாண்ட் அணிகளைப் பந்தாடி தங்கள் பிரிவில் முதலிடம் பிடித்தது. காலிறுதிப் போட்டியில், போட்டியை நடத்தும் ஒடிசாவை எதிர்கொண்டது.

பலமான அணிகளில் ஒன்றான ஒடிசாவைத் துவம்சம் செய்து 2-0 என்ற கோல் கணக்கில் விரட்டினார்கள் தமிழகப் பெண்கள். அரையிறுதியில் தமிழக அணி, பலம் மிக்க மேற்குவங்க அணியை எதிர்கொண்டது. இந்த அணியை அநாயசமாக எதிர்கொண்டவர்கள், 4-1 என்ற கோல் கணக்கில் மேற்கு வங்கத்தை ஊதித் தள்ளினார்கள்.

முக்கால் கிணறு தாண்டிய மகளிர் அணி, முழுக் கிணறையும் தாண்டுவார்களா என்ற கேள்வியே இறுதிப் போட்டி தொடங்குவதற்கு முன்பு பலரது மனங்களிலும் எதிரொலித்தது. காரணம், தமிழக மகளிர் அணி எதிர்கொண்டது அசுர பலம் மிக்க மணிப்பூர் அணியை. தேசியக் கால்பந்து வாகையர் பட்டப் போட்டியில் தொடர்ந்து ஆதிக்கம் செலுத்திவரும் இந்த அணி 18 முறை கோப்பையை வென்றிருக்கிறது.

இறுதிப் போட்டியைச் சந்தித்த அனுபவம் இல்லாத தமிழக அணியை மணிப்பூர் அணி எளிதாக மண்ணைக் கவ்வச் செய்யும் என்றே எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆனால், இறுதிப்போட்டி யில் நடந்த கதை வேறு.

முதல் பாதியில் ஆதிக்கம் செலுத்திய தமிழக அணி 2 கோல்கள் அடித்து முன்னிலை பெற்றது. ஆனால், பிற்பாதியில் மணிப்பூர் வீராங்கனைகள் தாக்குதல் ஆட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். தமிழக அணி இரண்டு கோல்கள் முன்னிலை பெற்றதால், நம் பெண்கள் தடுப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். ஒரு கட்டத்தில் மணிப்பூர் அணி 57ஆவது நிமிடத்தில் ஒரு கோல் அடித்து பரபரப்பூட்டியது.

ஆட்டம் முடியும் தறுவாயில் மணிப்பூர் வீராங்கனைகள் குழுவாக ஈடுபட்டு கோல் அடிக்கப் பகீரத முயற்சி எடுத்தனர். ஆனால், அந்த முயற்சி அனைத்தையும் தமிழக வீராங் கனைகள் தகர்த்தனர்.

இதனால் ஆட்டத்தின் முடிவில் 2-1 என்ற கோல் கணக்கில் வெற்றியைப் பெற்றுக் கால்பந்து ரசிகர்களைத் திரும்பிப் பார்க்க வைத்தது தமிழக மகளிர் அணி.

பயிற்சியால் கிடைத்த வெற்றி

இந்த வெற்றியின் மூலம் சீனியர் மகளிர் அணி தேசிய வாகையர்  கோப்பையை முதல் முறையாக கைப்பற்றியிருக்கிறது தமிழகம். இந்தத் தொடரில் தமிழக வீராங்கனைகள் 25 கோல்களை அடித்து அசத்தினார்கள். இதில் 10 கோல்களை அடித்து சாதனை படைத்தார் கடலூர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த இந்துமதி.

அவரே வாகையர் பட்டப் போட்டியின் ஆட்ட நாயகியாகத் தேர்வானார். பி.காம். படித் துள்ள இவர், சென்னை ராஜமங்கலம் காவல் நிலை யத்தில் உதவி ஆய்வாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார். தொடர் தொடங்குவதற்கு முன் 10 முதல் 15 நாட்கள் சென்னையில் கடுமையாகப் பயிற்சி செய்தோம்.

பயிற்சிக்காக ஆண்கள் விடுதி அணியினருடன் மோதி நாங்கள் தயாரானோம். எங்களுடைய கடுமையான பயிற்சியும் முந்தைய தொடர்களில் கிடைத்த அனுபவமும்தான் எங்களுக்குக் கைகொடுத்தன.

மணிப்பூர் அணியில் உள்ளவர்களுடன் பல சந்தர்ப்பங்களில் நாங்கள் இணைந்து விளையாடி யிருக்கிறோம். அதனால் அவர்களின் பலம், பலவீனம் இரண்டையும் அறிந்து அதற் கேற்ப எங்கள் திட்டமிடலை அமைத்துக் கொண்டோம். இதுதான் எங்களுக்கு வெற்றி யைத் தேடிக்கொடுத்தது என்கிறார் இந்துமதி.

மிகுந்த உடல் உழைப்புகொண்ட கால்பந் தாட்டத்தில் பங்கேற்கும் பெண்களுக்கு அரசு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்காமல் போவதால், பல இளம் பெண்களும் தற்போது கால்பந்து விளை யாட ஆர்வம் காட்டுவதில்லை என்ற வேதனை யையும் மகிழ்ச்சிக்கு இடையே இந்துமதி பகிர்ந்துகொண்டார்.

இந்தத் தொடரில் பங்கேற்ற பெண்கள் அனைவரும் கிராமப்புறங்களிலிருந்து வந்த வர்கள்; சாதாரணக் குடும்பப் பின்னணி உள்ளவர்கள். தங்களுடைய ஒருங்கிணைந்த ஆட்டத்தின் மூலம் சர்வதேச அனுபவம்பெற்ற மணிப்பூர் அணியை மண்ணைக் கவ்வவைத்துத் தமிழகத்துக்குப் பெருமை சேர்த்துள்ளனர்.


தீயணைப்புத் துறை வேலையென்றால் ஆபத்தானது, பெரிய அங்கீகாரம் இல்லாதது என்ற நினைப்பால் ஆண்களே வேலைக்குத் வர தயங்கும்போது சிறுபான்மைசமூகத்தைச் சேர்ந்த ஆரிஃபா, தீயணைப்பு மற்றும் மீட்புத் துறை அதிகாரியாகப் பணியாற்றிவருகிறார்.

சவால் நிறைந்த துறைகளில் பணியாற்றும் பெண்களின் எண்ணிக்கை மிகக் குறைவு. அவர்களில் சிறுபான்மைசமூகப் பெண்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். ஆனால், பாறையை உடைத்துவிடும் சிற்றுளிபோல் தடைகளைத் தாண்டி சாதிக்கும் பெண்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள். அவர்களில் ஒருவர் ஆரிஃபா.
ஆசியாவின் முதல் பெண்

சென்னை விருகம்பாக்கம் தீயணைப்பு மற்றும் மீட்புப் பணி நிலையத்தில் பணியாற்றி வரும் ஆரிஃபா, திருநெல்வேலி மாவட்டம், மணலிவிளை கிராமத்துக்காரர். சிறுவயதிலேயே துணிச்சலுடன் வளர்ந்த ஆரிஃபா, பத்து வயதிலேயே பைக் ஓட்டி கிராமத்து மக்களை வியப்பில் ஆழ்த்தினாராம். தமிழ்நாடு அரசுப் பணித் தேர்வாணையம் நடத்திய தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்று மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பு நேர்முக உதவியாளராகத் தன் முதல் பணியை ஆரிஃபா தொடங்கினார். சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகள் நேர்முக உதவியாளராக இருந்தவர், ஆசியாவிலேயே தீயணைப்புத் துறையில் பணியாற்றும் முதல் சிறுபான்மை சமூகப் பெண் என்ற பெருமையைப் பெற்றுள்ளார்.

அய்ந்து குழந்தைகளின் தாய், தீயணைப்புத் துறையில் சவாலான பணி என இரண்டையும் எப்படிச் சமாளிக்க முடிகிறது என்று கேட்டால், எதையும் சுமையாக நினைத்தால் சாதிக்க முடியாது என்கிறார் புன்னகையோடு. பெண் களுக்குத் தைரியமும் தன்னம்பிக்கையும் அவசியம் என்கிறார் இவர்.

ஆரிஃபாவைச் சந்தித்தபோது, சென்னை ராமாபுரத்தில் எட்டு அடி ஆழமுள்ள உறை கிணற்றில் தவறி விழுந்த பசுவை உயிருடன் மீட்டுவிட்ட மகிழ்ச்சியில் இருந்தார். மனித உயிர்களைக் காப்பாற்றுவது மட்டும் எங்கள் பணியல்ல. இயற்கைப் பேரிடர்களின்போது பாதிக்கப்படும் அனைத்து உயிர்களையும் பத்திரமாகக் காப்பாற்றுவதும் எங்களுடைய பணிதான். நாங்கள் மீட்ட இந்தப் பசு கர்ப்பமாக இருந்ததால், கூடுதல் கவனத்துடன் அதனை மீட்டோம். அது மட்டுமல்லாது தீத்தடுப்புச் சாத னங்கள் உரிய முறையில் வைக்கப்பட்டிருக் கின்றனாவா என்பதை ஆய்வுசெய்து தொழிற் சாலை, பள்ளிக்கூடம், மருத்துவமனை மற்றும் பல பொது இடங்களுக்கு உரிமம் வழங்குவது எங்களது கூடுதல் பணி. முதலுதவி குறித்தும் மக்களிடம் விழிப்புணர்வையும் ஏற்படுத்தி வருகிறோம் என்கிறார் ஆரிஃபா.

போராட்டமே வாழ்க்கை

கடந்த ஆண்டு ராமாபுரத்தில் நள்ளிரவு திடீரென ஒரு வீட்டில் தீப்பற்றிய செய்தி அறிந்து அங்கு விரைந்தோம். அந்த வீட்டில் இருப்பவர்கள் தீப்பற்றியதுகூடத் தெரியாமல் அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த வீட்டில் இருப்பவர்கள்,முதியவர்கள் என்று அக்கம்பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் இத்த கவலைத் தெரிவித்ததும் அவர்களைப் பத்திரமாக மீட்க வேண்டும் என்ற பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. புகையில் மூச்சுத் திணறி உயிரிழப்பதற்கு முன்பு அவர்களை மீட்க வேண்டும் என்பதால் அதிரடி யாக வீட்டுக் கதவை உடைத்து அவர்களைப் பத்திரமாக மீட்டது பெரும் சவாலாக இருந்தது.

அதே போல் தீ விபத்தின்போது தீயில் சிக்கியோ காயமடைந்தோ இறப்பவர்களை விட, புகையில் மூச்சுத் திணறி உயிரிழப்ப வர்களே அதிகம். அதனால், உரிய நேரத்தில் தாமதமின்றி முடிவெடிக்க வேண்டியது அவசியம் என்று சொல்லும் ஆரிஃபா, தங்களது பணியைப் பற்றி முழுமையாக அறியாதவர்கள் தீ விபத்து, புயல், வெள்ளம் போன்ற பேரிடர் காலங்களில் தங்கள் பணியை வியந்து பாராட்டுவார்கள் என்பதையும் குறிப்பிடுகிறார். சென்னையை வார்தா புயல் தாக்கியபோது ஓராண்டில் பார்க்கும் வேலை யைச் சில நாட்களில் கொஞ்சம்கூடத் தொய் வில்லாமல் பார்த்ததையும் குறிப்பிடுகிறார். எல்லோருக்கும் வாழ்க்கை என்பது போராட்டம்தான் என்று சொல்லும் ஆரிஃபா, சவால்கள் நிறைந்த துறையைத் தேர்ந்தெடுத் ததில் வியப்பேதும் இல்லை.

சேவைக்கு விருது!

மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட மற்றும் ஆதரவற்ற பெண்களுக்காக செயல்பட்டு வரும் பான்யன் அமைப்பின் இணை நிறுவனர் டாக்டர் வந்தனா கோபிக்குமார் அண்மையில் அமெரிக்காவின் பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற விழாவில், பென் நர்சிங் ரென்ஃபீல்ட் அறக்கட்டளை வழங்கிய உயரிய விருதைப் பெற்றுள்ளார்.

பெண்கள் நலம் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான நலத்துக்காக சிறப்பாகப் பணியாற்றதற்காக இவருக்கு 2018ஆம் ஆண்டுக்கான விருது வழங்கப்பட்டுள்ளது.

இளவயதில் இந்த விருதைப் பெற்றவரும், இந்தியாவில் இந்த விருதைப் பெற்ற ஒரே நபரும் இவர் தான்.

இந்த விருதுடன் 1 லட்சம் அமெரிக்கா டாலர் நிதியும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது.

வாடகைக் கார் ஓட்டும் முதல் பெண்

பதினான்கு வயதில் தமிழ கத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருக்கு வலுக்கட்டாயமாக திருமணம் செய்து கொடுக்கப்பட்ட செல்வி,  கணவனது கொடுமை தாங்காமல் 18 வயதில் வீட்டை விட்டு வெளியேறி மைசூரில் உள்ள மகளிர் காப்பக மொன்றில் அடைக்க லாமானார்.

தனக்கென்று ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்ற வைராக் கியத்துடன் தான் தங்கியிருந்த காப்பகத்தின் உதவியுடன் கார் ஓட்டப் பழகி, வாடகைக் கார் ஓட்டும் தொழிலில் ஈடுபட்டார். இதனால் தென்னிந்தியாவில் வாடகைக் கார் ஓட்டும் முதல் பெண்மணி என்ற சிறப்பைப் பெற்றார். பின்னர் பள்ளிக் குழந்தைகளை அழைத்துச் செல்லும் வேன், ஆம்புலன்ஸ் வாகனம் ஓட்டு நராகவும் பணியாற்றினார். குஞ்சுகவுடா என்ப வரை மறுமணம் செய்து கொண்டு கணவருடன் சேர்ந்து சொந்தமாக வாடகைக் நிறுவன மொன் றைத் தொடங்கி நடத்தி வருகிறார். ஆவணப் படங்கள் தயாரிப்பில் 25 ஆண்டுகள் அனுபவம் வாய்ந்த கனடாவைச் சேர்ந்த அய்ஸ்ஃபுல் என்ற தனியார் படத்தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் தலைவ ரான எலிசா பொலஸ்ச்சி, 10 ஆண்டுகளுக்கு முன் மைசூருல் உள்ள மகளிர் காப்பகத்தில் செல்வியைச் சந்தித்த போது, அவரது தைரிய மான முடிவைப் பாராட்டி அவரது வாழ்க்கையை ஆவணப் படமாக்கத் தீர்மானித்தார். செல்வி வாழ்க்கை யைப் பற்றிய தகவல்களைச் சேகரித்த எலிசா, செல்வியை அவ்வப்போது சந்தித்து நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் கூடவே சென்று படமாக்கினார். வாழ்க்கையில் பாதிக்கப் பட்ட பெண்களுக்கு செல்வியின் வாழ்க்கை ஓர் எடுத்துக்காட்டாக இருக்கட்டும் என்று கருதிய எலிசா, எடுத்த காட்சிகளையெல்லாம் ஆறு மாத காலம் எடிட் செய்து ஒரு கதையாக உருவாக்கி, “டிரைவிங் வித் செல்வி’ என்ற தலைப்பில் வெளியிட்டார். இதற்காக எலிசா 10 ஆண்டு களைச் செலவழித்தார். இந்த ஆவணத் திரைப் படத்தை முதன் முறையாக 2015ஆம் ஆண்டு “ரெயின் டான்ஸ்’ என்ற உலகத் திருவிழா நிகழ்ச்சியில் திரையிட்டபோது பெரும் வரவேற் பைப் பெற்றது. தொடர்ந்து பல நாடுகளில் நடந்த ஆவணப்பட விழாக்களில் திரையிடப்பட்ட போது ஏராளமான விருதுகளையும் பாராட்டு களையும் பெற்றது. சமூகத்தில் ஆண் பெண் பாகுபாடின்றி பொருளாதாரத்தில் பெண்களும், பெண் குழந்தை களும் மேம் பட்ட நிலையை அடைய வேண் டும் என்ற சமூகச் சிந்தனையுடன் செயல் படும் எலிசா, இப்படத்தை இந்தியாவிலும் நாடு முழுவதும் திரையிடுவதன் மூலம் பெண்களுக்கு தன்னம்பிக்கை மற்றும் விழிப்புணர்வு ஏற்படு மெனக் கருதினார்.

தற்போது 32 வயதாகும் செல்வியை உடன் அழைத்துக் கொண்டு தில்லி சென்ற எலிசா, கடந்த ஆண்டு அக்டோபரில் கனடா நாட்டின் தூதரகம் மற்றும் மிரண்டா ஹவுஸ் யுனிவர்சிடி காலேஜ் ஒருங்கிணைந்து நடத்திய சர்வதேச பெண் குழந்தைகள் தின விழாவில் இந்த ஆவணப்படத்தை திரையிட ஏற்பாடு செய்தார். மக்கள் விருப்பத்துக்கேற்ப தரம் வாய்ந்த முதல் 10 ஆவணப் படங்களில் ஒன்றாகத் தேர்ந் தெடுக்கப்பட்டது. தொடர்ந்து கருநாடகம், உத்தரப்பிரதேசம், ஆந்திரப் பிரதேசம் ஆகிய மாநிலங்களில் உள்ள மகளிர் அமைப்புகளிடம் இந்தப் படம் திரையிடப்பட்டபோது, கூடவே செல்வியும் எலிசாவும் கலந்து கொண்டனர். வாழ்க்கையில் பாதிக்கப்பட்ட பல பெண்கள் இவர்களைச் சந்தித்து, இந்தப் படம் தங்களுக்கு தன்னம்பிக்கையை ஏற்படுத்துவதாகக் கூறிய போது எலிசா பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

இது குறித்து செல்வி கூறுவதாவது:

“எனக்கேற்பட்ட சம்பவம் என் வாழ்க் கையில் ஒரு திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. முதலில் ஆண்கள் என்னுடன் ஒத்துழைக்க மறுத்தாலும், எனக்குள் இருந்த திடமான நம்பிக்கை, விடா முயற்சி வாழ்க்கையில் எப்படியாவது ஜெயிக்க வேண்டும் என்ற உந்துதலை ஏற்படுத்தியது. எலிசா என்னைச் சந்தித்தது என்னைப் பற்றிய தகல்களைக் கேட்டறிந்து ஆவணப்படம் எடுக்கப் போவதாகக் கூறினார்.

என் வாழ்க்கையைப் படமாக்கும் அளவுக்கு என்ன சாதித்தேன் என்ற எண்ணம் தோன் றியது. ஆனால் 10 ஆண்டுகள் தொடர்ந்து என்னைச் சந்தித்து அவ்வப்போது எடுத்த காட்சிகளை இணைத்து, “டிரைவிங் வித் செல்வி’ என்ற தலைப்பில் வெளியிட்டபோது எனக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது’’ என்றார்.

சவாலான துறையில் சாதனைப் பெண்

கரி படிந்த சுவர்கள், புகை போக்கி வழியாக வெளியேறிக்கொண்டியிருக்கும் கரும்புகை, கருகும் வாடை, மனதை உலுக்கும் அழுகை இவற்றுக்கு நடுவே மின் மயானத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார் சென்னையைச் சேர்ந்த பிரவீனா சாலமன். பெற்ற பிள்ளையோ கணவனோ இறந்தால் கூடப் பெண்கள் மயானத்துக்கு வருவது இப்போதும் அரிதாக உள்ள நிலையில் ஒவ்வொரு நாளும் மயானத்தின் பராமரிப்புப் பணிகளைக் கவனித்துவருகிறார் அவர்.

பெரும்பாலும் ஆண்களே பணியாற்றி வந்த மயானப் பணிகளில் பெண் ஒருவர் முதன்முறையாக பணியற்றுவதை அங்கீ கரிக்கும் வகையில் மத்திய அரசின் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டு அமைச்சகம் சார்பில் சவாலான துறையில் சாதித்த முதல் பெண் என்ற தேசிய விருதைப் பெற்றிருக்கிறார் பிரவீனா. தற்போது அவர் ஆலந்தூர் மின் மயானத்தில் பணிப் புரிந்து வருகிறார்.

சிறுவயதிலிருந்தே துணிச்சல் பெண்ணாக வளர்ந்த பிரவீனா, தனக்குத் தவறு என்று பட்டதைத் தைரியமாகக் கேட்டுவிடுவாராம். செவிலியர் பயிற்சி முடித்திருக்கும் இவர், விரும்பத்துடன்தான் இந்தப் பணியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

மனநிறைவு தந்த சேவை

மூட்டு வலி காரணமாக செவிலியர் வேலையை இவரால் தொடர முடியவில்லை. வேலைக்குப் போகாமல் வீட்டில் இருந்த வருக்கு அவருடைய அம்மா விஜயலட்சுமி ஊக்கம் அளித்தார்.

“அவங்க சென்னை மாநகராட்சியில் அறி வொளி இயக்கத்தில் இருந்தாங்க. அதனால ஒரு சில தொண்டு நிறுவனங்களோட அறி முகம் அம்மாவுக்கு இருந்தது. எங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருந்த அய்.சி. டபுள்யூ.ஓ.  என்ற தொண்டு நிறுவனத்தில் என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டாங்க. அங்கு சேர்ந்த பிறகுதான் என் பார்வை விசாலமானது. சமூகத்தில் விளிம்பு நிலையில் உள்ள பாலியல் தொழிலாளர்கள், திருநங் கைகள் மத்தியில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு ஆலோசனை வழங்குவதும் அவர்களின் மனக்குறையைக் கேட்டு ஆறுதல் சொல்வதும் தான் என் வேலை.

அது எனக்கு நிறைவா இருந்தது. அப்போதான் மாநகராட்சி சார்பில் சென் னையில் உள்ள சில மின் மயானங்களைப் பராமரிக்கும் ஒப்பந்தப் பணி எங்கள் தொண்டு நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. தொண்டு நிறுவன செயலாளர் ஹரிஹரன், பெண்கள் மின் மயானத்தைப் பராமரித்தால் நல்லா இருக்கும்னு சொன்னதுடன் இருபது பெண்களை அழைத்துப் பேசினார். அதுல நான் மட்டும்தான் இந்த வேலையைச் செய்ய முன்வந்தேன் என்கிறார் பிரவீனா.”

முதல் நாள் பட்டினி

அண்ணாநகரில் உள்ள வேளங்காடு மின் மயானத்தில் கடந்த 2014இல் வேலைக்குச் சேர்ந்தார்.  நான் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள். இருட்டைப் பார்க்கவே மாட்டேன். முதன் முறையா இடுகாட்டில் நுழைந்தது திகிலா இருந்தது. அந்த மயானத்தில் நான் ஒருத்தி மட்டுமே பெண். மின் மயானத்துக்கு வரும் இறந்தவரின் முழு விவரம், மருத்துவச் சான் றிதழ் சரிபார்ப்பு, மயானச் சான்றிதழ் அளிப்பது இவைதான் என் வேலை. சடலங்களைத் தகனம் செய்யும்போது வாடை வரும்.

நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் நாள் மயானத்தில் சாப்பிடப் பிடிக்காமல் பட்டி னியாக இருந்தேன். ஆனால், நான் செய்யும் வேலை புனிதமானது எனத் தோன்றியதில் இருந்து எனக்குள் இருந்த பயம் மறைந்து விட்டது. சில நேரம் சின்னக் குழந்தைகளின் உடல்கள்கூட வரும். அப்போதெல்லாம் என் குழந்தைகள் நினைவுக்கு வருவார்கள். அந்த நொடியின் வேதனையைச் சொல்லத் தெரிய வில்லை என்று சொல்லும்போதே பிரவீ னாவுக்குக் குரல் உடைகிறது.

குப்பை மேடாக இருந்த மின் மயானத் தைப் பூந்தோட்டமாக இவர் மாற்றியிருக் கிறார். எங்கள் தொண்டு நிறுவனத்தின் முயற்சியால்தான் இது சாத்தியமானது. ஆனால், நன்றாக வளர்ந்த மரங்கள் எல்லாம் வர்தா புயலின்போது விழுந்துவிட்டன. அதேபோல் கடந்த 2016இல் சென்னையில் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தின்போது பலர் இறந்து போனார்கள். அப்போது சில மின் மயானங் களில் வெள்ள நீர் புகுந்துவிட்டது.

இதனால் எங்கள் மயானத்தைக் காலை ஏழு மணியில் இருந்து இரவு எட்டு மணி வரை சிறப்பு அனுமதி பெற்று திறந்துவைத் திருந்தோம். அப்போது ஒரு நாளைக்கு சுமார் 7, 8 உடல்களைத் தகனம் செய்யக் கொண்டு வந்தார்கள். சில அரசியல் கட்சி பிரமுகர்கள் தங்களுடைய செல்வாக்கை மயானத்தில் பயன்படுத்த நினைத்து என்னிடம் வாதம் செய்வார்கள். அவர்களை எல்லாம் சமாளித்து அன்றைய நாளை கடப்பது கடினமாக இருந்தது என்கிறார் பிரவீனா.

விருதும் பாராட்டும்

தன் மீது ஏவப்பட்ட கேள்விகளையும் சமூகம் கட்டமைத்து வைத்துள்ள கட்டுப் பாடுகளையும் தகர்த்துத் தற்போது தேசிய விருது பெற்றிருப்பதைப் பெரிய அங்கீகார மாகவே அவர் பார்க்கிறார். எந்தச் சூழ்நிலை யிலும் வேலையை விட வேண்டும் என நினைத்ததில்லை. மற்ற வேலைக்குச் சென்றி ருந்தால் நான் இந்த அளவுக்குச் சமூகத்தால் கவனிக்கப்பட்டிருப்பேனா எனத் தெரியாது. இந்த உயர்வுக்குக் காரணம் மயான பூமிதான். தேசிய விருதைப் பெறுவதற்காக டில்லி சென்றது உற்சாகமான அனுபவமாக இருந்தது. என்னைப் போல வெவ்வேறு துறையில் முதல் பெண்ணாகச் சாதித்த சுமார் 112 பெண் கள் அங்கு ஒன்றுகூடியிருந்தார்கள். என் மகனின் பாடப் புத்தகத்தில் படித்த பச்சேந்தரி பால் நான் தங்கியிருந்த அறைக்கு எதிரில் தங்கியிருந்தார்.

விருது பெற்ற பிறகு எங்கள் அனை வரையும் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அந்த இடம் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. அப்படி யொரு தருணத்தில்தான், நீ செய்யும் வேலை யையும் அதில் உன் அர்ப்பணிப்பையும் நினைத்தால் பெருமையாக இருக்கு எனப் பாராட்டினார் என் கணவர் என்றார் பிரவீனா சாலமன்.



 

ராணுவக்கல்லூரியின் முதல் பெண் முதல்வர்

புனேவிலுள்ள ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரி 1948ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. சுமார் 70 ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட இந்தக் கல்லூரியின் முதல்வராக முதன்முதலாக பெண் ஒருவர் அண்மையில் நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.  அவர், மாதுரி கனித்கர், மகாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்தவர். தனது பெயரைக் காட்டிலும் அதிக நீளமான மருத்துவப் பட்டங்களைப் பெற்றவர்.

எம்.பி.பி.எஸ்., எம்டி (குழந்தைகள் நலம்), டிஎன்பி (குழந்தைகள் நலம்), குழந்தைகள் சிறுநீரகவியல் துறையில் ஃபெலோ ஷிப், மருத்துவக் கல்வியில் சர்வதேச ஃபெலோஷிப் என இவர் பெற்ற பட்டங்கள் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன. ராணு வத்திலும் தனது முத்திரையைப் பதித்தவர் இவர். ராணுவத்தில் அமைதிப் பணிகளுக்கான விஷிஸ்ட் சேவா பதக்கம் பெற்றவர், இன்று ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரிக்கே முதல்வராக நியமிக்கப் பட்டிருக்கிறார்.

ஆணாதிக்கம் நிறைந்த துறைகளில் ராணுவமும் ஒன்று, அந்தத் துறையில் கோலோச்சி வரும் மேஜர் ஜெனரல் மாதுரி கனித்கர், பல பெண்களுக்கு முன்மாதிரியாக மாறியுள்ளார்.



கல்விக் கண் திறக்கும் பார்வையற்ற ஆசிரியை!

அன்று சிறுவயதில் கண் பார்வையை இழந்தவர்... இன்று மாணவர்களுக்கு கல்விக் கண் திறந்து வைக்கும் ஆசிரியையாக விளங்குகிறார்! அவர் பெயர் பாப்பாத்தி. வயது இருபத்தொன்பது. பார்வை இழந்த மாற்றுத் திறனாளி. பெரம்பலூர் மாவட்டத்தில் இருக்கும் பொம்மனப்பாடி கிராமத்தில் செயல்படும் அரசு நடுநிலைப்பள்ளி ஆசிரியை.

ஆங்கில இலக்கியத்தில் பட்டம் பெற்றிருக்கும் இவர், 2012-இல் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். பள்ளி மாணவ - மாணவியருக்கு புரியும் விதத்தில் ஆங்கில பாடத்தை எளிய முறையில் கற்பித்து வருகிறார். பார்வை பறி போனதால் இருண்டு போன எதிர்காலத்தை எதிர் நீச்சல் போட்டு ஒளிமயமாக்கி யிருக்கும் பாப்பாத்தி, தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்: “எனக்கு ஒன்றரை வயதி ருக்கும். குழந்தைகளின் எதிரியான மூளைக் காய்ச்சல் என்னைத் தாக்கியது. வைத்தியம் பார்த் தாலும் எந்தப் பயனுமில்லை. எனது பார்வையைப் பறித்துக் கொண்டு மூளைக் காய்ச்சல் விடை பெற்றது. ஒன்றரை வயதில் பார்வை இழந்த எனக்கு எல்லாம் இருண்டு போனது. சுற்றிலும் இருட்டு...எதையும் பார்க்க முடியாத நிலை... தொடக்கத்தில் பயத்தில் அடிக்கடி அலறுவேனாம். அப்பா அம்மாவைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர்களைத் தொட்டுத் தொட்டுத்தான் புரிந்து கொண்டேன். அவர்கள் குரலைக் கேட்டு மட்டுமே வளர்ந்தேன். என் நிலை கண்டு பெற்றோர்கள் தளர்ந்து விடாமல், என்னைப் பார்வை இல்லாதவர்கள் படிக்கும் பள்ளியில் சேர்த்தனர். வெளி உலகைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், எங்கே என்ன இருக்கிறது...எப்படி அவற்றில் மோதிக் கொள்ளாமல் நடக்க வேண்டும் என்று பழகிக் கொண்டேன். படித்து சாதித்துக் காட்ட வேண்டும் என்ற லட்சியமும் எனக்குத் துணையாக நின்றது. ஆரம்பத்தில் மாவட்ட ஆட்சியர் ஆக வேண்டும் என்பது எனது கனவாக இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல, பார்வை இழந்தவர்கள் ஆட்சியராக சரிவர செயல்பட இயலாது என்று தோன்றியதால், கல்விக் கண்ணைத் திறந்து வைக்கும் ஆசிரியர் பணிக்கு என்னைத் தயார் செய்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறேன். தற்போது எம்.பில் படித்து வருகிறேன். எனக்கு கணினி, செல்போன் இயக்கவும் தெரியும். பிரெய்லி முறையில் இருக்கும் வகுப்பு பாடப் புத்தங்களை நான் பயன்படுத்துகிறேன்.  பள்ளிக்கு நேரம் தவறாமல் வருவதை கடமையாகக் கொண்டு இருக்கிறேன்’’ என்கிறார் பாப்பாத்தி.

Banner
Banner