மகளிர்


சுற்றுலாவுக்குச் செல்வதென்றால்கூடத் தனியாகச் செல்லப் பலரும் விரும்ப மாட்டார்கள்.  அறிமுகம் இல்லாத இடங் களுக்குச் செல்ல நேர்ந்தால் பாதுகாப்பு கருதியாவது ஒருவரைத் துணைக்கு அழைப் பார்கள்.

ஆனால், சென்னையைச் சேர்ந்த ராதிகா இவற்றிலிருந்து மாறுபடுகிறார். மக்களிடம் அன்பு, அமைதி, மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றைப் பரப்பும் நோக்கத்தோடு இந்தியாவின் 29 மாநிலங்களுக்கும் அய்ந்து யூனியன் பிரதேசங்களுக்கும் தன் இருசக்கர வாகனத்தில் தனியாகப் பயணித்திருக்கிறார்! 26 வயதாகும் இவர், தைரியமும் தன்னம் பிக்கையும் இருந்தால் எதையும் சாதிக்கலாம் என்று நிரூபித் திருக்கிறார்.

ஏப்ரல் 9ஆம் தேதி சென்னையில் இருந்து, சில உடைகள், செல்போன், பைக், கையில் சில ஆயிரம் ரூபாய், நிறைய தன் னம்பிக்கை ஆகியவற்றுடன் கிளம்பினேன். தனியாகத்தான் பயணம் என்று முடிவெடுத்ததால் சிலவற்றை மட்டும் திட்டமிட்டுக் கொண்டேன். அதிக எடை கொண்ட பைக்கைப் பல ஆயிரம் கி.மீ. தூரம் ஓட்டிச் செல்ல வேண்டும் என்பதால் அதற்கேற்ப உடற் பயிற்சி செய்து என்னைத் தயார்படுத்திக் கொண்டேன் என்கிறார் ராதிகா.

தற்காப்புக்கு பாக்சிங் பயிற்சி, பைக்கில் கூடுதலாக ஆக்சிலேட்டர் வயர், கிளட்ச் வயர், பைக் மெக்கானிசம் குறித்த சிறு பயிற்சி போன்றவையும் இவரது பயணத்துக்கான முன் தயாரிப்புப் பட்டியலில் அடங்கும்.

ராதிகாவுடைய அப்பா ஜனார்த்தனன், அம்மா சரஸ்வதி இருவரும் மத்திய அரசுப் பணியில் இருக்கின்றனர். அவர்களுடைய நண்பர்கள் மூலமாக, தான் பயணம் மேற்கொள்ளும் இடங்களில் தங்குவதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்து கொண்டார்.

தினமும் காலை ஆறு மணிக்கு மேல் கிளம்பி மாலை ஆறு மணிக்குள் சுமார் 400 கி.மீ. வரை பயணம் செய்வேன்.  பயணத்தின்போது எந்த மாநிலத்திலும் எந்தப் பிரச்சினையையும் சந்திக்கவில்லை என்கிறார்.

பைக்கை அவ்வப்போது சர்வீஸ் செய்து பயன்படுத்தியதால் வாகனப் பழுது குறித்த சிக்கலும் இல்லை. பயணத்தின் போது பள்ளிகளுக்குச் சென்று மாணவர்களை ஊக்கப்படுத்திப் பேசுவது, மக்களைச் சந்திப்பது போன்றவை மூலம் அவர்களிடம் அன்பு, அமைதி, மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பது ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியிருக்கிறார்.

மறக்க முடியாத சந்திப்புகள் காஷ்மீரில் உள்ள மிகவும் உயரமான காந்த்வாலே என்ற இடம்வரை சென்றிருக்கிறார். இந்தோ-திபெத் எல்லைப் பாதுகாப்பு படையினர், திரிபுரா முதல்வர் மாணிக் சர்க்கார், லாலு பிரசாத், டில்லியில் போராடிவரும் அய்யாக் கண்ணு உள்ளிட்ட தமிழக விவசாயிகள் எனப் பல தரப்பினரையும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்ததை மலர்ச்சியுடன் நினைவுகூர்கிறார்.

சிக்கிம் மாநிலத்தில் ஒழுங்கான சாலைகள், சாலை விதிகளை மீறாத மக்கள், இயற்கை அழகு என அங்கு மேற்கொண்ட பயணம் அற்புதமாக இருந்தது. இந்தி தெரிந்திருந்ததால் பெரிய அளவில் மொழிப் பிரச்சினை ஏற்படவில்லை. இருந்தாலும் மேற்கு வங்கம், தெலங்கானா போன்ற மாநிலங்களில் மொழிப் பிரச்சினை ஏற்பட்டபோதும் சைகை மூலமாக மக்களிடம் பேச முடிந்தது என்கிறார் ராதிகா.

இதுவரை 26,500 கி.மீ. தூரத்தைக் கடந்துவிட்டார்.  வழிநெடுக மக்களிடமும் மாணவர்களிடமும் பேசியதில் எதிர்காலம் குறித்த கனவுகள் ஏதுமின்றிப் பலரும் இருந்ததைக் காண முடிந்ததாகச் சொல்கிறார். எதிர்காலத் தூண்கள் என்பதால் மாணவர்களிடம் அவர்களது கனவுகள் குறித்து அதிகமாகப் பேசியதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

வனத்தைக் காக்கும் பெண்கள்

ஜார்க்கண்டில் வன மாஃபி யாக்களிடமிருந்து குங்கிலிய வனத்தை 60 பெண்கள், வன சுரக்சா சமிதி அமைப்பின் மூலம் காத்துவருகின்றனர். இதன் தலைவியான ஜமுனா குன்ட், தங்கள் பகுதியில் உள்ள வனத் தைப் பாதுகாப்பதற்காக இருபது ஆண்டுகளாகப் பெண்களை இணைத்துப் போராடிவருகிறார். ஆரம்பத்தில் ஆண்களை எதிர்த்துப் போராடத் தயங்கிய பெண்களிடம், தங்கள் முதன்மை வாழ்வாதாரமான வனம் கொள்ளையர்களால் சாராயத்துக்காகக் கொள்ளையடிக்கப் படுவதை விளக்கியுள்ளார்.

இந்த அமைப்பினர் தினசரி மூன்று முறை ரோந்து செல்கின்றனர். வில், அம்பு, கம்பு, ஈட்டிகள்தாம் கொள்ளை யர்களை விரட்டுவதற்கான ஆயுதங்கள். நாய்களும் இவர் களுக்கு உதவுகின்றன. இவர்களின் முயற்சியால் அய்ம்பது ஹெக்டேர் வனப்பகுதி தொடர்ந்து பாதுகாக்கப்பட்டுவருகிறது. மாஃபியாக்களின் கல் எறிதல் உள்ளிட்ட தாக்குதல்களையும் ஜமுனாவின் படையினர் சந்தித்துப் போராடி வருகின்றனர்.

குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் நிலை குறித்து  
நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றிய
பெங்களூருவைச் சேர்ந்த தமிழ்பெண்

5 வயதில் இருந்து குழந்தைத் தொழிலாளியாக வாழ்க்கையைத் துவங்கியவர் பெங்களூரு வாழ் தமிழ் சிறுமி கனகா. தன்னுடைய நம்பிக்கை மற்றும் துணிச்சலான முடிவுகள் காரணமாக வாழ்க்கையில் உயர்ந்து வரும் கனகா உலகக் குழந்தைகள் நாளன்று (நவ.20) இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்ற அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்.

கருநாடக மாநிலம் பெங்களூருவில் குடிசை வாழ் பகுதியை சேர்ந்தவர் கனகா (வயது 17). தமிழர்களாக அவர்கள் பெங்களூருவில் தங்கியி ருந்த வேலைபார்த்துவந்தனர். இந்த நிலையில் கனகாவின் தந்தை உடல்நலம் சீர்குலைந்து படுத்த படுக்கையாகிவிட்டார்.

கனகாவின் தாயாருக்கு புற்றுநோய் ஏற்பட்டு அவர் மரணமடைந்தார். அப்போது கனகாவிற்கு 7 வயது. இந்த நிலையில் தனது வீட்டையும் தந்தையைக் காப்பாற்றவேண்டும் என்ற நிலையில் உறவினர்களிடம் உதவி கேட்டபோது அவர்கள் தங்களின் வீட்டுவேலைகளைச் செய்யுமாறு கனகாவை நிர்பந்தம் செய்தனர்.

அப்போது வீட்டுவேலை செய்யச்சென்ற கனகா குழந்தைத்தொழிலாளியாக மாறினார். குப்பை பொறுக்குவது, காகித ஆலையில் வேலைபார்ப்பது, பிளாஸ்டிக் பொருள் தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில் பணிபுரிவது போன்ற பல்வேறு பணிகளை இவர் செய்துவந்தார். எந்த ஒரு இடத்திலும் சிறுமி ஒருவர் பணிசெய்கிறாரே என்று யாரும் இரக்கம் காட்டவில்லை, அவருக்கு மேலும் மேலும் பணிச் சுமையைத்தான் தந்தார்கள்.

இந்நிலையில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு திருமண மண்டபம் ஒன்றில் தூய்மைப் பணியில் ஈடுபட்டிருந்த கனகாவை ஒரு தொண்டு நிறுவனம் மீட்டது,  அதன் பிறகு கனகாவின் வாழ்க்கை மாறியது, தற்போது பியுசி படித்துக்கொண்டு இருக்கும் அவர் ஆங்கிலத்தில் நல்ல புலமைபெற்றுள்ளார்.   இவரை யூனிசெப் அமைப்பு இந்தியப் பிரிவின் ஆலோசகர் என்ற பதவியைத் தந்து கவுரவித்துள்ளது.

ஆங்கிலம் மற்றும் தமிழ், கன்னடம், போன்ற மொழிகளில் திறமைபடைத்த கனகா யுனிசெப் அமைப்பின் சார்பில் பல்வேறு பொதுக்கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டு ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றியுள்ளார்.

உலகக் குழந்தைகள் நாள் நவம்பர் 20 ஆம் தேதி கொண்டாடப்பட்டது. இந்த நிகழ்ச்சியில் இந்தியா முழுவதுமிருந்து 30 குழந்தைகள் நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்ற அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

இந்த நிகழ்ச்சியில் முக்கிய நபராக கனகாவிற்கு அழைப்பு விடப்பட்டிருந்தது. அவர் 20ஆம் தேதி இந்திய நாடாளுமன்றத்தில் ஆங்கிலத்தில் உரையாற்றினார்.

இதுகுறித்து கனகா கூறுகையில், குழந்தை களின் உரிமைகளை பாதுகாக்க எவ்வளவோ சட்டங்கள் இருந்தாலும், அவை முறையாக அமலாக்கப் படவில்லை. மேலும் சட்டத்தின் பல ஓட்டைகளைப் பயன்படுத்தி குழந்தைத் தொழி லாளர்களை நியமிப்பவர்கள் தப்பிவிடுகின்றனர்.

குழந்தைத் தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை எவ்வளவு வேதனையானது என்பதை நானே அனுப வித்திருக்கிறேன், இதனை நான் நாடாளுமன்றத்தில் வலியுறுத்தினேன். என்னைப்போன்று ஆயிரக்கணக் கான குழந்தைகள் பல சுரண்டல்களை எதிர்கொள் கின்றனர். நகரங்களில் உள்ள குழந்தைகள், அவர் களை காப்பாற்றிக்கொள்ள சிலரை அணுகவாவது முடியும். ஆனால், என்னை போன்று குடிசை பகுதிகள், கிராமங்களில் உள்ளவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கும் உதவிக்கரம் வேண்டும் என கூறினார்.

விண்வெளி வீராங்கனை கல்பனா சாவ்லாவை முன்னோடியாக நினைத்து, விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு அமெரிக்காவில் உள்ள நாசா விண்வெளி ஆய்வுகூடத்துக்கு செல்ல வேண்டுமென்று கனவு கண்ட ஆஷ்னா சுதாகர் (27) அண்மையில் தன்னுடைய ஆசையை நிறை வேற்றியுள்ளார்.

கோழிக்கோடு, கொடுவேலி கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஆஷ்னாவின் பெற்றோர் விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். சிறுவயது முதலே கல்வியில் ஆர்வமாக இருந்தாலும், ஆஷ்னாவுக்கு விண்வெளி ஆராய்ச்சியில் அதிக ஈடுபாடு.

2008-ஆம் ஆண்டு கல்லூரி படிப்பை முடித்தவுடன் நைனிதாலில் உள்ள ஆர்யபட்டா ஆராய்ச்சி நிறுவனம் மற்றும் வி.எஸ்.எஸ்.சி. மூலம் அமெரிக்காவில் உள்ள நாசாவில் குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் வசிக்கும் உரிமை அடிப்படையில் பயிற்சி பெற விண்ணப்பித்தார்.

கடுமையான நேர்முகத் தேர்வுக்குப் பின்னர் இவரது ஆய்வுக் கட்டுரைகளைப் பரிசீலித்து, மகாராஷ் டிரத்தில் உள்ள நாசா விண்வெளி பள்ளியில் 15 நாள் பயிற்சிக்கு அனுமதியளிக்கப்பட்டது. தொடர்ந்து “இன்டர்ன்சிப்’ அனுமதியின் பேரில் நாசாவுக்கு மூன்று மாத காலம் பயிற்சிக்குச் சென்று கடந்த செப்டம்பர் மாதம் இந்தியா திரும்பியுள்ளார்.

தன்னுடைய கனவு நனவானது குறித்து மகிழ்ச்சி யடைந்துள்ள ஆஷ்னா, மேலும் ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள மீண்டும் நாசா செல்ல வுள்ளார். தற்போது செங்கனாச்சேரி என்.எஸ்.எஸ். இந்து கல்லூரியில் முனைவர் பட்டம் பெற ஆய்வு செய்து வரும் ஆஷ்னா, எழுதுவதிலும் நடனத்திலும் கூட ஆர்வமிக்கவர்.

பெண்களே உடல்நலத்தில் கவனம் கொள்க...

உடலில் சுரக்கும் இன்சுலின் போதுமான அளவு இல்லாமல் போவதால் 20 வயதைக் கடந்த பெண் களுக்கு நீரிழிவு நோய் வருகிறது. குடும்பத்தில் அம்மா அல்லது அப்பாவுக்கு நீரிழிவு நோய் இருந் தாலோ, உடல் பருமனாக இருந்தாலோ நீரிழிவு நோய் பாதிப்பதற்கான சாத்தியம் அதிகம். இதன் பின்விளைவுகள் பல பெண்களுக்குத் தெரி வதில்லை. அடிக்கடி சிறுநீர் கழித்தல், பிறப்புறுப்பில் அரிப்பு, அதிக தாகம் எடுத்தல், நாக்கு வறட்சி, அதிகப் பசி, சோர்வு, எடை குறைதல், தோலில் அரிப்பு, மயக்கம் போன்ற அறிகுறிகள் இருக்கும் பெண்கள் உடனடியாக ரத்தம், சிறுநீர் பரிசோதனை செய்துகொள்ள வேண்டும். அதில் நீரிழிவு நோய் இருப்பது உறுதி செய்யப்பட்டால் அந்தப் பெண் மட்டுமல்லாமல் அவரைச் சார்ந்திருப்பவர்களும் ஒத்துழைத்தால் மட்டுமே நீரிழிவு நோயைக் கட்டுக்குள் வைத்திருக்க முடியும்.

முறையான உணவுக் கட்டுப்பாடு, நடைப்

பயிற்சி, உடற்பயிற்சி போன்றவற்றின் மூலம் சர்க்க ரையை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முடியும். நீரிழிவு நோய் உள்ள பெண்கள் நேரம் தவறாமல் சாப்பிடாவிட்டால் சர்க்கரை அளவு குறைந்து நினைவிழக்கும் அபாயம் உள்ளது. அளவுக்கு அதிகம் சாப்பிடுபவர்கள், இனிப்பு சாப்பிடுபவர்கள் ஆகியோருக்கு நீரிழிவு நோய் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாமல் பல தொந்தரவுகளைக் கொடுக்கும். ஒரு பெண்ணுக்கு நீரிழிவு நோய் ஏற்பட்டால் அவர் மட்டுமல்லாமல் அவருடன் இருப்பவர்களுக்கும் பொறுப்பு அதிகம். ஏனென்றால் குடும்பத்தில் இருக்கும் அனைவரையும் அக்கறையுடன் கவனித்துக் கொள்ளும் பெண்கள், தங்களைக் கவனித்துக் கொள்வதில்லை. இந்த வழக்கத்தைப் பெண்கள் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

மேலும், மாதவிடாய் நின்ற பெண்களிடம் நீரிழிவு நோய் அதிகமாகக் காணப்படுகிறது.  இந் நோய்க்கு 1923இல் இன்சுலின் மருந்து கண்டுபிடிக்கப் பட்டது. அதைக் கண்டுபிடித்த கனடா நாட்டு மருத்துவர் ஃபிரெட்ரிக் பேண்டிங்கின் பிறந்த நாளான நவம்பர் 14ஆம் தேதி, உலக நீரிழிவு நோய் நாளாக 1991ஆம் ஆண்டு முதல் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

நாமெல்லாம் ஒரு மொழியை கற்றுக் கொள்ள  பல ஆண்டுகள் உழைக்க வேண்டி இருக்கும். படிக்க முடிந்தால், எழுத வராது. அப்படியே எழுதத் தெரிந்தால், பேச வராது. ஆனால்  ஒரே வருடத்தில் பேச, எழுத, படிக்க தெரிந்ததோடு மட்டும் அல்லாமல் அந்த மொழியில் நடந்த ஒரு போட்டியில் பங்கு கொண்டு அதில் வெற்றியும் பெற்று பரிசும் வாங்கி வந்துள்ளார். அதுவும் இந்திய மொழி இல்லை, வெளிநாட்டு மொழி.  இப்படி பரிசு பெற்ற  மாணவி தான் சாதனா.

சென்னையில் சட்டம் பயின்று வரும் இந்த மாணவியிடம்  எப்படி முடிந்தது என்று கேட்டால் நம்  தமிழும், அவர்களது கொரிய மொழியும் கிட்டத்தட்ட ஒன்று போலவே உள்ளது என்று சிரித்துக் கொண்டே  கூறுகிறார். அவர் மேலும் கூறியது:

“எனக்கு எப்போதும் புது மொழிகள் மீது பற்று அதிகம்.  நான் 9ஆவது படிக்கும் போது எனது நெருங்கிய தோழி வெளிநாட்டு சீரியல் ஒன்றை பார்த்த தாகவும், அது மிகவும் நன்றாக இருந்ததாகவும் கூறினார். நானும் பார்க்கிறேன் கொடு என்றேன். தன்னிடம் உள்ள “பென் ட்ரைவில்’   அந்த சீரியலை காப்பி எடுத்துக் கொடுத்தார்.

அது கொரிய மொழியில் வந்த சீரியல் “பாய்ஸ் பிபோர்  பிளவர்ஸ்”. நான் அதை கொரிய மொழியிலே யே பார்த்து ரசித்தேன்.  அது பின்னர்  “புதுயுகம்” தொலைக்காட்சியில் தமிழில் வெளிவந்தது. கொரிய மொழி மீது அன்று முதல் ஒருவிதமான பற்று ஏற்பட்டது.  இந்த வெளிநாட்டு மொழியை சென்னையில் யாராவது கற்றுக் கொடுக்கிறார்களா? என்று தேடினேன்.

இன்கோ சென்டர்  என்ற ஒன்று கொரிய மொழிக்காக மட்டும் அல்லாமல், அந்த நாட் டின் மொழி, கலாச்சாரம், பண்பாடு மற்றும் அவர்களின் பழக்க வழக்கங்கள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள ஒரு சிறந்த இடம் என தெரிந்தது.  அந்த மய்யத்தின்   தலைவி ரதி ஜாபர் அவர்களை சந்தித்து என் எண்ணத்தை கூறினேன்.

அவரும் சந்தோசத்துடன் கொரிய மொழியின் பயிற்சி வகுப்பில் சேர  சொன் னார். சேர்ந்த பிறகு தான் தெரிந்தது நம் தமிழ் மொழியும், கொரிய மொழியும்  பல விசயங்களில் ஒன்று போல உள்ளது என்று. நம் தமிழ் வார்த்தைகளான அம்மா, அப்பா, பாம்பு, வா, போன்று நிறைய தமிழ் வார்த்தைகள் போல், கொரிய மொழியிலும் கிட்டத்தட்ட அதே ஒலியுடன் இருக்கின்றன.
அது மட்டும் அல்லாமல்  தமிழில் நாம் மரியாதை கொடுத்து பேசுவது   போல் கொரிய மொழியிலும் பேசுகிறார்கள். “நான் சிவே கந்தா’ என்று கூறினால், “நான் வீட்டிற்கு போறேன்’ என்று அர்த்தம்.   

சென்னையில் உள்ள கொரிய மொழி பள்ளியில் பலர் இரண்டு மூன்று ஆண்டு களாக படிக்கிறார்கள்.  இந்த ஆண்டு படிப்ப வர்களிடம் ஒரு சிறு போட்டி வைத்து மூன்று பேர்களை தேர்ந்தெடுத்தார்கள்.

அதில் நான் முதலில் வெற்றி பெற்றேன். பின்னர் எங்களை எல்லாம் வீடியோ படமெடுத்து அதை கொரியாவிற்கு அனுப் பினார்கள். அங்கு 56  நாடுகளில் உள்ள 105  கொரியன் மய்யத்தில் இருந்து 140  பேர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டர்கள்.  இந்த  140  பேர்களை  ஸ்கைப்  மூலம்  பேட்டி கண்டார்கள்.  அதில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து கொண்டே வந்து 12  பேர்கள் தேர்வானார்கள். இவர்கள் கொரியாவிற்கு பயணமானார்கள்.

அதில் நானும் ஒருத்தி என்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்ந்தேன். அங்கு எங்களை மேடையில் பேசவிட்டு தேர்ந்தெடுத்தார்கள். அதில் நான் மூன்றாவது பரிசினை பெற்றேன்.

மற்ற இருவர் மட்டுமல்ல என்னுடன் வந்த பலரும் மூன்றாவது ஆண்டு கொரிய மொழியை படிக்கிறார்கள். நான் முதலாம் ஆண்டுதான் முடித்துள்ளேன். 

எனக்கு மகிழ்ச்சியை தந்த விஷயங்கள் இரண்டு. கொரிய மொழியை கண்டுபிடித்த ராஜா செஜாங் இன்ஸ்டிடியூட் தான் இந்த போட்டிகளை  நடத்தியது. 

இரண்டாவது, இந்த பரிசினால் நான் அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் கொரியா செல்ல வாய்ப்பு கிடைத்துள்ளது.

மூன்று   மாதம் அங்கு தங்கி இருந்து மேலும் அதிகமாக கற்க இந்த வாய்ப்பையும் நான் பயன்படுத்திக் கொள்வேன்.   

கொரியா சென்றபோது அங்குள்ள ஜி ஜூ (ஒங் ஒன்) என்ற தீவிற்கு சென்றோம். யங்ஜின் என்ற இடத்தையும் பார்த்தோம். அங்குள்ள கிராமம், அவர்களின் பழக்க வழக்கங்கள் ஆகியவைகளையும் பார்த்து தெரிந்து கொண்டோம். பல்வேறு பூங்காக்கள், அருங்காட்சியகம் ஆகியவைகளையும் பார்த்து ரசித்தோம்.

எங்களுடைய சவுகரியத்தை அவர்கள் முதன்மையாக எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்று தைரியமாக கூறலாம்.

அதற்கு ஒரு சிறு உதாரணம், இந்த போட்டியாளர்களுக்கு தேவையான சாப் பாட்டை அவர்கள் தயாரித்து  வழங்கினார்கள் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். அந்த அளவிற்கு பார்த்துப் பார்த்து எங்களை எல்லாம் கவனித்தார்கள் என்றால் அது மிகை இல்லை.

அடுத்த ஆண்டு மூன்று மாதம் தங்கி படித்த பின், பரீட்சை உண்டு. அதில் நான் தேர்ச்சி பெற வேண்டும்  என்று இப்பொழுதே கொரிய படிப்பை மேலும் கவனமாக படித்து வருகிறேன்.


நாட்டின் மக்கள் தொகையில் சரிபாதியளவில் பெண்கள் இடம்பெற்ற போதிலும், சொத்துப் பிரச்சினைகளால் குடும்ப உறவுகள் முறிந்துபோகின்றன. இதனிடையே குற்றங்கள்மீதான வழக்கு களில் தீர்வு காண்பதற்காக மிகச்சிலரே நீதிமன்றங்களை நாடுக¤ன்றனர்.

மாவட்ட நீதிமன்றங்கள், சார்நிலை நீதிமன்றங்கள் உள்ளிட்ட கீழமை நீதிமன் றங்களில் இரண்டு கோடியே 5 லட்சம் வழக்குகள் நிலுவையில் உள்ளன. அப்படி நிலுவையிலுள்ள வழக்குகளில் பெண் மனுதாரர்களைக் கொண்ட வழக்குகள் 10 விழுக்காட்டளவில் உள்ளன.

நிலுவையில் உள்ள வழக்குகளில் 90 விழுக்காடு ஆண்களால் தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகளாக உள்ளன.  அவ்வழக்குகளில் 70 விழுக்காடு குற்ற வழக்குகளாக உள்ளன. அதிலும் பெண்களால் தொடுக்கப்பட்ட வழக்குகள் பெண்களுக்கு எதிரான குடும்ப வன்முறை சார்ந்தவையாக உள்ளன.

ஆணாதிக்க சமுதாயமாக இருப்பதை உணர்த்துகின்ற வகையில், எந்த பிரச்சினை யாக இருந்தாலும் ஆண்கள் மட்டுமே முடிவு செய்பவர்களாக இருப்பதால்தான் குடும்பப்பிரச்சினைகளாக இருந்தாலும், தனிப்பட்டவர்கள் பிரச்சினையாக இருந் தாலும் ஆண்கள் மட்டுமே வழக்கு தொடுக்கின்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.

நாடு முழுவதும் ஆறு மாநிலங்களில் மட்டும்  அதிக அளவில் பெண்கள் வழக்கு தொடுத்துள்ளனர். சராசரியாக 10.3 விழுக் காடாக உள்ளது. அதிக வருவாய் ஈட்டக் கூடிய மாநிலங்களாக உள்ள குஜராத், டில்லி உள்ளிட்ட மாநிலங்களிலும் மோசமான நிலையே இருந்து வருகிறது.

ஆந்திரப்பிரதேச மாநிலத்தில் பெண்கள் 16 விழுக்காட்டளவில் அதிக எண்ணிக் கையில் வழக்கு தொடுத்துள்ளனர். பீகார் மற்றும் பஞ்சாப் ஆகிய மாநிலங்களில் 15 விழுக்காடாகவும், கோவா, தமிழ்நாடு மற்றும் சண்டிகர் மாநிலங்களில் 14 விழுக்கா டாகவும் பெண்கள் தொடுத்த வழக்குகளின் விகிதம் உள்ளது.

உத்தரப்பிரதேசம், மத்தியப்பிரதேசம், மகாராட்டிரம் மற்றும் ராஜஸ்தான் போன்ற பரப்பளவில் பெரிய மாநிலங்களில் கீழமை நீதிமன்றங்களில் மனுதாரர்களாக பெண்கள் வழக்குகள் தொடுத்த விகிதம் 9.5 முதல் 10.5 விழுக்காடு வரை உள்ளது. இதுதான் நாடு முழுவதும் உள்ள விகிதமாகவும் உள்ளது.

தனி நபர் வருவாய் அதிக அளவில் உள்ள டில்லி, குஜராத் மாநிலங்களிலும் பெண்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வழக்கு தொடுப்பவர்களாக இல்லை.  உண்மையில் இந்த மாநிலங்களில்தான் மிகக் குறைந்த எண்ணிக்கையில் பெண்கள் வழக்கு தொடுத்துள்ளனர்.

குஜராத் மாநிலத்தில் கீழமை நீதிமன்றங் களில் நிலுவையில் உள்ள 17 லட்சத்து 26 ஆயிரம் வழக்குகளில் 3.8 விழுக்காடு மட்டுமே பெண்கள் தொடுத்த வழக்கு களாக உள்ளன. டில்லி யூனியன் பிரதேசத்தில் நிலுவையில் உள்ள 5 லட்சத்து 74ஆயிரம்  வழக்குகளில் சுமார் 30 ஆயிரம் வழக்குகள் 5 விழுக்காட்டளவில் பெண்கள் தொடுத்த வழக்குகளாக உள்ளன.

நாட்டிலேயே அதிக எண்ணிக்கையில் நிலுவையில் வழக்குகள் உள்ள மாநில மாகிய உத்தரப்பிரதேசத்தில் நிலுவையில் உள்ள 59 லட்சத்து 86 ஆயிரம் வழக்கு களில் 6லட்சத்து 31ஆயிரம் வழக்குகள், அதாவது 10.55 விழுக்காட்டளவில் பெண்கள் தொடுத்த வழக்குகளாக உள்ளன.

பிற மாநிலங்களில் பெண்கள் தொடுத்த வழக்குகள் சொற்ப அளவிலேயே உள்ளன. உத்தர்காண்ட் மாநிலத்தில் 4.8 விழுக் காடாகவும், கேரள மாநிலத்தில் 7 விழுக் காடாகவும், ஒடிசா மாநிலத்தில் 7.6 விழுக் காடாகவும், ஜம்மு காஷ்மீர் மாநிலத்தில் 7.75 விழுக்காடாகவும் பெண்கள் தொடுத்த வழக்குகள் உள்ளன. நாடுமுழுவதும் உள்ள விழுக்காட்டளவைப்போன்றே வட கிழக்கு மாநிலங்களில் சராசரியாக   10 விழுக்காடு முதல் 13 விழுக்காடுவரை பெண்கள் தொடுத்த வழக்குகளாக உள்ளன என்று புள்ளிவிவரத் தகவல்கள் வெளியாகி யுள்ளது.

(தி டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, 9.10.2017)


உத்தரபிரதேசத் தலைநகர் லக்னோவைச் சேர்ந்த பெண்கள், பாலியல் வன்முறையை எதிர்த்துப் போராட யாரையும் எதிர்பார்க் காமல் தற்காப்பு என்னும் வலிமையான ஆயுதத்தைக் கையில் எடுத்திருக்கிறார்கள். 2010ஆம் ஆண்டிலிருந்து இயங்கிவரும் ‘தி ரெட் பிரிகேடு’ என்ற தன்னார்வ அமைப்பு லக்னோ சிறுமிகளுக்கும் பெண்களுக்கும் தற்காப்புப் பயிற்சியை வழங்கிவருகிறது.

பாலியல் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்ட இளம்பெண்கள் ஒன்றிணைந்து நடத்தும் இந்த அமைப்பை உஷா விஸ்வகர்மா, அஜய் பட்டேல் இருவரும் தொடங்கினார்கள். லக்னோ, கான்பூர், வாரணாசி, டில்லி, மும்பை, குருகிராம், பதோகி உள்ளிட்ட பகுதிகளில் இது வரை 16,000 பெண்களுக்கும் சிறுமிகளுக்கும் இந்த அமைப்பு தற்காப்புப் பயிற்சியை வழங்கியிருக்கிறது. இந்தியாவில் பத்து லட்சம் பெண்களுக்குத் தற்காப்புப் பயிற்சியளிக்க வேண்டும் என்பதை இலக்காகக் கொண்டு இயங்கிவருகிறது தி ரெட் பிரிகேடு.

சர்வதேசக் கவனம்

இந்த அமைப்பின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி கத்தார் நாட்டைச் சேர்ந்த அல் ஜசீரா தொலைக்காட்சி அலைவரிசை ஆவணப் படம் ஒன்றைச் சமீபத்தில் வெளியிட்டிருக் கிறது. இந்தியாஸ் பவர் கேர்ள்ஸ்  என்கிற பெயரில் வெளியான இந்த ஆவணப்படம் சர்வதேசக் கவனத்தை ஈர்த்தது. பதினைந்து நிமிடங்கள் ஓடும் இந்த ஆவணப்படம், இளம்பெண்கள், பெண்கள் பாதுகாப்புக்காக ரெட் பிரிகேட் அமைப்பு எப்படிப்பட்ட போ ராட்டங்களை முன்னெடுக்கிறது என்பதை விளக்குகிறது.

லக்னோவில் இந்த அமைப்பு செயல்படும் மடியாவ் பகுதி, ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரை இளம்பெண்களுக்குப் பாது காப்பற்றதாக இருந்தது. இந்தப் பகுதியில் பாலியல் தாக்குதல்கள், வன்புணர்வு நிகழ் வுகள் நாளுக்குநாள் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தன. இந்த அமைப்பு செயல்படத் தொடங்கிய பிறகு நிலைமை மாறியிருக்கிறது. இளம்பெண்களுக்குத் தொந்தரவு தரும் இளைஞர்களை அவர்கள் வீட்டுக்குச் சென்று இழுத்து வந்து, பொது இடத்தில் வைத்துப் பாடம் கற்பிக்கின்றனர் ரெட் பிரிகேடு பெண்கள்.

மீள உதவுவோம்

பதினேழு வயதாகும் அஃப்ரீன் கான், ரெட் பிரிகேடு அமைப்பின் பொறுப்பா ளர்களில் ஒருவர். ஆறு வயதில் பாலியல் தாக்குலுக்குள்ளான அஃப்ரீன், இந்த அமைப்புடன் இணைந்து சிறுமிகளுக்கும் பெண்களுக்கும் தற்காப்புப் பயிற்சிகளை வழங்கிவருகிறார். பெண்கள் பாதுகாப்பை வலியுறுத்தும் வீதி நாடகங்கள், பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் நீதிக்கான போராட்டங்கள், பிரச்சாரங்கள் போன்றவை லக்னோவில் இவரது தலைமையில் நடைபெறுகின்றன.

ஏதாவது ஒரு பாலியல் வன்முறை வழக்கு பற்றி தங்களுக்குத் தெரிய வந்தவுடன் தாங்கள் களத்தில் இறங்கிவிடுவதாகவும், முதலில் பாதிக்கப்பட்டவர்களைச் சந்தித்து, அவர்கள் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதற்கு உதவுவ தாகவும்,  வழக்கை தாங்களே முன்னின்று நடத்துவதாகவும், பாதிக்கப்பட்டவர் சிறுமி யாக இருந்தால், அவருடைய கல்விக்கு தாங்கள் உதவுவதாகவும்  இந்த ஆவணப் படத்தில் சொல்கிறார் அஃப்ரீன். குழந்தைப் பருவத்தில் பாலியல் தாக்குதலுக்குள்ளான வலியை அஃப்ரீனின் வார்த்தைகள் வழியே நமக்குக் கடத்துகிறது இந்த ஆவணப்படம்.

பெண்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன் முறைகளைத் தடுப்பதற்கு அரசு அதிகாரி களிடம் பல்வேறு கோரிக்கைகளை முன்வைத் திருக்கிறது இந்த அமைப்பு.

பெண்களுக்கான கழிப்பறைகளை அதிகரிப்பது, பாதுகாப்பை உறுதிசெய்யும் கண்காணிப்பு கேமராக்களின் எண்ணிக் கையை அதிகரிப்பது, இளம் பெண்களுக்குத் தற்காப்புப் பயிற்சியளிப்பது, பெண் காவலர் களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பது உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளை அரசு நிறைவேற் றினால் பாலியல் குற்றங்கள் குறையும் என் கிறது ரெட் பிரிகேடு.

பெண்கள் கட்டாயம் செய்து கொள்ள வேண்டிய

மருத்துவ பரிசோதனைகள்!

1. உடல் எடை சரிபார்ப்பு
2.  ரத்த சோகை பரிசோதனை
3. வைட்டமின் பற்றாக்குறை சரிபார்ப்பு
4. ரத்த அழுத்தம் பரிசோதனை
5. ரத்தத்தில் உள்ள குளுக்கோஸ் அளவு சரிபார்ப்பு
6. உடல் கொழுப்பு பரிசோதனை
7. மார்பகம் மற்றும் கர்ப்பப்பை புற்றுநோய் பரிசோதனை
8. எலும்பின் வலிமை சரிபார்ப்பு
9. பெருங்குடல் புற்றுநோய் பரிசோதனை
10. தோல் புற்றுநோய் பரிசோதனை

அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான

தொண்டு அமைப்பிற்கான அய்.நா. விருது பெற்ற பெண்

டில்லிப் பெண்ணுக்கு அய்.நா. விருது டில்லியைச் சேர்ந்த இளம்பெண் ரியா ஷர்மா, ஆறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கிய தன்னார்வ அமைப்பின் சேவையைப் பாராட்டி சிறப்பு விருதை அளித்திருக்கிறது அய்.நா சபை. அமில வீச்சால் வாழ்க்கையே பாழாகி விட்டதாக நினைத்துக் கொண்டிருந்த நூற்றக்கணக்கான பெண்களின் வாழ்க்கையில் அர்த்தமுள்ள மாற்றத்தை ஏற்படுத் தியிருக்கும் ரியா, தான் தொடங்கிய அமைப்பை நிரந்தரமாக மூடும் காலமே தனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் எனச் சொல்கிறார்!
சகோதரியின் அரவணைப்பு

பிரிட்டனின் லீட்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது, ஆவணப்படம் எடுப்பதற்காக இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குச் செல்லும் வாய்ப்பு ரியாவுக்குக் கிடைத்தது. அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை படம்பிடிக்கச் சென்றவர், அவர்களின் துயரத்தையும் சமூகத்தில் இருந்து அவர்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதையும் கண்டு மனம் வெதும்பினார். அருகில் இருந்து கவனித்த போதுதான், அவர்களுடைய வலி ரியா வுக்குப் புரிந்தது. மற்றவர்கள் முகம் சுளித்துக் கொண்டு சென்றபோது, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை ஒரு சகோதரிபோல் அரவணைத்தார் ரியா.

இவர்களுக்காக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று அவருக்குத் தோன்றியது. அதன் விளைவாக உருவானதுதான் Make Love Not Scars (MLNS) தொண்டு நிறுவனம். 2011ஆம் ஆண்டில் தொடங் கப்பட்ட இந்த அமைப்பிற்குத்தான் விருது வழங்கி கவுரவித்திருக்கிறது அய்.நா. கடந்த மாதம் நியூயார்க்கில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சியில், யுனிசெஃப் அமைப்பின் நல்லெண்ணத் தூதரான பாலிவுட் நடிகை பிரியங்கா சோப்ராவின் கையால் Global Goals 2017 M விருதைப் பெற்றிருக்கிறார் ரியா ஷர்மா.

ஆதரவும் வேலைவாய்ப்பும்

அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு ஆதரவுக் கரம் நீட்டுவது, அவர்களின் வாழ்க்கைத் தரம் மேம்பட உதவுவது, அமில வீச்சுக்கு இலவச சிகிச்சையை உறுதிசெய்வது, மக்கள் மத்தியில் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவது ஆகிய இலக்கு களை மய்யமாகக் கொண்டு  தொண்டு அமைப்பு செயல்பட்டு வருகிறது. இதுதவிர அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு சட்டரீதியாக நியாயம் கிடைக்கவும் இந்த அமைப்பு உதவுகிறது.

அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான மறுவாழ்வு மய்யத்தை டில்லியில் கடந்த ஆண்டு தொடங்கியதில் ரியாவுக்கு அளவில்லாத மகிழ்ச்சி. இந்த மய்யத்தில் இருக்கும் பாதிக்கப்பட்ட பெண் களுக்கு வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதற் கென்றே தனியாக ஒரு இணையதள சேவையையும் ரியா தொடங்கினார். அமில வீச்சால் பாதிக்கப் பட்டவர்கள் தங்களுக்கு உள்ள திறமைகளை இந்த இணையதளத்தில் வெளிப்படுத்தி, வேலை வாய்ப்பைப் பெறும் வகையில் அதனை வடிவமைத் துள்ளார் ரியா. பல நிறுவனங்கள், அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களை வேலைக்குச் சேர்த் துள்ளன.

ரியாவுக்குக் கிடைத்த அய்.நா. விருது சார்பாக வெளியிடப்பட்ட வீடியோவில், அமில வீச்சால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யாருமே இல்லை என்ற நிலை உருவாகி அதன் காரணமாக  எம்எல்என்எஸ் அமைப்பை நிரந்தரமாக மூடும் காலம் வந்தால் மகிழ்வடைவதாகக் கூறினார் ரியா ஷர்மா.

Banner
Banner