எழுத்துரு அளவு Larger Font Smaller Font

சவாலான துறையில் சாதனைப் பெண்

கரி படிந்த சுவர்கள், புகை போக்கி வழியாக வெளியேறிக்கொண்டியிருக்கும் கரும்புகை, கருகும் வாடை, மனதை உலுக்கும் அழுகை இவற்றுக்கு நடுவே மின் மயானத்தில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார் சென்னையைச் சேர்ந்த பிரவீனா சாலமன். பெற்ற பிள்ளையோ கணவனோ இறந்தால் கூடப் பெண்கள் மயானத்துக்கு வருவது இப்போதும் அரிதாக உள்ள நிலையில் ஒவ்வொரு நாளும் மயானத்தின் பராமரிப்புப் பணிகளைக் கவனித்துவருகிறார் அவர்.

பெரும்பாலும் ஆண்களே பணியாற்றி வந்த மயானப் பணிகளில் பெண் ஒருவர் முதன்முறையாக பணியற்றுவதை அங்கீ கரிக்கும் வகையில் மத்திய அரசின் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டு அமைச்சகம் சார்பில் சவாலான துறையில் சாதித்த முதல் பெண் என்ற தேசிய விருதைப் பெற்றிருக்கிறார் பிரவீனா. தற்போது அவர் ஆலந்தூர் மின் மயானத்தில் பணிப் புரிந்து வருகிறார்.

சிறுவயதிலிருந்தே துணிச்சல் பெண்ணாக வளர்ந்த பிரவீனா, தனக்குத் தவறு என்று பட்டதைத் தைரியமாகக் கேட்டுவிடுவாராம். செவிலியர் பயிற்சி முடித்திருக்கும் இவர், விரும்பத்துடன்தான் இந்தப் பணியைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

மனநிறைவு தந்த சேவை

மூட்டு வலி காரணமாக செவிலியர் வேலையை இவரால் தொடர முடியவில்லை. வேலைக்குப் போகாமல் வீட்டில் இருந்த வருக்கு அவருடைய அம்மா விஜயலட்சுமி ஊக்கம் அளித்தார்.

“அவங்க சென்னை மாநகராட்சியில் அறி வொளி இயக்கத்தில் இருந்தாங்க. அதனால ஒரு சில தொண்டு நிறுவனங்களோட அறி முகம் அம்மாவுக்கு இருந்தது. எங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல இருந்த அய்.சி. டபுள்யூ.ஓ.  என்ற தொண்டு நிறுவனத்தில் என்னை வேலைக்குச் சேர்த்துவிட்டாங்க. அங்கு சேர்ந்த பிறகுதான் என் பார்வை விசாலமானது. சமூகத்தில் விளிம்பு நிலையில் உள்ள பாலியல் தொழிலாளர்கள், திருநங் கைகள் மத்தியில் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அவர்களின் பிரச்சினைகளுக்கு ஆலோசனை வழங்குவதும் அவர்களின் மனக்குறையைக் கேட்டு ஆறுதல் சொல்வதும் தான் என் வேலை.

அது எனக்கு நிறைவா இருந்தது. அப்போதான் மாநகராட்சி சார்பில் சென் னையில் உள்ள சில மின் மயானங்களைப் பராமரிக்கும் ஒப்பந்தப் பணி எங்கள் தொண்டு நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. தொண்டு நிறுவன செயலாளர் ஹரிஹரன், பெண்கள் மின் மயானத்தைப் பராமரித்தால் நல்லா இருக்கும்னு சொன்னதுடன் இருபது பெண்களை அழைத்துப் பேசினார். அதுல நான் மட்டும்தான் இந்த வேலையைச் செய்ய முன்வந்தேன் என்கிறார் பிரவீனா.”

முதல் நாள் பட்டினி

அண்ணாநகரில் உள்ள வேளங்காடு மின் மயானத்தில் கடந்த 2014இல் வேலைக்குச் சேர்ந்தார்.  நான் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள். இருட்டைப் பார்க்கவே மாட்டேன். முதன் முறையா இடுகாட்டில் நுழைந்தது திகிலா இருந்தது. அந்த மயானத்தில் நான் ஒருத்தி மட்டுமே பெண். மின் மயானத்துக்கு வரும் இறந்தவரின் முழு விவரம், மருத்துவச் சான் றிதழ் சரிபார்ப்பு, மயானச் சான்றிதழ் அளிப்பது இவைதான் என் வேலை. சடலங்களைத் தகனம் செய்யும்போது வாடை வரும்.

நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் நாள் மயானத்தில் சாப்பிடப் பிடிக்காமல் பட்டி னியாக இருந்தேன். ஆனால், நான் செய்யும் வேலை புனிதமானது எனத் தோன்றியதில் இருந்து எனக்குள் இருந்த பயம் மறைந்து விட்டது. சில நேரம் சின்னக் குழந்தைகளின் உடல்கள்கூட வரும். அப்போதெல்லாம் என் குழந்தைகள் நினைவுக்கு வருவார்கள். அந்த நொடியின் வேதனையைச் சொல்லத் தெரிய வில்லை என்று சொல்லும்போதே பிரவீ னாவுக்குக் குரல் உடைகிறது.

குப்பை மேடாக இருந்த மின் மயானத் தைப் பூந்தோட்டமாக இவர் மாற்றியிருக் கிறார். எங்கள் தொண்டு நிறுவனத்தின் முயற்சியால்தான் இது சாத்தியமானது. ஆனால், நன்றாக வளர்ந்த மரங்கள் எல்லாம் வர்தா புயலின்போது விழுந்துவிட்டன. அதேபோல் கடந்த 2016இல் சென்னையில் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தின்போது பலர் இறந்து போனார்கள். அப்போது சில மின் மயானங் களில் வெள்ள நீர் புகுந்துவிட்டது.

இதனால் எங்கள் மயானத்தைக் காலை ஏழு மணியில் இருந்து இரவு எட்டு மணி வரை சிறப்பு அனுமதி பெற்று திறந்துவைத் திருந்தோம். அப்போது ஒரு நாளைக்கு சுமார் 7, 8 உடல்களைத் தகனம் செய்யக் கொண்டு வந்தார்கள். சில அரசியல் கட்சி பிரமுகர்கள் தங்களுடைய செல்வாக்கை மயானத்தில் பயன்படுத்த நினைத்து என்னிடம் வாதம் செய்வார்கள். அவர்களை எல்லாம் சமாளித்து அன்றைய நாளை கடப்பது கடினமாக இருந்தது என்கிறார் பிரவீனா.

விருதும் பாராட்டும்

தன் மீது ஏவப்பட்ட கேள்விகளையும் சமூகம் கட்டமைத்து வைத்துள்ள கட்டுப் பாடுகளையும் தகர்த்துத் தற்போது தேசிய விருது பெற்றிருப்பதைப் பெரிய அங்கீகார மாகவே அவர் பார்க்கிறார். எந்தச் சூழ்நிலை யிலும் வேலையை விட வேண்டும் என நினைத்ததில்லை. மற்ற வேலைக்குச் சென்றி ருந்தால் நான் இந்த அளவுக்குச் சமூகத்தால் கவனிக்கப்பட்டிருப்பேனா எனத் தெரியாது. இந்த உயர்வுக்குக் காரணம் மயான பூமிதான். தேசிய விருதைப் பெறுவதற்காக டில்லி சென்றது உற்சாகமான அனுபவமாக இருந்தது. என்னைப் போல வெவ்வேறு துறையில் முதல் பெண்ணாகச் சாதித்த சுமார் 112 பெண் கள் அங்கு ஒன்றுகூடியிருந்தார்கள். என் மகனின் பாடப் புத்தகத்தில் படித்த பச்சேந்தரி பால் நான் தங்கியிருந்த அறைக்கு எதிரில் தங்கியிருந்தார்.

விருது பெற்ற பிறகு எங்கள் அனை வரையும் குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அந்த இடம் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. அப்படி யொரு தருணத்தில்தான், நீ செய்யும் வேலை யையும் அதில் உன் அர்ப்பணிப்பையும் நினைத்தால் பெருமையாக இருக்கு எனப் பாராட்டினார் என் கணவர் என்றார் பிரவீனா சாலமன்.



 

ராணுவக்கல்லூரியின் முதல் பெண் முதல்வர்

புனேவிலுள்ள ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரி 1948ஆம் ஆண்டில் தொடங்கப்பட்டது. சுமார் 70 ஆண்டு பாரம்பரியம் கொண்ட இந்தக் கல்லூரியின் முதல்வராக முதன்முதலாக பெண் ஒருவர் அண்மையில் நியமிக்கப்பட்டுள்ளார்.  அவர், மாதுரி கனித்கர், மகாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்தவர். தனது பெயரைக் காட்டிலும் அதிக நீளமான மருத்துவப் பட்டங்களைப் பெற்றவர்.

எம்.பி.பி.எஸ்., எம்டி (குழந்தைகள் நலம்), டிஎன்பி (குழந்தைகள் நலம்), குழந்தைகள் சிறுநீரகவியல் துறையில் ஃபெலோ ஷிப், மருத்துவக் கல்வியில் சர்வதேச ஃபெலோஷிப் என இவர் பெற்ற பட்டங்கள் நீண்டு கொண்டே செல்கின்றன. ராணு வத்திலும் தனது முத்திரையைப் பதித்தவர் இவர். ராணுவத்தில் அமைதிப் பணிகளுக்கான விஷிஸ்ட் சேவா பதக்கம் பெற்றவர், இன்று ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரிக்கே முதல்வராக நியமிக்கப் பட்டிருக்கிறார்.

ஆணாதிக்கம் நிறைந்த துறைகளில் ராணுவமும் ஒன்று, அந்தத் துறையில் கோலோச்சி வரும் மேஜர் ஜெனரல் மாதுரி கனித்கர், பல பெண்களுக்கு முன்மாதிரியாக மாறியுள்ளார்.



கல்விக் கண் திறக்கும் பார்வையற்ற ஆசிரியை!

அன்று சிறுவயதில் கண் பார்வையை இழந்தவர்... இன்று மாணவர்களுக்கு கல்விக் கண் திறந்து வைக்கும் ஆசிரியையாக விளங்குகிறார்! அவர் பெயர் பாப்பாத்தி. வயது இருபத்தொன்பது. பார்வை இழந்த மாற்றுத் திறனாளி. பெரம்பலூர் மாவட்டத்தில் இருக்கும் பொம்மனப்பாடி கிராமத்தில் செயல்படும் அரசு நடுநிலைப்பள்ளி ஆசிரியை.

ஆங்கில இலக்கியத்தில் பட்டம் பெற்றிருக்கும் இவர், 2012-இல் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். பள்ளி மாணவ - மாணவியருக்கு புரியும் விதத்தில் ஆங்கில பாடத்தை எளிய முறையில் கற்பித்து வருகிறார். பார்வை பறி போனதால் இருண்டு போன எதிர்காலத்தை எதிர் நீச்சல் போட்டு ஒளிமயமாக்கி யிருக்கும் பாப்பாத்தி, தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்: “எனக்கு ஒன்றரை வயதி ருக்கும். குழந்தைகளின் எதிரியான மூளைக் காய்ச்சல் என்னைத் தாக்கியது. வைத்தியம் பார்த் தாலும் எந்தப் பயனுமில்லை. எனது பார்வையைப் பறித்துக் கொண்டு மூளைக் காய்ச்சல் விடை பெற்றது. ஒன்றரை வயதில் பார்வை இழந்த எனக்கு எல்லாம் இருண்டு போனது. சுற்றிலும் இருட்டு...எதையும் பார்க்க முடியாத நிலை... தொடக்கத்தில் பயத்தில் அடிக்கடி அலறுவேனாம். அப்பா அம்மாவைப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர்களைத் தொட்டுத் தொட்டுத்தான் புரிந்து கொண்டேன். அவர்கள் குரலைக் கேட்டு மட்டுமே வளர்ந்தேன். என் நிலை கண்டு பெற்றோர்கள் தளர்ந்து விடாமல், என்னைப் பார்வை இல்லாதவர்கள் படிக்கும் பள்ளியில் சேர்த்தனர். வெளி உலகைப் பார்க்க முடியாவிட்டாலும், எங்கே என்ன இருக்கிறது...எப்படி அவற்றில் மோதிக் கொள்ளாமல் நடக்க வேண்டும் என்று பழகிக் கொண்டேன். படித்து சாதித்துக் காட்ட வேண்டும் என்ற லட்சியமும் எனக்குத் துணையாக நின்றது. ஆரம்பத்தில் மாவட்ட ஆட்சியர் ஆக வேண்டும் என்பது எனது கனவாக இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல, பார்வை இழந்தவர்கள் ஆட்சியராக சரிவர செயல்பட இயலாது என்று தோன்றியதால், கல்விக் கண்ணைத் திறந்து வைக்கும் ஆசிரியர் பணிக்கு என்னைத் தயார் செய்து கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறேன். தற்போது எம்.பில் படித்து வருகிறேன். எனக்கு கணினி, செல்போன் இயக்கவும் தெரியும். பிரெய்லி முறையில் இருக்கும் வகுப்பு பாடப் புத்தங்களை நான் பயன்படுத்துகிறேன்.  பள்ளிக்கு நேரம் தவறாமல் வருவதை கடமையாகக் கொண்டு இருக்கிறேன்’’ என்கிறார் பாப்பாத்தி.