எழுத்துரு அளவு Larger Font Smaller Font

இந்தியா போன்ற மக்கள்தொகை மிகுந்த நாடுகளில் குழந்தைக் கடத்தல் மிகச் சாதாரணமாகிவிட்டது. ஆண்டு தோறும் பல்லாயிரக்கணக்கான குழந் தைகள் கடத்தப்படுவதாகப் புள்ளிவிவ ரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. பெரும்பாலான வர்கள், பெற்றோரால் தவறவிடப்பட்ட வர்கள் அல்லது வீட்டிலிருந்து  கோபத்தில் வெளியேறியவர்கள். இப்படிக் குடும்பத் தைவிட்டுப் பிரிந்த குழந்தைகள் மீண்டும் குடும்பத்தினருடன் இணைவது மிகவும் குறைவு.

இப்படிக் காணாமல்போன குழந்தை களை மீட்டு அவர்களுடைய பெற்றோரி டம் ஒப்படைக்கும் பணியை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரு ரயில்வே காவல்துறை அதிகாரி செய்துவருகிறார். இரண்டு ஆண்டுகளில் 900-க்கும் அதிக மான குழந்தைகளை மீட்பது சவாலான காரியம். ஆனால், மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் பணியாற்றும் துணை ஆய்வாளர் ரேகா அதைச் சாதித்திருக்கிறார்.

சேவைக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம்

உத்தரப்பிரதேசம், அலகாபாத்தைப் பூர்வீகமாகக்கொண்ட ரேகா, 2014-இல் ரயில்வே பாதுகாப்புப் படையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார். மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்தில் 2015இல் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டார். தன் அன் றாடப் பணிகளுக்கிடையே, ரயில் நிலையத்தில் ஆதரவின்றித் தவிக்கும் குழந்தைகளை மீட்டு அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளை வழங்குவார்.

பொதுவாகக் காலை எட்டு மணிக் கெல்லாம் பரபரப்பாகச் செயல்படத் தொடங்கும் நேரத்திலேயே மும்பை சத்ரபதி சிவாஜி ரயில் நிலையத்துக்கு வந்துவிடும் ரேகா, இரவு எட்டு மணிக்கு மேல்தான் வீடு திரும்புகிறார். 2016இல் ஆண்டில் மட்டும் சுமார் 434 குழந்தை களை மீட்டு அவர்களது குடும்பத்தினரிடம் ஒப்படைத்த ரேகா, 2017இல் 500க்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகளைக் காப்பாற்றியிருக்கிறார்.

இரண்டே ஆண்டுகளில் 950-க்கும் அதிகமான குழந்தைகளை மீட்டு ரயில்வே துறைக்கு பெருமை சேர்த்த ரேகாவைக் கவுரவிக்கும் விதமாக பத்தாம் வகுப்புப் பாடப் புத்தகத்தில் அவரைப் பற்றிய பாடத்தை மகாராஷ்டிர அரசு சேர்த்திருக்கிறது. ரேகாவின் இந்த மீட்புப் பணிகளுக்கு அவருடைய குழு வினர் உறுதுணையாக இருக்கின்றனர்.

இரண்டு ஆண்டு மீட்புப் பணி ரேகாவின் செயல்பாட்டையும் அணுகு முறையையும் செம்மையாக்கியிருக்கிறது. ரயில் நிலையத்தில் இருக்கும் குழந்தை களின் உடல் மொழி, உதவிக்காக ஏங்குவது, பசியில் வாடுவது போன்ற நுட்பமான உணர்வுகளை மிக எளிதில் அவர் கண்டுகொள்கிறார். அதனால் ஆதரவற்ற நிலையில் இருக்கும் குழந்தை களை அவரால் அடையாளம் காண முடிகிறது. பல நேரம் மொழி முக்கியப் பிரச்சினையாக இருந்தாலும், தான் காட்டும் அன்பின் மூலம் சம்பந்தப்பட்ட குழந்தையின் மனத்தில் இடம்பிடித்து விடுகிறார் ரேகா.

குழந்தைகளைக் காப்பகத்தில் விட் டாலும், பெற்றோருடன் அனுப்பும்வரை சில குழந்தைகளை ரேகா அவ்வப்போது சந்தித்துப் பேசுவதும் வாடிக்கையாகி விட்டது. குழந்தைகள் நலக் காப்பகத்தில் ஒப்படைத்ததோடு கடமை முடிந்து விட்டதாக நினைக்கக் கூடாது என்று சொல்லும் ரேகா, அவர்கள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களாக மாற்றப்படவோ, விருப்பமின்றி அங்கிருந்து வெளி யேறவோ கூடாது என்பதிலும் அக்கறை யோடு செயல்படுகிறார்.

ரேகாவின் குழுவினர், குழந்தையின் ஒளிப்படத்தைச் சமூக வலைத்தளங்களில் பதிவிட்டு, அவர்களுடைய பெற்றோரைக் கண்டறியும் முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றனர்.

ஆனால், வெறும் 10 சதவீதக் குழந்தை களே, அவர்களின் குடும்பத்தினருடன் மீண்டும் இணைய முடிகிறது என்று வேதனையாகக் கூறுகிறார் ரேகா மிஸ்ரா.

பொதுவாக, 13 முதல் 16 வயதுடை யவர்கள்தான் வீட்டில் கோபித்துக் கொண்டு வெளியேறிவிடுவதாகச் சொல் லும் ரேகா, அப்படி வருபவர்களில் பெரும் பாலானவர்கள் மும்பை ரயில் நிலை யத்தில் தஞ்சமடைகின்றனர் என்றும் சொல்கிறார். முகநூல் நண்பர்களைச் சந்தித்து உதவி கேட்கவோ தங்களுக்கு விருப்பமான நட்சத்திரத்தை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகவோ அவர்கள் மும்பைக்கு வருகிறார்கள் என்று கூறும் ரேகா, அவர்கள் குழந்தைக் கடத்தல் கும்பலின் கையில் சிக்காமல் காப்பாற்றி, பெற்றோரிடம் ஒப்படைப்பதில் மிகுந்த நிம்மதி கிடைப் பதாக நெகிழ்கிறார்.

மொழி கடந்த அக்கறை

சென்னையில் இருந்து கடத்தப்பட்ட மூன்று பெண்களை ரேகா மீட்டி ருக்கிறார். மும்பை ரயில் நிலையத்தில் மிகவும் அச்சத்துடன் நின்றிருந்த அந்தப் பெண்களுக்கு உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதை ரேகா உணர்ந்தார்.

தமிழில் மட்டுமே பேசத் தெரிந்த அவர்களை, அவர்களுடைய பெற் றோரிடம் ஒப்ப டைக்கச் சிரமப்பட்டார் ரேகா. அவர்கள் எதற்காகக் கடத்தப் பட்டார்கள் என்பதை மொழிபெயர்ப் பாளர் உதவியோடு அறிந்துகொண்டார்.

பிறகு தமிழகத்தில் அவர்களுடைய பெற்றோர் கொடுத் திருந்த புகார் குறித்து கண்டறிந்து, அவர் களைக் குடும்பத் தினரோடு சேர்த்து வைத்தார்.

எந்தக் குழந்தையும் தனது பால்ய வாழ்க்கையைத் தொலைத்துவிடக் கூடாது என்பதில் ரேகா உறுதியுடன் இருக்கிறார் குறிப்பிடத்தக்கது.

சாதிக்க துடிக்கும் கால்பந்தாட்ட பெண்கள்

கால்பந்துக்கு உழைக்கும் மக்களின் விளையாட்டு என்ற பெயரும் உண்டு. உலகம் முழுவதும் அதிக ரசிகர் களைக் கொண்ட விளையாட்டும் இதுதான். தற்போது ரசியாவில் நடைபெற்றுவரும் உலகக் கோப்பைக் கால்பந்துப் போட்டிகளைப் பார்க்க ஆறு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட ரசிகர்கள் அந்நாட்டுக்குப் படையெடுக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். அந்தப் பரபரப்புக்குச் சிறிதும் குறைவில்லாமல் இருக்கிறது சென்னை வியாசர்பாடி பகுதி. இங்கே வீட்டுக்கு ஒருவர் கால்பந்து விளையாடுகிறார்!

குடிசைவாழ் குழந்தைகள் கல்வி, திறன் மேம்பாட்டு மய்யம் சார்பில் பள்ளி, கல்லூரிகளில் படிக்கும் மாண வர்களுக்கு முல்லை நகர் கால்பந்து மைதானத்தில் பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது. 300-க்கும் மேற்பட்ட மாணவர்கள் பயிற்சிபெறும் இந்த மய்யத்தில் பெண்கள் அணியைச் சேர்ந்தவர்கள் மாநிலம், தேசிய அளவிலான போட்டிகளில் பங்கேற்கும் அளவுக்குத் திறமைசாலிகள்.

வியாசர்பாடி பகுதி மக்கள் மரடோனா, ரொனால் டோ, மெஸ்ஸி எனப் புகழ்பெற்ற கால்பந்து வீரர்களின் பெயர் களைத் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வைக்கும் அளவுக்கு அந்த விளையாட்டின் மீது ஈடுபாட்டுடன் இருக்கிறார்கள். நிஜ கால்பந்தாட்ட மைதானத்தின் பரப்பளவில் கால்வாசி அளவே இந்த மைதானம் உள்ளது. ஆனால், இங்கு பயிற்சி பெற்ற பாரதி அரசு மகளிர் கல்லூரி மாணவி பீமாபாய் தேசிய அளவில் நடைபெற்ற போட்டிகளில் பங்கேற்ற தோடு, பல்கலைக்கழகம், மாநில அளவிலான கால்பந்துக் குழுக்களிலும் இடம் பெற்றுள்ளார். கோதியா கோப் பைக்காக  ஸ்பெயின் நாட்டில் நடைபெற்ற சர்வதேசப் போட்டியிலும் அவர் கலந்து கொண்டுள்ளார்.

நான் பள்ளிக்கு சென்று விட்டு வரும்போதெல்லாம் இந்த மைதானத்தைக் கடந்துதான் வீட்டுக்குப் போவேன். இங்கு நிறைய பேர்  கால்பந்து விளையாடுவதைப் பார்த்ததும் எனக்கும் விளையாட ஆசை வந்தது. ஏழாவது படித்த பொழுது  மிகவும் அடம்பிடித்து பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்தேன். பொதுவாக வியாசர்பாடி என்றாலே கெடுபிடியான இடம் என்று  சொல்லுவார்கள். அந்தப் பெயரை மாற்ற நாங்கள் கால்பந்து விளையாடுகிறோம்.

எங்கள் ஏரியாவே குட்டி பிரேசிலாக மாறியிருக்கிறது. காலையில் கஞ்சியை மட்டும் குடித்து விட்டுக்கூட விளை யாட வருவோம். ரொம்ப கடினமான நிலையில்  நாங்கள் தேசியப் போட்டிகளில் கலந்து கொள்கிறோம். நிறைய பேர் படிப்புக்காக உதவுவார்கள். ஆனால் எங்களை மாதிரி ஏழ்மை நிலையில் இருந்து வருகிறவர்களுக்கு ஊக்கமும் ஊட்டச்சத்தான உணவும்தான் தேவை. இதுக்கு யாராவது உதவினால் நல்லது என்று சொல்லும் பீமாபாய், வறுமை யைத் திறமையால் விரட்டும் முயற்சியில் முனைப்புடன் இருக்கிறார்.

மாற்றம் தந்த விளையாட்டு

செம்மண் தரையாக இருந்த மைதானத்தில் சென்னை மாநகராட்சி சார்பில் செயற்கைப் புல்தரை போடப் பட்டுள்ளது. ஆனால், கடந்த நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஒரே புல்தரையை விளையாட்டு வீரர்கள் பயன்படுத்திவருவதால் மைதானம் ஆங்காங்கே சேத மடைந்திருக்கிறது. மின்விளக்குகளும் பழுதாகியுள்ளன. இவ்வளவு பிரச்சினைகள் இருந்தாலும் மாணவிகள் பலர் கால்பந்துப் பயிற்சியில் சேர்வதற்கு ஆர்வத்துடன் வந்தபடி இருக்கிறார்கள்.

குடிசைவாழ் குழந்தைகள் கல்வி, திறமை மேம்பாட்டு மய்யத்தை உருவாக்கியவர்களில் ஒருவரான தங்கராஜ், முன்னாள் தேசிய கால்பந்து வீரர். இந்தப் பகுதியில் நிறைய குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களை மீட்டு, பள்ளியில் சேர்க்கத்தான் 1997இல் இந்த மய்யத்தை நண்பர்களோடு சேர்ந்து தொடங்கினோம். குழந்தைகளுக் குப் படிப்பின் மீது ஆர்வம் ஏற்பட வேண்டும் என்று ஃபுட்பால் பயிற்சி கொடுத்து, அவர்கள் மனநிலையை மாற்றுவதுதான் எங்கள் நோக்கமாக இருந்தது என்று சொல் லும் தங்கராஜ், தங்கள் நோக்கம் நிறைவடைந்து வருவதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

வாய்ப்பே வாழ்க்கை

அரக்கோணத்தைச் சேர்ந்த கவுசல்யாவின் பெற்றோர் விவசாயிகள். தங்கள் மகள் விளையாட்டுத் துறையில் சாதிப்பாள் என்ற நம்பிக்கையோடு அவரைக் கால்பந்துப் பயிற்சி வகுப்பில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். பி.ஏ. தமிழ் படித்து வரும் கவுசல்யா, கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாகப் பயிற்சி பெற்று வருகிறார். எங்களுக்குக் கிடைக்கும் குறைந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திதான் சாதிக்க நினைக்கிறோம். ஆனால், தனியார் கல்லூரி மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும் வாய்ப்பு எங்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. வாய்ப்பு கொடுத்தால் தானே சாதிக்க முடியும்? எங்கள் வாழ்வே இந்த விளையாட்டை நம்பித்தான் இருக்கிறது என்கிறார் அவர்.