தொடர்

தமிழ் உயர்நீதிமன்ற வழக்காடு மொழியாகத் தடை ஏன்?

ஊன்றிப் படித்து உண்மையை உணருங்கள்!

வடஇந்திய மாநிலங்களில் உள்ளதுபோல

வழக்காடு மொழியாக தமிழ் வேண்டும்!

இந்திக்கு உள்ள உரிமை; தமிழுக்கு வேண்டாமா?

2013லேயே கலைஞரின் உரிமைக்குரல்!

(வேறு சில வட இந்திய மாநிலங்களில் தற்போது நடைமுறையிலே இந்தி வழக்காடு மொழியாக அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளதைப் போலவே, தமிழகத்திலே உள்ள உயர் நீதிமன்றத்திலும் வழக்காடும் மொழியாக தமிழை சட்டப்படி கையாளுவதற்கு, உச்ச நீதிமன்றத் தின் ஒப்புதலைப் பெற்று, குடியரசுத் தலைவரிடம் தி.மு.கழக ஆட்சிக் காலத்திலிருந்து ஒப்புதலுக்காக நிலுவையிலே உள்ள சட்டத் திருத்தத்திற்கு அனுமதி பெற்றுத் தர வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் வலி யுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கிறேன் என்று 14.7.2013இல் முகநூலில் கலைஞர் எழுதியவை. - ஆசிரியர்)

உடன்பிறப்பே,

மதுரை உயர்நீதிமன்றக் கிளையில் நேற்றைய தினம் (12-7-2013) சவுதி அரேபியாவில் தவிக்கும் கணவரை மீட்டுத் தரக் கோரிய வழக்கில் தமிழில் வாதாட அனுமதி மறுத்து, “உயர்நீதி மன்றத்தில் தமிழில் வாதாட அனுமதிக்க இய லாது” என்று கூறி, மனுவைத் தள்ளுபடி செய்து விட்டார் என்ற செய்தி வந்துள்ளது.

தூத்துக்குடி மாவட்டம், கோவில்பட்டியைச் சேர்ந்த ஆயிஷாபானு என்ற பெண்மணி மதுரை உயர்நீதிமன்றக் கிளையில் ஒரு மனு தாக்கல் செய்திருக்கிறார். அந்த மனுவில் தன் கணவர் பக்கீர் மைதீன் என்பவர் துபாய்க்கு வேலைக்காகச் சென்றவரிடம் இருந்த பாஸ்போர்ட்டை கம்பெனி உரிமையாளர் பறித்துக் கொண்டதாகவும், கணவர் படிப்பறிவு இல்லாதவர் என்பதால் அவரால் இந்தியத் தூதரக அதிகாரிகளைத் தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை என்றும், கடந்த 21 மாதங்களாக அவர் சிரமப்பட்டு வருவதாகவும், தன் கணவரை மீட்டு இந்தியாவுக்குக் கொண்டு வர உரிய நடவடிக்கை எடுக்க அதிகாரிகளுக்கு உத்தரவிட வேண்டுமென்றும் வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

இந்தப் பெண்மணிக்காக வாதாட விரும்பிய வழக் கறிஞர் தமிழில் வாதாட விரும்புவதாகவும், அதற்குத் தன்னை அனுமதிக்க வேண்டுமென்றும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். அதற்கு மறுப்பு தெரிவித்த உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி, உச்ச நீதிமன்றத்தின் அரசியல் அமைப்பு பெஞ்ச், உயர் நீதிமன்றத்திலும், உச்ச நீதி மன் றத்திலும் ஆங்கிலத்தில்தான் வாதாட வேண்டுமென்று தெரிவித்திருப்பதாகக் கூறி, தீர்ப்பின் நகலையும் வழக்கறிஞரிடம் காட்டியதோடு, ஆயிஷா பானு தாக்கல் செய்த மனுவையும் தள்ளுபடி செய்து உத்தரவிட்டிருக் கிறார்.

நீதிபதியின் மீது எந்தவிதமான குறையும் சொல்ல நான் முன்வரவில்லை. அவர் தனது தீர்ப்பில் கூறும் போது, அரசியல் அமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 348, உச்ச நீதிமன்றம், உயர் நீதிமன்றம் ஆகியவற்றில் வழக்காடு மொழியாக ஆங்கில மொழிதான் இருக்கும் என்று கூறுகிறது. ராஜ் நாராயணன் என்பவர் உச்ச நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கில் ஆஜராகி இந்தியில் வாதாடினார். அப்போது அட்டார்னி ஜெனரலாக இருந்த தப்தாரி என்பவர் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். வழக்கை விசாரித்த பெஞ்சில் இருந்த நீதிபதிகளில் சிலரும் இந்தியில் பேசுவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். அதன் பின்பு, இந்தியில் பேச நீதிபதிகள் அனுமதி மறுத்து விட்டனர்.

அப்போது நீதிபதிகள், வழக்கு தொடர்ந்தவர் ஆங்கிலத்தில் பேசலாம் என்றும், இல்லாத பட்சத்தில் தனது தரப்பு வாதத்தை எழுத்துப்பூர்வமாக அளிக்கலாம் என்றும், இல்லை யென்றால் வக்கீல் ஒருவரை நியமித்து வாதாடலாம் என்றும் உத்தரவிட்டனர். அப்போதும், கோர்ட்டு வழக்காடு மொழி ஆங்கிலம்தான் என்பதை அரசியலமைப்பு சட்டப் பிரிவு 348அய் சுட்டிக்காட்டி, நீதிபதிகள் தெரிவித்திருக்கிறார்கள்.

தி.மு. கழக ஆட்சி நடைபெற்றபோது, 22.11.2006 அன்று என்னைச் சந்தித்த பத்திரிகையாளர்களிடம், “சென்னை உயர்நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் அனைத் திலும், இதுவரையில் ஆங்கில மொழியே வழக்கு மொழியாக இருந்து வருகிறது. இந்திய அரசியல் சாசனத்தின் சட்டப்பிரிவு 348இல் உயர் நீதிமன்றத்திலும் மற்றும் உச்ச நீதிமன்றத்திலும் ஆங்கில மொழியிலேயே அனைத்து நடவடிக்கைகளும் நடத்தப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. அதன்படி ஆங்கில மொழியே சென்னை உயர்நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் அனைத்திலும் உபயோகப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.

எனினும், அரசியல் சாசனச் சட்டப் பிரிவு 348, உட்பிரிவு (2)இல் மாநில மொழியில் உயர் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் அனைத்தும் நடைபெற வேண்டு மென்றால் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் பெற்று மாநில அரசு உரிய சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கலாம் என்று கூறப் பட்டுள்ளது. மேலே கூறப்பட்டுள்ள அரசியல் சாசனச் சட்டப் பிரிவைப் பயன்படுத்தி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் அனைத்து நடவடிக்கைகளிலும் வழக்கு மொழியாக நமது தாய்மொழியாம் தமிழை அறிமுகப் படுத்திடத் தமிழக அரசு முடிவெடுத்துள்ளது” என்று அறிவித்தேன். இந்த என் அறிவிப்பு தமிழக அரசின் செய்திக் குறிப்பாகவும் வெளியிடப்பட்டது. தமிழக அரசின் அறிவிப்புக்கு உயர்நீதிமன்றமும், வழக்கறிஞர் கள் சங்கமும் வரவேற்பு தெரிவித்தது. உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி, மாண்புமிகு ஏ.பி.ஷா அவர்கள் இந்த முடிவினை ஆதரித்ததோடு, அதற்கு என்னென்ன செய்ய வேண்டுமென்ற வழிமுறை களையும் அவரே தெரிவித்திருந்தார். நான் அதற்கு நன்றி தெரிவித்துக் கடிதமும் அவருக்கு அப்போதே எழுதினேன்.

அந்த அறிவிப்பு வந்தவுடன் “அன்றைய” டாக்டர் ராமதாஸ் “எங்கும் தமிழ், எதிலும் தமிழ் என்ற நிலைப் பாட்டை, கலைஞரை விட்டால் வேறு யார் நிறைவேற்ற முடியும்? அதன் தொடக்கத்தை அவர் ஆரம்பித்து விட்டார்” என்று என்னைப் பாராட்டி அறிக்கை விடுத்தார்.

உயர் நீதிமன்றத்திலே உள்ள வழக்கறிஞர்களின் தமிழ் மன்றத்தின் சார்பில் 2001ஆம் ஆண்டு செப்டம் பர்த் திங்களில் இதே பிரச்சினைக்காக ஒரு ரிட் மனு தாக்கல் செய்தார்கள். ஆனால் அப்போது அதனை உயர் நீதிமன்றம் தள்ளுபடி செய்து விட்டது. அப்போது என்ன காரணம் சொன்னார்கள் என்றால், “இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம், பிரிவு 348(2)இன் கீழ் ஆணை பிறப்பிக்கக் கூடிய அதிகாரம் ஆளுநருக்கு மட்டும்தான் உள்ளது, எனவே அவர் ஆணை பிறப்பிக்க வேண்டுமே தவிர, நீதி மன்றத்தில் வாதாடிப் பயனில்லை” என்று கூறினார்கள். அப்போது ஆட்சியிலே அ.தி.மு.க. இருந்தது எனினும், தொடர் நடவடிக்கை எதுவும் எடுக்கவில்லை.

22-11-2006 அன்று நான் செய்த அறிவிப்பினைத் தொடர்ந்து, 6-12-2006 அன்று உயர் நீதி மன்றத்தில் தமிழ் வழக்கு மொழி என்ற அரசினர் தீர்மானத்தை நானே தமிழகச் சட்டப்பேரவையில் முன் மொழிந்தேன். அந்தத் தீர்மானத்தின் வாசகங் கள் வருமாறு:-

“சென்னை உயர்நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் அனைத் திலும் இதுவரையில் ஆங்கில மொழியே வழக்கு மொழியாக இருந்து வருகிறது. இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தின் 348 (1) ஆவது பிரிவின்படி உயர் நீதிமன்றத்தி லும் உச்ச நீதிமன்றத்திலும் ஆங்கில மொழி யிலேயே அனைத்து நடவடிக்கைகளும் இருந்திட வேண்டு மென்று கூறப்பட்டுள்ளது. எனினும், அரசமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 348 உட்பிரிவு (2) உடன் இணைந்த 1963ஆம் ஆண்டு ஆட்சி மொழிச் சட்டப் பிரிவு 7இன் படி, உயர் நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் அனைத்தையும் மேதகு இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் அவர்களின் ஒப்புதலைப் பெற்று, மாநில ஆட்சி மொழியிலேயே நடத்த மாநில அரசு உரிய நடவடிக்கை எடுத்திட வழி வகை செய்யப்பட்டுள்ளது.

நமது மாநிலத்தில் தமிழிலேயே அனைத்து நிர்வாக நடவடிக்கைகளும் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டுமென்ற கொள்கையின் அடிப்படை யில், அரசமைப்புச் சட்டப் பிரிவு 348 உட்பிரிவு (2) உடன் இணைந்த 1963ஆம் ஆண்டு ஆட்சி மொழிச் சட்டப் பிரிவு 7இன்படி சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்புகள், தீர்ப்பாணைகள் உள்ளிட்ட அனைத்து நடவடிக்கைகளிலும் நமது மாநில ஆட்சி மொழியாகிய தமிழை அறிமுகப்படுத்திட தமிழக அரசு முடிவெடுத்துள்ளது. தமிழக வரலாற்றில் பொன் னெழுத்துக் களால் பொறிக்கப்பட வேண்டிய இம்முடி வினை செயற்படுத்த விரைவில் ஒப்புதல் வழங்க வேண்டுமென மேதகு இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் அவர்களைக் கேட்டுக் கொள்வதென இந்தச் சட்ட மன்றப் பேரவையில் இத்தீர்மானம் ஏகமனதாக நிறை வேற்றப்படுகிறது”

2006, டிசம்பர் 6ஆம் தேதியன்று தி.மு. கழக ஆட்சியில் சட்டப்பேரவையில் நிறைவேற்றப்பட்ட “உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழ் வழக்கு மொழி” எனும் அரசின் தீர்மான நகலை, தமிழக ஆளுநர் அவர்களின் பரிந்துரையுடன், குடியரசுத் தலைவர் அப்துல் கலாம் அவர்களை, அவரது இல்லத்தில் சந்தித்து நானே வழங்கியதோடு; அந்தத் தீர்மானத்தை சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் நடை முறைக்குக் கொண்டு வர அனுமதி வழங்கும்படி கேட்டுக் கொண்டேன். குடியரசுத் தலைவர் அவர்களும் அதனைக் கவனிப்பதாக உறுதி அளித் தார்கள். ஆனால் மத்திய அரசின் சட்டம் மற்றும் நீதி அமைச்சகத்தின் துறை 27-2-2007 தேதிய கடிதத்தில், “உச்ச நீதிமன்றத்துடன் கலந்தாலோசித்து இந்தப் பிரச் சினை பரிசீலிக்கப்பட்டதாகவும், உயர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுகள், ஆணைகள் மற்றும் இதர நடவடிக்கைகளில் பிராந்திய மொழியைத் தற்போது அறிமுகப்படுத்துவது உகந்ததாக இருக்காது என்று இந்தியத் தலைமை நீதிபதி கருதுவதாகவும்“ தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

11-3-2007 அன்று நான் இதுபற்றி விளக்கமாக பிரதமர் மன்மோகன்சிங் அவர்களுக்கும், உள்துறை அமைச்ச ராக இருந்த சிவராஜ் பட்டீல், சட்டத் துறை அமைச்சராக இருந்த பரத்வாஜ் ஆகியோருக்கும் கடிதம் எழுதினேன். அந்தக் கடிதத்தில் ராஜஸ்தான், பீகார், உத்தரப்பிரதேசம், மத்தியப் பிரதேசம் ஆகிய மாநில உயர் நீதி மன்றங்களில் பிராந்திய மொழியான இந்தி மொழி பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிற முன்மாதிரிகளையெல்லாம் சுட்டிக்காட்டிவிட்டு, இறுதியாக தமிழக மக்களின் நீண்ட கால விருப்பத் திற்கு வடிவம் கொடுக்க அவசர நடவடிக்கைகளை எடுத்து, குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலை விரை வாகப் பெற்றுத் தருமாறு கேட்டுக் கொண்டேன்.

11ஆம் தேதி நான் எழுதிய கடிதத்திற்கு, அடுத்த நாளான 12ஆம் தேதியே மத்திய சட்டத்துறை அமைச் சராக இருந்த எச்.ஆர். பரத்வாஜ் அவர்கள் எழுதிய பதிலில் “நான் தங்கள் கடிதத்தைக் கவன மாகப் படித்து, இந்த விஷயத்தில் தாங்கள் எழுப்பியுள்ள கருத்துகளை மனதில் கொண்டு இந்த விஷயத்தைப் புதிதாகப் பரிசீலித்து, கூடிய விரைவில் இந்தியக் குடியரசுத் தலை வரின் ஒப்புதலைப் பெறு மாறு என்னுடைய துறையை நான் கேட்டுக் கொண்டுள்ளேன்”” என்று தெரிவித் திருந்தார்.

12-3-2007 அன்று மத்திய அமைச்சர்கள் ப.சிதம்பரம், டி.ஆர். பாலு, ஆ. இராசா, எஸ். ரகுபதி, க.வேங்கடபதி, சுப்புலட்சுமி ஜெகதீசன், மற்றும் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மனுவில் கையெழுத்திட்டு, பிரதமரை சந்தித்து கொடுத்தனர்.

கழக அரசு இந்தப் பிரச்சினையில் மேற்கொண்டு வந்த நடவடிக்கைகளின் தொடர்ச்சியாக 2010ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் கோவையில் நடை பெற்ற உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டில், “சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில், தமிழ்ப் பயன்பாட்டு மொழியாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காக; 2006ஆம் ஆண்டு தமிழக அரசு, சட்டப் பேரவையில் ஒருமனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றி, மேதகு தமிழக ஆளுநரின் பரிந்துரையினையும், மாண்பமை சென்னைஉயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் பரிந்துரையினையும் பெற்று, மத்திய அரசுக்கு அனுப்பி வைத்துள்ளது. எனவே தாமதமின்றி உடனடியாகச் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழ்ப் பயன்பாட்டு மொழியாக அங்கீ கரிக்கப்பட வேண்டுமென்று இந்த மாநாடு; மத்திய அரசை வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கிறது” என்று தீர் மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தத் தீர்மானம் நிறை வேற்றப்பட்ட நேரத்தில் சென்னை உயர்நீதி மன்றத்தில் ஒரு வழக்கில் முன்னாள் அமைச்சர், மதுரை பொன்.முத்துராமலிங்கம் தமிழிலேயே முழுவதும் வாதாடினார்.

அது அப்போதே “இந்து” நாளிதழில் “Judges impressed: “First case argued entirely in Tamil”  என்ற தலைப்பிலே,

“Pon. Muthuramalingam, a former Minister and lawyer, argued the criminal appeal, filed by two convicts in a 2007 murder case, before a Division Bench comprising Justice M. Chockalingam and Justice M. Duraiswamy. The judges recorded their appreciation of the counsel’s effort.”   விரிவாக வெளியிட்டிருந்ததையும் இந்த நேரத்தில் நினைவுபடுத்த விரும்புகிறேன்.

இவ்வளவிற்குப் பிறகும், உச்சநீதிமன்றம் இதற்கு ஆட்சேபணை தெரிவித்த காரணத்தினால் மத்திய அரசினால் அப்போது தமிழக அரசின் தீர்மானத்திற்கு ஒப்புதல் வழங்க முடியவில்லை. இருந்தாலும் தமிழகத் திலே அப்போது தி.மு.கழக அரசு இருந்த காரணத்தினால் சென்னை உயர் நீதிமன்றத்திலே பெரும்பாலான வழக்குகளின் விசாரணைகள் எல்லாம் தமிழிலேயே நடைபெற்றன. தலைமை நீதிபதியாக இருந்த எம்.ஒய் இக்பால் அவர்களும், கழகம் ஆட்சியிலே இருந்த காலத்தில், 2010ஆம் ஆண்டு, உயர் நீதிமன்றத்தில் தமிழில் வாதம் செய்ய அனுமதி வழங்கி உத்தரவிட்டார்.

ஆனால் தற்போது, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர், ஜனவரி 3ஆம் தேதியன்று ஒரு வழக்கறிஞரிடம் தமிழில் வாதம் செய்ய அனுமதி மறுத்ததோடு; தமிழில் வாதம் செய்ய அரசியல் சட்டத்தில் அனுமதி வழங்கப்பட வில்லை என்றும் கருத்துக் கூறியுள்ளார். இதனை எதிர்த் துத்தான் உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்காடு மொழியாக தமிழை அறிவிக்கக்கோரி, வழக்கறிஞர்கள் போராட்டத் தில் ஈடுபட்டார்கள். அவர்களின் போராட்டம் மிகவும் நியாயமான போராட்டம் என்பதை மத்திய, மாநில அரசுகள் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக மத்திய அரசு இந்தப் பிரச்சினையிலே தலையிட்டு, வேறு சில வட இந்திய மாநிலங்களில் தற்போது நடை முறையிலே இந்தி வழக்காடு மொழியாக அனுமதிக் கப்பட்டுள்ளதைப் போலவே, தமிழகத்திலே உள்ள உயர் நீதிமன்றத்திலும் வழக்காடும் மொழியாக தமிழை சட்டப் படி கையாளுவதற்கு, உச்ச நீதிமன்றத்தின் ஒப்புதலைப் பெற்று, குடியரசுத் தலைவரிடம் தி.மு.கழக ஆட்சிக் காலத்திலிருந்து ஒப்புதலுக்காக நிலுவையிலே உள்ள சட்டத் திருத்தத்திற்கு அனுமதி பெற்றுத் தர வேண்டும் என்று மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்திக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

 

எத்தனையோ தடைகளைத் தாண்டி எதிர்நீச்சலில் வென்று வந்தது,

இந்து அறநிலையப் பாதுகாப்புச் சட்டம்!

திராவிட - ஆரிய போரில் நாம் பெற்ற வெற்றி இது!

தமிழர் தலைவர் தரும் வரலாற்று ஆதாரங்கள்!

தமிழ்நாட்டில் இந்து அறநிலைய பாதுகாப்புத்துறை உருவானது நீதிக்கட்சி ஆட்சியின்போது; 1920-23, 1923-26 ஆகிய இரண்டு தடவைகளிலும் நீதிக்கட்சி ஆட்சியிலி ருந்தது.

1817ஆம் ஆண்டு முதல் அரசின் ரெவின்யூ போர்டுதான், கோயில் அறக்கட்டளைகளை நிர்வகித்து வந்தது.

‘மத விஷயங்களில் தலையிடாக் கொள்கை' என்று பிரிட்டிஷ் அரசு அறிவித்த காரணத்தால் 19ஆம் நூற்றாண்டில் ஒருவகையான கேட்பாரற்ற நிலைமையே இருந்து வந்தது.

கோயில் பெருச்சாளிகளின் எதிர்ப்பு

1863ஆம் ஆண்டில்  Religious Endownment Act XX of        1863 என்ற சட்டம் அந்த அடிப்படையிலேயே நிறைவேற்றப் பட்டது. கோயில் நிர்வாகப் பொறுப்பை இச்சட்டம் மூலம், அரசு தன்னிடமிருந்து விடுவித்துக் கொண்டது.

கோயில்களுக்கு விடப்பட்ட அறக்கட்டளைகள் சரியாக நடைபெற வேண்டுமென்ற பொதுக் கருத்து வேகமாகப் பரவியது. அதன் விளைவாக 1874, 1876, 1884, 1894 ஆகிய ஆண்டுகளில் கமிட்டிகள் நியமிக்கப்பட்டு, அரசு இக்கமிட்டியின் பரிந்துரைகளை ஆராய்ந்து செயல்படுத்த வேண்டுமென வற்புறுத்தப்பட்டது.

ஆனால், கோயில் பெருச்சாளிகளும், ஆதிக்க சக்திகளான பார்ப்பனர்களும், இதனைக் கடுமையாக எதிர்த்து, இதில் அரசு தலையிடாது தங்களது ‘சர்வ கொள்ளை சுதந்திரமாக' நடைபெற வேண்டுமென வற்புறுத்தினர்.

இதைத் தடுக்க வேண்டுமென்று பொதுவாக மக்களி டையே ஒரு சிந்தனை உருவாகியது.

1905இல் உருவான அமைப்பு

1905-ல் பெல்லாரியில் கூட்டப்பெற்ற சென்னை மாகாண மாநாட்டில் (ஆந்திர பகுதிகள் பிரியாத சென்னை மாகாணம் அப்போது என்பதை வாசகர்கள் மறந்துவிடக் கூடாது) ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

மாகாணத்தில் உள்ள ஏராளமான கோயில்களில் ஊழல்களும், செலவினங்களில் விரயமும், தவறான நிர் வாகமும் தலைவிரித்தாடுவதாலும், அதனைச் சரிவரக்கண் காணித்து ஒழுங்குபடுத்த போதிய சாதனம் இல்லாததாலும், கோயில் கணக்குகளை பகிரங்கமாக வெளியிடவும், அறங் காவலர்கள் எண்ணிக்கையைக் குறைத்து ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டு வரவேண்டுமென்றும் தீர்மானம் நிறைவேற்றப் பட்டது.

இதன் அடிப்படையில் இந்துமதப் பெரியவர்கள் சிலரைச் சேர்த்து 1907இல் "தர்ம ரட்சண சபா" என்ற கோயில் அறக்கட்டளைகளின் விவகாரங்கள் பற்றி ஆய்வு செய்ய மதுரையில் ஓர் அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது.

தவறான முறைகளில் நடந்துகொள்ளும் அறங்காவலர் களின் செயல்களைத் தடுக்க நீதிமன்றங்களில் வழக்குத் தொடரவும், நீதிமன்றங்களே அந்த டிரஸ்டிகள் எப்படி கோயில் பணிகளைச் செய்திட வேண்டும் என்று தாக்கீது (ஞிவீக்ஷீமீநீtவீஷீஸீ) வழங்கி நெறிகாட்டவுமான முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வாய்ப்பை ஏற்படுத்தின.

இவர்களில் சிலர் இந்த ‘தர்ம ரட்சண சபா'வின் செயல் களை நன்கு பயன்படுத்தி, பார்ப்பனரல்லாத தர்மகர்த் தாக்களின்மீது பழிதூற்றி, தேவையில்லா போலிக் குற்றச் சாட்டுகளை சுமத்தி நீக்கினர்.

இதுபற்றி சமூகநீதி (Social Justice) என்ற புனைப்பெயரில் 'மெட்ராஸ் மெயில்' நாளேட்டில் அதன் நிருபர் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருந்தார் (நவம்பர் 17, 1916).

இதற்குமுன்பே ‘மெயில்' நாளேட்டில் இந்த ‘தர்மரட்சண சபா'வின் உறுப்பினர்களில் பெரும்பாலோர் வக்கீல்களான ஸ்மார்த்த பார்ப்பனர்கள் என்று எழுதி இருந்தார்

கோவை பார்ப்பனரல்லாதார் மாநாடு

கோயில் பணிகளைத் திருத்துகிறோம் என்ற போர்வையில் பார்ப்பனரல்லாத் அறங்காவலர்களை நீக்கி, பார்ப்பன மயமாக்குவதையே குறியாகக் கொண்டு ‘தர்ம ரட்சண சபா' பணிபுரிகிறது. இதனை மாற்றி, இத்துறையில் ஓர் சிறப்பான தனி ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும் என்று 1917 ஆம் ஆண்டு கோவையில் கூட்டப்பட்ட, பார்ப்பனரல்லாதார் மாநாடு தீர்மானம் நிறைவேற்றியது.

அம்மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு தீர்மானத்தில், இந்து அறநிலைய அமைப்புகளுக்கும், மதப்பணிகளுக்கும் உரிய நிதி சமஸ்கிருத பள்ளிகளை ஏற்படுத்தப் பயன்படுத்தப் படுகிறது. பார்ப்பனரல்லாத பிள்ளைகளுக்குப் பயன்படும் வகையில், அந்த நிதி, ஆரம்பப்பள்ளிகளுக்குப் பயன்படுத்தப் பட வேண்டும் என்று வற்புறுத்தப்பட்டது.

சமஸ்கிருதப் பாடசாலைகள் மூலம் பயன் அடைவது பார்ப்பன் சமூகம்தான் என்பதையும் அம்மாநாட்டில் அத் தீர்மானத்தின்மீது பேசிய பல பேச்சாளர்கள் குறிப்பிட்டார்கள்.

இக்கருத்து நாளாவட்டத்தில் வலுப்பெற்றது: அரசு தலையிட. வேண்டும் என்ற கோரிக்கைக்கு நல்ல ஆதரவு பெருகியது.

13:1.1920இல் ‘மெயில்' ஏடு எழுதிய ஒரு தலையங்கத்தில், பிரிட்டிஷ் அரசு கடைப்பிடித்த, மதவிஷயங்களில் தலையிடாக் கொள்கை என்பதால் ஏற்பட்ட விளைவுகள் மோசமானதாகவே ஆயின என்றும், அரசு இந்த நிர்வர்கச் சீர்கேடு, தவறாகப் பயன்படுத்தப்படல், இவைகளை நீக்க தக்க வழிமுறை கண்டாக வேண்டும் என்று குறிப்பிட்டது.

தென்னிந்திய பார்ப்பனரல்லாதார் நான்காவது மாநில மாநாடு 1921இல் நடைபெற்றதிலும், பார்ப்பனரல்லாதாரது மடங்களுக்குரிய வகையில் சரியான இடத்தை அவைகளுக்கு அளிக்கப்படும் வகையில், தனித்து ஒரு சட்டம் கொண்டுவந்து நிறைவேற்ற வேண்டும் என்று ஒரு தீர்மானம் நிறைவேற்றப் பட்டது.

நீதிக்கட்சி ஆட்சியில் வந்த மசோதா

நீதிக்கட்சியின் முதல் அமைச்சரவை, அதன் அதிகார வரம்பிற்கு உட்பட்ட வகையில், இதுபற்றி தீவிரமாகப் பரிசீலனை செய்தது. மாநிலத்தில் உள்ள இந்து அறநிலை யங்கள், மதக்கூடங்கள் பற்றிய நிர்வாகத்தினைக் கவனிக்க ஒரு தனி மசோதா கொண்டுவர ஒரு தனிக்கமிட்டியே நிய மித்தது அந்த அமைச் சரவை. 1922ஆம் ஆண்டு மே மாதத் தில் இந்த கமிட்டி நியமிக்கப்பட்டு, 1922ஆம் ஆண்டு டிசம் பரில் - அதாவது சுமார் 7 மாதங்களில் ஒரு மசோதா தயாரிக் கப்பட்டு வெளியிடப்பட்டது.

இம்மசோதா மிகவும் புரட்சிகரமான ஒன்றாகக் கருதப் பட்டது. இந்த அற நிறுவனங்களில், வரும் உபரி நிதியை எதற்காகவென்று அவைகள் ஏற்படுத்தப்பட்ட வையோ, அப்பணிகளுக்கு அப்பால் பொதுமக்களுக்குப் பயன்படத் தக்க வகையில் செலவழிக்க வழி வகை செய்தது அம்மசோதா.

பல ஆண்டுகளுக்கு இம்மசோதா சர்ச்சைகளைக் கிளப்பிய ஒன்றாக அமைந்தது. இதன்படி, மருத்துவமனைகள், பள்ளிகள் போன்ற பொது மக்கள் அனைவருக்கும் பயன்படும் பணிகளை ஏராளம் செய்ய வழிவகை செய்தது என்பதால் இதனை ‘மெயில்' போன்ற ஏடுகள் வரவேற்றுப் பாராட்டின. வைதீகர்களும், பார்ப்பனர்களும் மற்றும் பிற்போக்குவாதி களும் கடுமையாக எதிர்த்தனர்.

1922 டிசம்பர் 21ஆம் தேதி ‘இந்து' நாளேடு இம்மசோதாவை எதிர்த்து எழுதியது.

அப்போது, இந்த மசோதாபற்றி சட்டமன்றத்தில் நடைபெற்ற விவாதத்தில் பார்ப்பனர் - பார்ப்பனரல்லாதோர் சர்ச்சை மிகப்பெரும் அளவில் கிளம்பியது.

திராவிடர் இயக்கத் துவக்க நிறுவனர்களில் ஒருவரான டாக்டர் சி. நடேச முதலியார் அவர்கள், குறிப்பிட்ட சமுதாய மான பார்ப்பனர் சமுதாயத்திற்காக இதுவரையில் கோயில் நிதிகள் பயன்படுத்தப்பட்டுவந்தன. இந்த மசோதாவின் மூலம் பரவலாக அனைத்துப் பொதுமக்களுக்கும் பயன்படும் வாய்ப்பு ஏற்படும் என்று கூறி வரவேற்றார்கள்.

எதிர்ப்பை முறியடித்த பனகல் அரசர்

வைதிக மனப்பான்மையுள்ள பார்ப்பனரல்லாதவர்களும் எதிர்த்தனர் இந்த மசோதாவை கைவிட வேண்டும் - சட்டசபையில் நிறைவேற்றக்கூடாது என்று, தருமபுரம் மடத்தவர்கள் தீர்மானம் நிறைவேற்றினார்கள்!

கோயில்களுக்கு ஏராளமான சொத்துகளை எழுதி வைத்த நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தார்கள் பர்மாவில் ரங்கூனில் கூடி இம்மசோதாவிற்கு எதிராக தீர்மானம் நிறைவேற்றி அனுப்பினார்கள்!

இந்த எதிர்ப்பினைக்கண்டு நீதிக்கட்சி பனகல் அரசர். சளைத்துவிடாமல் - ஆனால் அதே நேரத்தில் சில முக்கிய. பாதுகாப்புகளை ஏற்படுத்தி, உபரி நிதியைச் செலவழிக்க தக்கவகைகளை உருவாக்கி, தகுந்த முறைகளையும் ஏற்பாடுகளையும் உள்ளடக்கியதாக மசோதா ஆக்கப்பட்டது.

மசோதாவின்

மூன்று முக்கிய அம்சங்கள்!

1) ஏற்படுத்தப்பட உத்தேசிக்கப்பட்டுள்ள இந்து சமய அறக்கட்டளை போர்டுதான் எந்த கோயில்களில் உபரி நிதி உள்ளது என்பதை நிர்ணயிக்கும் அதிகாரம் பெறும்.

2) அந்த உபரி நிதி அந்தக்கோயிலின் ரிசர்வ் நிதியாக தேவைப்படும் அளவுக்கு ஒதுக்கப்பட வேண்டுமா? வேண்டாமா என்பதை ஆராய்ந்து பிறகு உபரி நிதி ஒதுக்கப்படும்;

3) இதற்குப் பிறகு உபரியாக உள்ள நிதியினை, அந்த அறக்கட்டளை நிறுவியதன் அடிப்படை நோக்கத்திற்கு மாறாகப் போகாமல், அந்த உபரிநிதி மற்ற பொது நல தரும காரியங்களுக்கு பயன்படுத்தப்படும்.

இவ்வாறு மூன்று பாதுகாப்புகளை உத்திரவாதமாக ஏற்று, இதுசம்பந்தமாக மத்திய போர்டு இதனைக் கண்காணிக்க செம்மைப்படுத்த இயக்ககம் (Central Board of Control) ஒன்று ஏற்படுத்தப்படும் என்று செலக்ட் கமிட்டியாரால் மாற்றம் செய்யப்பட்டு திருத்தப்பட்ட மசோதா நீதிக்கட்சியின் முதல் அமைச்சரவையின் முதலமைச்சரான பனகல் அரசரால் மிகவும் வெற்றிகரமாக 1923 ஏப்ரல் மாதத்தில் நிறைவேறியது.

‘இந்து'வின் எதிர்ப்பும்,

மெயிலின் ஆதரவும்

உத்தேசிக்கப்பட்ட தனி இந்து மத அறநிலைய போர்டு, கோயில் சம்பந்தப்பட்ட வழக்குகளை விசாரிக்கும். உள்ளூர் குழுக்கள் முடிவுக்கு எதிராக மேல் முறையீட்டு அப்பீல்களை பைசல் செய்து முடிவு கூறும் வகையில் அமையும் என்று, மசோதா செய்த ஏற்பாட்டினை 'இந்து' நாளேடு அதன் 5.3.1923 தலையங்கத்தில் எதிர்த்து எழுதியது.

ஆனால் - பார்ப்பன வெறியற்ற மெயில் நாளேடு அதன் ஆசிரியர் அப்போது ‘ஹெயிஸ்' என்ற ஓர் வெள்ளைக்காரர்; மசோதாவை நன்கு பாராட்டி வரவேற்று எழுதினார்.

மிகவும் சிறப்பாக-சிந்தித்து, துணிகரமான முயற்சியாக உருவாக்கப்பட்டுள்ள இந்த சட்டம் பல ஆண்டுகாலமாக சீர்திருத்தக்காரர்களை தோற்கடித்த நிலையை மாற்றிய ஒரு அருமையான சட்டம் 'A well - devised courageous effort to grapple with a situation that has defeated reformers for many years")    என்று எழுதினார்.

தந்தை பெரியார் வரவேற்றார்

அப்போது  தமிழ்நாடு காங்கிரசின் மாநில தலைவராய் இருந்த தந்தை பெரியார்,  ''கட்சி வேற்றுமை பாராட்டாமல் அறநிலையப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை ஆதரிக்க வேண்டும். இதனால் அறநிலையங்களுக்கு ஆபத்து இல்லை. அவை களின் செல்வங்கள் கொள்ளை போகாமல் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும். மதத்தின் பெயரால் கொள்ளையடித்துக் கொண்டி ருந்தவர்களுக்குத் தான் இதனால் ஆபத்து" என்று அறிக்கை வெளியிட்டார்.

தந்தை பெரியார் அவர்கள் விடுத்த இவ்வறிக்கையை அப்போது காங்கிரஸ் தலைமை பொறுப்பாளராக இருந்த டாக்டர் பி.வரதராஜூலு நாயுடு, திரு.வி.க., எஸ்.ராமநாதன் ஆகியோரும் ஆதரித்தனர்.

வைஸ்ராயிடம் முறையீடு

மற்றொருபுறம், எஸ்.சீனுவாசய்யங்கார், விஜய ராகவாச் சாரியார் போன்ற பல பார்ப்பன வழக்கறிஞர்கள் இதனை முழுமையாக எதிர்த்தனர்!

இம்மசோதா சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்பும்கூட பல மடாதிபதிகள் ஒன்று சேர்ந்து வைஸ்ராய் இந்த மசோதாவிற்கு ஒப்புதல் (கிssமீஸீt) கொடுக்கக் கூடாது என்று தூதுக் குழுவை அனுப்பி வேண்டுகோள் விடுத்தனர்.

இத்தூதுக் குழுவின் நடவடிக்கைகளால், ஒப்புதல் பெறக் கால தாமதம் ஆகியது. அத்துடன் லார்டு ரீடிங் என்ற வெள்ளைக்கார வைஸ்ராய்க்கும், சென்னை ‘மாகாண வெள்ளைக்கார கவர்னரான லார்டு வெல்லிங்டனுக்கும் இதனால் மோதல்களும், ஏற்பட்டன.

இம்மசோதா நிலைமைகளை ஒழுங்குபடுத்தி, ஊழல்களை களைந்து சீர்படுத்துவது ஆகும், இதற்கு ஒப்புதல் தர மறுப்பது நியாயமல்ல என்று கவர்னர் வாதிட்டார் வைசிராயிடம். அதற்குமேல் நீங்கள் பிடிவாதம் காட்டினால் அடுத்து உடனடியாக வரும் தேர்தலில் மக்கள் ஆதரவு இதற்கு உண்டா, இல்லையா என்று சோதித்துப்பாருங்கள் என்று ஓங்கி அடித்தார்.

இரட்டை ஆட்சி முறையின்கீழ் அமைந்த நிலையில் "ஜஸ்டிஸ் கட்சி" இரண்டாம் முறையாக 1923 தேர்தலில் பெரும்பான்மை பெற்றது. இதனால் வைஸ்ராய்க்கும், கவர்னருக்கும் இப்பிரச்சினையில் ஏற்பட்ட கருத்து மாறுபாடு குறுகியது!

இரண்டாவது முறையாகவும்

மசோதா நிறைவேற்றம்!

மீண்டும் இரண்டாவது முறையாக, 1924 ஏப்ரலில் இரண்டாவது அமைச்சரவையின் முயற்சியால் புது சட்டமன்றத்தில் மீண்டும் பிரரேபிக்கப்பட்டு இச்சட்டம் மீண்டும். ஒரு முறை அதுவும் இரண்டே மணி நேரத்தில் - நிறைவேறியது!

1925ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் இந்த மசோதாவிற்கு வைஸ்ராய் தனது ஒப்புதலை அளித்து சட்டமாக்கினார்!

இவ்வளவு, தடை ஓட்டப் பந்தயங்களைக் கடந்து, எதிர்நீச்சலில் வெற்றி பெற்று நிறைவேற்றப்பட்ட சட்டம் இந்து அறநிலையப் பாதுகாப்புச் சட்டம் ஆகும்.

பார்ப்பனர் - பார்ப்பனரல்லாதார் போராட்டத்தின் மற்றொரு வெற்றியின் வடிவம் இந்தச் சட்டம்.

- இத்தலைப்பு நிறைவு

 

================================================

கோயில் சொத்துக்களை கொள்ளையிட முயலும் பா.ஜ.க. பார்ப்பன கும்பலுக்கு கேரள அமைச்சர் கடும் கண்டனம்!

=====================

குருவாயூரில் உள்ள பார்த்தசாரதிகோயிலை மலபார் தேவசம்போர்டு நிர்வகிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் இட்ட உத்தரவை அமல்பமுத்துவதற்கு எதிர்ப்பு தெரி விக்கும் பா.ஜ.க.வை கேரள அரசின் தேவசம்போர்டு அமைச்சர் கடகம்பள்ளி சுரேந்திரன் கண்டித்துள்ளார்.

குருவாயூர் கோவில் நிர்வாகத்தை நடத்தி வந்த சிலரால் நிர்வாகச் சீர்கேடுகளும், கருத்து வேறுபாடுகளும் ஏற்பட்டன. அதைத்தொடர்ந்து எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கோவில் நிர்வாக பொறுப்பை மலபார் தேவசம்போர்டு ஏற்க வேண்டும் என்கிற கோரிக்கை எழுந்தது. இது தொடர்பாக உயர்நீதிமன்றத்திலும், உச்சநீதிமன்றத்திலும் நீண்ட சட்டப்போராட்டம் நடந்ததைத் தொடர்ந்து தேவசம்போர்டிடம் கோவில் நிர்வாகத்தை ஒப்படைக்க நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. இந்த உத்தரவின்படி தேவசம் போர்டு பொறுப்பேற்கவும் செய்தது. ஆனால் பணம் வைக்கும் அறை. உள்ளிட்ட லாக்கர்களின் சாவி கைமாறி னால் முறைகேடுகள் குறித்த விவரம் வெளியாகிவிடும் என்கிற அச்சத்தில் பழைய நிர்வாகக் குழுவினர் சாவிகளை வழங்க மறுத்ததுடன் மீண்டும் வழக்கு தொடுத்து தடை உத்தரவு பெற்றார்கள். ஆனால் அடுத்த சில மாதங்களுக்குள் தடை உத்தரவை ரத்து செய்ததுடன் மலபார் தேவசம்போர்டு கோவில் பொறுப்பை ஏற்குமாறும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. இந்த உத்தரவை அமலாக்கச் சென்ற தேவசம்போர்டு அதிகாரிகளை தடுத்தபோது மோதல் ஏற்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து, காவல்துறையினர் தலையிட்டு நீதிமன்ற உத்தரவை அமலாக்கினர்.

கோவில் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டும் என தேவசம் போர்டை கேட்டுக்கொண்டது நம்பிக்கையாளர்களும், கோவில் ஊழியர்களுமாவர். இந்த உண்மையை மறைத்து கோவிலை அரசு கைப்பற்றுகிறது என்று அடிப்படையே இல்லாமல் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். கோவில் சொத்துக் களை கைப்பற்றவே கோவில் பொறுப்பை ஏற்பதாக பாஜக மாநில தலைவர் கும்மனம் ராஜசேகரன் உள்ளிட்ட சிலர் இந்த பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டுள்ளனர். கோவில் சொத்துக்கள் கொள்ளை போவதை தடுக்கவே மலபார், தேவசம்போர்டு வசம் கோவிலை நீதிமன்றம் ஒப்படைத்து உள்ளது என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கணக்கு காட்டாமல் ஆதாயமடைந்தவர்கள்

மலபார் தேவசம்போர்டின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கோவில் களுக்கு அரசு கோடிக் கணக்கான ரூபாய் ஒதுக்கீடு செய்து உதவி வருகிறது. ஆனால் இதை மறைத்து கோவில் பணத்தை அரசின் கஜானாவிற்கு கொண்டு செல்வதாக பொய் பிரச்சாரம் செய்கிறார்கள். எந்த ஒரு கோவில் பணத்தையும் அரசு எடுத்துக்கொள்வ தில்லை. தேவசம் போர்டின் கீழ் உள்ள கோவில்களின் வருமானம் முழுவதும் அந்தந்த கோவில்களுக்கும், மற்ற கோவில் களுக்குமான அன்றாடச் செலவுகளுக்கும் ஊழியர்களின் சம்பளம் மற்றும் அவர்களது நலத்திட்டங் களுக்கும் பயன் படுத்தப்படுகிறது. இந்த உண்மைகளை மறைக்க கண் களை மூடி இருட்டாக்கிக் கொள்வதால் எந்த பயனும் ஏற்படாது.

கோவில் உண்டியல் பணத்துக்குக்கூட கணக்கு காட்டாமல் சில நபர்களும், ஆதாயம் அடையும் கும்பல்களும் இப்பணத்தை வீணாக்கியுள்ளனர். அந்தந்த தேவசம்போர்டு வழியாக கணக்கு தணிக்கை செய்து முறையாக நிர்வாகம் நடத்துவதில் யாருக்கும் கருத்து வேறுபாடு இருக்க முடியாது.

அரசு நிதியுதவி

ஒருவேளை விளக்கு ஏற்றக்கூட வருவாய் இல்லாத கோவில்களை தேவசம்போர்டு ஏற்பதில்லை என்பது. இதில் உண்மையில்லை. ஏராளமான கோவில்களில் அரசு அளித்து வரும் பணத்தில் நித்திய பூஜை நடக்கிறது. கேரளம் என்கிற மாநிலம் உருவாவதற்கு முன்பே தேவசம் போர்டுகள் உருவாக்கப்பட்டன. மன்னராட்சி ஒழிந்தபோது கோவில்கள் நாட்டின் சொத்தாகின. அவற்றுக்கு தேவை யான கோடிக்கணக்கான ரூபாய் பணம் மாநில அரசு வழங்கி வருகிறது. ஒரு ரூபாய் கூட கோவில் களிலிருந்து அரசு எடுத்துக்கொள்வதில்லை. கோவில் களின் நிர்வாகத் தில் அரசு தலையிடுவதும் இல்லை. நம்பிக்கையாளர்களைக் கொண்டுள்ள தேவசம்போர்டு தான் கோவில் நிர்வாகங் களை கவனித்து வருகிறது. எனவே இந்த அரசுக்கு எதி ரான பிரச்சார தந்திரங்கள் கேரளத்தில் விலை போகாது என்று வகுப்புவாத சக்திகளைக் கடுமையாக சாடியுள்ளார்.

- நன்றி: 'தீக்கதிர்', 17.1.2018

 

 

 

 


கோயில் சொத்துக்களை

கொள்ளையிடத் துடிக்கும் பார்ப்பனக் கும்பல்

இணையதள எழுத்தாளர் செ.கார்க்கி சாடல்!

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் கடந்த 2 ஆம் தேதி இரவு ஏற்பட்ட தீ விபத்தில் கோயில் வளாகத்தில் இருந்த 30க்கும் மேற்பட்ட கடைகளும், வீரவசந்தராயர் மண்டபமும் சேதம் அடைந்தன. இந்தத் தீ விபத்து தற்செயலாக ஏற்பட்டதா, இல்லை திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட சதியா என காவல் துறை விசாரித்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. தீ விபத்து ஏற்பட்ட உடன் அங்குவந்த பொதுமக்கள் பலர் தீ யை அணைக்க முயன்றுள்ளனர். ஆனால், அங்கு வந்த பல்வேறு இந்து அமைப்புகளைச் சேர்ந்த காலிகள் தீயை அணைப்பது பற்றி கவலைப்படாமல் கோயிலை இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப் பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்று முழக் கம் போட்டுள்ளனர். இதனால் தீயை வேண்டு மென்றே சில காலிகள் வைத்திருப்பதற்கு வாய்ப்பு இருப்பதாகவே சாமானிய பக்தர்கள் நினைக்கின்றார் கள். பார்ப்பன விஷ நாக்குப் பேர்வழி எச்.ராஜாவும், இன்னும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள சில கெட்ட புத்தி பார்ப்பான்களும் கோயிலை இந்து சமய அறநிலை யத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவித்து தனிப்பட்ட சில பார்ப்பன, பார்ப்பன அடிவருடிகளின் சொத்தாக மாற்ற வேண்டும் என்று கூவிக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

கோயில் உண்டியலில் காசு போட்டவன், கோயி லுக்கு வெளியே கடவுளின் பெயரைச் சொல்லி பிச்சை எடுப்பவன், கருவறையில் மணியாட்டி பிச்சை எடுப்பவன் என்று கடவுள் பெயரை வைத்துக் கொண்டு பிழைக்கும் இந்தக் கும்பல்தான் நேர்மையானவர்களாம். இவர்கள் கையில் பலகோடி ரூபாய் சொத்து மதிப்புள்ள கோயிலை ஒப்படைத்துவிட்டால் பார்ப்பான் மற்றும் பார்ப்பன கடவுள்களின் குண்டி குளிர்ந்து விடுமாம். இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால்தான் தன்னுடைய கோயிலில் பற்றிய தீயைக் கூட அணைக்க வக்கில்லாமல் கடவுள் சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்று கொண் டிருந்தாராம். கடவுள் நம்பிக்கை உள்ள பக்தர்களின் கையில் கோயிலின் சொத்துகள் கொடுக்கப்பட் டிருந்தால் இந்நேரம் கடவுள் நேரடியாக வந்து தீயை அணைத்து, கிழித்திருப்பாராம்!.

தர்மபுரியில் தலித்துகளின் குடிசைகள் எரிந்த பொழுது வராத காலிகள், அரியலூர் நந்தினியை இந்து முன்னணி அயோக்கியன் கருவறுத்த பொழுது வராத காலிகள் இப்போது கதறிக்கொண்டு வருகின்றார்கள் என்றால், காரணம் இல்லாமல் இல்லை. கோயிலை வைத்துதான் பிழைப்பு நடத்த வேண்டும் என்ற கட்டாயம் உள்ள கும்பலுக்கு அது எவன் அப்பன் வீட்டு சொத்தாக இருந்தாலும் மானமரியாதையை தூக்கி தூர வைத்துவிட்டு வெட்கம்கெட்ட முறையில் அந்தப் பிரச்சினையில் தலையிட்டுதான் ஆகவேண்டும். அப்போதுதான் மக்கள், கோயிலில் இவர்களுக்குப் பாத்தியதை உண்டு என்று நம்புவார்கள் என்ற எண்ணம். ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர்ப் பிடாரியை விரட்டிய கதையை வரலாற்றில் நாம் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக் கின்றோம்.

சாமி கும்பிட வருபவர்களும், மணியாட்ட வந்த வனெல்லாம் கோயிலை உரிமை கோரினால், அதன் சொத்துக்களை அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொடுத் தால் சிறப்பாக பராமரிப்பு செய்வோம் என்பது எவ் வகையில் சரியாகும்? வேலை செய்ய வந்த தொழி லாளர்கள்  தொழிற்சாலையை உரிமை கோருவதை யும், உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம் என்ற கோரிக் கையும் மிகவும் நியாயமான கோரிக்கை தானே. அதை அம்பிகள் ஏற்றுக்கொண்டு செய்ய சொன் னால், மோடியின் ஆட்சி உண்மையான சோசலிச ஆட்சியாக மாறுவதற்கு வாய்ப்பு ஏற்படுமே! அதைச் செய்யாது கோயில்களில் மட்டும் உரிமை கோருவது கொள்ளையடிக்கத்தானே! பார்ப்பனர்கள் கோயிலுக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றால் உயிரையும் கொடுக்கும் அளவிற்குச் செல்வார்கள் என்பதை வரலாற்றில் இருந்து நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம். திருவரங்கம் கோவில் வரலாற்றை குறிப்பிடும் ‘கோயிலொழுகு’ என்னும் நூல், அழகிய மணவாள தாசருடன் இரண்டு ஜீயர்களும் கீழே குதித்து உயிர் துறந்ததைப் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது. அதைத் தற்கால உரைநடையில் கோயிலொழுகைப் பதிப்பித்த கிருஷ்ணமாச்சார்யர் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்.

“ஸ்ரீவரங்கம் கோயிலுக்குச் சொந்தமான நிலங் களைக் கோனோரிராஜா தனக்கு வேண்டியவர் களான கோட்டை சாமந்தனார் மற்றும் சென்னப்ப நாயக்கர் ஆகியோருக்குக் குத்தகை விட்டார். புரவரி, ‘காணிக்கை வரி, பட்டுவரி, ‘பரிவட்ட வரி போன்ற வரிகளை விதித்து ஸ்ரீரங்கம் கோயில் ஸ்ரீ பண்டாரத்தில் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த உயர்ந்த திருவாபரணங்களையும், பொற்காசுகளையும் கவர்ந்து சென்றான். இவ்வாறான கொடுமைகளைப் பொறுக்க ஒண்ணாத நிலையில் வெள்ளைக் கோபுரத்தின் மேலே ஏறி இரண்டு ஜீயர்களும் அழகிய மணவாளதாசர் என்ற ஏகாங்கியும் தம் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர்.”

இதில் இருந்து நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய செய்தி, கோயில் அப்போதும் மன்னனின் கட்டுப் பாட்டில்தான் இருந்திருக்கின்றது. அதை குத்த கைக்கு விடும் அதிகாரமும் மன்னனிடமே இருந்து எள்ளது என்பதுதான். அதில் முறைகேடுகள் ஏற் பட்டபோது நேர்மையான பார்ப்பனர்கள் கோயி லைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் விட்டுவிடுமாறு கோராமல் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்துள்ள னர். நியாயமாக மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயி லில் ஏற்பட்ட தீவிபத்து அரசின் அஜாக்கிரதையால் ஏற்பட்டது என்பதை உறுதியாக பார்ப்பனக் கும்பல் நம்பினால் தங்களின் முன்னோர்கள் செய்ததைப் போல தங்களது எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்யலாம். வழி வழியாக வந்த மரபுகளை கட்டிக் காப்பாத்துவது தானே சனாதன தர்மம். இப்போது மட்டும் அதை மீறுவதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்?

இன்று கோயில்களில் உட்கார்ந்துகொண்டு கோயிலை ஆட்டையப் போட நினைக்கும் பார்ப் பான்களுக்கும், கோயிலுக்கும் எப்போதுமே சம் பந்தம் இருந்தது கிடையாது. ஏனென்றால் பக்தி இலக்கிய காலத்துக்கு முன்னால் தமிழ்நாட்டில் இன்று உள்ளது போன்று கோயில் என்பது மிகப் பெரிய சமூக நிறுவனமாக வளர்ச்சியடையவில்லை. அப்போது இருந்த கோயில்கள் பெரும்பாலும் மண்ணாலும், மரத்தாலுமே செய்யப்பட்டிருந்தது. வேதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஸ்மார்த்தப் பார்ப் பனர்களே அன்று இருந்தனர். இவர்கள் வேள்வி களை மட்டுமே செய்பவர்கள். இவர்கள்தான் அர சனுக்கு அருகில் அவர்களுக்கு யோசனை சொல்ப வர்களாக, அதிகாரம் படைத்தவர்களாக, மன்னர் களுக்கு கால்வழி மரபுகளை உருவாக்கிக் கொடுப்பவர்களாக இருந்தனர். எப்பொழுது தமிழ் நாட்டில் சமண, பவுத்த மதங்களுக்கு எதிராக பக்தி இயக்கம் பரவியதோ, அப்போதுதான் மண்ணாலான கோயில்களும், மரத்தாலான கோயில்களும் கற்களால் கட்டப்பட்ட மிகப்பெரிய கோயில்களாக வளர்ச்சியடைந்தன. அப்படிப்பட்ட கோயில்களுக்கு மன்னர்கள் மிகப்பெரிய அளவிற்கு சொத்துக்களை அளித்தனர். இப்படி மிகப்பெரிய சொத்துடை நிறு வனங்களாக கோயில்கள் வளர்ச்சியடைந்த போது தான் ஸ்மார்த்த பார்ப்பனர்கள் உருவவழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு கோயில் சொத்துக்களை களவாட அர்ச்சகர் என்ற பெயரில் புறப்பட்டனர்.

இப்படி பார்ப்பனர்கள் கோயில் சொத்துக்களை தம் விரும்பம் போல கொள்ளையடித்து அனுபவித்து வந்ததை தடுப்பதற்காகத்தான் 1925 இல் இந்துசமய அறநிலையத்துறைச் சட்டத்தை நீதிக்கட்சி கொண்டு வந்தது. அப்போது காங்கிரஸ் தலைவர்களாக இருந்த சத்திய மூர்த்தி, சீனிவாச அய்யங்கார் போன்ற பார்ப்பனர்கள் கடுமையாக எதிர்த்தனர். இந்து பத்திரிகை இதற்கான சட்ட மசோதாவைக் கண்டித்து தலையங்கம் எழுதியது. இச்சட்டத்தை ஆதரித்துப் பேசிய நீதிக்கட்சி தலைவர் நடேச முதலியார், கோயிலின் நிதி ஆதாரங்கள் ஒரு குறிப் பிட்ட சமூகத்து நலன்களுக்காகவும், செத்துப்போன சமஸ்கிருத மொழியை வளர்க்கவுமே பயன்படுத்தப் படுகின்றன. அதனைத் தடுத்து நிறுத்த இப்படியொரு சட்டம் தேவையென வலியுறுத்தினார். இப்படி இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிறுவப்பட்டதே பார்ப் பனர்கள் கோயிலின் சொத்துக்களை தங்கள் வீட்டு சொத்துக்கள் போன்று நினைத்து அனுபவித்து வந்ததுதான் காரணமாகும். அதுமட்டும் அல்லாமல் கோயில்கள் எப்போதுமே பார்ப்பனர்கள் அல்லது பொதுமக்களின் சொத்துக்களாக வரலாற்றில் இருந் தது கிடையாது. இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இந்த ஆலயங்கள் வருவதற்கு முன்னால் தமிழகத்தில் உள்ள பெரிய ஆலயங்கள் ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்தோரின் பிடிக்குள்தான் இருந்தன.

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பின்னால் கூட கோயில்களில் கொட்டமடிக்கும் பார்ப்பான்களை இன்னமும் இந்த அரசுகள் வெளியேற்றாமல் வெட் கம்கெட்ட முறையில் மரபு என்ற பெயரால் ஆத ரித்து வருகின்றது. சட்டத்தின் முன் அனைவருமே சமம் என்று சொல்லும் இந்திய அரசு, பார்ப்பான்கள் தங்களின் நலனை முன்னிலைப்படுத்த எழுதி வைத் துள்ள வேத, புராண, இதிகாச, மனுஸ்மிருதிகளை சட்டத்தைவிட மேலாகக் கருதுவது அந்த அரசு எந்தளவிற்கு பார்ப்பன மயமாக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதைத்தான் காட்டுகின்றது. அந்தத் தைரியத் தில்தான் இன்று பார்ப்பன கும்பல் வீதிக்கு வந்து கோயிலை எனக்கு எழுதிக்கொடு என்று குதித்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. இந்து சமய அறநிலை யத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் 36 ஆயிரம் கோயில் களுக்கு மேல் உள்ளது. இந்தக் கோயில்களுக்கு 4 லட்சத்து 78 ஆயிரத்து 348 ஏக்கர் நிலங்களும், 22600 கட்டிடங்களும் உள்ளன. மேலும் 33665 கடை கள் வாடகைக்கும் விடப்பட்டுள்ளன. 1 லட்சத்து 23 ஆயிரத்து 729 பேருக்கு விவசாய நிலங்களும் குத் தகைக்கு விடப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் ஆண் டுக்கு 58.68 கோடி ரூபாய் வருமானம் வருவதாக அரசு தரப்பில் சொல்லப்படுகின்றது. ஒரு வேளை கோயில்கள் எல்லாம் பார்ப்பனர்கள் கட்டுப் பாட்டிலோ, இல்லை அவர்களின் அடிவருடிகளின் கட்டுப்பாடிலோ சென்றால் இதுவரை புறங்கையை மட்டுமே நக்கிக்கொண்டிருந்தது போய் முழு தேனை யும் இவர்களே நக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

ஒட்டுமொத்த கோயிலின் கட்டுப்பாடும் பக்தர் கள் என்ற போர்வையில் இருக்கும் காவி பயங்க ரவாதிகளின் கட்டுப்பாட்டிற்கு போகும் பட்சத்தில், ஆகமவிதிப்படி பூசைகள் நடைபெறும் நிறுவனப் படுத்தப்பட்ட கோயில்கள் மட்டும் அல்லாமல், நாட்டார் தெய்வ கோயில்கள் கூட பார்ப்பன மய மாக்கப்படும். ஏற்கெனவே கிராம கோயில் பூசாரிகள் பேரவை என்ற பெயரில் நாட்டார் தெய்வ கோயி ல்களில் பூசை செய்யும் மற்ற சாதிப் பூசாரிகளுக்கு பார்ப்பனிய முறைப்படி பூசை செய்ய பயிற்சி அளித்து வருகின்றனர். இதை ஒட்டியே பல நாட்டார் தெய்வ கோயில்கள் தமிழ்நாட்டில் பார்ப்பன மயமாக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நேற்றுவரை திரு கருப்பானர் சாமி, திரு முனியப்பன் சாமி என்று இருந்த கோயில்கள் எல்லாம் இன்று ஸ்ரீ கருப்பனார் சுவாமிகள் என்றும், ஸ்ரீ முனியப்பன் சுவாமிகள் என் றும் பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. அது போன்ற கோயில்களில் முருகன், தொந்தி பிள்ளையார், சிவலிங்கம் போன்றவை நிறுவப்பட்டு உயிர்ப்பலி கொடுக்கப்படுவது நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும் இதுவரை உள்ளூரில் இருந்த பண்டாரம் போன்ற ஜாதிகளைச் சேர்ந்த பூசாரிகளின் பிடியில் இருந்த அந்தக் கோயில்கள் பார்ப்பன பூசாரிகளின் பிடியில் விழுந்திருக்கின்றன.

இப்படி 36000க்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை கபளிகரம் செய்வதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான அன்னக்காவடி பார்ப்பனர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு ஏற்படுத்தி கொடுக்க முடியும். மேலும் நாட்டார் தெய்வ வழிபாடுகளை ஒழித்துக்கட்டுவதன் மூலம் தமிழ்ச்சமூகத்தில் தீவிரமான பார்ப்பனிய சிந்த னையை விதைக்க முடியும். இதன் மூலம் ஆர்.எஸ்.எஸ் பிஜேபி கும்பலுக்கு ஆதரவான மனநிலையை தமிழகத்தில் உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பை ஏற் படுத்த முடியும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அதற் கான நிதியையும் கோயில் வருவாயில் இருந்தே திரட்டிக் கொள்ள முடியும். இதுதான் ஆர்.எஸ்.எஸ் பிஜேபி கும்பலின் திட்டம். அதற்காகத்தான் கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை கட்டுப் பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்று குரைத்துக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

இன்று கோயிலை உரிமை கொண்டாட நாக்கை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு அலையும் கும்பல் களுக்கு தமிழ்நாட்டில் உள்ள எந்த ஒரு கோயிலின் ஒரு செங்கல் கூட சொந்தமானது கிடையாது. அனைத்தும் தமிழ்மக்களின் வியர்வையில் கட்டப் பட்டது. இது மக்களின் சொத்து. அதைப் பாதுகாக்க வேண்டியது அரசின் கடமை. எப்போதுமே அதை அரசுதான் காத்தும் வந்துள்ளது. கோயில்கள் உள்ள படியே ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும் என்றால், அது அனைத்து மக்களுக்கும் ஜனநாயகம் வழங்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும் என்றால், கோயில்களில் இருந்து பார்ப்பனக் கும்பலை வெளியே துரத்த வேண்டும். உஞ்சவிருத்தி செய்து வாழ்ந்த கும்பலை கோயிலுக்குள் தமிழர்கள் விட்டதன் பலனைத்தான் இப்போது அனுபவித்து வருகின்றார்கள். உண்மை யில் பார்ப்பான் இருக்க வேண்டிய இடம் கோயி லுக்கு உள்ளே அல்ல, கோயிலுக்கு வெளியே உஞ்சவிருத்தி செய்துகொண்டு. இதுவரை ஏமாந்தது போதும். இனியாவது கோயிலின் கருவறையில் இருந்து பார்ப்பனக் கும்பலை வெளியேற்றும் முயற் சியில் மானமுள்ள பக்தர்கள் ஈடுபடவேண்டும். தமிழ்மக்கள் கட்டிய கோயிலில் வந்தேறி பார்ப்பனக் கும்பலுக்கு என்ன வேலை என்று யோசிக்க வேண் டும். தமிழில் பாடினால் தீட்டாகிவிடும் என்றால், அந்தக் கடவுள்களை வீதியில் போட்டு உடைக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் இன்று கருவறையைத் திருடியவன் நாளை கோயிலையும், அதன் சொத்துக் களையும் திருடித் தின்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.

Banner
Banner