தொடர்


கோயில் சொத்துக்களை

கொள்ளையிடத் துடிக்கும் பார்ப்பனக் கும்பல்

இணையதள எழுத்தாளர் செ.கார்க்கி சாடல்!

மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயிலில் கடந்த 2 ஆம் தேதி இரவு ஏற்பட்ட தீ விபத்தில் கோயில் வளாகத்தில் இருந்த 30க்கும் மேற்பட்ட கடைகளும், வீரவசந்தராயர் மண்டபமும் சேதம் அடைந்தன. இந்தத் தீ விபத்து தற்செயலாக ஏற்பட்டதா, இல்லை திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்பட்ட சதியா என காவல் துறை விசாரித்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. தீ விபத்து ஏற்பட்ட உடன் அங்குவந்த பொதுமக்கள் பலர் தீ யை அணைக்க முயன்றுள்ளனர். ஆனால், அங்கு வந்த பல்வேறு இந்து அமைப்புகளைச் சேர்ந்த காலிகள் தீயை அணைப்பது பற்றி கவலைப்படாமல் கோயிலை இந்து அறநிலையத்துறையின் கட்டுப் பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்று முழக் கம் போட்டுள்ளனர். இதனால் தீயை வேண்டு மென்றே சில காலிகள் வைத்திருப்பதற்கு வாய்ப்பு இருப்பதாகவே சாமானிய பக்தர்கள் நினைக்கின்றார் கள். பார்ப்பன விஷ நாக்குப் பேர்வழி எச்.ராஜாவும், இன்னும் தமிழ்நாட்டில் உள்ள சில கெட்ட புத்தி பார்ப்பான்களும் கோயிலை இந்து சமய அறநிலை யத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து விடுவித்து தனிப்பட்ட சில பார்ப்பன, பார்ப்பன அடிவருடிகளின் சொத்தாக மாற்ற வேண்டும் என்று கூவிக் கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

கோயில் உண்டியலில் காசு போட்டவன், கோயி லுக்கு வெளியே கடவுளின் பெயரைச் சொல்லி பிச்சை எடுப்பவன், கருவறையில் மணியாட்டி பிச்சை எடுப்பவன் என்று கடவுள் பெயரை வைத்துக் கொண்டு பிழைக்கும் இந்தக் கும்பல்தான் நேர்மையானவர்களாம். இவர்கள் கையில் பலகோடி ரூபாய் சொத்து மதிப்புள்ள கோயிலை ஒப்படைத்துவிட்டால் பார்ப்பான் மற்றும் பார்ப்பன கடவுள்களின் குண்டி குளிர்ந்து விடுமாம். இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதால்தான் தன்னுடைய கோயிலில் பற்றிய தீயைக் கூட அணைக்க வக்கில்லாமல் கடவுள் சும்மா வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்று கொண் டிருந்தாராம். கடவுள் நம்பிக்கை உள்ள பக்தர்களின் கையில் கோயிலின் சொத்துகள் கொடுக்கப்பட் டிருந்தால் இந்நேரம் கடவுள் நேரடியாக வந்து தீயை அணைத்து, கிழித்திருப்பாராம்!.

தர்மபுரியில் தலித்துகளின் குடிசைகள் எரிந்த பொழுது வராத காலிகள், அரியலூர் நந்தினியை இந்து முன்னணி அயோக்கியன் கருவறுத்த பொழுது வராத காலிகள் இப்போது கதறிக்கொண்டு வருகின்றார்கள் என்றால், காரணம் இல்லாமல் இல்லை. கோயிலை வைத்துதான் பிழைப்பு நடத்த வேண்டும் என்ற கட்டாயம் உள்ள கும்பலுக்கு அது எவன் அப்பன் வீட்டு சொத்தாக இருந்தாலும் மானமரியாதையை தூக்கி தூர வைத்துவிட்டு வெட்கம்கெட்ட முறையில் அந்தப் பிரச்சினையில் தலையிட்டுதான் ஆகவேண்டும். அப்போதுதான் மக்கள், கோயிலில் இவர்களுக்குப் பாத்தியதை உண்டு என்று நம்புவார்கள் என்ற எண்ணம். ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர்ப் பிடாரியை விரட்டிய கதையை வரலாற்றில் நாம் பார்த்துக் கொண்டுதான் இருக் கின்றோம்.

சாமி கும்பிட வருபவர்களும், மணியாட்ட வந்த வனெல்லாம் கோயிலை உரிமை கோரினால், அதன் சொத்துக்களை அவர்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொடுத் தால் சிறப்பாக பராமரிப்பு செய்வோம் என்பது எவ் வகையில் சரியாகும்? வேலை செய்ய வந்த தொழி லாளர்கள்  தொழிற்சாலையை உரிமை கோருவதை யும், உழுபவனுக்கே நிலம் சொந்தம் என்ற கோரிக் கையும் மிகவும் நியாயமான கோரிக்கை தானே. அதை அம்பிகள் ஏற்றுக்கொண்டு செய்ய சொன் னால், மோடியின் ஆட்சி உண்மையான சோசலிச ஆட்சியாக மாறுவதற்கு வாய்ப்பு ஏற்படுமே! அதைச் செய்யாது கோயில்களில் மட்டும் உரிமை கோருவது கொள்ளையடிக்கத்தானே! பார்ப்பனர்கள் கோயிலுக்கு ஒரு பிரச்சினை என்றால் உயிரையும் கொடுக்கும் அளவிற்குச் செல்வார்கள் என்பதை வரலாற்றில் இருந்து நாம் தெரிந்து கொள்ளலாம். திருவரங்கம் கோவில் வரலாற்றை குறிப்பிடும் ‘கோயிலொழுகு’ என்னும் நூல், அழகிய மணவாள தாசருடன் இரண்டு ஜீயர்களும் கீழே குதித்து உயிர் துறந்ததைப் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது. அதைத் தற்கால உரைநடையில் கோயிலொழுகைப் பதிப்பித்த கிருஷ்ணமாச்சார்யர் பின்வருமாறு எழுதியுள்ளார்.

“ஸ்ரீவரங்கம் கோயிலுக்குச் சொந்தமான நிலங் களைக் கோனோரிராஜா தனக்கு வேண்டியவர் களான கோட்டை சாமந்தனார் மற்றும் சென்னப்ப நாயக்கர் ஆகியோருக்குக் குத்தகை விட்டார். புரவரி, ‘காணிக்கை வரி, பட்டுவரி, ‘பரிவட்ட வரி போன்ற வரிகளை விதித்து ஸ்ரீரங்கம் கோயில் ஸ்ரீ பண்டாரத்தில் சேர்த்து வைக்கப்பட்டிருந்த உயர்ந்த திருவாபரணங்களையும், பொற்காசுகளையும் கவர்ந்து சென்றான். இவ்வாறான கொடுமைகளைப் பொறுக்க ஒண்ணாத நிலையில் வெள்ளைக் கோபுரத்தின் மேலே ஏறி இரண்டு ஜீயர்களும் அழகிய மணவாளதாசர் என்ற ஏகாங்கியும் தம் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனர்.”

இதில் இருந்து நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய செய்தி, கோயில் அப்போதும் மன்னனின் கட்டுப் பாட்டில்தான் இருந்திருக்கின்றது. அதை குத்த கைக்கு விடும் அதிகாரமும் மன்னனிடமே இருந்து எள்ளது என்பதுதான். அதில் முறைகேடுகள் ஏற் பட்டபோது நேர்மையான பார்ப்பனர்கள் கோயி லைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் விட்டுவிடுமாறு கோராமல் தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்துள்ள னர். நியாயமாக மதுரை மீனாட்சி அம்மன் கோயி லில் ஏற்பட்ட தீவிபத்து அரசின் அஜாக்கிரதையால் ஏற்பட்டது என்பதை உறுதியாக பார்ப்பனக் கும்பல் நம்பினால் தங்களின் முன்னோர்கள் செய்ததைப் போல தங்களது எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்யலாம். வழி வழியாக வந்த மரபுகளை கட்டிக் காப்பாத்துவது தானே சனாதன தர்மம். இப்போது மட்டும் அதை மீறுவதை எப்படி அனுமதிக்க முடியும்?

இன்று கோயில்களில் உட்கார்ந்துகொண்டு கோயிலை ஆட்டையப் போட நினைக்கும் பார்ப் பான்களுக்கும், கோயிலுக்கும் எப்போதுமே சம் பந்தம் இருந்தது கிடையாது. ஏனென்றால் பக்தி இலக்கிய காலத்துக்கு முன்னால் தமிழ்நாட்டில் இன்று உள்ளது போன்று கோயில் என்பது மிகப் பெரிய சமூக நிறுவனமாக வளர்ச்சியடையவில்லை. அப்போது இருந்த கோயில்கள் பெரும்பாலும் மண்ணாலும், மரத்தாலுமே செய்யப்பட்டிருந்தது. வேதத்தை ஏற்றுக்கொண்ட ஸ்மார்த்தப் பார்ப் பனர்களே அன்று இருந்தனர். இவர்கள் வேள்வி களை மட்டுமே செய்பவர்கள். இவர்கள்தான் அர சனுக்கு அருகில் அவர்களுக்கு யோசனை சொல்ப வர்களாக, அதிகாரம் படைத்தவர்களாக, மன்னர் களுக்கு கால்வழி மரபுகளை உருவாக்கிக் கொடுப்பவர்களாக இருந்தனர். எப்பொழுது தமிழ் நாட்டில் சமண, பவுத்த மதங்களுக்கு எதிராக பக்தி இயக்கம் பரவியதோ, அப்போதுதான் மண்ணாலான கோயில்களும், மரத்தாலான கோயில்களும் கற்களால் கட்டப்பட்ட மிகப்பெரிய கோயில்களாக வளர்ச்சியடைந்தன. அப்படிப்பட்ட கோயில்களுக்கு மன்னர்கள் மிகப்பெரிய அளவிற்கு சொத்துக்களை அளித்தனர். இப்படி மிகப்பெரிய சொத்துடை நிறு வனங்களாக கோயில்கள் வளர்ச்சியடைந்த போது தான் ஸ்மார்த்த பார்ப்பனர்கள் உருவவழிபாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு கோயில் சொத்துக்களை களவாட அர்ச்சகர் என்ற பெயரில் புறப்பட்டனர்.

இப்படி பார்ப்பனர்கள் கோயில் சொத்துக்களை தம் விரும்பம் போல கொள்ளையடித்து அனுபவித்து வந்ததை தடுப்பதற்காகத்தான் 1925 இல் இந்துசமய அறநிலையத்துறைச் சட்டத்தை நீதிக்கட்சி கொண்டு வந்தது. அப்போது காங்கிரஸ் தலைவர்களாக இருந்த சத்திய மூர்த்தி, சீனிவாச அய்யங்கார் போன்ற பார்ப்பனர்கள் கடுமையாக எதிர்த்தனர். இந்து பத்திரிகை இதற்கான சட்ட மசோதாவைக் கண்டித்து தலையங்கம் எழுதியது. இச்சட்டத்தை ஆதரித்துப் பேசிய நீதிக்கட்சி தலைவர் நடேச முதலியார், கோயிலின் நிதி ஆதாரங்கள் ஒரு குறிப் பிட்ட சமூகத்து நலன்களுக்காகவும், செத்துப்போன சமஸ்கிருத மொழியை வளர்க்கவுமே பயன்படுத்தப் படுகின்றன. அதனைத் தடுத்து நிறுத்த இப்படியொரு சட்டம் தேவையென வலியுறுத்தினார். இப்படி இந்து சமய அறநிலையத்துறை நிறுவப்பட்டதே பார்ப் பனர்கள் கோயிலின் சொத்துக்களை தங்கள் வீட்டு சொத்துக்கள் போன்று நினைத்து அனுபவித்து வந்ததுதான் காரணமாகும். அதுமட்டும் அல்லாமல் கோயில்கள் எப்போதுமே பார்ப்பனர்கள் அல்லது பொதுமக்களின் சொத்துக்களாக வரலாற்றில் இருந் தது கிடையாது. இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் இந்த ஆலயங்கள் வருவதற்கு முன்னால் தமிழகத்தில் உள்ள பெரிய ஆலயங்கள் ஆட்சியாளர்கள் மற்றும் அவர்களைச் சார்ந்தோரின் பிடிக்குள்தான் இருந்தன.

இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்த பின்னால் கூட கோயில்களில் கொட்டமடிக்கும் பார்ப்பான்களை இன்னமும் இந்த அரசுகள் வெளியேற்றாமல் வெட் கம்கெட்ட முறையில் மரபு என்ற பெயரால் ஆத ரித்து வருகின்றது. சட்டத்தின் முன் அனைவருமே சமம் என்று சொல்லும் இந்திய அரசு, பார்ப்பான்கள் தங்களின் நலனை முன்னிலைப்படுத்த எழுதி வைத் துள்ள வேத, புராண, இதிகாச, மனுஸ்மிருதிகளை சட்டத்தைவிட மேலாகக் கருதுவது அந்த அரசு எந்தளவிற்கு பார்ப்பன மயமாக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதைத்தான் காட்டுகின்றது. அந்தத் தைரியத் தில்தான் இன்று பார்ப்பன கும்பல் வீதிக்கு வந்து கோயிலை எனக்கு எழுதிக்கொடு என்று குதித்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. இந்து சமய அறநிலை யத்துறையின் கட்டுப்பாட்டில் 36 ஆயிரம் கோயில் களுக்கு மேல் உள்ளது. இந்தக் கோயில்களுக்கு 4 லட்சத்து 78 ஆயிரத்து 348 ஏக்கர் நிலங்களும், 22600 கட்டிடங்களும் உள்ளன. மேலும் 33665 கடை கள் வாடகைக்கும் விடப்பட்டுள்ளன. 1 லட்சத்து 23 ஆயிரத்து 729 பேருக்கு விவசாய நிலங்களும் குத் தகைக்கு விடப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம் ஆண் டுக்கு 58.68 கோடி ரூபாய் வருமானம் வருவதாக அரசு தரப்பில் சொல்லப்படுகின்றது. ஒரு வேளை கோயில்கள் எல்லாம் பார்ப்பனர்கள் கட்டுப் பாட்டிலோ, இல்லை அவர்களின் அடிவருடிகளின் கட்டுப்பாடிலோ சென்றால் இதுவரை புறங்கையை மட்டுமே நக்கிக்கொண்டிருந்தது போய் முழு தேனை யும் இவர்களே நக்க ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

ஒட்டுமொத்த கோயிலின் கட்டுப்பாடும் பக்தர் கள் என்ற போர்வையில் இருக்கும் காவி பயங்க ரவாதிகளின் கட்டுப்பாட்டிற்கு போகும் பட்சத்தில், ஆகமவிதிப்படி பூசைகள் நடைபெறும் நிறுவனப் படுத்தப்பட்ட கோயில்கள் மட்டும் அல்லாமல், நாட்டார் தெய்வ கோயில்கள் கூட பார்ப்பன மய மாக்கப்படும். ஏற்கெனவே கிராம கோயில் பூசாரிகள் பேரவை என்ற பெயரில் நாட்டார் தெய்வ கோயி ல்களில் பூசை செய்யும் மற்ற சாதிப் பூசாரிகளுக்கு பார்ப்பனிய முறைப்படி பூசை செய்ய பயிற்சி அளித்து வருகின்றனர். இதை ஒட்டியே பல நாட்டார் தெய்வ கோயில்கள் தமிழ்நாட்டில் பார்ப்பன மயமாக்கப்பட்டிருக்கின்றது. நேற்றுவரை திரு கருப்பானர் சாமி, திரு முனியப்பன் சாமி என்று இருந்த கோயில்கள் எல்லாம் இன்று ஸ்ரீ கருப்பனார் சுவாமிகள் என்றும், ஸ்ரீ முனியப்பன் சுவாமிகள் என் றும் பெயர் மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. அது போன்ற கோயில்களில் முருகன், தொந்தி பிள்ளையார், சிவலிங்கம் போன்றவை நிறுவப்பட்டு உயிர்ப்பலி கொடுக்கப்படுவது நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மேலும் இதுவரை உள்ளூரில் இருந்த பண்டாரம் போன்ற ஜாதிகளைச் சேர்ந்த பூசாரிகளின் பிடியில் இருந்த அந்தக் கோயில்கள் பார்ப்பன பூசாரிகளின் பிடியில் விழுந்திருக்கின்றன.

இப்படி 36000க்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை கபளிகரம் செய்வதன் மூலம் ஆயிரக்கணக்கான அன்னக்காவடி பார்ப்பனர்களுக்கு வேலை வாய்ப்பு ஏற்படுத்தி கொடுக்க முடியும். மேலும் நாட்டார் தெய்வ வழிபாடுகளை ஒழித்துக்கட்டுவதன் மூலம் தமிழ்ச்சமூகத்தில் தீவிரமான பார்ப்பனிய சிந்த னையை விதைக்க முடியும். இதன் மூலம் ஆர்.எஸ்.எஸ் பிஜேபி கும்பலுக்கு ஆதரவான மனநிலையை தமிழகத்தில் உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பை ஏற் படுத்த முடியும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அதற் கான நிதியையும் கோயில் வருவாயில் இருந்தே திரட்டிக் கொள்ள முடியும். இதுதான் ஆர்.எஸ்.எஸ் பிஜேபி கும்பலின் திட்டம். அதற்காகத்தான் கோயிலை இந்து சமய அறநிலையத்துறை கட்டுப் பாட்டில் இருந்து விடுவிக்க வேண்டும் என்று குரைத்துக்கொண்டு இருக்கின்றார்கள்.

இன்று கோயிலை உரிமை கொண்டாட நாக்கை தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு அலையும் கும்பல் களுக்கு தமிழ்நாட்டில் உள்ள எந்த ஒரு கோயிலின் ஒரு செங்கல் கூட சொந்தமானது கிடையாது. அனைத்தும் தமிழ்மக்களின் வியர்வையில் கட்டப் பட்டது. இது மக்களின் சொத்து. அதைப் பாதுகாக்க வேண்டியது அரசின் கடமை. எப்போதுமே அதை அரசுதான் காத்தும் வந்துள்ளது. கோயில்கள் உள்ள படியே ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும் என்றால், அது அனைத்து மக்களுக்கும் ஜனநாயகம் வழங்கும் இடமாக இருக்க வேண்டும் என்றால், கோயில்களில் இருந்து பார்ப்பனக் கும்பலை வெளியே துரத்த வேண்டும். உஞ்சவிருத்தி செய்து வாழ்ந்த கும்பலை கோயிலுக்குள் தமிழர்கள் விட்டதன் பலனைத்தான் இப்போது அனுபவித்து வருகின்றார்கள். உண்மை யில் பார்ப்பான் இருக்க வேண்டிய இடம் கோயி லுக்கு உள்ளே அல்ல, கோயிலுக்கு வெளியே உஞ்சவிருத்தி செய்துகொண்டு. இதுவரை ஏமாந்தது போதும். இனியாவது கோயிலின் கருவறையில் இருந்து பார்ப்பனக் கும்பலை வெளியேற்றும் முயற் சியில் மானமுள்ள பக்தர்கள் ஈடுபடவேண்டும். தமிழ்மக்கள் கட்டிய கோயிலில் வந்தேறி பார்ப்பனக் கும்பலுக்கு என்ன வேலை என்று யோசிக்க வேண் டும். தமிழில் பாடினால் தீட்டாகிவிடும் என்றால், அந்தக் கடவுள்களை வீதியில் போட்டு உடைக்க வேண்டும். இல்லை என்றால் இன்று கருவறையைத் திருடியவன் நாளை கோயிலையும், அதன் சொத்துக் களையும் திருடித் தின்பதை யாராலும் தடுக்க முடியாது.

ஊன்றிப் படித்து உண்மையை உணருங்கள்! - 7

ஆலயங்களை விட்டு அரசு விலக வேண்டுமா?

இந்து அறநிலையத் துறை ஏற்படுத்தப்பட்ட நோக்கத்தை இந்துத்துவாவாதிகளின் கோரிக்கை சீரழிக்கும்!

 

[தமிழ்நாடு இந்து அறநிலையத் துறையில் உதவி ஆணையராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்ற திரு.நெ.இல.சீதரன் அவர்கள், இந்து அறநிலையத் துறை ஏன் இருக்க வேண்டும்? இல்லாதிருந்தபோது நிலை என்ன? இந்துத்துவாவாதிகளின் கோரிக்கை எப்படி ஆதிக்க, சுரண்டல் நோக்குடையது என்பதைத் தன் பணிக்கால பட்டறிவு மற்றும் உண்மை நிலைகளைக் கொண்டு விளக்கியுள்ளார். படித்துத் தெளிவு பெறுங்கள், பார்ப்பன சூழ்ச்சியை ஒன்று சேர்ந்து முறியடியுங்கள்!

- ஆசிரியர், ‘விடுதலை’]

 

 

- நெ.இல.சீதரன் -

காலம் காலமாய் கோயில்களை பராமரிப்பதும், அவற்றின் சொத்துக்களை பாதுகாப்பதும் அரசு களின் கடமையாகவே கருதப்பட்டு வந்துள்ளது. மூவேந்தர் காலம் ,முகலாயர் காலம், ஆங்கிலேயர் ஆட்சி காலம் என எதுவும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

தமிழ்நாட்டில் இந்து சமய அறநிலையத்துறை ஆலய நிர்வாகத்தை சிறப்பாகவே மேம்படுத்தி உள்ளது.பல ஆலயங்களின் வருவாய் பல மடங்காக பெருகியுள்ளது. பல சீரிய பணிகளை செய்து வருகின்றது. இன்று இத்துறையின் கீழ் கிட்டத்தட்ட 38529 ஆலயங்கள் மற்றும் மடங்கள் உள்ளன.

பொதுமக்கள் மத்தியில் ஆலயங்கள் அனைத் தும் அரசின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது போன்ற பிரச் சாரத்தை, மாயையை சில இயக்கங்கள் உருவாக்கி வருகின்றன. ஆனால் உண்மை நிலை அதுவல்ல. இன்று ஆணையர்,இணை ஆணையர், துணை ஆணையர், உதவி ஆணையர், ஆய்வர், அலுவலக ஊழியர்கள், நிர்வாக அதிகாரிகள், தணிக்கையா ளர்கள் என விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய சில நூறு பேர்கள் இருந்தாலும், பெரும்பான்மையான ஆல யங்களின் நிர்வாகங்கள் பரம்பரை அல்லது பரம் பரை அல்லாத அறங்காவலர்கள் பொறுப்பில்தான் உள்ளது.

அறங்காவலர்களை மண்டலக் குழுதான் தேர்ந்தெடுக்கின்றது. இப்படி அரசு சார்பற்ற இந்து பொது மக்கள் கையில்தான் இன்னமும் ஆலய நிர்வாகம்இருந்து வருகின்றது. அறங்காவலர் பதவி என்பது ஒருகவுரவ பதவியாகும். நியமனம் செய் யப்படும் அறங்காவலர்கள் தங்கள் சொந்த வாழ்க் கையின் பணிகளில் ஈடுபட்டுஎஞ்சிய நேரங்களில் மட்டுமே ஆலயப் பணியில் ஈடுபடுகின்றனர். இத னால் ஆலயச் சொத்துக்கள் சரிவர பராமரிக்கப் படாமல், நிர்வாக நடைமுறைகளில் பங்கமேற்படு கின்றன.

ஆலயத்திற்கு சேர வேண்டிய பாக்கிகளை வசூலிக்க ஆர்வமாக நடவடிக்கை எடுப்பதில்லை. வழக்குகளை சரியாக நடத்துவதில்லை. தனக்கு ஏன் வம்பு என்று பலர் ஒதுங்கிடும் நிலை. அறநிலைய சட்ட விதிகளுக்குட்பட்டு பணிகளைச் செய்வதற்கு அறங்காவலர்கள் எல்லோரும் அக்கறையோடு முன்வருவதில்லை என்பது அனுபவ ரீதியான உண்மையாகும்.

அதுமட்டுமின்றி அடுத்து நிர்வாக மாற்றம் ஏற் படும்போது ஆலயத்தின் பொறுப்புகளை மாற்றம் செய்யும்போது சரிவர மாற்றம் செய்வதில்லை. இதனால் ஆலயத்தில் முக்கிய தஸ்தாவேஜூகள், நகைகள்முதலியன முறைப்படி அடுத்தவரிடம் ஒப்படைப்பதில்லை. சட்டப்படி இது குறித்து உடன் இத்துறையினரால் நடவடிக்கை எடுக்க இயல வில்லை. நீதிமன்ற நடவடிக்கை எடுத்து முடிக்க பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன. அதனால் பெரும்பான்மை யினர் தப்பிக்கும் சூழ்நிலை ஏற்படுகின்றது.

இத்துடன் இடர்பாடுகளுக்கு இடையேயும் ஆல யங்களில் டிக்கெட்டுகள் அச்சிட்டு அதை உரிய அலுவலகத்தில் சீலிட்டு முறையாக கணக்கு வைத் திட இத்துறையால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது. உண்டியல்கள் இலாகா அலுவலர்களால் சீலிடப் பட்டு முறையாக திறக்கப்பட்டு, அத்தொகையினை முறையாக ஆலயக் கணக்கில் சேர்க்கதக்க நடவடிக் கையை இத்துறை செய்துள்ளது. ஆலயகடைகள், வீடுகள், நிலங்கள், காலியிடங்கள் ஆகியவற்றை முறைப்படி வாடகைக்கு விட தக்க ஏற்பாடுகளை செய்துள்ளது. அதே போன்று ஆலயத்திற்கு வரு கின்ற நன்கொடைகள், காணிக்கை ரசீது போடப் பட்டு, முறையாக வரவு வைக்கப்படுகின்றன. முறையாக கணக்குகள் பேண நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு தணிக்கையும் செய்து வருவதுடன், தணிக்கை குறைபாடுகளின் மீது தக்கநடவடிக்கையும் மேற்கொண்டு வருகின்றது. பல ஆலயங்களில் திருப்பணி செய்து வருகின்றது ஆண்டுதோறும் அரசே திருப்பணிக்கு நிதி உதவி செய்து வருகின்றது.

மேலும் இத்துறை கல்வி மேம்பாடு, கலாச்சாரம், பரப்புதல், ஓய்வுற்றோருக்கு ஆதரவு, அனாதை சிறார்கள்பராமரிப்பு, மருத்துவமனை பேணுதல் ஆகிய பொது நலபணிகளையும் செய்து வருகின்றது. ஜாதி சார்பற்ற சிறப்புவழிபாடு மற்றும் சமபந்தி விருந்து. சுதந்திர தினத்தன்றும், அண்ணா நினைவு நாளன்றும் பெரும்பாலான ஆலயத்தில்நடத்தப்பட்டு வருகின்றது. இந்து ஆதி திராவிடர், பிற்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த ஏழை, எளிய இந்துக்களின் திருமணத்திற்கு உதவி புரிந்து பல ஆயிரக்கணக்கான திருமணங்களை நடத்தி வருகின்றது.

அரசுத் துறை மூலமாக நடைபெறும் இத்தகைய நல்ல காரியங்கள் எல்லாம் ஏதோ சில தர்மகர்த் தாக்கள் மூலம்நடைபெறுவது போன்ற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தவே சிலர்வாரியம் என்றும், சிலர் சமயத் தலைவர்கள் மூலம் நிர்வாகம் என்றும் குரல் கொடுக்கிறார்கள் போலும்!

இந்து சமய அறநிலையத்துறை மேலும் சிறப்பாக செயல்பட செய்ய வேண்டிய மாற்றங்கள் என்ன?

இந்து அறநிலையத் துறையின் ஆளுகை யின் கீழ் உள்ள ஆலயங்களின் நிர்வாகத்தை அறநிலைய சட்டவிதிகளுக்குட்பட்டு நடத்துவ தற்கும், முறையான பூஜைகள்நடைபெறவும், சொத்துகளை பாதுகாக்கவும், சிலைகளை பாதுகாக்கவும், வருமானத்தை உயர்த்தவும், முறையான வரவு- செலவு கணக்குகளை வைக்கவும், பதிவேடுகளை பராமரிக்கவும். அவ்வப்போது பிறப்பிக்கப்படும் ஆணைகளை ஏற்று செயல்படவும், அரசிற்கும், ஆணையருக்கும் தேவைப்படும் விபரங்களை தருவதற்கும், ஒருபொறுப்பு வாய்ந்த அரசு கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பணியாளர்களை நியமனம் செய்ய வேண்டுவது அவசியமாகும். வருவாய் துறையில் எப்படி கிராம கணக்குகளை அரசு ஊழியரான கிராம நிர்வாக அலுவலர் பேணிக்காக்கின்றாரோ, அதே போல், பத்து அல்லது பதினைந்து ஆலயங்களை ஒருங் கிணைத்து ஒரு ஆலய நிர்வாக அறங்காவலர் பத வியினை உருவாக்கி அனைத்து ஆலயங்களையும் பத்திரமாக பாதுகாக்க அரசுஊழியர் நிலையில் கொண்டுவர வேண்டியது அவசியமாகும்.

அனைத்து ஆலய ஊழியர்களையும் உடனடி யாக அரசு ஊழியராக்க வேண்டும்.

தமிழகத்தில் புதியதாக பல்வேறு ஆலயங்கள் கட்டப்படுகின்றன. புதிய குடியிருப்புகளில் இது போன்ற பல்லாயிரக்கணக்கான ஆலயங்கள் கட்டப்பட்டுள்ளன. கட்டப்பட்டும் வருகின்றன. உடன டியாக அவைகளை இத்துறையில் பதிவு செய்து சான்றிதழ் பெற வேண்டும். அதே போன்று புதிய ஆலயங்கள் கட்டும் போதும் இத்துறை அனுமதி பெற்று கட்ட வேண்டும். இதுபோன்று ஆந்திர சட்டத் தில் சட்டப் பிரிவுகள் உள்ளன.

இது போன்று இன்னமும் சில சீர்திருத்தங்கள் இத்துறையின் சட்டத்தின் செய்யப்பட வேண்டி யுள்ளது. பல இடர்பாடுகளிடையே அறநிலைய துறை சிறப்பாக செயல்பட்டு வருகிறது. மேலே கூறிய மாற்றங்களை கொண்டுவந்தால் நிச்சயமாக அறநிலையத்துறையின் நிர்வாகம் செம்மையாகவும், மிகச் சிறப்பாகவும் இருக்கும்.இதனை விடுத்து இத் துறையை ஒரு வாரியமாக மாற்றினால், திருக் கோயில்கள் செம்மையாக நடத்துவதற்குப் பதிலாக எதிர்காலத்தில் சுயநலங்கள் கொண்டவர் கள் நிர்வாகத்தில் நுழைந்து விட்டால், திருக்கோயில்கள் தவறாக நிர்வகிக்கப்பட்டு சீர்கேடுகள் அடைந்துவிட வாய்ப்புண்டு.

இத்துறையில் 38,529 ஆலயங்களும் மடங்களும் சமய நிறுவனங்களும் உள்ளன. இதில் ரூ.10000/- ஆண்டு வருவாய்க்குக் கீழ் உள்ள ஆலயங்கள் 34,336, ரூ.10,000லிருந்து 2 லட்சம் வரை உள்ள ஆலயங்கள் 3402, இரண்டு லட்சத்திலிருந்து ரூ.10 லட்சம் வரை ஆண்டு வருமானம் வரும் ஆலயங் கள் 557, ரூ 10 லட்சத்திற்குமேல் வருமானம்உள்ளவை 234. இதில் வரும் வருமானத்திலிருந்தே கல்லூரி 56, பாலிடெக்னிக் ஒன்று, மேல்நிலைப்பள்ளி, உயர் நிலைப்பள்ளி, இடைநிலைப்பள்ளி, ஆரம்பப்பள்ளி 360, நாதஸ்வரபயிற்சிப் பள்ளியும், வேதஆகம பாடசாலை 3, தேவாரப் பயிற்சிப் பள்ளி 2, காது கேளார் பள்ளி 1 கருணை இல்லம், மருத்துவமனை கள் 45 ஆகியவை நடத்தப்படுகின்றன. இலவச திருமணங்கள், நூற்றுக்கணக்கான ஆலயங்களில் அன்னதானம்,ஒரு காலபூசை என பலவும் செயலாக் கப்படுகின்றன. இந்த நற்காரியங்கள், அனைத்தும் சில நூறு நிர்வாக அதிகாரிகள், ஆய்வர்கள் மூலமே நடத்தப்படுகின்றன. மேலும் அறங்காவலர்கள் நியமனம் என்பதே சமீபகாலமாக இல்லை. அதனால் ஒவ்வொரு நிர்வாக அதிகாரிகள், ஆய்வர்கள் 20 முதல் 30 ஆலயங்களை நிர்வகிக்கின்றனர்.

அரசியல்வாதிகளை அறங்காவலர்களாக நிய மிப்பதே நடைமுறையாக உள்ளது. எனவே, உடன் அறங்காவலர்களை நியமிக்க வேண்டும். அப்படி நியமிக்கப்பட்டால் தான் அவர்களுக்கு ஆலயச் சொத்து, சிலைகள், ஆபரணங்கள் குறித்து தெரியும். வாடகைபற்றி எச்.ராசா குறிப்பிடுவது மிகவும் தவறு, எவ்வளவோ நிலங்கள் மடாதிபதிகளால் விற்கப் பட்டன. அதை மீட்க இவரால் என்ன நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது. ஒரு ஆதினம் பல ஆயிரம் ஏக்கர்களை பாண்டிச்சேரி தொழில் நிறுவனத்திற்கு அளிக்க முற்பட்டபோது அதை எதிர்த்து மீட்டது விவசாயிகள் சங்கமே. ஒரு புராதன மடத்தை விழுங்க நினைக்கும் கருநாடக மடாதிபதியை எதிர்ப் பதில் இவர் பங்கு என்ன? நதிகளை மீட்போம் எனச் சொல்லி காடுகளையும் மலைகளையும் முழுங்கும் ஆன்மீகவாதிபற்றி இவர் கருத்துஎன்ன? எத்தனை மருத்துவமனைகளுக்கு, கல்லூரிகளுக்கு மயிலாப் பூரில் பெரும் பிளாட்டுகளுக்கு விற்கப்பட்டதை எதிர்த்து ஏதாவது நடவடிக்கை உண்டா?

மாறாக ஒரு காலத்தில் ஆலயப் பணிகளை செய்ய, விளக்கு எரிக்க இலுப்பை எண்ணை, சுத்தம் செய்ய, திருவலகுபணி, சந்தனம் அரைக்க, பூமாலை கட்டிதருவது, சாமி தூக்குபவர்கள் என பல்வேறு ஆலயப் பணிகளில் ஈடுபடுபவர்களுக்கு அளிக்கப் பட்ட ஒரு கிரவுண்ட், அரை கிரவுண்ட் நிலங்களை அதில் குடியிருக்க கோயிலை சுற்றி பெரும் பள்ளங்களை தூர்த்து பாதை அமைத்து ராஜ வீதி அமைத்தவர்கள் சொந்த செலவில் அவ்வீடுகளை கட்டியவர்கள் அவர்களுக்கு இன்று மார்க்கெட் விலையில் 2001 முதல் ரூ.5000, ரூ.10000-என வாடகை நிர்ணயித்து அதை 1998லிருந்து பல லட்சம் நிலுவை அளிக்க வேண்டும் என அவர்கள் மீதுபாய்வது ஏன்? வாடகை செலுத்த முடியாத சூழ்நிலையில் அவர்களை ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் என கூறி காவல்துறை மூலமாக கட்டிய வீடுகளை இடிப்பதும் சீல் வைப்பதும் நடைமுறையில் உள்ளது. கோயில் நிலங்களில் தன் சொந்த செலவில் வீடுகட்டி வாழ்பவர்களாலேயே அந்நிலங்கள் ஆலயத்தின் பெயரில் இன்று வரை பட்டா உள்ளது.

இன்று கும்மிடிப்பூண்டி முதல் மாடம்பாக்கம் வரை 100 ஆண்டுகாலமாக குடியிருக்கும் அவர் களாலேயே சென்னை நகரம் உருவாகியுள்ளது. அறநிலையத்துறையில் சீர்திருத்தம் தேவை. மாறாக அரசு துறையை நீக்கி ஆலயங்களை பராமரிக்க தனியாரிடம் ஒப்படைப்பதால் பிரச் சனை தீராது, மாறாக பொதுமக்களால் பாது காக்கப்படும் பல்லாயிரம்கோடி மதிப்புள்ள கோயில் சொத்துக்கள் வணிக வளாகங்கள் மற்றும் தனியாருக்கு ஆலய நிலங்களை தாரைவார்க்கும் உள்நோக்கம் உள்ளது. இத் துறை எந்த நோக்கத்திற்காக உருவாக்கப்பட் டதோ அச்செயலை சீரழிக்கும் நோக்கமே தனி யாரிடம் ஒப்படைக்கும் என்ற கோரிக்கை.

கட்டுரையாளர்: உதவி ஆணையர் (ஓய்வு)

தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலையத்துறை

தொடர்புக்கு : This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

நன்றி: ‘தீக்கதிர்’, 17.1.2018

Banner
Banner