தொடர்

பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம்

(சருக்கங்கள் 59 முதல் 63 முடிய)

நான்முகன் கொட்டாவியிலிருந்து வானரன் தோன்றினானென்றால், நான்முகனுடைய வாயிலும் கொட்டாவியிலுமா பிள்ளை பெறும் உறுப்பு இருக்கிறது? அப்படியிருக்கிறதென்று வைத்துக் கொண்டாலும், அதில் பிள்ளை உண்டாக்கியவர்கள் யார்? ரிக்ஷரசசு குளத்தில் குளித்தவுடன் பெண்ணு ருவானதெப்படி? அவன் பெண்ணுருவானதைவிட அவன்தன் வாயிலிருந்து வாலியையும், கழுத்திலி ருந்து சுக்கிரீவனையும் பெற்றெடுத்ததுதான் மிக வியப்பாகும். நான்முகனாவது படைப்புக் கடவுள். அதனால் வாயிலிருந்தும் முகத்திலிருந்தும் காலிலி ருந்தும் பிள்ளைகளைப் பெறுவான். ரிக்ஷரசசுக்கு என்ன தெய்வத் தன்மை வந்தது? வாலிலும் கழுத் திலும் பிள்ளை பெற? சூரியனும் இந்திரனும் மிக அறிவுடைய வீரர்களே! ஏனெனில், பெண்ணுருவா கிய குரங்குகளிடம் காமம் கொண்டு, அதன் கையைப் பிடித்தனர்! நல்ல வேளையாக அவர்கள் அதைக் கூடுமுன்னர் அவர்களுடைய வீரியம் கலங்கிவிட்டதாம் அது வாலிலும் கழுத்திலும் விழுந்து பிள்ளை பெற்றது! வாலில் என்றமையால் பெண்ணுருவிலும் அது வாலுடையதாகவே இருந் தது. ஆனால் நான்முகன் அதை ஒரு குளத்தில் மூழ்கிக் குரங்குருக்கொள்ளச் சொன்னான். இது பொருந்துமாறெங்ங்ணம்? அறிவற்ற கதைகள்!

கும்பகர்ணனை இராமன் துண்டுதுண்டாக வெட்டிக் கொன்றான் என்ற இடத்து,நம் அய்யங்கார் ஒரு குறிப்பு எழுதுகிறார். அது கவனிக்கத்தக்கது (பக்கம் 263-264). அது வருமாறு: “யுத்த நீதியைப் பற்றின ஒரு சந்தேகம் இங்கே ஏற்படுகிறது. தாடகை யென்ற பெண்ணைக் கொன்றதும், காக்கையின் மேல் பிரம்மாஸ்திரத்தை விட்டதும், சத்துருவுடன் யுத்தம் செய்துகொண்டிருந்து களைத்த வாலியை மறைந்து பாணத்தால் கொன்றதும், சூர்ப்பனகை யைச் சித்ரவதை செய்யச் சம்மதித்ததும், நெடுநேரம் மகா வீரர்களுடன் யுத்தம் செய்து களைத்த இரா வணன் மயங்கியிருக்கும்போது, கிரீடத்தை உடைத் ததும், அங்கதன், சுக்கிரீவன், மாருதி, லஷ்மணன் முதலியவர்களை முறியடித்துக் களைத்திருந்த கும் பகர்ணனை அவயவம் அவயவமாகச் சித்ரவதை செய்ததும் தர்ம யுத்தமன்று. அவமானப்படுத்து வதையும் சித்ரவதை செய்வதையும்விட உடனே கொல்வது கருணையாகும். இந்தக் குரூர ஸ்வபாவம் சுத்த வீரனுக்கு உரியதன்று. பாலகாண்டம் 5 ஆம் சர்க்கத்தில், அயோத்தியிலுள்ள க்ஷத்திரியர்கள் சகாயமில்லாதவனை அடிக்கிறதில்லை. மறைந்து அடிப்பதுமில்லை என்று வால்மீகி சொல்கிறார். அவர்களுக்கு அரசனான இராமனைப்பற்றி இவ் விதமான சந்தேகம் ஏற்படலாமா? என்பதாகும்.

மேலே கண்ட குறிப்பைப் பார்க்கும்போது, அதில் நமது சீனிவாசய்யங்கார் இராமனை முழு அயோக்கியன் என்றே கூறுகிறார். இத்தகைய அயோக்கியனான இராமனையும் சிலர் நல்லவ னெனவும், அதிலும் தெய்வமெனவும் நம்பி வணங் குகின்றனரே! என்னே அறிவீனம்? இராமன் செய்த அயோக்கியத்தனங்கள் அத்தனையும் மேலே அய்யங்காருடைய குறிப்பில் தொகுத்திருப்பது காண்க.

கும்பகர்ணன் தன் அண்ணனுக்காக உயிரைக் கொடுத்தான். அயோக்கியனாகிய, வீடணனோ தன் அண்ணனையே கொன்றவனானான். பெரும்பா லும் நடுநிலையினராகிய நம் அய்யங்கார் பக்கம் 266 இல் பின் வருமாறு இதுபற்றி எழுதுகிறார். அது வருமாறு:- (கும்பகர்ணன்) “தன் அண்ணன் செய்தது பிசகென்று தெரியும், அழுத்தமாய்க் கண்டித்தான். பயப்படவில்லை. விபீஷணனும் அப்படியே செய் தான்! இராவணன் தன் பிடிவாதத்தை விடமாட்டா னென்று கண்டு, அவனுடன் பிறந்ததற்கும், அவ னால் எல்லாச் சவுக்கியங்களையும், பெருமைகளை யும் அடைந்ததற்கும், தன் அரசனென்ற முறைக் கம் தகுந்தபடி தன்னை யுத்தமென்ற யாகத்தில் பலியாகக் கொடுத்தான். தலை வெட்டப்படும் வரையில், பிரக்ஞையுள்ள வரையில் யுத்தம் செய்து வீரச் செயல்களைச் செய்தான். வீரஸ் வர்க்கத்தில் விளங்கினான். இவனல்லவா தர் மாத்மா? இவனல்லவா சுத்த வீரன்? விபீஷ ணனோ அண்ணன் திட்டின சாக்குக்கொண்டு சத்துருவைச் சரணமடைந்தான். அண்ணனுடைய மர்மங்களைச் சத்துருவுக்கு வெளியிட்டான். ராக்ஷஸ வம்சத்தை வேரறுத்தவன் இவனே. இராவணனல்ல. இவனில்லாவிட்டால் இராம னுக்கு ஜயம் கிடைப்பது சந்தேகமே. ராஜ்யத்திற்கு ஆசைப்பட்டு அண்ணனுக்கும் அரசனுக்கும் துரோகம் செய்த சுக்கிரீவனும் விபீஷணனும் நமக்கு வழிகாட்டிகளாவார்களா? பீஷ்மதுரோணா தியர் துரியோதனனுடைய நடத்தையைக் கண் டித்தார்கள். ஆனாலும் அவனுக்காக உயிரைக் கொடுத்தார்கள். மேலும், இராவண கும்பகர் ணர்கள் ஜயவிஜயர்களின் அவதாரம். சீக்கிரத்தில் வைகுண்டத்திற்குத் திரும்பிப் போனார்கள். விபீஷணன் அப்படியல்ல. ஆசைவைத்த ராஜ் யத்தை ஆளும்படி பூமியில் சிரஞ்சீவியாய் வைக் கப்பட்டான்.

மேலேகண்ட அய்யங்காருடைய குறிப்பால், கும்பகர்ணனே நமக்கு வழிகாட்டியாக இருக் கிறான் என்றும், சண்டாளர்களாகிய சுக்கிரீவனும், வீடணனும் ஒப்புயர்வற்ற அயோக்கியர்களா கையால், நாம் அவர்களைப் பின்பற்றி நடத்தல் கூடாதென்றும் தெரிய வருகிறது. இதனால் சுக்கிரீவனையும் வீடணனையும் புகழும் கம்பர் முதலிய வஞ்சகர்கள் நாட்டிற்குத் தீமை பயந்த பாவிகள் என்பது வெட்ட வெளிச்சம். இன்னும், அவர்களைப் புகழ்பவர்களும், கும்பகர்ணனை இகழ்பவர்களும் அறிவற்ற கொடும்பாவிகளே ஆவார்கள். நமது மொழி பெயர்ப்பாளர் போன்ற அறிஞர்கள் இங்ஙணம் உண்மையை எழுதி வைத்திருந்ததும், வஞ்சகர்கள் தமது வயிற்றுப் பிழைப்புக்காகக் கம்ப ராமாயணத்தைப் படித்து உலகை ஏமாற்றுகிறார்களே! என்னே அநியாயம்! இனி கம்பர் புரளியைக் காண்போம்.

கும்பகர்ணனை எழுப்பஇராவணன் ஆணை தந்த முன்னைய நாள் வரை, பல திசைகளிலுமுள்ள அரக்க வீரரை அழைத்துவர ஏவினனென்றும், மாலியவான் அவன்முன் வர அவன் மாலிய வானிடம் இராமனைப் புகழ்ந்தனனென்றும், அவனிடம் சீதையை விட்டு விடும்படி மாலிய வான் அறிவுறுத்தினனென்றும் அதனால் மகோ தரன் மாலியவானைக் கண்டித்து இராவணனுக்குக் கும்பகர்ணனை எழுப்பும்படிக் கூறினனென்றும் கம்பர் கூறுகிறார். இவை அனைத்தும் ஆதாரமற்ற பொய்யுரைகளே! யானைகள் மிதித்தலால் கும்பகர்ணன் எழுந்தானென்று கூறுகிறார். இது கம்பருடைய இழிகுணத்தைக் காட்டுகிறது. அரக் கர், உலக்கையால் கும்பகர்ணனுடைய கன்னத் தில் குத்தினர் என்று அவர் கூறுகிறார்.

கும்பகர்ணனை மகோதரன் கண்டித்தமை யைக் கம்பர் கூறவில்லை. மேலும், வால்மீகிக்கு மாறாக வீடணன் கும்பகர்ணனிடம் இராமனு டைய தூண்டுதலால் வந்து தன் பக்கம் சேர வேண்டிக் கொண்டானென்றும், கும்பகர்ணன் அதை மறுத்தானென்றும் அவர் கூறுகிறார். சுக்கிரீவனுக்கும் கும்பகர்ணனுக்கும் போர் நடப்பதைக் காணும்போதே கம்பர் சீதையின் சித்திரவனமுலையை (பாடல் 260) நினைந்து புகழ்கிறார். இத்தகைய மனநிலையும் உளதே!

இராமனைப் புகழ்வதும் பிறரை இகழ்வது மேதான் கம்பர் மனக்கோள். அதனால் அவர் எத்தகைய பாதகமான பொய்யுரைக்கும் அஞ்சார்.

(தொடரும்)

யுத்த காண்டம்

பனிரெண்டாம் அத்தியாயம்

கை கால்கள் அற்றும் அவன் இராமனை விழுங்க ஓடி வந்தான். அவனுடைய வாயில் அம்புகள் வந்து, விழுந்து நிரம்பின. பின்னும் அவன் அறுந்த கால் முண்டங்களாய் வந்து வானரரைத் தின்றான். பின் இராமன் ஓர் அம்பை விடுத்து அவனுடைய கழுத்தை அறுத்தான். கும்பகர்ணன் மடிந்தான். அவனுடைய உடலில் ஒரு பகுதி கடலில் விழுந்தது. இராவணன் அச்செய்தியைக் கேட்டு, அளவற்ற துன்பத்தை அடைந்து அழுதான். இவ்வரலாற்றை ஆராய்வோம். கும்பகர்ணன் பல விலங்குகளைத் தின்றானென்றும், போரிலும் பல குரங்குகளை விழுங்கினானெனவும் சொல்லப்படுகிறான்.

மேலும், வீடணன் நாக்கால் அவன் சிறுவ னாயிருந்தபோது, பல உயிர்களை விழுங்கியமையினாலே நான்முகன் அவனுக்கு நெடுந் தூக்கத்தைக் கொடுத்தானென்றும் சொல்லப்படுகிறான். இதெல் லாம் பிற்கால ஆரியர் பொய்க் கதைகளே. குதிரைகளையும், பசுக்களையும், கழுதைகளையும், ஆடுகளையும், மனிதர்களையும் கொன்று,பின் வேள்விப்பேராலும் கொன்று தின்று வந்த ஆரியருக்குத் தாம் புலாலுண்ணுவது கேவலமெனத் தமிழ் மக்கள் கூட்டுறவால் தெரியவர, அதனால் பன்றிகளையும் எருமைகளையும் சுட்டுத் தின்ற வனாக வால்மீகியால் கூறப்படும் இராமனுக்கு முன் இராவணாதியரையும் புலாலுண்போரே எனக் காட்டுவான் துணிந்து, அவர்கள் வால்மீகி வாக்குகளையும் மாற்றி இடையிடையே தமது மனக்கோள் செருகி வைத்தனர். இராவணனாவது, இந்திரசித்தன் முதலிய பிற வானரராவது இவ்வாறு கூறப்படுகின்றனரா? இல்லை, இல்லை. இவன் ஒருவனை மட்டுமே முரடனென்று இத்தகைய பொய்யுரைகளைப் புனைந்து வைத்தனர்.

இவர்களுடய பொய்யுரைகளை இன்னும் விளக்குவோம். கும்பகர்ணன் வானரர்களை விழுங்க, அவர்களில் பலர் அவனுடைய மூக்காலும் காதாலும் வெளி வந்தனராம். மூக்கால் ஒருவேளை வெளி வரலாம்! காதால் வெளிவருவது எங்ங்ணம்? வானரர்களோ பெரிய உருவினராகக் கூறப்படுகிறார்கள். அவர்கள் கும்பகர்ணனுடைய வாயில் போடப் பெற்று, அவனுடைய மூக்கு வழியாக வரவேண்டுமானால், அவனுடைய உரு எவ்வளவு பெரிதாக இருந்திருக்க வேண்டும்? இவ்வாறு பொய்யுரைத்த ஆரிய மக்களுக்கு அவர்களுடைய அறிவு இறந்தபட்டது போலும் படைப்புக் கடவுள் நான்முகன், அவனுடைய மகன் பிள்ளை பேரனே வீடணன். அவன் பல்லாயிர உயிர்களைக் கொன்று தின்றதற்காக நான்முகன் அவனைப் பிணம்போல விழச் சபித்தான் என்பது எவ்வளவு பொருத்தமாக இருக்கிறது? பேரன் இத்தகையனாயின், பாட்டனாகிய நான்முகன் எத்தகையனாக இருக்கவேண்டும்? நான்முகன் கடவுளாதலின், பல கோடி உயிர்களைக் கொன்று தின்றிருப்பான் போலும்!

இவ்விதமாகத் தீவனத்திற்கும் கும்பகர்ணன் இடையூறு செய்ததனாலேயே நான்முகன் தன் பேரனைச் சபித்தான் போலும்! நான் முகன் தான் பெற்ற பிள்ளையையே பெண்டாட் டியாக்கிக்கொண்டவன்தானே!

நான்முகன் சாபத்தால் கும்பகர்ணன் குறைந்தது ஆறு மாதங்கள் வரை தூங்கினானாம் அவன் பெருந் தூக்கமுடையவனாக இருந்திருக் கலாம். அதற்காக ஆறு மாதம் பத்துமாதம் தூங்கினான் என்றும், அவன் மேல் பல்லாயிரம் யானைகளை மிதிக்கவிட்டு அவனை இரா வணன் எழுப்பினான் என்றும் கூறும் செய்திகள் அறிவிற்கு உடன்பாடாமா?

கும்பகர்ணன் செய்தியறிந்து இராமனைக் கொல்லத் துணிந்தான், வீரமும் முரட்டுத்தனமும் ஓர் உருவெடுத்து வந்ததுபோல் பவன் இரா வணனிடம் சீதையைக் கொண்டுபோய் விடும் படிச் சொன்னான் என்பது பொருந்தாதச் செய்தியே. மகோதரன் கும்பகர்ணனை இகழந்தன னென்பதும் பொருந்தா உரையே.

கும்பகர்ணன் சுக்கிரீவனை ரிகூடிரசசின் மகன்தானே என இகழ்ந்தனனாம். ரிகூடிரசசின் வரலாற்றை முன்னர் விரித்தோம். அதனை இங்கே மொழிபெயர்ப்பாளர் சீனிவாசய்யங்கார் கூற்றால் விளக்குவோம். அவர் பக்கம் 255 இல் “ஒரு சமயத்தில் பிரம்மா கொட்டாவி விடும்பொழுது, ரிகூடிரசனென்ற வானரசிரேட்டன் உண்டானான்; அவன் ஒரு நாள் பிரமலோகத்தில் திரிந்து கொண்டிருக்கையில், ஓர் ஏரியில் வேடிக்கையாய் ஸ்நானம் செய்ய அதன் மகிமையால் தன் ரூபம் மாறி, ஓர் அப்சரசானான். அவனைக் கண்டு இந்திரனும் சூரியனும் ஆசைகொண்டு கையைப் பிடித்து இழுத்தார்கள். அப்பொழுது அவர்களுடைய வீரியம் கலங்கி, ஒன்று ரிகூடிரசசின் வாலிலும் மற்றொன்று கழுத்திலும் விழுந்தது.

முறையே வாலி, சுக்கிரீவனென்ற இரண்டு புத்திரர்கள் உண்டானார்கள். அதைக் கண்டு பிரம்மா சிரித்து, “நீ இந்தக் குழந்தைகளுடன் இதோ இருக்கும் ஏரியில் முழுகி, உன் வானர ரூபத்தை அடையக் கடவாய்” என்றார். ஆகையால், வாலி சுக்கிரீவர்கள் பிரம்மாவின் பவுத்திரர்கள்; ரிசுஷரசசின் புத்திரர்கள். சிலர் காசியபருக்குச் சூரியனும், சூரியனுக்குச் சுக்கிரீவனும் பிறந் தார்கள் என்று சொல்லுகிறார்கள். இப்படிச் சுக்கிரீவனுடைய பிறப்பைப்பற்றிப் பரிகாசம் செய்து, அவன் வாலியால் அடிபட்டோடினதைக் கும்பகர்ணன் சொல்லிக் காட்டினான் என்று எழுதியிருக்கிறார். இதை ஆராய்வோம்.

(தொடரும்)

 

யுத்த காண்டம்

இவ்வாறு பகைவனாகிய இராமனாலேயே பெரிதும் புகழப் பெறும் இராவணனை அறிவில்லா மல் இகழ்வாரும் உளரே! இராவணனுடைய பேர ழகை முன்னர் அனுமான் முதன்முதல் சீதைக்கு முன் அசோகவனத்தில் அவனைக் கண்டபோது விவரித்துக் கூறப் பெற்றது.

பெருந்தவம் செய்தவனாகிய இராவணனைச் சேர்ந்தவர்கள் அனைவரும் வானரத் தலைவர் களை எதிர்த்து மடிந்ததாகவும், ஆனால் இராமனு டைய வானரத் தலைவர்கள் அனைவரும் இரா வணாதியரை எதிர்த்து அடிபட்டு விழும்போதெல் லாம் மூச்சற்று விழுந்து கொஞ்ச நேரம் கழித்துத் தெளிந்து எழுந்தார்கள் என்றும், அவர்களில் ஒருவ ராவது சாகவில்லையென்பதாகவும் கூறப்படுகிறார் கள். இதனால் இக்கூற்றுகள் அனைத்தும் நம்ப முடியாத பொய்யேயாக உள்ளன என அறியலாம். போரில் இராவணாதியர் பலர் மடிந்திருக்கலாம். ஆனால், இராமனாதியரில் ஒருவரேனும் மடிய வில்லை. சாதாரணக் குரங்குகள்தாம் மடிந்தன எனச் சொல்லுவது எவ்வாறு அறிவிற்குப் பொருந் தும்? இராமனைச் சேர்ந்தார் எழுதிய இக்கதையில் உண்மை எங்ஙனம் சொல்லப்பெறும்? களைத் திருந்த இராவணனுடைய முடியை அடித்துத் தள்ளித் தேரையும் வில்லையும் நொறுக்கி, அவன் தனியே தரையில் நிற்பதை நோக்கி இராமன், இன்று போய், நாளைவா என்று கூறினனாம் என்னே இராமனுடைய கருணை? யாதொரு தீமையும் புரியாத கிழவியாகிய பெண்மணி தாடகையைக் கொன்று கிடத்திய இராமன், தன் மனைவியையே தூக்கிச் சென்று வைத்திருந்த வீரனாகிய இராவண னிடம் இங்ங்ணம் கூறினனென்பது நம்பும் தகை யதா? இராவணனைத் தூங்கும்போதுகூடக் கொலை புரியச் சித்தமான இராமன், இப்படி நடந்தான் என்பது முழுப் பொய்யேயாம். இதுஇராமனுடைய கொடுந்தன்மைகளை மறைக்க ஆரியர் செய்து வைத்த பொய்ம்மையே என்பது துணிவு. இராவ ணன் தோற்றுப் போயிருக்கலாம். தோல்வியும் வெற்றியும் ஒருவர் பங்கல்லவே இதற்காக இவ்வாறு அவனைப்பற்றிமானக்கேடாகவும், இராமனைப் பற்றி உயர்வாகவும் பொய் கூறுவதா? சத்திவேலால் தாக்குண்டு விழுந்த இலக்குவனை இராவணனால் தூக்க முடியவில்லையாம்! அனுமான் எளிதில் தூக்கி இராமன்முன் வைத்தானாம். ஏனெனில், இலக்குவன் தன்னைத்திருமாலே என எண்ணின னாம்! இது காரணமாயின் அவனை அவ்வேல் ஏன் தாக்கிற்று? அது தன்னை தாக்குவதன் முன் தடுத் துத் தன் தெய்வத் தன்மையை அவன் காட்டியி ருக்கக் கூடாதா? அதனால் அவ்வேல்பட்ட புண் கூட ஆறிவிட்டதாம் உலகை ஆரியர் ஏமாற்றுகின்ற வழிமிக அழகிது நிற்க, கம்பர் போக்கைக் காண் போம்.

தூமிராக்கன் முதலிய வீரரைத் தனித்தனி ஒருவர்பின் ஒருவராக ஏவி, அவர்கள் மடிந்தபின் சேனைத் தலைவனாகிய பிரகதத்தனை ஏவி, அவனும் இறந்தபின் இராவணன், போருக்குப் புறப்பட்டானென வால்மீகிக்கூற, கம்பர் அவர்கள் அனைவரையும் ஒரே காலத்தில் ஏவ, அவர்கள் பல திசைகளிலும் சென்று மடிந்தனர் என்றும், பின்னர் இராவணன் புறப்பட்டனனென்றும் கூறு கிறார். அவர் அவ்வீரர் பெயர் மாற்றமும் செய்தார். இராவணனை இராமன் புகழ்ந்த செய்திகளைக் கம்பர் மறைத்தார். இனிமேற் செல்லுதும்.

பன்னிரண்டாம் அத்தியாயம்

(சருக்கங்கள் 59 முதல் 63 முடிய)

இராவணன் அரண்மனையை அடைந்து கவ லைப்பட்டு, நாற்பது நாள்களுக்குமுன் தன்னுடன் மந்திராலோசனை செய்து தூங்கச் சென்ற தன் தம்பி கும்பகர்ணனை எழுப்பச் சொன்னான். சேவகர்கள் கும்பகர்ணன் விழித்தவுடன், உண்பதற்கு எருமை, பன்றி முதலிய மிருகங்களின் புலாலையும் உணவை யும் மிகுதியாகக் குவித்துவைத்துக் கொண்டு, அவனைப் பலவிதமாகத் தொந்தரவு செய்து எழுப்பினார்கள். ஒன்றாலும் முடியவில்லை. பின் பல ஆயிரம் யானைகளை அவன்மேல் செல்ல விட்டார்கள். அப்போது அவனுக்குக் கொஞ்சம் உணர்ச்சி உண்டாகி எழுந்தான். அவன் பலவற் றையும் உண்டு குடித்து நடந்த செய்தியை அறிந்து இராவணனைக் காண வந்தான்.

விண் அளாவிய உருவுடன் அவன் வருவ தைக் கண்ட குரங்குகள் அஞ்சி ஒட, இராமன் அவனை யார் என வினவினான். வீடணன், “இவனே கும்பகர்ணன். இவன் சிறுபிள்ளையா யிருக்கும்போது, பல ஆயிர உயிர்களை நாடோ றும் தின்று வந்தான். அதனால் நான்முகன் தன் பேரனாகிய இவனைப் பிணம்போலாகச் சபித் தான். பிறகு இராவணன் பணிந்து வேண்ட, நான் முகன் அவனைக் குறைந்தது ஆறுமாதத்திற்கொரு முறையாவது விழிக்கும்படி நெடுந்துக்கம் தந்தான். இவனை வெல்வார் யாரே? என்றனன்.

இராவணன் கும்பகர்ணனை நோக்கி, “எனக்கு ஒரு மனிதனால் துன்பம் வந்தது. நீ சென்று அவனைக் கொன்று வா. என்று பலவாறு வேண்டினான். கும்பகர்ணன், முன்னால் மந்திரி களோடு ஆலோசித்துச் சீதையை எடுத்து வந் திருக்க வேண்டும் அல்லது இராமனைக் கொன்று பின்னரே அவனை எடுத்து வர வேண்டும். இதற்கு மாறுதலாகச் செய்து சிந்திப்பதில் பயன் என்ன? ஏன்? வீடணன் சொன்னபடிச் செய்ய லாமே என்றான். இராவணன், எனக்கா ஆலோ சனை சொல்லுகிறாய்? அழகு இப்போது உனக் குப் போர் செய்வதற்கு விருப்பமிருந்தால் உடனே செய் என்று சொன்னான். இராவணனுடைய கோபத்தை அறிந்த கும்பகர்ணன்,

“அண்ணா! கவலைப்பட வேண்டாம். நான் உங்கள் உடன் பிறந்தவனல்லவா? உங்களுடைய இன்ப துன்பங்களுக்கு உரிமையுடையவனல் லவா? இதோ அந்த இராமனையும் பிறரையும் கொன்று வருகிறேன் எனப்புகன்றான். மகோ தரன், கும்பகர்ணா! என்ன வாய்மதம் பேசுகிறாய்? நாங்கள் சிந்தித்தே செய்தோம். அரசே நாங்கள் இராமனைக் கொல்லப் போவதாகப் பறை சாற்றுங் கள். நாங்கள் போரிட்டு அவனைக் கொல்கிறோம். தவறினால் அவனைக் கொன்றுவிட்டதாக இங்கே வருகிறோம். நீர் அதை விளம்பரம் செய்யும். சீதை இராமனை இறந்ததாக எண்ணி உம்மைச் சேர்வாள் என்றான். கும்பகர்ணன், அடே மகோதரா! உன்னைப் போன்ற அமைச்சரா லல்லவா அரசர் இக்கதியடைந்தார். அண்ணா கவலைப்பட வேண்டாம். நீங்கள் வரவழைத்துக் கொண்ட தீமையை நான் விலக்குகிறேன் என்ற னன். இராவணன், தம்பி இந்த மகோதரன் பயங் கொள்ளி, உன்னைப் போலும் வீரரும் சிறந்த குணத்தாரும் உளரோ? போருக்குப் புறப்படு என்றான். கும்பகர்ணன் தனியே போருக்குப் போக விரும்பினான். ஆனால், இராவணன் பெரும்படையைத் துணையாக அனுப்பினான்.

கும்பகர்ணன் போருக்குச் சென்று, வானரரை யெல்லாம் கொன்று தின்றான். அவர்கள் அவ னைக் கண்டு ஓடினார்கள். அவன் சுக்கிரீவனை ரிக்ஷரசசின் மகன் தானே என இகழ்ந்து அடித்துத் தூக்கிச் சென்றான். சுக்கிரீவன் ஊருக்குப் போன வுடன், தெருவின் குளிர்ச்சியால் மூர்ச்சை தெளிந்து, கும்பகர்ணனுடைய மூக்கின் நுனியைக் கடித்துக் காதைக் கிள்ளி ஓடிவிட்டான். ஓயாமல் கும்பகர்ணன் வானரரைத் தின்றான். அவர்களில் சிலர் அவன் மூக்காலும் காதாலும் வெளிவந்தனர்.

இராமனுக்கும் கும்பகர்ணனுக்கும் கடும்போர் நடந்தது. இராமன் அவனுடைய கையை இரும் புலக்கையுடன் அம்பால் வெட்டினான். அவன் மற்றொரு கையால் ஒரு மரத்தைப் பிடுங்க, இராமன் அக்கையையும் அறுத்தான்.

(தொடரும்)

Banner
Banner