தொடர்

ஊன்றிப் படித்து உண்மையை உணருங்கள்!! - 2

அரசியல், பொருளாதாரம், கலை, பண்பாடு, மொழியில் ஆதிக்கம் செலுத்தி

ஆதாயம் பெறவே ஆலய நிர்வாகத்தைக் கைப்பற்ற ஆரியர்கள் துடிக்கிறார்கள்!

மறத்தமிழர்களே! மடாதிபதிகளே! விழிப்போடிருங்கள்!

 

கோயில்கள் என்பவை இந்நாட்டில் பெரும்பான் மையாக உள்ள இந்து மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்ற, அவர்களின் உணர்வோடு தொடர்பு கொண்ட நிறுவ னங்கள் என்பதாலும் இந்த நிறுவனங்களுக்கு ஏராள மான வருவாய் வருவதாலும், ஏராளமான சொத்துக்கள் இருப்பதாலும் இக்கோயில்களைக் கைப்பற்றுவது என் பது ஒரு மிகப்பெரும் கலாச்சார நிறுவனத்தின் சொத் துடமை நிறுவனத்தின் நிருவாகத்தை கைப்பற்றுவது ஆகும் என சரியாக முடிவு செய்து அதற்கான வேலை யில் முனைந்து செயல்பட்டு வருகின்றனர். இதற்காக தங்களுக்கு கைவந்த கலையான பொய்யைப் பரப்புவது, அதிகாரத்தை துஷ்பிரயோகம் செய்வது, நிருவாக ரீதியான தலையீடுகளை மிகுந்த வன்மத்தோடும்,  மிரட்டும் பாணியிலும் செய்வது போன்ற இழிவான செயல்களை செய்துவருகின்றனர். தமிழ்நாட்டில் உள்ள அறநிலையத்துறை ஆளுகைக்கு உட்பட்ட கோயில்கள் எவ்வாறு நிருவகிக்கப்படுகின்றன என்பது குறித்து பொதுமக்களிடம் போதிய தகவல்கள் போய்ச் சேராததும் இந்த ஆதிக்க சக்திகளின் பொய்ப்பிரசாரத்திற்கு மக்க ளில் சிலர் பலியாக வழிவகுப்பதாக உள்ளது. காலம் கால மாக ஊடகங்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துள்ள இந்த ஆதிக்க கும்பலுக்கு தற்போது அறநிலையத்துறை நிருவாகம் குறித்து பொய்யான தகவல்களை ஊடகங்கள் மூலம் பரப்புவது எளிதாகவும் உள்ளது.

இந்து சமய அறநிலையத்துறை கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இன்று 38,618 இந்து சமய கோயில்கள், மடங்கள் மற்றும் அறக்கட்டளைகளும் 17 சமண சமய கோயில்களும் ஆக 38,635 சமய நிறுவனங்கள் உள்ளன. இந்த சமய நிறுவனங்கள் ஆண்டு வருவாய் அடிப்படையில் பட்டியலை சாராதவை என்றும் பட்டியலை சார்ந்தவை என்றும் சட்டத்தால் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. பட்டி யலை சாராத கோயில்கள் உதவி ஆணையர் நிலை அலுவலர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன. பட்டியலை சார்ந்த கோயில்கள் இணை ஆணையர் நிலை அலுவலர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளன.

தமிழ்நாட்டில் நூற்றுக்கணக்கான கோயில்களைக் கொண்ட, கோயில் நகரங்களென்றே அழைக்கத்தக்க நகரங்கள் பல உள்ளன. காஞ்சிபுரம், கும்பகோணம், நாகப்பட்டினம், சிறீரங்கம், திருக்கண்ணபுரம், திருவாரூர், சென்னை என சிலவற்றைக் கூறலாம்.

இந்நகரங்களில் உள்ள பெரும்பான்மை இடங்கள் அல்லது குறிப்பிடத்தக்க அளவு அதிகப்படியான இடங்கள் இங்குள்ள கோயில்களின் சொத்துக்களே ஆகும். அய்ம்பது அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சாதாரண நிலமதிப்பு கொண்டவையாக இருந்த இந்த இடங்கள் தற்போது கோடிக்கணக்கான ரூபாய் மதிப் புள்ளவையாக மாறி உள்ளன.

இந்த இடங்கள் காலம்காலமாக தனியாரால் பெரும்பாலும் மனைப்பகுதிகளாக மனைவாடகைதாரர் என்ற அடிப்படையிலோ அல்லது ஆக்கிரமிப்புதாரர் என்ற அளவிலோ அவர்தம் சுவாதீனத்தில் உள்ளன. இவற்றில் சிறிதும் பெரிதும் மிகப் பெரிதுமான கட்டடங் கள் அவர்களால் கட்டப்பட்டு அவை குடியிருப்புகளா கவோ வணிகம் செய்யும் இடங்களாகவோ பயன்பாட்டில் உள்ளன. இந்த நிலைமை மேற்குறித்த கோயில்கள் நிறைந்த நகரங்களில் மட்டுமல்லாது பிற ஊர்களில் உள்ள கோயில்களின் அசையாச் சொத்துக்களுக்கும் பொருந்தும்.

மேற்கண்ட 38,635 கோயில்கள் மற்றும் அறநிறுவ னங்களை நிர்வகிக்க 650 செயல் அலுவலர் பணியிடங் கள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன. அவற்றிலும் 250 பணியிடங் களில் தான் தற்போது செயல் அலுவலராகப் பணி புரி கின்றனர். மற்றவை  காலியாக உள்ளன. இத்துறைக் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கோயில்களில் பரம்பரை அறங் காவலர்கள் நிர்வகிக்கும் கோயில்கள், நடைமுறை நிர்வாகிகள் நிர்வகிக்கும் கோயில்கள் என்ற வகைக் கோயில்களும் உள்ளன. பல ஊர்களில் அவ்வூரில் உள்ள கோயிலுக்குச் சொந்தமான இடங்கள் ஆயிரத் திற்கும் மேற்பட்ட மனை வாடகைதாரர்கள் கையில் உள்ளன.

இந்த மனைகளில் கட்டப்பட்டுள்ள கட்டடங்கள் மனைவாடகைதாரர்களுக்கு சொந்தமானவை. குடியி ருப்பாக பயன்படுத்தப்படும் மனைகளின் வாடகைதாரர் களிடமிருந்து வாடகை வசூல் செய்வது என்பது சிரமமான காரியமாக உள்ளது. அவர்களை வெளியேற்று வதும் பல்வேறு சட்ட செயல்பாடுகளோடு பின்னிப் பிணைந்து சிரமமாக உள்ளது. கோயில் இடத்தில் குடியிருப்பவர்கள் தங்களுக்கென்று சங்கம் அமைத்துக் கொண்டு கோயில் நிர்வாகத்திற்கு எதிராக போராடுவது, வழக்கு நடத்துவது எனச் செயல்பட்டு வருகின்றனர்.

செயல் அலுவலர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறை வாக உள்ளதால் ஒரு செயல் அலுவலர் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட கோயில்களை நிர்வாகம் செய்யும் நிலை உள்ளது. இதனால் மேற்கண்ட வாடகை வசூல், ஆக் கிரமிப்புதாரர் வெளியேற்றம் ஆகிய நடவடிக்கைகள் பெரும் பாதிப்புக்குள்ளாகின்றன. இந்து சமய அறநிலை யத்துறை சட்டத்தில் சட்டப்பிரிவு 78 மூலம் வாடகை செலுத்தாத வாடகைதாரர்கள், நேரடி ஆக்கிரமிப்புதாரர் கள் ஆகியோர் மீது இணை ஆணையர் நீதிமன்றத்தில், வழக்கு தொடுத்து வெளியேற்று நடவடிக்கை எடுக்க வழிவகை உள்ளது.

இதன்மூலம் ஆயிரக்கணக்கானவர்கள் மீது அந்தந்த மண்டல இணை ஆணையர் நீதிமன்றங்களில் வழக்கு கள் போடப்பட்டு நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டு வருகிறது. பெரும்பான்மையான வாடகைதாரர்கள் கோயிலுக்கு அருகிலுள்ள சொத்துக்களில் இருந்து கொண்டு வாடகை செலுத்தாமல் இருப்பதால் அவர்கள் மீது வெளியேற்று நடவடிக்கை எடுக்கும்போது, அவர்கள் கோயில் நிர்வாகத்தை எதிரியாக பாவிக்கின்றனர். அதாவது கோயில்களை சுற்றிலும் எதிரிகள் உரு வாகிவிடுகின்றனர். எனினும் பல செயல் அலுவலர்கள் தங்களுக்கான ஆதரவின்மையையும் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாமல் சொத்துக்களை மீட்டுள்ளனர். அதன் பொருட்டு தாக்குதல்களுக்கும் அவமரியாதைக ளுக்கும் உள்ளாகி உள்ளனர்.

சமூகநீதி போராட்டத்தின் மிகப்பெரும் வெற்றியாக பெண்களும் செயல் அலுவலர்களாக பதவிக்கு வந்திருப் பதை குறிப்பிடலாம். ஆனால் கோயில் நிர்வாகத்தை பெண்கள் நிர்வகிக்கும்போது ஆதிக்கக் கருத்துக்களால் பீடிக்கப்பட்டுள்ள அர்ச்சகர் போன்றோர் கோயில் நிர்வாகிக்கு தரவேண்டிய முதல் மரியாதையை பெண் அதிகாரிகளாக இருப்பவர்களுக்கு தர தயக்கம் காட்டும் நிலை உள்ளது. இந்த அநீதியை உடைத்து சிறீரங்கம் போன்ற கோயில்களில் பெண் அதிகாரிகள் அந்த முதல் மரியாதையை செய்ய பணித்து வெற்றி பெற்றுள்ளனர்.

இன்று இடஒதுக்கீட்டின் பலனாகவும் சமூக விழிப்புணர்வின் காரணமாகவும் தமிழ்நாட்டின் கல்வி வளர்ச்சியின் காரணமாகவும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூ கங்களிலிருந்து வந்தவர்கள் கோயில் நிர்வாகிகளாக இருந்து ஜாதி படிநிலையில் உயரத்தில் உள்ளவர்களுக் கும் சம்பளம் வழங்கும் தகுதியில் உள்ளனர்.

தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த அதிகாரிகள் ஆதிக்க சாதியினர் செல்வாக்கிலுள்ள வைதீக கோயில் களில் கூட நிர்வாகிகளாக இன்று உள்ளனர். இந்த சமூகப் புரட்சியை முறியடிக்கவே கோயில் நிர்வாகங்கள் சீர் கெட்டுவிட்டதாக திட்டமிட்டே பிரச்சாரம் செய்யப்படு கின்றது.

அறநிலையத்துறையை விமர்சிப்பதற்காகவே உயர் ஜாதியினரால் (பார்ப்பனரால்) அறம் இல்லாதத் துறை என்ற முகநூல் பக்கம் ஒன்று இயங்கி வருகிறது. அதில் வருணாசிர தர்மத்தைக் கருத்தில் கொண்டு இந்து சமய அறநிலையத்துறை கட்டுப்பாட்டில் உள்ள கோயில்களில் நிர்வாகிகளாக உள்ள ஆண் பெண் அலுவலர்களை குறிக்க வேசி மகன்கள், வேசிமகள்கள் என்று இழிவாக பதிவுகள் இடுகின்றனர்.

இன்று சமூக நீதி கோட்பாட்டின் வெற்றியின் விளைவாக ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதியினர் திருக்கோயில்களில் அலுவலர்களாகவும் அறநிலையத்துறை ஊழியர்களா கவும் கோயில் பணியாளர்களாகவும் பணியாற்றி வரு கின்றனர்.

இவர்களெல்லாம் “சூத்திரர்கள்” என்ற பொருளி லேயே மேற்கண்ட கொச்சையான மோசமான “வே-மகன் கள், வே-மகள்கள்” போன்ற வசை மொழிகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அவ்வாறு போடப்படும் பதிவுகளில் பெரும் பான்மையான பதிவுகள் தவறானவை என்பதும், பொய்யானவை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அரசு சம்பளம் பெறும் அரசு ஊழியர்களாக உள்ள அலுவலர்கள் இத்தகு தாக்குதல்களை எதிர்த்து ஒருங் கிணைந்து பதிலடி கொடுப்பது நடைமுறை சாத்தியமில் லாததாக உள்ளது. பதில்கள் தரப்படாததால் பொய்கள் திரும்பத் திரும்ப பரப்பப்பட்டு நிலைநாட்டப்படுகின்றன.

ஜெர்மனியில் நாஜிக்கள் கட்டவிழ்த்துவிட்ட பொய் பிரசாரத்திற்கு இவை குறைந்தவையல்ல. அங்கு பெரும் பான்மை ஜெர்மானியர்களுக்கும் சிறுபான்மை யூதர் களுக்குமான முரண்பாட்டை நாஜிக்கள் தங்கள் பாசிச அரசியலை பரப்பவும், படுபாதக செயல்களைச் செய்ய வும் பயன்படுத்திக்கொண்டு பொய்ப் பிரசாரத்தை திட்ட மிட்டு பரப்பி வரலாற்றை ரணகளமாக்கினர். இங்கு பெரும்பான்மை ஒடுக்கப்பட்ட இந்துக்களிலிருந்து வந்துள்ள அலுவலர்கள், பணியாளர்களுக்கெதிராக ஒரு சிறுபான்மை இந்து ஆதிக்க சக்தி, கோயபல்ஸ் பிர சாரத்தை தங்கள் ஆதிக்கத்திலுள்ள ஊடகங்கள் வாயி லாக பரப்பி கோயில்களை கைப்பற்ற முயற்சி செய்து வருகிறது.

இத்துறையில் வேலைபார்க்கும் உதவி ஆணையர், இணை ஆணையர், கூடுதல் ஆணையர் ஆகிய நிலை யில் உள்ள அலுவலர்கள் மற்ற அரசு துறைகளில் உள்ள அதே தகுதியில் உள்ள அலுவலர்களுக்கு உள்ள உரி மைகளையும், அலுவல்பூர்வ வசதிகளையும் பெற பயன்படுத்த தகுதியுடையவர்கள். அந்தந்த அலுவலர் தகுதிநிலைக்கேற்ப ஜீப் அல்லது கார் போன்ற வாகனங் களை அலுவல் சார்ந்து பயன்படுத்த அவர்களுக்கு தகுதியும், உரிமையும் உண்டு. ஆனால் இந்து சமய அறநிலையத்துறை அலுவலர்கள் ஜீப் அல்லது கார் போன்றவற்றில் ஏறவே தகுதியில்லாதவர்கள்  போலவும், அவர்கள் தாழ்ந்தவர்கள் போலவும் அவர்களை அவமானப்படுத்தும் விதமாக செய்திகளை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள ஊடகங்களில் வெளியிடச்செய்து குதூகலிக்கின்றனர்.

துறையின் பல்வேறு பணிகளான தலைமை அலு வலகத்திற்கு செல்வது, உயர் அலுவலர்களை சந்திக்கச் செல்வது, தலைமைச் செயலகம் செல்வது, கோயில் சொத்துக்களையும், கோயில் பணிகளையும் பார்வை யிடச் செல்வது, பல்வேறு நீதிமன்றங்களுக்குச் செல்வது, வருவாய்துறை, காவல்துறை அலுவலர்களைச் சந்திப் பது, அமைச்சர் பெருமக்களைச் சந்திப்பது எனப் பல அலுவல்சார் பணிகளுக்கு அலுவலர்களுக்கு கார் அல்லது ஜீப் இன்றியமையாதவை. இவற்றைப் பயன் படுத்துவதை கொச்சைப் படுத்துவது அநாகரீகமான செயலாகும்.

இந்து சமய அறநிலையத்துறை என்பது ஒரு குறிப் பிட்ட மதத்தின் கோயில்களை, மடங்களை, அறநிலையங் களை நிர்வகிக்கும் ஒரு துறை. இந்திய அரசியலமைப்பின் மதச்சார்பற்ற கோட்பாட்டின்படி இத்துறையின் செல வினங்களை அரசின் பொது கருவூலத்திலிருந்து மேற் கொள்ள இயலாது.

இத்துறை அறநிறுவனங்களிலிருந்து ஈட்டப்படும் வருவாயிலிருந்தே இத்துறையும் அறநிறுவனங்களும் நிர்வகிக்கப்படுகிறது. இதற்கான சட்டப்பிரிவுகளும், சட்ட விதிகளும் கடைபிடிக்கப்படுகின்றன. இந்த நிலை யில் பொதுமக்கள் மத்தியில் பொய்களைப் பரப்பி துறை மீது அவநம்பிக்கையை உருவாக்கும் பணியை இந்தக் காவிக்கூட்டம் செய்து வருகிறது.

இன்றைய சூழ்நிலையில் துறவு வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொண்டுள்ள மடாதிபதிகள் கூட மகிழுந்தில்தான் பயணிக்கிறார்கள். சக்தியுள்ள சாமியார்கள் தங்கள் சக்தியின்மூலம் இடம்விட்டு இடம் தானாக சென்றுவிட முடியாமல் தானியங்கி வாகனங்கள் மூலமே செல்ல முடிகிறது. இப்படியிருக்க அறநிலையத்துறை அலுவலர் களின் வாகனப்பயன்பாட்டை புகார் கூறுவது அராஜக மானதும் உள்நோக்கம் கொண்டதும் ஆகும்.

அறநிலையத்துறை மீது வீசப்படும் இன்னொரு அவதூறும் அறநிலையத்துறை புராதனக் கோயில்களை எல்லாம் இடித்துத் தள்ளுகிறது என்பதாகும். புராதன கோயில்களுக்கு பணி செய்வது தொடர்பாக தெளிவான வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை அறநிலையத் துறை தன் கோயில் அலுவலர்களுக்கு தெரிவித்து கடைபிடிக்கச் செய்கிறது. அத்தகு பணிகளை கண்காணிப்பதிலும் கவனமாக உள்ளது.

தமிழ்நாடு அளவில் ஓரிரு இடங்களில் உள்ளூர் மக்களால் நடந்த கோயில் புனரமைப்புப் பணிகளில் ஏற்பட்ட தவறுகளை பெரிதாக்கி ஒட்டுமொத்தமாக அற நிலையத் துறையே கோயில்களை இடிக்கும் துறையாக மாறிவிட்டதுபோல் பிரச்சாரம் செய்யப்படுகிறது. இது தொடர்பாக பொதுநல வழக்குகள் தொடரப்பட்டு அதன்மூலம் தமிழ்நாடு முழுவதும் சிறப்பாக நடந்துவந்த கோயில் பணிகள் முடக்கப்பட்டுள்ளன.

முட்டுக்கட்டையை ஏற்படுத்தி பணிகளை முடக்கிய வர்களே தற்போது அறநிலையத்துறை  பணிகளை செய்யவில்லை என்றும், பணிகளை செய்ய காலம் தாழ்த்துகிறது என்றும் பிரச்சாரம் செய்கின்றனர்.

பணி என்பது அந்தந்த கோயில்களின் நிர்வாகத்தால் முடிவு செய்யப்பட்டு ஆணையர் பொது நலநிதி போன்ற நிதியங்களின் நிதியுதவியினாலோ, உள்ளூர் மக்களின் நன்கொடையினாலோ அல்லது பெரும் நன்கொடை யாளர்களின் மூலமாகவோ செய்யப் படுகிறது. தற்போது உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடரப்பட்ட பொதுநல வழக்கில் யுனெஸ்கோ அமைப்பின் வல்லுநர், தொல்லியல் துறை வல்லுநர் போன்ற வல்லுநர்களை உள்ளடக்கிய குழு ஒன்று அமைக்க உத்தரவிடப்பட்டு அக்குழுவின் மூலமாக பணிகள் பரிசீலிக்கப்பட்டு அதன் பிறகே பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. இக்குழு கூடுவதிலுள்ள கால தாமதம் பணிகளிலும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தி கால தாமதத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

இதனால் உள்ளூர் மக்கள் மத்தியில் அறநிலையத் துறைக்கு அவப்பெயர் உருவாகிறது. மேலும் ஆண்டுக்கு 150 கோடிவரையிலான மதிப்பீட்டில் தமிழ்நாடு முழு வதும் நடந்துவந்த பணிகள் பாதிக்கப்பட்டு இன்று ஆண்டுக்கு வெறும் 79 கோடி மதிப்பீடு அளவிலான பணிகளாக குறைந்து விட்டது.

(நாளை தொடரும்)

ஊன்றிப் படித்து உண்மையை உணருங்கள்!! - 1

இந்து அறநிலையத்துறையை ஒழித்து

கோயில்களின் நிர்வாகத்தை பார்ப்பனர்கள் கைப்பற்ற சூழ்ச்சி!

 

இது ஒரு திராவிட - ஆரிய போராட்டமே!

அத்துறை அதிகாரிகளும்,

ஆய்வாளர்களும் அலசுகிறார்கள்!

அறிக, தெளிக, ஒன்றுபடுக!

[இங்கு இடம் பெற்றுள்ள அரிய ஆராய்ச்சியுடன் கூடிய தகவல்களை எழுதியவர் அறநிலையத் துறையில் பெரிய பதவி வகித்து ஓய்வு பெற்றவரும் பக்தி நிறைந்த தமிழ் இன உணர்வாளருமான ஒருவர். இன்றைய பா.ஜ.க., ஆர்.எஸ்.எஸ்., பார்ப்பனர்கள் அறநிலையத் துறைக்கு எதிராக தாங்கள் புகுந்து, அரசர்கள் காலத்தில் கொள்ளையடித்தது போன்று மீண்டும் செய்ய வேண்டும் என்ற உள்நோக்கத்துடன் ஒரு பிரச்சார இயக்கத்தைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டதோடு, நீதிமன்றங்களையும் தங்களுக்கு துணையாக்கிக் கொள்ள கடும் முயற்சிகளில் ஈடுபடுகின்றனர். தமிழ்நாட்டு பக்தர்களும் பொதுமக்களும் இதில் மிகவும் விழிப்பாக இருந்து உண்மைகளை உணர இவரது கீழ்க்கண்ட கருத்துக்கள் பெரிதும் உதவும்.  தமிழ்நாடு அரசு இதில் மேலும் விழிப்புணர்வுடனும் எச்சரிக்கையுடனும் இருக்க வேண்டிய காலகட்டம் இது.                               - ஆசிரியர், ‘விடுதலை’]

தமிழ்நாடு சட்டம் 22 / 1959 என அழைக்கப்படும் தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலையத்துறை சட்டம், தமிழ்நாட்டில் உள்ள இந்து சமய திருக்கோயில்கள், சமணக் கோயில்கள், அறநிலையங்கள் ஆகியவற்றை நிருவகிப்பதற்கான வழிவகைகளைத் தருகிறது. இச்சட்டத்தின் அடிப்படையிலான இந்து விதிகள், அரசாணைகள், உயர்நீதிமன்ற உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புகள் ஆகியவை இத்துறையின் நிருவாகத்தை நடத்துவதற்கான சட்ட அடிப்படைகளாக அமைகின்றன.

இந்து சமய திருக்கோயில்களின் நிருவாகங்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆதிக்க சாதியினரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து வந்ததும் ஊழல்கள் மலிந்து நிருவாக சீர்கேடுகள் தலைவிரித்தாடும் இடங்களாக கோயில்கள் இருந்ததும் ஆங்கில கிழக்கிந்திய கம்பெனி காலத்திலேயே முக்கிய மான விசயமாக விவாதத்திற்குள்ளானது. பொதுமக்கள் இதுகுறித்து சமஸ்தான மன்னர்களிடமும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியாரிடமும் முறையிட்டவண்ணம் இருந்தனர். இந்த சூழ்நிலையில் முதலில் மதராஸ் நிலைக் கொடை கள் மற்றும் வாரிசு இன்மையால் அரசுப் பொருட்கள் ஒழுங்குறுத்தும் சட்டம் எண். VII / 1817 உருவாக்க ப்பட்டது.

இச்சட்டம் இந்து திருக்கோயில்களுக்கு வழங்கப்படும் நிதியுதவி முதலான அறக்கொடைகள் முறையாக பயன்படுத்தப் படுகின்றனவா, தனிப்பட்டவர் நலனுக்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றனவா என்பவற்றை கண்காணிப்பு செய்யும் பணியை அப்போதைய வருவாய் வாரியத்திடம் (Board of Revenue) வழங் கியது. வருவாய் வாரியம் மேற்கண்ட நோக்கங்களை செயல்படுத்த உள்ளூர் அளவில் முகவர்களை நிய மிக்கும் அதிகாரத்தைப் பெற்றிருந்தது. 1858ல் இந் தியாவின் நிருவாகம் கிழக்கிந்திய கம்பெனியிடமிருந்து பிரிட்டிஷ் மகாராணியின் நேரடி நிருவாகத்திற்கு சென்றபிறகு திருக்கோயில்களின் நிருவாகம் குறித்த புகார்கள் பிரிட்டிஷ் அரசிடம் தொடர்ந்து அளிக்கப்பட்டு வந்தன. பிரிட்டிஷ் அரசின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இந்தியாவின் ஆட்சி அதிகாரம் எடுத்துக்கொள்ளப் பட்டபோது இந்திய மக்களுக்கு தங்கள் மீது இருந்த வெறுப்பை குறைக்கவும் நம்பிக்கையை வளர்க்கவும் விக்டோரியா மகாராணி நிறைய வாக்குறுதிகளை அளித்தார். அதில் முக்கியமானது ‘மதத்தில் தலையிடுவதில்லை’ என்பது. உண்மையில் மதத்தில் தலையிடுவதில்லை என்ற வாக்குறுதி சாமானிய மக்களுக்கு எந்த வகையிலும் பயனளிக்கக்கூடியதாக இல்லை. ஏனெனில் மதத்தையும் மத நிறுவனங்களையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்தி ருந்தவர்கள் சிறுபான்மையாக இருந்த உயர்வகுப்பாரே (பார்ப்பனரே). அவர்களுக்கு மகாராணியின் வாக்குறுதி பெருமகிழ்ச்சியைத் தந்தது! திருக்கோயில்களை நிருவகித்த கொள்ளையர்களுக்கு இந்த வாக்குறுதி பாக்குவெத்தலை கொடுப்பதாக அமைந்தது. திருக்கோயில் நிருவாகங்களில் நிருவாக சீர்கேடுகளும் ஊழல்களும் மேலும் பெருகின. கூடவே இந்த நிருவாக சீர்கேடுகள் குறித்த புகார்களும் பெருகின. இச்சூழ்நிலையில் பிரிட்டிஷ் அரசு 1863இல் அறநிலை யங்கள் தொடர்பாக சட்டம் ஒன்றை கொண்டுவந்தது. ஆனால் இந்த சட்டம் பெரிதாக ஒன்றையும் சாதித்து விடவில்லை.

பிரிட்டிஷ் அரசு திருக்கோயில்கள் நிருவாகங்களில் தலையிடுவது தங்களுக்கு எதிர்மறையான சிக்கல் களையும் எதிர்ப்பையும் உருவாக்கலாம் எனக் கருதி திருக்கோயில் நிருவாகத்தில் தலையிடாக் கொள்கை யையே கடைபிடித்து வந்தது. இதனால் திருக்கோயில் நிருவாகங்களில் மேலும் சீர்கேடுகள் பெருகின. சட்ட சீர்திருத்தங்களுக்கான ஆலோசனை களை வழங்க அமைக்கப்பட்ட பல்வேறு சட்ட கமிஷன்களிடமும் திருக்கோயில்களின் முறையற்ற நிருவாகம் குறித்து பொதுமக்களால் புகார்கள் அளிக்கப்படுவது வாடிக்கை யாக இருந்தது. திருக்கோயில்கள் என்பவை உள்ளூர் மக்களின் நம்பிக்கை மற்றும் பக்தி சார்ந்த புனித நிறுவனங்களாக இருந்ததால் தங்கள் குடிமை வாழ்வில் தாம் சந்திக்கும் அரசு துறையின் பிற நிருவாக அமைப்புகளின் குறைபாடுகளைவிடவும் திருக்கோயில்களின் நிருவாகக் குறைப்பாட்டை 'சீரியஸான' விசயமாக மக்கள் பார்த்தனர். ஆனாலும் பிரிட்டிஷ் அரசின் உள்ளூர் நிருவாகத்தில் தலையிடா கொள்கை யும், திருக்கோயில்களின் நிருவாகத்தில் அரசு தலையிடக்கூடாது என திருக்கோயில்களில் ஆதிக்கம் செலுத் தியவர்கள் கொடுத்த அழுத்தமும் நிலைமையை மோசமாக்கின.

திருக்கோயில்களில் அப்போதிருந்த சீர்கேடுகள் சொல்லிமாளாது. திருக்கோயில்களின் சொத்துக் களுக் கும், பிரிட்டிஷ் அரசும் மன்னர்களும் திருக்கோயில் களுக்கு வழங்கிய மானியங்களுக்கும் எந்தப் பாது காப்பும் இல்லை. திருக்கோயில்களை நிருவகித்தவர்கள் திருக்கோயில் சொத்துக்களை சொந்த சொத்துக்கள் போல் பயன்படுத்தினர். நாணயமான, உண்மையிலேயே அறச்சிந்தனையுள்ள அறங்காவ லர்கள் பலரும் இருந்தனர். எனினும் அவர்களாலும் சுயநலமிகளின் - ஆதிக்கவாதிகளின் போக்கை தடுத்து நிறுத்த இயலவில்லை. கோயில்களின் நகைகளுக்கு எந்த கணக்குப் பட்டியலும் பேணப்படவில்லை. அவை அந்தந்த திருக்கோயில்களின் அர்ச்சகர்களிடமே கொடுக்கப்பட்டிருந்தன. புராதனமான விலைமதிப்புமிக்க அந்த நகைகள் அவர்கள் வீட்டு சொந்த சொத்துப் போலவே அவர்களது ஆளுகையில் இருந்தன. இத்தகு சீர்கேடுகள் குறித்து யாரேனும் நீதிமன்றங்களை அணுகினால் “ஸ்கீம் சூட்டுகள்” மூலம் தாங்கள் விரும்பும் “ஸ்கீம்”களைப் பெற்று தாங்கள் செய்யும் அறமற்ற செயல்களுக்கு சட்ட அங்கீகாரம் பெற்று வந்தனர். இதற்கான ஆலோசனை பெறவும், வழக்காடவும் கோயில்களின் வருமானத்திலிருந்தே செலவழிக்கப்பட்டன. இதற்காக உயர்வகுப்பு (பார்ப்பன) வழக்கறிஞர்களுக்கு பெருந்தொகைகள் வழங்கப் பட்டன. நீதிமன்றங்களிலும் உயர்வகுப்பாரே நீதிபதி களாக அமர்ந்து “ஸ்கீம் சூட்டுகளின்” மீதான வழக்கு களில் கோயில்களை கொள்ளையடித்து வந்த கூட்டத் தார் கேட்ட “ஸ்கீம்”களை உருவாக்கிக் கொடுத்து உதவி செய்தனர். மொத்தத்தில் பெரும்பான்மை மக்களாக இருந்த இந்துக்களின் உணர்வுப்பூர்வமான நம்பிக்கைப் பூர்வமான புனித நிறுவனங்களான திருக்கோயில்களின் பெருமை அவற்றை நிருவகித்த வர்களாலேயே சிறு மைக்குள்ளாகின. பக்தர்களின் உணர்வுகள் காயப்பட் டன. நம்பிக்கைகள் பாழடிக்கப்பட்டன. திக்கு தெரியாத திசையில் திருக்கோயில்களின் எதிர்காலம் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது!

இந்த நிலையில் இரண்டு முக்கிய நிகழ்வுகள் நடந் தன. ஒன்று மான்டேகு - செம்ஸ்ஃபோர்டு சீர்திருத்தம் 1919. மற்றொன்று தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கமாக தொடங்கப்பட்ட பிராமணர் அல்லாதாரின் அமைப்பு நீதிக்கட்சியாக உருவெடுத்த நிகழ்வு. மான்டேகு - செம்ஸ்ஃபோர்டு சீர்திருத்தத்தின் விளைவாக இரட்டை ஆட்சி முறை இந்தியாவில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. அதனடிப்படையில் புதிதாக தேர்தல் நடத்தப்பட்டது. அந்த வகையில் 1920ல் நடந்த தேர்தலில் மதராஸ் மாகாணத்தில் நீதிக்கட்சி பங்கேற்று வெற்றிப்பெற்று அமைச்சரவை அமைத்தது. வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் உட்பட்ட பல்வேறு புரட்சிகரமான திட்டங்களை செயல்படுத்த முனைந்த நீதிக்கட்சி ஆட்சி முத்தாய்ப்பாக இந்து சமய அறநிலைய வாரியம் ஒன்றை 1927இல் அமைத்தது. இதற்காக மெட்ராஸ் இந்து சமய அறநிலையங்கள் சட்டம் II / 1927 போடப்பட்டது. இச்சட்டத்தின்படி திருக்கோயில்களின் நிருவாகத் திட் டத்தை வகுக்கும் அதிகாரம் வாரியத்திடம் கொடுக்கப் பட்டது. அதேபோல நிருவாகத் திட்டம் சரியாக செயல் படாத திருக்கோயில்களுக்கு நிருவாக அதிகாரிகளை போடவும் வாரியத்திற்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது.

மேற்படி அறநிலையத்துறை வாரிய சட்டம் அவ் வளவு சுலபமாக வந்துவிடவில்லை. அதைக் கொண்டு வருவதற்கு பார்ப்பனர்கள் பெரும் எதிர்ப்பு காட்டினர். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுபட்டு அரசு மதத்தில் தலையிடுவதாக குறைகூறினர். 'இந்து', 'சுதேசமித்திரன்' போன்ற பத்திரிக்கைகள் கண்டனம் தெரிவித்து தலை யங்கம் தீட்டின. “ஆண்டவனையே சட்டம்போட்டு கட்டுப்படுத்துவதா” என்று - காங்கிரஸ் சத்தியமூர்த்தி அய்யர் ஆவேசப்பட்டார். நீதிக்கட்சியில் இருந்த சில ரும்கூட புரியாமல் இச்சட்டத்தை எதிர்த்தார்கள் என்பது வேடிக்கை. அப்போதைய வைஸ்ராய் இர்வினிடம் முதலமைச்சர் பனகல் அரசர் எடுத்துச் சொல்லி சட்டத் திற்கான ஒப்புதலைப் பெற்றார்.

இச்சட்டத்திலும் குறைபாடுகள் இருந்ததால் 1951இல் மெட்ராஸ் இந்து சமயம் மற்றும் அறக்கொடைகள் சட்டம் XIX இயற்றப்பட்டது. இதன்படி கீழிருந்து மேலாக அதிகார மட்டங்கள் நிர்ணயிக்கப்பட்டு அதிகாரிகள் நியமிக்கப்படவும் தலைமை அதிகாரியாக ஆணையர் ஒருவர் நியமனம் செய்யப்படவும் வழிவகை செய்யப் பட்டது. அதிகாரிகளின் நிருவாக எல்லைகளும் வரை யறுக்கப்பட்டன. இறுதியாக 1959இல் முந்தைய சட்டங் களின் பெரும்பான்மையான குறைபாடுகள் களையப் பட்டு தற்போதுள்ள சட்டமான தமிழ்நாடு இந்து சமய அறநிலையத்துறை சட்டம் 1959 (தமிழ்நாடு சட்டம் XXII / 1959) இயற்றப்பட்டது. இதன்படி இந்து சமய திருக்கோயில்களை நிருவகிப்பதற்கான தனியான அரசுத்துறை ஒன்று உருவானது.

எனவே இந்து சமய கோயில்களை நிருவகிப்பதற்கான அரசுத்துறை உருவாக்கம் என்பது இந்துத் திருக் கோயில்களின் முறையான நிருவாகத்திற்காகவும் சொத் துப் பராமரிப்புக்காகவுமேயாகும். எந்தக் கட்டுப்பாடு களும் பொறுப்பு நிர்ணயமும் இல்லாதிருந்த திருக் கோயில்களின் நிருவாகங்கள் மீது இச்சட்டம் கட்டுப் பாட்டையும் பொறுப்பு நிர்ணயத்தையும் கொண்டு வந்தது. இதன் மூலம் இந்து மக்களின் நீண்டகால கோரிக்கையான முறையான திருக்கோயில் நிருவாகம் என்பதற்கான ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. தமிழ்நாட்டில் நடந்த சமூக நீதி போராட்டங்களின் விளைவாக அரசுப் பணிகளிலும் கல்வி நிலையங்களில் மாணவர் சேர்க் கையிலும், இடஒதுக்கீட்டு முறை கொண்டுவரப்பட்டது. நீதிக்கட்சியின் சாதனையான வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்து வத்தின் வெற்றிகரமான நீட்சியே தற்போதைய இட ஒதுக்கீடு முறை. கடந்த அய்ம்பது ஆண்டுகளில் தமிழ் நாடு அரசில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், பழங்குடியினர், பிற் படுத்தப்பட்டவர்கள், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள், சிறுபான்மையினர், பெண்கள் என பலரும் இடஒதுக் கீட்டின் பலனாக வேலைவாய்ப்புப் பெற்று முன்னேறி யுள்ளனர். அந்த வகையில் இந்தியாவிற்கே சமூக நீதிக்கான முன்மாதிரி மாநிலமாக தமிழ்நாடு திகழ்ந்து வருகிறது. இந்து சமய அறநிலையத்துறையிலும் இத்தகு புரட்சிகரமான மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. இந்து சமய அறநிலையத்துறையில் வேலைக்கு வருபவர்கள் 'இந்து வாக' மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்ற விதி உறுதியாக கடைபிடிக்கப்படுகிறது. இந்து மதத்தை சேர்ந்த ஆண் கள் மட்டுமே இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் கட் டுப்பாட்டில் உள்ள திருக்கோயில்களில் செயல் அலு வலர்களாக வரமுடியும் என்ற நிலை ஒரு முக்கியமான சட்டப் போராட்டத்தின் மூலம் மாற்றப்பட்டு சமூகத்தின் சரிபாதியாக உள்ள பெண்களிலிருந்தும் செயல் அலு வலர்கள் வேலைக்கு வருகின்றனர். இன்று இத்தகு மாற் றங்களால் இந்து சமய அறநிலையத்துறையின் கட்டுப் பாட்டில் உள்ள திருக்கோயில்களின் நிருவாகத்தை வர்ணாசிரம முறையால் ஒடுக்கப்பட்ட வாய்ப்புகள் மறுக் கப்பட்ட இந்து சமூகங்களிலிருந்து வந்த ஆண்களும் பெண்களும் கவனித்து வருகின்றனர். கடவுளின் முன் அனைவரும் சமம் என்பதும், அரசமைப்பு சாசனத்தின் முன் அனைத்து குடிமக்களும் சமம் என்பதும் இதன் மூலம் நிலைநாட்டப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் திருக்கோயில்கள் என்பவை வெறும் வழி பாட்டு இடங்கள் மட்டும் அல்ல. திருக்கோயில்களுக் கென ஏராளமான அசையும், அசையா சொத்துக்கள் உள்ளன. கடந்த பத்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நடந்து வரும் உலகப்பொருளாதார மாற்றங்களின் விளைவாக நிலம் என்பது பெரும் சந்தை சரக்காக மாற்றப்பட்டுள்ளது. நிலத்தின் மதிப்பு தகவல் தொழில்நுட்ப கம்பெனிகள், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றின் வருகையால் பன்மடங்கு உயர்ந்துள்ளது. தனியார் வசம் இருந்த நிலங்கள், வயல்வெளிகள் போன்றவை ரியல் எஸ்டேட் செய்து முடிக்கப்பட்டுவிட்டன. வருவாய்துறைக்கு சொந்தமான நிலங்கள் பல்வேறு அரசுத்துறை வளர்ச்சி பணிகளுக்கும், நிலமில்லாதவர்களுக்கான இலவச நிலங்கள் வழங்குவது போன்ற திட்டங்களுக்கும் பயன் படுத்தப்பட்டு குறைந்து விட்டன. பிற துறைகளின் பொது சொத்துக்களுக்கும் இதுபோன்ற அல்லது வேறு வகை யான காரணங்களால் குறைவு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த நிலையில் அரசுக்கு அடுத்து நிலச் சொத்துக்கள் அதிகம் உள்ள நிறுவனங்களாக திருக்கோயில்கள் உள்ளன. அர சுத்துறை என்ற அளவில் வருவாய்த் துறைக்கு  அடுத்து அதிக அளவு அசையாச் சொத்துக்களைக் கொண்டுள்ள அரசுத்துறை இந்து சமய அறநிலையத்துறையே ஆகும். இந்து சமய அறநிலையத்துறையில் உள்ள சீர்திருத்தம் செய்யப்படவேண்டிய குறைபாடுகளையும் மீறி இத் துறையின் சிறப்பான நிருவாக முறையால் திருக்கோயில் களின் வருவாய் பெருமளவில் உயர்ந்துள்ளன.

ஆக்கிர மிப்பில் இருந்த ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்கள் மீட்கப்பட்டுள்ளன. ஆண்டுதோறும் குறியீடு நிர்ண யித்து திருக்கோயில்களுக்கு திருப்பணி செய்து குட முழுக்குகள் வெகுசிறப்பாக நடத்தப்பட்டு வருகின்றன. இதையெல்லாம் செய்பவர்கள் இத்துறையின் நிருவாகத் திலுள்ள சமூக நீதி கோட்பாட்டால் உரிமைபெற்று வேலைக்கு வந்துள்ள தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட, மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட, பழங்குடியின பெண்களும் ஆண்களுமே ஆவர். இதனைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாத உயர் சாதியினர் (பார்ப்பனர்) நீண்டகாலமாகவே தங்களுக்குள் பொருமிக் கொண்டிருந்தனர். தற்போது தங்களுக்குச் சாதகமான அரசியல் சூழல் ஏற்பட்டுள்ள தாகக் கருதும் அவர்கள் வரலாற்றுச் சக்கரத்தை பின் னோக்கிச் சுழற்றி மீண்டும் திருக்கோயில்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வருவதற்கான முயற்சியில் இறங்கியுள்ளனர். இதற்காக அறநிலையத்துறையையும், அதிலுள்ள அலுவலர்களையும் மிகமோசமான வார்த் தைகளால் பழித்துப்பேசி கோயில்களைவிட்டு அற நிலையத் துறையை வெளியேறச் சொல்லி கூக்குரல் எழுப்பி வருகின்றனர்.

Banner
Banner