எழுத்துரு அளவு Larger Font Smaller Font

 

யுத்த காண்டம்

பதிமூன்றாம் அத்தியாயம்

(சருக்கங்கள் 68 முதல் 71 முடிய)

கும்பகர்ணனை நினைந்து இராவணன் அழுவதைக் கண்டு, திரிசிரசு தான் போய் இராமனைக் கொன்று வருகிறேனெனப் புறப் பட்டான். அவனோடு தேவாந்தகனும் நராந்த கனும் அதிகாயனும் சென்றார்கள்.

இராவணன் மகிழ்ந்து தன் தம்பிமார்களான மகோதர மகா பார்சனையும், அவர்களுக்குத் துணையாக அனுப்பினான். வித்வான்களும் உத்தம ஞானி களும் அற்புதமான வரங்களை அடைந்தவர் களுமாகிய அவர்கள் போருக்குச் சென்றார்கள்.

பெரும் போர் நடந்தது. அதில் நராந்தகனை அங்கதனும், தேவாந்தகனையும் திரிசிரசையும் அனுமானும், மகோதரனை நீலனும், மகாபார் சனை இடபயனும் அடித்துக் கொன்றனர். தன் தம்பிமாரும் சிறிய தகப்பன்மாரும் இறந்தமை யைக் கண்ட அதிகாயன் மிகச் சினம் கொண்டு வந்தனன். அவனைக் கண்டு இராமன், “இதோ பேரழகோடு வரும் ஒப்பற்ற வீரன் யார்? இவ னுடைய ஒளியால் இப்போர்க்களம் விளங்கு கின்றது என வினவ வீடணன், இவன் அதிகா யன், தானியமாலியின் மகன்; பெரியோருடன் பழகுபவன்; அறிஞன், ஒப்புயர்வற்றவன் என்றான்.

அதிகாயன் பல வாணர வீரரையும் கலக்கி, இராமன் முன்வந்து வீரம் பேசினான். அவன் தன்னோடு சண்டை செய்யாத ஒருவரையும் கொல்லவில்லை. இலக்குவனும், அதிகாயனும் ஒருவரையொருவர் எதிர்த்து, பலவாறு போர் செய்தனர். வாயுபகவான் இலக்குவனிடம் வந்து, “இவனை நான்முகன் அம்பால் கொல்க என்றான். உடனே இலக்குவன் அவ்வம்பை ஏவ, அது அதிகாயனைக் கொன்றது. இச்செய்தி களை அறிந்த இராவணன் புலம்பி, “அய்யோ! என்னுடைய சேனைகளும் தம்பியரும் பிள் ளைகளும் மடிகின்றனரே ஒழிய, ஒருவராவது வெற்றியுடன் திரும்பவில்லையே. இந்த இரா மன் மனிதனல்லன்! திருமாலே என எண்ணித் தனது வீரரைச் சுறுசுறுப்பாகக் காவல்காக்க ஆணை தந்தான். இவ்வரலாற்றை ஆராய் வோம்.

இராவணனுடைய பேரழகையும் பேரொ லியையும் பெருமையையும் முன்னர் ஆராய்ந் தோம். இங்கே அதிகாயன் முதலிய வீரர்கள் உத்தம ஞானிகளெனவும், வித்வான் களெனவும், அற்புதமான வரங்களைப் பெற்றவர்களெனவும் கூறப்படுகிறார்கள். அதிகாயனோ இராமனா லேயே பெரிதும் புகழப்படுகிறான். இங்ங்னமாக அதிகாயன் முதலியோரைத் தீயோர் என்று சிலர் கூறுவது எவ்வாறு பொருந்தும்? அவர்க ளைத் தீயவர்களென்பதெல்லாம் பிற்காலத்தார் பிதற்றலே வீடணனும் கூட அதிகாயனைப் பெரியோர்பால் அடுத்துப் பழகுபவன் என்றே புகழ்கின்றான். பின்னரும் அதிகாயனைப் பற்றிக் கூறும்போது, அவன் தன்னோடு போரி டாதோரைத் தொடுவதும் இல்லை என்று போற்றப் பெறுகிறான். இதனால் இராம னாதியர் இவ்வதிகயானுடைய மேன்மை யான ஒழுக்கத் தில் ஒரு பகுதியும் இல்லாதவர் என்பது வெளிப் படை பொறாமைக்காரராகிய பிற்கால ஆரியரே இம்மாற்றங்களைச் செய்தி ருத்தல் வேண்டும்.

வாயு பகவான் இலக்குவனிடம் நான்முகன் அம்பை விடும்படிக் கூற, அவன் அவ்வாறே செய்து அதிகாயனைக் கொன்றானாம்!

வாயுபக வானுடைய இழிந்த மன நிலை யையும் ஒழுக் கத்தையும் பாருங்கள்!

இத் தகையார் கடவுள ராம் நான்முகன் அம்புகள் இராவணாதியர் ஏவினால், இராமனாதியரைக் கொல்லாமல் மயக்கத்தில் ஆழ்த்துகின்றதும், இராமனாதி யர் ஏவினால், இராவணாதியரைக் கொன்று விடுவதுமாக இருக்கின்றது! அம்பு கூடவா இப்படி இருத்தல் வேண்டும் கதை எழுதினா லும் இப்படியா கட்டுக் கதைகள் பொருந்தா வாறு எழுதுதல் வேண்டும். நாகக் கணையை விடுவிக்க ஒரு கருடன் வந்து விடுகிறான்! மிக அழகே போதாக் குறைக்கு இராவணன் இராமனைத் தெய்வமாகிய திருமாலே என எண்ணி வருந்தினனாம் இராமனுடைய பெருமையை உயர்த்த வேண்டுமானால், இப்படியல்லவா பொய்க்கதை கட்ட வேண் டும்? திருமால் எத்தனை முறை இராவணனுக் குத் தோற்றோடியவன்! பொய்யும் பொருந்து மாறில்லையே! இனி கம்பர் போக்கைக் காண் போம்.

அதிகாயன் இலக்குவனுக்குத் தூதனுப்பிய தாகக் கம்பர் புதுக்கதை எழுதுகிறார். வீட ணன் வாயால் மதுகைடவர் வரலாற்றைக் கூறியதோடு, இராமன் உண்மையில் அதிகாய னைக் கண்டு புகழ்ந்தனனாகவும், அதை மறைத்து வீடணனிடம் இலக்குவனுடைய பெருமையைக் கூறினனென அவர் பாடு கிறார். எல்லா இடங்களிலும் அவர் ஏறுக்கு மாறே செய்கிறார்.

நராந்தகனாதியோர் அதிகாயனுக்கு முன் னரே மடிந்தனராகக் கம்பர் அவர்கள் அவ னுக்குப் பின்னரே மடிந்தனரெனக் கூறுவ தோடு, தாருகன், காலன், குலிசனாதி அறுவர் முன் இறந்தனரென எழுதுகிறார். ஆனால், அவர் அனுமானால் தேவாந்தகனும் திரிசிர சும் இறந்த செய்தியை மட்டும் அதிகாயன் கொலைக்கு முன் கூறுகிறார்.

அதிகாயன் மாண்டபின் அங்கதன் நராந்த கனையும, நீலன் மத்தனையும், இடபன் வயமத்தனையும், சுக்கிரீவன் கும்பனையும், அனுமன் அங்கதனை வென்ற நிகும்பனையும் கொன்றதாகக் கம்பர் எழுதுகிறார்.

அங்கதன் நராந்தகனைக் கொன்றது உண்மையே. ஆனால், நீலன் மகோதர னையும், இடபன் மகாபார்சனையுமே கொன்றதாக வால்மீகி கூறுகிறார். மத்தன் வயமத்தன் என்பன புதுப் பெயர்களே. ஆனால், மகோதரனுடைய வேறு பெயராகிய யுத்தோன் மத்தனென்ப தையும் மகாபார்சனுடைய வேறு பெயராகிய மத்தன் என்பதையும் வேறு அரக்கர் பெய ரென மயங்கி இங்ஙனம் கம்பர் மாறுபடக் கூறினரெனத் தெரிகிறது. கும்பநிகும்பர் மடிவு இப்பொழுது நிகழ்ந்ததன்று. கம்பர் இங்கே சேர்த்திருப்பது மிக மாறுபட்டதே.

கம்பர் தமக்கு’விருப்பமான சொல்லை இதில் சொல்லி மகிழவில்லையே என எண் ணினோம். ஆனால், அவர் தானியமாலை புலம்பலென வருவித்துக் கொண்டு, அவள் தன் மகனாகிய அதிகாய்ன் இறந்தமை கேட்டு மார்பில் அடித்து அழுதாள் என்று சொல்லும் போது, முலைக்குவட்டு எற்றும் கையாள் (பாடல் 267 அதிகாயன் வதைப் படலம்) என்று புகன்றுளார். அவர் சிந்தை காமத்தை மறப்பதேது? இனிமேற் செல்லுதும்.

(தொடரும்)

தமிழில் கருத்துக்களை தெரிவிக்க -  


Security code
Refresh

Banner
Banner